Nadat ik verlof had genomen en meer dan een semester niets had gedaan, denk ik dat ik zonder het te beseffen wat moediger was geworden. Vastbesloten om het leven waar ik van droomde werkelijkheid te maken, solliciteerde ik zonder na te denken over wat er daarna zou komen. Twee maanden op Jeju leken me erg lang, dus na mijn aanmelding vroeg ik me af of dit leven bij me zou passen, aangezien ik binnenkort vierdejaars zou zijn. Maar ik had de aanbetaling al gedaan en het vliegticket al gekocht. Omdat het me meer gedoe leek om alles te annuleren, wachtte ik tot het gap year zou beginnen.
De datum kwam dichterbij en ik vertelde de mensen om me heen dat ik de komende twee maanden op Jeju zou wonen en dat ze me waarschijnlijk een tijdje niet zouden zien. Iedereen maakte zich zorgen en zei: ‘Zou je je nu niet moeten voorbereiden op een baan of studeren?’Destijds brachten hun woorden me aan het twijfelen, maar nu ben ik zo trots op mezelf en dankbaar dat ik niet heb toegegeven.
#Ik liet me helemaal meeslepen door het geluk dat het leven op Jeju me bracht.
Het leven op Jeju was zo gelukkig en fijn dat ik nergens spijt van had. Omdat dit mijn derde bezoek aan Jeju dit jaar was, dacht ik dat ik de bekende plekken wel achter me zou laten, maar ik had besloten dat ik zeker naar Hallasan en Marado wilde. Omdat ik zonder veel verwachtingen naar Jeju was gekomen, werd het mijn avondroutine om samen met mijn oudere collega plekken voor de volgende dag aan te bevelen.
Naarmate ik geleidelijk gewend raakte aan het leven op Jeju, werd het een gewoonte om op pad te gaan zonder iets te plannen. Op mijn vrije dagen ging ik op zijn minst naar het busstation.Ik stapte in de eerstvolgende bus die vertrok en koos mijn bestemming onderweg — dat werd mijn dagelijkse routine.
Op werkdagen ging ik na mijn dienst naar buiten en besloot ik, omdat ik gisteren de oostkust had gezien, vandaag naar het westen te gaan. Ik nam de bus in westelijke richting en keek naar de zonsondergang. Ik stapte zonder plan in een bus, keek naar het landschap tot ik in slaap viel en stapte uit wanneer ik wakker werd, of omdat het te warm was in de bus. Mijn vrienden hoorden over mijn routine en waren soms jaloers en maakten zich soms voortdurend zorgen, maarIk was zo verdiept in het geluk dat dit leven me bracht dat de zorgen van anderen niet meer tot me doordrongen.
#Dit was Jeju, en ik was met een gap year.
I.Ik was niet aan mijn gap year begonnen met een groot doel. Ik had maar één voornemen: geen enkele dag van mijn kostbare vrije tijd van school zinloos voorbij laten gaan. Daardoor kon ik tijdens mijn verblijf op Jeju eindeloos enthousiast zijn, zonder de ongeduldigheid of druk die ik op het vasteland had gevoeld. Ik kon het werk doen dat me was opgedragen en de rest van de tijd volop genieten en goed voor mezelf zorgen.
De meeste dagen verliepen zonder plannen, maar er was geen enkele dag waarop ik het gevoel had dat ik de dag had verspild.Eens reisde ik ongeveer anderhalf uur naar mijn favoriete kust, zat daar dertig minuten alleen maar naar de zee te staren en nam toen de bus terug — maar ik had niet het gevoel dat ik mijn tijd had verspild. Dit was Jeju, en ik was met een gap year.
#Ik veranderde en groeide langzaam.
Ik was niet aan dit gap year begonnen met grote doelen of zorgen, maar doordat ik tijd alleen had, kreeg ik vanzelf meer ruimte voor zelfreflectie. Endoordat ik meer mensen ontmoette dan ik had verwacht, kreeg ik advies en complimenten en dacht ik veel over mezelf na.Na eerdere nare ervaringen was ik bang geworden om alleen op pad te gaan, maar tijdens mijn gap year kon ik prima in mijn eentje rondkomen. Ik bezocht zelfs alle bioscopen in Jeju-stad om verschillende films te zien.
Zonder het te beseffen veranderde en groeide ik langzaam.
Ik was nuttiger dan ik dacht, werd door meer mensen geliefd dan ik had verwacht en maakte meer mensen gelukkig dan ik me had voorgesteld.
#Er waren niet alleen adembenemende landschappen, maar ook heel veel mensen.
Het leven op Jeju was zo gelukkig, niet alleen vanwege het prachtige landschap, maar ook dankzij de vele mensen.
De oudere vrouw met wie ik verbleef zorgde vanaf de eerste dag goed voor me, en ook een tante hielp me om mijn draai te vinden.
Tijdens mijn reizen ontmoette ik ook mensen: iemand die als een lichtpuntje verscheen, tegen me praatte en me brood en melk gaf toen ik op het Seogwipo Olle-pad liep, waar geen winkels waren, en uitgehongerd was. Toevallig ontmoette ik die persoon later opnieuw op de Handam-kustwandeling — het voelde alsof ik zelf een inwoner van Jeju was geworden.
Ik praatte ook veel met de eigenaar van het foodtruckcafé waar ik vaak kwam. Ik kreeg veel advies en begon meer na te denken over mijn toekomst. Terwijl ik in dat café thee dronk en met de eigenaar kletste, raakte ik bevriend met andere gezinnen die me een lift gaven; met hen kon ik gaan kijken naar de zonsondergang en praten.Ik had de waardevolle ervaring om veel mensen van verschillende leeftijden te ontmoeten die heel uiteenlopende levens leidden.
Niet alleen de mensen die ik tijdens mijn reizen ontmoette, maar ook vrienden en oudere zussen en broers die van het vasteland kwamen om bij me te zijn: een vriend die met me de Hallasan beklom, hielp me tijdens een driedaagse reis van twee nachten herinneringen op te halen aan een schoolreis van vijf jaar geleden; een oudere clubgenoot die voor een conferentie kwam, maakte me blij met kip, sashimi, jokbal en bier; een oudere zus die op zakenreis kwam, stelde haar vlucht uit zodat we samen konden eten en in een café een film konden kijken; en een broer die tegen het einde van mijn verblijf kwam, huurde een auto en hielp met een autorit de frustratie te verlichten die zich had opgebouwd tijdens twee maanden reizen te voet.
En tijdens de gelukkige momenten, wanneer ik plotseling eenzaam werd, kon ik voelen hoe kostbaar mijn familie, vrienden en dierbaren voor me waren.Dankzij zoveel mensen kon ik mijn verblijf op Jeju veilig en gelukkig afronden.
Toen ik na mijn terugkeer een verslag schreef en terugkeek op die twee maanden, besefte ik dat ik echt gelukkig was geweest en zag ik hoe ik veranderd was.
#Romantische momenten die nooit meer terugkomen.
Eigenlijk waren mijn grootste zorgen tijdens mijn verblijf dat ik me misschien eenzaam zou voelen als de medewerkster met wie ik woonde vertrok, en dat ik op dagen met slecht weer in het pension met al die was zou zitten.
Alleen al dat ik die tijd gelukkig en zonder zorgen kon doorbrengen, betekent dat ik er geen spijt van heb.
De twee maanden waarin ik op dagen dat ik naar de zee verlangde er meteen naartoe rende, zullen een romantische periode in mijn leven zijn die ik maar één keer meemaak.
Startpagina
