Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Een veranderd bewustzijn van milieubescherming; een meer ontspannen instelling #Zelfvoorzienend leven in Patagonië; het gevoel ‘levend’ te zijn #Een gevoel van stabiliteit door de natuur; een onbevooroordeeld perspectief
Daar at ik wat er beschikbaar was, scheidde ik mijn afval op de juiste manier, gebruikte ik spullen zo lang mogelijk en waren er geen wegwerpartikelen. Het veranderde mijn manier van denken om mensen zo te zien leven. Ik besefte dat je met zo’n soort tevredenheid kunt leven. Vroeger had ik een hekel aan het aanraken van aarde, maar dat voelde eigenlijk heel prettig. Ik voelde me ‘levend’.
- Stage in Chili / Park Dalhae, reiziger met een tussenjaar / 4 maanden tussenjaar |
Zuid-Korea telt momenteel
elk jaar 60.000 middelbare scholieren die met school stoppen, 346.000 twintigers die doelloos rondhangen en een personeelsverloop van meer dan 40% binnen één jaar na indiensttreding,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.
Veel mensen zeggen dat anderen moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken,willen we het ‘tussenjaar’ in Zuid-Korea introduceren.
‘Tussenjaar’ verwijst naar een periode waarin iemand even pauze neemt of studie en werk afwisselt om deel te nemen aan uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of ondernemerschap,een tijd om richting te geven aan de toekomst — een cultuur die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en elders.
*Ontdek allerlei mogelijkheden om ervaring op te doen op de website van Gap Year!
#Mijn wens vervullen om naar Zuid-Amerika te gaan.
Hallo. Ik heet Park Dalhae.
Ik ben een student met veel interesse in Zuid-Amerika. Om Spaans te leren en de Latijns-Amerikaanse cultuur te ervaren, ging ik naar Patagonië in het zuiden van Chili,en liep ik vier maanden stage in de milieuzorg, met werkzaamheden als het beschermen van bomen en allerlei kleine klusjes (zaadjes planten, oogsten, voor schapen zorgen enzovoort).
Vanaf de middelbare school tot aan mijn tussenjaar had ik nooit echt uitgerust. Ook was ik uitgeput door mijn relaties met anderen, waardoor ik vaak dringend behoefte voelde aan rust op een stille plek.
Toen ik tijdens mijn verlof op zoek was naar mogelijkheden om naar Zuid-Amerika te gaan, vond ik de website van Gap Year. Er gaan veel verhalen rond dat Zuid-Amerika gevaarlijk is voor Koreanen, waardoor stages moeilijk te vinden waren, maar op de website van Gap Year stonden heel wat programma’s in Zuid-Amerika. Ik koos een stage waar ik de taal en cultuur kon leren kennen.
#Voorbereiding: Spaans leren
Voor mijn vertrek leerde ik de basis van het Spaans..Ik was al erg geïnteresseerd in vreemde talen. Nadat vrienden terugkwamen van de pelgrimstocht naar Santiago en zeiden dat ze Spanje zo leuk vonden, wilde ik er zelf ook heel graag naartoe. Spanje werd toen steeds populairder en omdat ik daar Spaans zou spreken, dacht ik dat ik de taal alvast een beetje moest leren. Dus studeerde ik met veel enthousiasme.
#Zonder mobiele telefoon las ik boeken en schreef ik.
Patagonië was een plek waar ik heel graag naartoe wilde, maar mijn eerste indruk was niet zo goed. De plek die ik in augustus bezocht, was erg koud. Toen ik in Patagonië aankwam, was het bewolkt en regenachtig. Omdat ik toch al niet van regen houd, was ik niet goedgehumeurd. Bovendien wonen er in Patagonië niet veel Oost-Aziaten, dus staarden mensen me nieuwsgierig aan en stelden ze me vragen... Ik was uitgeput, waardoor de plek die me prachtig leek in het begin helemaal niets voor me voelde.
Ik kwam vermoeid aan; het was er zo stil en zelfs de wifi was slecht. Mijn hele leven had ik aan mijn telefoon gekleefd, dus ik wist niet wat ik moest doen. We verwarmden ons met brandhout, zonder cv-ketel, en die kale omgeving voelde in het begin overweldigend.
Maarhoe langer ik er verbleef, hoe meer ik hield van de rust die de natuur me gaf en van de zelfvoorzienende manier van leven in die sobere omgeving.Zonder mobiele telefoon las ik ’s avonds boeken of schreef ik, en soms ging ik bij vrienden op bezoek. Het gevoel dat ik me verveelde verdween geleidelijk en uiteindelijk vond ik het jammer om weg te gaan.
#Dagen in Patagonië
In Patagonië is zelfs geen enkele supermarkt. Je moet zeven à acht uur met de bus reizen om inkopen te doen.
Dus op mijn ene vrije dag per maand kocht ik genoeg eten voor een hele maand en bewaarde ik dat.
Eerst dacht ik: ‘Hoe kunnen ze zo leven? Kan dat wel?’ Maar iedereen redde zich prima.
Als ik langs de weg iets eetbaars zag, groef ik het op en at ik het, of plukte ik het om het op te eten.Ik probeerde het een keer en het was echt heerlijk. We dronken water dat uit gletsjerijs was gesmolten, douchten ermee en gebruikten het voor alles. Nadat ik dat water had gedronken, ging ik naar Buenos Aires, waar het water anders smaakte. Ik dacht: ‘Hoe kunnen mensen dit kopen?’ Ik stond versteld: smeltwater van gletsjers smaakte zó goed.
’s Ochtends kwamen we samen op een plek die op een loods leek en trokken we tot ongeveer 8.00 à 8.30 uur met de verantwoordelijke op. De dagelijkse taken verschilden. ’s Ochtends controleerden we de toestand van de schapen, deden we pasgeboren lammetjes naamlabels aan hun oren, hielpen we met injecties en knipten we hun hoeven bij. ’s Middags gingen we naar de bomen kijken of bezochten we de schapen.
Als de schapen al het gras in een bepaald gebied hadden opgegeten, verplaatsten we het hek zodat ze daar niet meer konden grazen — dat deden we elke dag.
Het was zwaar werk, dus in het begin kon ik het niet, maar naarmate ik het vaker deed, ging het later makkelijker :)
Bijna alles gebeurde buiten. Ik ging naar de tuin om water te geven en zaadjes te planten, en ik hielp zelfs met het onderhouden van het land.
#Me ‘levend’ voelen in Patagonië
Ik was eigenlijk nogal gespannen voordat ik erheen ging. Ik had echt een hekel aan ongemak. Ik dacht dat ik, als ik het milieu wilde beschermen, een belangrijk persoon moest worden en beleid moest maken om mensen te veranderen.In Patagonië was milieubescherming helemaal niet zoiets groots of verhevens.Daar snoeien of kappen ze bomen niet zoals wij dat doen; ze laten ze gewoon met rust. Ze laten de natuur haar gang gaan.
Ze aten wat daar groeide, scheidden hun afval goed, gebruikten waar mogelijk spullen die lang meegingen en hadden geen wegwerpartikelen.
Mensen zo zien leven veranderde mijn manier van denken. Ik zag dat je zo kunt leven en toch tevreden kunt zijn.
Vroeger hield ik er niet eens van om aarde aan te raken, maar dat voelde echt prettig. Ik voelde me ‘levend’.
#Ik denk elke dag aan hen — die familie.
Echt waar, ik denk elke dag aan iedereen met wie ik in Patagonië samenwoonde.Daar zijn geen gebouwen die het uitzicht belemmeren. Wat ik fijn aan hen vond, was dat ze over andere dingen praatten. Als ik met mijn vrienden thuis praat, hoor ik vaak: ‘Het leven is tegenwoordig zo zwaar.’ Daar had ik echt een hekel aan.
Ze hebben natuurlijk kinderen en maken zich waarschijnlijk zorgen over het vinden van werk, maar binnen het gezin praten ze niet over die zorgen.Elke avond aten ze samen en vertelden ze elkaar heel gewone verhalen — over wat ze op tv hadden gezien, wat er op de boerderij was gebeurd, enzovoort.Ik ging vaak met de vrouw uit dat gezin zaadjes planten. Omdat ze dat werk zo leuk vond, praatten we tijdens het eten over dingen als: ‘Wanneer komen de vruchten uit? We zullen veel regen nodig hebben...’
Ik heb daar elke avond genoten.
Ze uiten geen woede en vloeken niet terwijl ze ingewikkelde politieke kwesties bespreken, zoals mensen in ons land dat doen. Ik had het gevoel dat ze meer op hun eigen leven gericht waren. Hun loon is niet hoog, maar doordat de omgeving hun de kans biedt om te leven, lijken ze tevreden. Ik heb ze nooit ook maar één keer over geld zien piekeren.
Ik hield daar elke dag een dagboek bij, en dit schreef ik op.
"De reden dat deze mensen gelukkig zijn, is dat alles voor hen geregeld is." In ons land is er niet zomaar een ‘plek’ om te wonen.Om een woonplek voor mezelf klaar te maken...Dat kost ontzettend veel geld. Daar wonen de arbeiders in slaapzalen, dus kost het niet veel. Bovendien gebruiken ze geen gas, dus geven ze dat geld ook niet uit.
Ze hebben niet veel kleren. Er wonen vijf gezinnen en er was maar één ladekast met zes laden. Ze leven met het hoognodige.
Dus ik denk dat ze gelukkig zijn.Ik leefde daar ook met het absolute minimum. Toch was het leefbaar. Het was prima.
#De mensen die ‘samen’ waren
Er werkten daar twee monteurs en er was een oudere broer uit het gezin — met z’n drieën waren ze hecht. Op een dag zag ik hen in de verte. Ik dacht er niets van, maar later die avond ging ik even naar buiten en kwam ik de oudere broer tegen. Hij zei dat ik later even langs moest komen. Die dag zagen de drie er uitgeput uit. Toen ik vroeg waarom, vertelde hij dat ze met z’n drieën op zee waren gaan vissen, maar niet hadden gemerkt dat het vloed werd. Terwijl ze aan het vissen waren, kwam het water plotseling opzetten en raakten ze ingesloten. Het was zo’n trieste situatie, maar ik herinner me dat ik er zo om moest lachen.
Er waren ook veel evenementen. Omdat het de periode was waarin de boerderijeigenaar wisselde, hielden we afscheidsfeestjes, vierden we nationale feestdagen en hadden we allerlei feestjes.Vergeleken met Korea heerste daar, zelfs als er veel mensen bijeen waren, niet zo’n kliekjescultuur als in ons land.
In ons land praten mensen, wanneer ze ergens bij elkaar zitten, meestal met degenen die aan dezelfde kant zitten.
We hielden een barbecuefeest waar mensen in de rij stonden, op hun beurt een portie barbecue namen en daarna met de een en de ander een praatje maakten.Ik was onder de indruk van de cultuur waarin iedereen — ongeacht leeftijd of geslacht — samen spelletjes speelde en samen plezier maakte.
#Voor mij is een tussenjaar ‘kleurpotloden’.
Voor mij is een tussenjaar‘kleurpotloden’, denk ik.Omdat ik het blanco canvas van mijn leven met allerlei kleuren kon inkleuren.
Vroeger kende ik alleen rood en blauw, maar nu kan ik ook groen zien. Ik ontdekte dat rood niet zomaar rood is — er zijn tinten zoals karmozijnrood en scharlakenrood.
Door het ontspannen leven werd ik rustiger en maakte ik me minder druk om kleine dingen — dat is het mooie aan de verandering. Doordat ik veel tijd voor mezelf had, leerde ik wat voor iemand ik ben en waar ik goed in ben. En door veel verschillende mensen te ontmoeten, ben ik mensen niet meer in hokjes gaan plaatsen. Ik denk dat vooroordelen beginnen bij het categoriseren.
Toen ik daar daklozen en hippies zag, waren ze heel zelfverzekerd en konden ze goed met anderen overweg.
In het begin was ik echt bang om met die mensen te praten, maar naarmate de tijd verstreek, merkte ik dat ik gewoon met ‘mensen’ praatte.Je zou kunnen zeggen dat ik respect ben gaan hebben voor de diversiteit van het leven.
Mijn tussenjaar is..
Ervaring★★★★★Het was fijn om dicht bij de natuur te kunnen zijn.
Leren★★★★★Dit zijn dingen die je nergens anders kunt leren.
Omgeving★★★★★De omgeving had niet beter kunnen zijn.
Veiligheid★★★★★Het is er heel veilig, omdat iedereen elkaar kent :)
Vrije tijd★★★★☆Er leek niet veel variatie te zijn in vrijetijdsactiviteiten, qua locatie of anderszins. Het leven zelf leek de vrijetijdsbesteding.
<Campagne voor nette reacties>
Our Gap Year is dol op de 100 tussenjaargangers!
Ook als de activiteiten of ervaringen van de tussenjaargangers tijdens hun tussenjaar niet overeenkomen met jouw ideeën...Kwaadaardige reacties zijn niet toegestaan.!:(
Ter bescherming van de waardigheid en rechten van de tussenjaargangersworden willekeurige kwaadaardige reacties over de tussenjaargangers
niet alleen intern beheerd en verwijderd, maar er wordt ookactief en streng tegen opgetredenDat zullen we doen.
Daar at ik wat er beschikbaar was, scheidde ik mijn afval op de juiste manier, gebruikte ik spullen zo lang mogelijk en waren er geen wegwerpartikelen. Het veranderde mijn manier van denken om mensen zo te zien leven. Ik besefte dat je met zo’n soort tevredenheid kunt leven. Vroeger had ik een hekel aan het aanraken van aarde, maar dat voelde eigenlijk heel prettig. Ik voelde me ‘levend’.
- Stage in Chili / Park Dalhae, reiziger met een tussenjaar / 4 maanden tussenjaar |
Zuid-Korea telt momenteel
elk jaar 60.000 middelbare scholieren die met school stoppen, 346.000 twintigers die doelloos rondhangen en een personeelsverloop van meer dan 40% binnen één jaar na indiensttreding,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.
Veel mensen zeggen dat anderen moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken,willen we het ‘tussenjaar’ in Zuid-Korea introduceren.
‘Tussenjaar’ verwijst naar een periode waarin iemand even pauze neemt of studie en werk afwisselt om deel te nemen aan uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of ondernemerschap,een tijd om richting te geven aan de toekomst — een cultuur die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en elders.
*Ontdek allerlei mogelijkheden om ervaring op te doen op de website van Gap Year!
#Mijn wens vervullen om naar Zuid-Amerika te gaan.
Hallo. Ik heet Park Dalhae.
Ik ben een student met veel interesse in Zuid-Amerika. Om Spaans te leren en de Latijns-Amerikaanse cultuur te ervaren, ging ik naar Patagonië in het zuiden van Chili,en liep ik vier maanden stage in de milieuzorg, met werkzaamheden als het beschermen van bomen en allerlei kleine klusjes (zaadjes planten, oogsten, voor schapen zorgen enzovoort).
Vanaf de middelbare school tot aan mijn tussenjaar had ik nooit echt uitgerust. Ook was ik uitgeput door mijn relaties met anderen, waardoor ik vaak dringend behoefte voelde aan rust op een stille plek.
Toen ik tijdens mijn verlof op zoek was naar mogelijkheden om naar Zuid-Amerika te gaan, vond ik de website van Gap Year. Er gaan veel verhalen rond dat Zuid-Amerika gevaarlijk is voor Koreanen, waardoor stages moeilijk te vinden waren, maar op de website van Gap Year stonden heel wat programma’s in Zuid-Amerika. Ik koos een stage waar ik de taal en cultuur kon leren kennen.
#Voorbereiding: Spaans leren
Voor mijn vertrek leerde ik de basis van het Spaans..Ik was al erg geïnteresseerd in vreemde talen. Nadat vrienden terugkwamen van de pelgrimstocht naar Santiago en zeiden dat ze Spanje zo leuk vonden, wilde ik er zelf ook heel graag naartoe. Spanje werd toen steeds populairder en omdat ik daar Spaans zou spreken, dacht ik dat ik de taal alvast een beetje moest leren. Dus studeerde ik met veel enthousiasme.
#Zonder mobiele telefoon las ik boeken en schreef ik.
Patagonië was een plek waar ik heel graag naartoe wilde, maar mijn eerste indruk was niet zo goed. De plek die ik in augustus bezocht, was erg koud. Toen ik in Patagonië aankwam, was het bewolkt en regenachtig. Omdat ik toch al niet van regen houd, was ik niet goedgehumeurd. Bovendien wonen er in Patagonië niet veel Oost-Aziaten, dus staarden mensen me nieuwsgierig aan en stelden ze me vragen... Ik was uitgeput, waardoor de plek die me prachtig leek in het begin helemaal niets voor me voelde.
Ik kwam vermoeid aan; het was er zo stil en zelfs de wifi was slecht. Mijn hele leven had ik aan mijn telefoon gekleefd, dus ik wist niet wat ik moest doen. We verwarmden ons met brandhout, zonder cv-ketel, en die kale omgeving voelde in het begin overweldigend.
Maarhoe langer ik er verbleef, hoe meer ik hield van de rust die de natuur me gaf en van de zelfvoorzienende manier van leven in die sobere omgeving.Zonder mobiele telefoon las ik ’s avonds boeken of schreef ik, en soms ging ik bij vrienden op bezoek. Het gevoel dat ik me verveelde verdween geleidelijk en uiteindelijk vond ik het jammer om weg te gaan.
#Dagen in Patagonië
In Patagonië is zelfs geen enkele supermarkt. Je moet zeven à acht uur met de bus reizen om inkopen te doen.
Dus op mijn ene vrije dag per maand kocht ik genoeg eten voor een hele maand en bewaarde ik dat.
Eerst dacht ik: ‘Hoe kunnen ze zo leven? Kan dat wel?’ Maar iedereen redde zich prima.
Als ik langs de weg iets eetbaars zag, groef ik het op en at ik het, of plukte ik het om het op te eten.Ik probeerde het een keer en het was echt heerlijk. We dronken water dat uit gletsjerijs was gesmolten, douchten ermee en gebruikten het voor alles. Nadat ik dat water had gedronken, ging ik naar Buenos Aires, waar het water anders smaakte. Ik dacht: ‘Hoe kunnen mensen dit kopen?’ Ik stond versteld: smeltwater van gletsjers smaakte zó goed.
’s Ochtends kwamen we samen op een plek die op een loods leek en trokken we tot ongeveer 8.00 à 8.30 uur met de verantwoordelijke op. De dagelijkse taken verschilden. ’s Ochtends controleerden we de toestand van de schapen, deden we pasgeboren lammetjes naamlabels aan hun oren, hielpen we met injecties en knipten we hun hoeven bij. ’s Middags gingen we naar de bomen kijken of bezochten we de schapen.
Als de schapen al het gras in een bepaald gebied hadden opgegeten, verplaatsten we het hek zodat ze daar niet meer konden grazen — dat deden we elke dag.
Het was zwaar werk, dus in het begin kon ik het niet, maar naarmate ik het vaker deed, ging het later makkelijker :)
Bijna alles gebeurde buiten. Ik ging naar de tuin om water te geven en zaadjes te planten, en ik hielp zelfs met het onderhouden van het land.
#Me ‘levend’ voelen in Patagonië
Ik was eigenlijk nogal gespannen voordat ik erheen ging. Ik had echt een hekel aan ongemak. Ik dacht dat ik, als ik het milieu wilde beschermen, een belangrijk persoon moest worden en beleid moest maken om mensen te veranderen.In Patagonië was milieubescherming helemaal niet zoiets groots of verhevens.Daar snoeien of kappen ze bomen niet zoals wij dat doen; ze laten ze gewoon met rust. Ze laten de natuur haar gang gaan.
Ze aten wat daar groeide, scheidden hun afval goed, gebruikten waar mogelijk spullen die lang meegingen en hadden geen wegwerpartikelen.
Mensen zo zien leven veranderde mijn manier van denken. Ik zag dat je zo kunt leven en toch tevreden kunt zijn.
Vroeger hield ik er niet eens van om aarde aan te raken, maar dat voelde echt prettig. Ik voelde me ‘levend’.
#Ik denk elke dag aan hen — die familie.
Echt waar, ik denk elke dag aan iedereen met wie ik in Patagonië samenwoonde.Daar zijn geen gebouwen die het uitzicht belemmeren. Wat ik fijn aan hen vond, was dat ze over andere dingen praatten. Als ik met mijn vrienden thuis praat, hoor ik vaak: ‘Het leven is tegenwoordig zo zwaar.’ Daar had ik echt een hekel aan.
Ze hebben natuurlijk kinderen en maken zich waarschijnlijk zorgen over het vinden van werk, maar binnen het gezin praten ze niet over die zorgen.Elke avond aten ze samen en vertelden ze elkaar heel gewone verhalen — over wat ze op tv hadden gezien, wat er op de boerderij was gebeurd, enzovoort.Ik ging vaak met de vrouw uit dat gezin zaadjes planten. Omdat ze dat werk zo leuk vond, praatten we tijdens het eten over dingen als: ‘Wanneer komen de vruchten uit? We zullen veel regen nodig hebben...’
Ik heb daar elke avond genoten.
Ze uiten geen woede en vloeken niet terwijl ze ingewikkelde politieke kwesties bespreken, zoals mensen in ons land dat doen. Ik had het gevoel dat ze meer op hun eigen leven gericht waren. Hun loon is niet hoog, maar doordat de omgeving hun de kans biedt om te leven, lijken ze tevreden. Ik heb ze nooit ook maar één keer over geld zien piekeren.
Ik hield daar elke dag een dagboek bij, en dit schreef ik op.
"De reden dat deze mensen gelukkig zijn, is dat alles voor hen geregeld is." In ons land is er niet zomaar een ‘plek’ om te wonen.Om een woonplek voor mezelf klaar te maken...Dat kost ontzettend veel geld. Daar wonen de arbeiders in slaapzalen, dus kost het niet veel. Bovendien gebruiken ze geen gas, dus geven ze dat geld ook niet uit.
Ze hebben niet veel kleren. Er wonen vijf gezinnen en er was maar één ladekast met zes laden. Ze leven met het hoognodige.
Dus ik denk dat ze gelukkig zijn.Ik leefde daar ook met het absolute minimum. Toch was het leefbaar. Het was prima.
#De mensen die ‘samen’ waren
Er werkten daar twee monteurs en er was een oudere broer uit het gezin — met z’n drieën waren ze hecht. Op een dag zag ik hen in de verte. Ik dacht er niets van, maar later die avond ging ik even naar buiten en kwam ik de oudere broer tegen. Hij zei dat ik later even langs moest komen. Die dag zagen de drie er uitgeput uit. Toen ik vroeg waarom, vertelde hij dat ze met z’n drieën op zee waren gaan vissen, maar niet hadden gemerkt dat het vloed werd. Terwijl ze aan het vissen waren, kwam het water plotseling opzetten en raakten ze ingesloten. Het was zo’n trieste situatie, maar ik herinner me dat ik er zo om moest lachen.
Er waren ook veel evenementen. Omdat het de periode was waarin de boerderijeigenaar wisselde, hielden we afscheidsfeestjes, vierden we nationale feestdagen en hadden we allerlei feestjes.Vergeleken met Korea heerste daar, zelfs als er veel mensen bijeen waren, niet zo’n kliekjescultuur als in ons land.
In ons land praten mensen, wanneer ze ergens bij elkaar zitten, meestal met degenen die aan dezelfde kant zitten.
We hielden een barbecuefeest waar mensen in de rij stonden, op hun beurt een portie barbecue namen en daarna met de een en de ander een praatje maakten.Ik was onder de indruk van de cultuur waarin iedereen — ongeacht leeftijd of geslacht — samen spelletjes speelde en samen plezier maakte.
#Voor mij is een tussenjaar ‘kleurpotloden’.
Voor mij is een tussenjaar‘kleurpotloden’, denk ik.Omdat ik het blanco canvas van mijn leven met allerlei kleuren kon inkleuren.
Vroeger kende ik alleen rood en blauw, maar nu kan ik ook groen zien. Ik ontdekte dat rood niet zomaar rood is — er zijn tinten zoals karmozijnrood en scharlakenrood.
Door het ontspannen leven werd ik rustiger en maakte ik me minder druk om kleine dingen — dat is het mooie aan de verandering. Doordat ik veel tijd voor mezelf had, leerde ik wat voor iemand ik ben en waar ik goed in ben. En door veel verschillende mensen te ontmoeten, ben ik mensen niet meer in hokjes gaan plaatsen. Ik denk dat vooroordelen beginnen bij het categoriseren.
Toen ik daar daklozen en hippies zag, waren ze heel zelfverzekerd en konden ze goed met anderen overweg.
In het begin was ik echt bang om met die mensen te praten, maar naarmate de tijd verstreek, merkte ik dat ik gewoon met ‘mensen’ praatte.Je zou kunnen zeggen dat ik respect ben gaan hebben voor de diversiteit van het leven.
Mijn tussenjaar is..
Ervaring★★★★★Het was fijn om dicht bij de natuur te kunnen zijn.
Leren★★★★★Dit zijn dingen die je nergens anders kunt leren.
Omgeving★★★★★De omgeving had niet beter kunnen zijn.
Veiligheid★★★★★Het is er heel veilig, omdat iedereen elkaar kent :)
Vrije tijd★★★★☆Er leek niet veel variatie te zijn in vrijetijdsactiviteiten, qua locatie of anderszins. Het leven zelf leek de vrijetijdsbesteding.
<Campagne voor nette reacties>
Our Gap Year is dol op de 100 tussenjaargangers!
Ook als de activiteiten of ervaringen van de tussenjaargangers tijdens hun tussenjaar niet overeenkomen met jouw ideeën...Kwaadaardige reacties zijn niet toegestaan.!:(
Ter bescherming van de waardigheid en rechten van de tussenjaargangersworden willekeurige kwaadaardige reacties over de tussenjaargangers
niet alleen intern beheerd en verwijderd, maar er wordt ookactief en streng tegen opgetredenDat zullen we doen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
