Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
나답게, 단단하게, 즐겁게
‘Humaniora’ is een vakgebied dat het menselijk leven verrijkt, en het begint bij jezelf — daar begint dit college mee. In deze cursus zoeken we voortdurend naar wat ik echt wil en hoe ik gelukkig kan worden.
Donghwa-gesprekken over humaniora, 1e cohort / Jang Hyun-jung, deelnemer aan de Gap Year Community |
Zuid-Korea bevindt zich momenteel in een situatie waarin
elk jaar 60.000 middelbare scholieren van school gaan, 346.000 mensen van in de twintig doelloos rondhangen omdat ze geen dromen hebben, en het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot meer dan 40%,75% van de universiteitsstudenten niet tevreden is over hun studententijd en meer dan 80% van de kantoorwerknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat anderen moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken,willen we bij Gap Yearhet ‘gap year’ in Zuid-Korea introduceren.
‘Gap year’is een periode waarin je studie en werk combineert, of daar tijdelijk mee pauzeert om uiteenlopende activiteiten te ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf starten,en zo de koers voor de toekomst bepaalt — een cultuur die wordt aanbevolen in de Verenigde Staten, Europa, Japan en elders.
# Humaniora leek moeilijk en saai, maar het begon bij ‘mij’.
Ik volgde deze cursus aan het begin van mijn studieverlof, met de vastberadenheid: ‘Laten we deze tijd zinvol besteden.’ Dat betekent niet dat ik bijzonder geïnteresseerd was in ‘humaniora’. Ik zag het eerder als een academisch vakgebied en dacht dat het moeilijk en saai zou zijn. Toch is humaniora tegenwoordig zo populair dat ik dacht: het kan geen kwaad om de cursus te volgen... Met gedachten als ‘wat als het te moeilijk is...’ begon ik aan dit college.
De inhoud van het college was niet zo moeilijk als ik had gevreesd — eigenlijk was die best toegankelijk. Dat betekent niet dat de inhoud oppervlakkig was, want deze cursus gaat rechtstreeks over ‘mijn leven’.‘Humaniora’ is een vakgebied dat het menselijk leven verrijkt, en het begint bij jezelf — daar begint dit college mee.In deze cursus zoeken we daarom voortdurend naar wat ik echt wil en hoe ik gelukkig kan worden.
# Zes wensenkaartjes die ik wilde bewaren
De eerste activiteit was het invullen van wensenkaartjes. Zoals de naam al zegt, schreef ik mijn wensen op kaartjes: wat ik wil eten, waar ik naartoe wil en wie ik wil ontmoeten. Maar bij mij raakten de kaartjes niet zo makkelijk vol. Achteraf gezien had dat waarschijnlijk met mijn persoonlijkheid te maken. Ik pieker veel, ben besluiteloos en timide, en geef vaak voorrang aan wat anderen willen boven wat ik zelf wil. Bovendien had ik, wanneer ik opschreef wat ik wilde doen, het gevoel dat daar bepaalde voorwaarden voor nodig waren en dat er een grootse reden achter moest zitten.
Terwijl ik van alles bleef bedenken, waren er niet echt dingen die ik speciaal wilde eten, plekken waar ik per se naartoe wilde of mensen die ik bijzonder graag wilde ontmoeten. Ik zat ermee in mijn maag, maar de docent zei: ‘Waarom maak je het zo moeilijk? Houd geen rekening met voorwaarden, schrijf gewoon op wat je wilt.’ Misschien kon ik pas toenzonder grootse redenen te bedenken ontspannen opschrijven wat ik wilde en leuk vond. Ik besloot die kaartjes bij me te houden en als een lijstje met dingen die ik zeker wilde doen te bewaren.
# Ik bleek veel dingen leuk te vinden en veel dromen te hebben
Er werd ons vaak naar onze dromen gevraagd. Als iemand mij vroeg wat mijn droom was, wist ik eigenlijk nooit meteen wat ik moest antwoorden. Ik dacht dat een droom alleen een beroep kon zijn, dus geloofde ik dat er niets was wat ik echt wilde doen. Hetzelfde gold voor de vraag wat ik leuk vond: ik vond dingen wel leuk, maar niet zo sterk als anderen, en aarzelde daarom om vol overtuiging te zeggen dat ik iets leuk vond.
Door deze cursus te volgen, ontdekte ik echter dat ik eigenlijk veel dingen leuk vond en veel dromen had. Ik zei niet dat gitaarspelen mijn droom was, omdat ik geen gitaar had, maar het is wel mijn droom. Ik noemde zanger worden geen droom, omdat ik dacht dat ik het toch niet kon, maar ik houd van zingen en droom ervan iemand te worden die zingt. Ik ben niet goed in tekenen, maar ik vind het leuk en ook tekenaar worden was een droom.Hoewel ik veel dingen leuk vond, dacht ik dat ze niets met een beroep te maken hadden. Ook nam ik aan dat ik achter zou raken op anderen als ik deed wat ik wilde, dus liet ik die dingen links liggen.
Door dit college ben ik gaan denken: van dingen doen die je toch niet wilt, kun je moeilijk je brood verdienen. En omdat je sowieso je brood moet verdienen, waarom zou ik dat dan niet proberen met iets wat ik graag doe? Misschien lukt het wel. Dat werd mijn levensmotto. De leidraad voor dat motto ontstond uit de wensenkaartjes die ik op de eerste dag invulde.
# Dankzij deze cursus kreeg ik een levensvisie die me helpt het leven interessanter te maken
Deze cursus heeft mijn kennis van humaniora niet enorm uitgebreid en heeft mijn leven of wereldbeeld ook niet radicaal veranderd. Het gaf me simpelweg de kans om mezelf beter te leren kennen. Doordat ik wat losser werd, ontdekte ik een minder saaie en aangenamere kijk op het leven — dat is het grootste geschenk dat ik aan dit college heb overgehouden.Als er iemand is zoals ik, die geen dromen heeft, doelloos rondzwerft en zonder betekenis leeft door anderen te volgen, dan zou ik graag samen met diegene deze cursus volgen.
▼▼▼Meer projecten bekijken?▼▼▼
▼▼▼Benieuwd welk gap year het beste bij je past?▼▼▼
‘Humaniora’ is een vakgebied dat het menselijk leven verrijkt, en het begint bij jezelf — daar begint dit college mee. In deze cursus zoeken we voortdurend naar wat ik echt wil en hoe ik gelukkig kan worden.
Donghwa-gesprekken over humaniora, 1e cohort / Jang Hyun-jung, deelnemer aan de Gap Year Community |
Zuid-Korea bevindt zich momenteel in een situatie waarin
elk jaar 60.000 middelbare scholieren van school gaan, 346.000 mensen van in de twintig doelloos rondhangen omdat ze geen dromen hebben, en het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot meer dan 40%,75% van de universiteitsstudenten niet tevreden is over hun studententijd en meer dan 80% van de kantoorwerknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat anderen moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken,willen we bij Gap Yearhet ‘gap year’ in Zuid-Korea introduceren.
‘Gap year’is een periode waarin je studie en werk combineert, of daar tijdelijk mee pauzeert om uiteenlopende activiteiten te ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf starten,en zo de koers voor de toekomst bepaalt — een cultuur die wordt aanbevolen in de Verenigde Staten, Europa, Japan en elders.
# Humaniora leek moeilijk en saai, maar het begon bij ‘mij’.
Ik volgde deze cursus aan het begin van mijn studieverlof, met de vastberadenheid: ‘Laten we deze tijd zinvol besteden.’ Dat betekent niet dat ik bijzonder geïnteresseerd was in ‘humaniora’. Ik zag het eerder als een academisch vakgebied en dacht dat het moeilijk en saai zou zijn. Toch is humaniora tegenwoordig zo populair dat ik dacht: het kan geen kwaad om de cursus te volgen... Met gedachten als ‘wat als het te moeilijk is...’ begon ik aan dit college.
De inhoud van het college was niet zo moeilijk als ik had gevreesd — eigenlijk was die best toegankelijk. Dat betekent niet dat de inhoud oppervlakkig was, want deze cursus gaat rechtstreeks over ‘mijn leven’.‘Humaniora’ is een vakgebied dat het menselijk leven verrijkt, en het begint bij jezelf — daar begint dit college mee.In deze cursus zoeken we daarom voortdurend naar wat ik echt wil en hoe ik gelukkig kan worden.
# Zes wensenkaartjes die ik wilde bewaren
De eerste activiteit was het invullen van wensenkaartjes. Zoals de naam al zegt, schreef ik mijn wensen op kaartjes: wat ik wil eten, waar ik naartoe wil en wie ik wil ontmoeten. Maar bij mij raakten de kaartjes niet zo makkelijk vol. Achteraf gezien had dat waarschijnlijk met mijn persoonlijkheid te maken. Ik pieker veel, ben besluiteloos en timide, en geef vaak voorrang aan wat anderen willen boven wat ik zelf wil. Bovendien had ik, wanneer ik opschreef wat ik wilde doen, het gevoel dat daar bepaalde voorwaarden voor nodig waren en dat er een grootse reden achter moest zitten.
Terwijl ik van alles bleef bedenken, waren er niet echt dingen die ik speciaal wilde eten, plekken waar ik per se naartoe wilde of mensen die ik bijzonder graag wilde ontmoeten. Ik zat ermee in mijn maag, maar de docent zei: ‘Waarom maak je het zo moeilijk? Houd geen rekening met voorwaarden, schrijf gewoon op wat je wilt.’ Misschien kon ik pas toenzonder grootse redenen te bedenken ontspannen opschrijven wat ik wilde en leuk vond. Ik besloot die kaartjes bij me te houden en als een lijstje met dingen die ik zeker wilde doen te bewaren.
# Ik bleek veel dingen leuk te vinden en veel dromen te hebben
Er werd ons vaak naar onze dromen gevraagd. Als iemand mij vroeg wat mijn droom was, wist ik eigenlijk nooit meteen wat ik moest antwoorden. Ik dacht dat een droom alleen een beroep kon zijn, dus geloofde ik dat er niets was wat ik echt wilde doen. Hetzelfde gold voor de vraag wat ik leuk vond: ik vond dingen wel leuk, maar niet zo sterk als anderen, en aarzelde daarom om vol overtuiging te zeggen dat ik iets leuk vond.
Door deze cursus te volgen, ontdekte ik echter dat ik eigenlijk veel dingen leuk vond en veel dromen had. Ik zei niet dat gitaarspelen mijn droom was, omdat ik geen gitaar had, maar het is wel mijn droom. Ik noemde zanger worden geen droom, omdat ik dacht dat ik het toch niet kon, maar ik houd van zingen en droom ervan iemand te worden die zingt. Ik ben niet goed in tekenen, maar ik vind het leuk en ook tekenaar worden was een droom.Hoewel ik veel dingen leuk vond, dacht ik dat ze niets met een beroep te maken hadden. Ook nam ik aan dat ik achter zou raken op anderen als ik deed wat ik wilde, dus liet ik die dingen links liggen.
Door dit college ben ik gaan denken: van dingen doen die je toch niet wilt, kun je moeilijk je brood verdienen. En omdat je sowieso je brood moet verdienen, waarom zou ik dat dan niet proberen met iets wat ik graag doe? Misschien lukt het wel. Dat werd mijn levensmotto. De leidraad voor dat motto ontstond uit de wensenkaartjes die ik op de eerste dag invulde.
# Dankzij deze cursus kreeg ik een levensvisie die me helpt het leven interessanter te maken
Deze cursus heeft mijn kennis van humaniora niet enorm uitgebreid en heeft mijn leven of wereldbeeld ook niet radicaal veranderd. Het gaf me simpelweg de kans om mezelf beter te leren kennen. Doordat ik wat losser werd, ontdekte ik een minder saaie en aangenamere kijk op het leven — dat is het grootste geschenk dat ik aan dit college heb overgehouden.Als er iemand is zoals ik, die geen dromen heeft, doelloos rondzwerft en zonder betekenis leeft door anderen te volgen, dan zou ik graag samen met diegene deze cursus volgen.
▼▼▼Meer projecten bekijken?▼▼▼
▼▼▼Benieuwd welk gap year het beste bij je past?▼▼▼
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
