Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Na een periode van zoeken kreeg ik zekerheid over mijn droom #Een nieuwe plek van troost in Busan en nieuwe contacten #Ik vond de rust om mijn angst te omarmen
Ik wist niet waar ik moest beginnen om alles weer op orde te krijgen. In die situatie besloot ik tot het uiterste te blijven dwalen. Ik wilde weten hoe lang ik kon blijven nadenken. Ik besloot een tussenjaar te nemen om rond te dwalen en alles op een rijtje te zetten.
-De plek waar nieuwe contacten ontstaan: Busan! Verblijf tijdens het tussenjaar / Park Minju, gezin tijdens het tussenjaar, deelnemer aan het tussenjaar / 4 weken tussenjaar |
#Alles begon beangstigend te voelen.
Eerst wil ik vertellen waarom ik me heb aangemeld voor het tussenjaar en wat mijn motivatie was.
Als tweedejaarsstudent begon ik bang te worden voor alle keuzes die ik in de toekomst zou moeten maken.
Ik had geen idee van werk, functies of zelfs welke richting ik moest kiezen en welke vakken ik meteen moest volgen.
Is de studie die ik nu volg echt wat ik wil doen? Toen die vraag bij me opkwam, begon ik te dwalen.
Tot dan toe dacht ik dat dit werk mijn roeping was, maar naarmate de tijd verstreek, verdween mijn zekerheid geleidelijk.
Daardoor voelde het alsof mijn fundamenten aan het wankelen waren.
#Ik besloot tot het uiterste te blijven dwalen.
Ik wist niet waar ik moest beginnen om alles weer op orde te krijgen.In die situatie besloot ik tot het uiterste te blijven dwalen.
Ik wilde weten hoe lang ik kon blijven nadenken.
Ik besloot een tussenjaar te nemen om rond te dwalen en na te denken.
Bovendien hoopte ik dat ik na al dat dwalen en piekeren zeker zou weten wat mijn droom was.
#Een begin dat ontstond uit een vaag gevoel van angst
In het begin was er een vaag gevoel van angst.
Ik kon anderen niet eens duidelijk vertellen waarom ik me voor dit programma had aangemeld.
Het klopt om te zeggen dat ik geen vertrouwen in mezelf had.
Nadat ik in Busan was aangekomen, wist ik niet eens waar ik de volgende dag heen moest. In het begin voelde ik me dan ook alleen maar angstig.
Eigenlijk wist ik dat ik het moeilijk zou krijgen door mijn angst en dat onbekende dingen me van mijn stuk zouden brengen.
Misschien kon ik juist daarom van die angst genieten.
Ik wilde de spanning, die na verloop van tijd zou verdwijnen, ten volle ervaren.
Terugkijkend denk ik dat ik ontspannen kon blijven omdat ik geloofde dat dit gevoel ooit de basis zou vormen voor een nieuwe uitdaging.
Terwijl ik als deelnemer aan het tussenjaar werkte, raakte ik langzaam gewend aan de trap en het gebouw van het gastenverblijf.
Ik ging met de beheerders uit eten en op dagen waarop ik niet veel te doen had, zat ik de hele dag aan de balie te kletsen.
Zo vond ik in Busan, waar ik niemand kende, mijn eigen plek om tot rust te komen.
Toen ik het gevoel had een nieuwe toevluchtsoord te hebben gevonden, werd de rest van de reis een stuk leuker.
Ik geloofde dat nieuwe ervaringen nodig waren om zekerheid te krijgen over mijn loopbaan.
#Ik ontmoette een kant van mezelf die ik niet eens kende.
Wanneer ik nieuwe mensen ontmoet en dingen probeer die ik nog nooit eerder heb gedaan, ontdek ik kanten van mezelf die ik niet kende.
Voordat ik naar Busan ging, hield ik niet van reizen.
Toen ik eenmaal op reis was, voelde ik niet de opwinding die ik had verwacht en werd ik moe van alles wat niet volgens mijn plannen verliep.
Ik werkte in een gastenverblijf, maar deelde een kamer met de gasten.
Elke dag ontmoette ik nieuwe mensen, en de meesten van hen hielden van reizen.
Ik was benieuwd waarom die mensen graag reisden. Elke keer als er een nieuwe gast kwam, vroeg ik het hun.
‘Waarom houd je van reizen?’
Ik dacht dat ze meteen antwoord zouden geven, maar misschien hadden ze daar nog nooit over nagedacht.
Niemand gaf het antwoord dat ik verwachtte. Daarna stelde ik de vraag anders.
‘Waar let je als eerste op wanneer je op reis bent?’
Vreemd genoeg beantwoordden ze deze vraag meteen, zonder aarzelen.
Koffie drinken, zien hoe restaurants worden gerund, de geschiedenis ervaren, enzovoort. De antwoorden liepen uiteen.
Naarmate we meer praatten, besefte ik dat hun manier van reizen sterk leek op hun dromen.
The person who traveled to drink coffee was aiming to become a barista, and the person who paid attention to restaurant operations was studying business administration.
When I discovered that their dreams and travel styles were similar, I thought that to find my own dream I should pay attention to my own way of traveling.
#De zekerheid die ik over mezelf kreeg en de nieuwe waarde van reizen die ik ontdekte
Toen ik erover nadacht, besefte ik dat ik, waar ik ook naartoe reisde, de scholen en hun leerlingen wilde zien.
It was the moment I gained certainty in the field of education.
At the same time, it was also the moment I found a new value in travel.
Behalve in de eerste week, waarin ik moest wennen aan Busan, was ik steeds op zoek naar nieuwe mensen.
Ik gebruikte een Naver-café genaamd ''ByteTrain'' en bracht tijd door met gasten die in het pension verbleven.
In die periode ontmoette ik een aantal heel vreemde mensen en maakte ik zelfs gevaarlijke situaties mee.
Ik ontmoette echter ook mensen met allerlei beroepen, luisterde naar hun moeilijkheden en raakte met sommigen bevriend door reisverhalen uit te wisselen.
Ook nu mijn tussenjaaractiviteiten voorbij zijn, houden we nog steeds contact en spreken we soms af.
Doordat ik veel mensen heb ontmoet, denk ik dat ik een aantal fijne mensen heb leren kennen.
De meeste reizigers kwamen met vrienden — klasgenoten van de middelbare school en studiegenoten — en toen ik hen zag, voelde ik hoe sterk die banden waren.
Toen ik zag dat ze die banden niet loslieten en samen bleven reizen,besefte ik opnieuw hoe mooi menselijke relaties zijn.
Als ik gasten zag die met hun klasgenoten van de middelbare school waren gekomen, dacht ik aan mijn eigen klasgenoten, en als ik mensen met hun studiegenoten zag, moest ik aan mijn vrienden van de universiteit denken.
Elke keer was ik trots op mezelf omdat ik aan iemand kon denken.
Het was ook een kans om stil te staan bij hoe dankbaar ik ben voor mijn vriendschappen en mijn band met anderen.
In het begin was ik bang en voelde alles ongemakkelijk, maar op de laatste dag liep ik zelfs in een joggingbroek door Nampo-dong, alsof ik voor mijn eigen huis was.
Het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik tijdens die maand vol activiteiten nergens spijt van had, maar de veranderingen die ik heb doorgemaakt zijn groter en waardevoller dan die spijt.
Een maand geleden was het doel van mijn tussenjaaractiviteiten: ''geen spijt krijgen van mijn besluit om een tussenjaar te nemen'', maar in plaats van spijt voel ik nu dankbaarheid en trots voor mijn vroegere zelf, die die grote beslissing heeft genomen.
Ik heb de moed gekregen om toekomstige uitdagingen en beproevingen aan te gaan.
Mijn tussenjaar is,
Ervaring ★★★★☆
Als ik tijdens de vakantie thuis was gebleven, had ik deze mensen dan kunnen ontmoeten en deze ervaringen kunnen opdoen?
Leren ★★★★☆
Ik heb veel geleerd. Er was echter minder interactie dan ik had verwacht, dus trek ik één punt af.
Omgeving ★★★★☆
Het is niet zo geweldig, maar het lijkt beter te worden zodra je eraan gewend raakt.
Veiligheid ★★★★☆
Ik ben veilig zolang ik alert blijf!
Vrije tijd ★★★★★
Een paar keer per week had ik tijd om helemaal niets te doen!
▼▼▼Wil je meer uiteenlopende projecten zien?▼▼▼
▼▼▼Weet je niet zeker welk soort tussenjaar het beste bij je past?▼▼▼
Ik wist niet waar ik moest beginnen om alles weer op orde te krijgen. In die situatie besloot ik tot het uiterste te blijven dwalen. Ik wilde weten hoe lang ik kon blijven nadenken. Ik besloot een tussenjaar te nemen om rond te dwalen en alles op een rijtje te zetten.
-De plek waar nieuwe contacten ontstaan: Busan! Verblijf tijdens het tussenjaar / Park Minju, gezin tijdens het tussenjaar, deelnemer aan het tussenjaar / 4 weken tussenjaar |
#Alles begon beangstigend te voelen.
Eerst wil ik vertellen waarom ik me heb aangemeld voor het tussenjaar en wat mijn motivatie was.
Als tweedejaarsstudent begon ik bang te worden voor alle keuzes die ik in de toekomst zou moeten maken.
Ik had geen idee van werk, functies of zelfs welke richting ik moest kiezen en welke vakken ik meteen moest volgen.
Is de studie die ik nu volg echt wat ik wil doen? Toen die vraag bij me opkwam, begon ik te dwalen.
Tot dan toe dacht ik dat dit werk mijn roeping was, maar naarmate de tijd verstreek, verdween mijn zekerheid geleidelijk.
Daardoor voelde het alsof mijn fundamenten aan het wankelen waren.
#Ik besloot tot het uiterste te blijven dwalen.
Ik wist niet waar ik moest beginnen om alles weer op orde te krijgen.In die situatie besloot ik tot het uiterste te blijven dwalen.
Ik wilde weten hoe lang ik kon blijven nadenken.
Ik besloot een tussenjaar te nemen om rond te dwalen en na te denken.
Bovendien hoopte ik dat ik na al dat dwalen en piekeren zeker zou weten wat mijn droom was.
#Een begin dat ontstond uit een vaag gevoel van angst
In het begin was er een vaag gevoel van angst.
Ik kon anderen niet eens duidelijk vertellen waarom ik me voor dit programma had aangemeld.
Het klopt om te zeggen dat ik geen vertrouwen in mezelf had.
Nadat ik in Busan was aangekomen, wist ik niet eens waar ik de volgende dag heen moest. In het begin voelde ik me dan ook alleen maar angstig.
Eigenlijk wist ik dat ik het moeilijk zou krijgen door mijn angst en dat onbekende dingen me van mijn stuk zouden brengen.
Misschien kon ik juist daarom van die angst genieten.
Ik wilde de spanning, die na verloop van tijd zou verdwijnen, ten volle ervaren.
Terugkijkend denk ik dat ik ontspannen kon blijven omdat ik geloofde dat dit gevoel ooit de basis zou vormen voor een nieuwe uitdaging.
Terwijl ik als deelnemer aan het tussenjaar werkte, raakte ik langzaam gewend aan de trap en het gebouw van het gastenverblijf.
Ik ging met de beheerders uit eten en op dagen waarop ik niet veel te doen had, zat ik de hele dag aan de balie te kletsen.
Zo vond ik in Busan, waar ik niemand kende, mijn eigen plek om tot rust te komen.
Toen ik het gevoel had een nieuwe toevluchtsoord te hebben gevonden, werd de rest van de reis een stuk leuker.
Ik geloofde dat nieuwe ervaringen nodig waren om zekerheid te krijgen over mijn loopbaan.
#Ik ontmoette een kant van mezelf die ik niet eens kende.
Wanneer ik nieuwe mensen ontmoet en dingen probeer die ik nog nooit eerder heb gedaan, ontdek ik kanten van mezelf die ik niet kende.
Voordat ik naar Busan ging, hield ik niet van reizen.
Toen ik eenmaal op reis was, voelde ik niet de opwinding die ik had verwacht en werd ik moe van alles wat niet volgens mijn plannen verliep.
Ik werkte in een gastenverblijf, maar deelde een kamer met de gasten.
Elke dag ontmoette ik nieuwe mensen, en de meesten van hen hielden van reizen.
Ik was benieuwd waarom die mensen graag reisden. Elke keer als er een nieuwe gast kwam, vroeg ik het hun.
‘Waarom houd je van reizen?’
Ik dacht dat ze meteen antwoord zouden geven, maar misschien hadden ze daar nog nooit over nagedacht.
Niemand gaf het antwoord dat ik verwachtte. Daarna stelde ik de vraag anders.
‘Waar let je als eerste op wanneer je op reis bent?’
Vreemd genoeg beantwoordden ze deze vraag meteen, zonder aarzelen.
Koffie drinken, zien hoe restaurants worden gerund, de geschiedenis ervaren, enzovoort. De antwoorden liepen uiteen.
Naarmate we meer praatten, besefte ik dat hun manier van reizen sterk leek op hun dromen.
The person who traveled to drink coffee was aiming to become a barista, and the person who paid attention to restaurant operations was studying business administration.
When I discovered that their dreams and travel styles were similar, I thought that to find my own dream I should pay attention to my own way of traveling.
#De zekerheid die ik over mezelf kreeg en de nieuwe waarde van reizen die ik ontdekte
Toen ik erover nadacht, besefte ik dat ik, waar ik ook naartoe reisde, de scholen en hun leerlingen wilde zien.
It was the moment I gained certainty in the field of education.
At the same time, it was also the moment I found a new value in travel.
Behalve in de eerste week, waarin ik moest wennen aan Busan, was ik steeds op zoek naar nieuwe mensen.
Ik gebruikte een Naver-café genaamd ''ByteTrain'' en bracht tijd door met gasten die in het pension verbleven.
In die periode ontmoette ik een aantal heel vreemde mensen en maakte ik zelfs gevaarlijke situaties mee.
Ik ontmoette echter ook mensen met allerlei beroepen, luisterde naar hun moeilijkheden en raakte met sommigen bevriend door reisverhalen uit te wisselen.
Ook nu mijn tussenjaaractiviteiten voorbij zijn, houden we nog steeds contact en spreken we soms af.
Doordat ik veel mensen heb ontmoet, denk ik dat ik een aantal fijne mensen heb leren kennen.
De meeste reizigers kwamen met vrienden — klasgenoten van de middelbare school en studiegenoten — en toen ik hen zag, voelde ik hoe sterk die banden waren.
Toen ik zag dat ze die banden niet loslieten en samen bleven reizen,besefte ik opnieuw hoe mooi menselijke relaties zijn.
Als ik gasten zag die met hun klasgenoten van de middelbare school waren gekomen, dacht ik aan mijn eigen klasgenoten, en als ik mensen met hun studiegenoten zag, moest ik aan mijn vrienden van de universiteit denken.
Elke keer was ik trots op mezelf omdat ik aan iemand kon denken.
Het was ook een kans om stil te staan bij hoe dankbaar ik ben voor mijn vriendschappen en mijn band met anderen.
In het begin was ik bang en voelde alles ongemakkelijk, maar op de laatste dag liep ik zelfs in een joggingbroek door Nampo-dong, alsof ik voor mijn eigen huis was.
Het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik tijdens die maand vol activiteiten nergens spijt van had, maar de veranderingen die ik heb doorgemaakt zijn groter en waardevoller dan die spijt.
Een maand geleden was het doel van mijn tussenjaaractiviteiten: ''geen spijt krijgen van mijn besluit om een tussenjaar te nemen'', maar in plaats van spijt voel ik nu dankbaarheid en trots voor mijn vroegere zelf, die die grote beslissing heeft genomen.
Ik heb de moed gekregen om toekomstige uitdagingen en beproevingen aan te gaan.
Mijn tussenjaar is,
Ervaring ★★★★☆
Als ik tijdens de vakantie thuis was gebleven, had ik deze mensen dan kunnen ontmoeten en deze ervaringen kunnen opdoen?
Leren ★★★★☆
Ik heb veel geleerd. Er was echter minder interactie dan ik had verwacht, dus trek ik één punt af.
Omgeving ★★★★☆
Het is niet zo geweldig, maar het lijkt beter te worden zodra je eraan gewend raakt.
Veiligheid ★★★★☆
Ik ben veilig zolang ik alert blijf!
Vrije tijd ★★★★★
Een paar keer per week had ik tijd om helemaal niets te doen!
▼▼▼Wil je meer uiteenlopende projecten zien?▼▼▼
▼▼▼Weet je niet zeker welk soort tussenjaar het beste bij je past?▼▼▼
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
