Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Angst overwonnen en moed gekregen #Het plezier van alleen reizen en nieuwe contacten #Een ervaring zonder spijt die me veel heeft geholpen in het leven
|
Het meest betekenisvolle deel van mijn leven was het ontmoeten van mensen van verschillende leeftijden en uit allerlei beroepen, verhalen met hen delen, samen reizen en ontdekken hoe fijn het is om alleen te reizen.
- Verblijf tijdens een tussenjaar in Florence, Italië / Ahn Seong-hee, deelnemer aan het tussenjaarprogramma / Tussenjaar van 8 weken
|
* Dit project is momenteel gesloten.
Alleen door de straten van Florence wandelen was al genoeg om mijn hart met vreugde te vullen
Ik denk terug aan mijn eerste aankomst in Florence, Italië. In het begin voelde het onwerkelijk om er gewoon te zijn, maar inmiddels zijn er twee maanden voorbij. Het is alweer een week geleden dat ik terugkwam van mijn soloreis door Zwitserland, Frankrijk en Spanje.Alleen door de straten van Florence wandelen was al genoeg om mijn hart te vullen met enthousiasme en geluk. Na die week vertrok mijn collega en begon ik met een nieuwe collega te werken. In tegenstelling tot mijn vorige collega, die alleen werkte, werkten we met z'n tweeën als team. Dat vond ik een groot geluk. Hoewel het werk daardoor makkelijker was dan voor anderen, bleef de stress hevig. Als je alleen wilt reizen, raad ik dit programma niet aan.
Toch was twee maanden in Florence wonen een bijzonder verrijkende ervaring.Ik reisde met mensen die ik net had ontmoet, kwam in Florence weer in contact met iemand die ik in het vliegtuig had leren kennen en liet die persoon de stad zien, en kreeg armbandjes van Cruciani cadeau. Elke dag bracht nieuwe ervaringen en ontmoetingendie deze reis onvergetelijk maakten.
Hoewel het regenseizoen koude en regenachtige dagen met zich meebracht, kon ik dankzij de rust een nieuwe kant van Florence ontdekken. Op heldere, regenachtige, winderige en bewolkte dagen ervoer ik de veelzijdige schoonheid van Florence. Bij het plannen van deze soloreis naar Europa liep ik tegen veel uitdagingen aan, maar met de hulp van vriendelijke mensen wist ik die te overwinnen. Ik kreeg ook veel advies over reizen en het leven.
Een vakantie in Venetië
Venetië, dat ik verkende met Mina, een 22-jarige die ik in het hostel had ontmoet, was werkelijk fascinerend. Het idee van een hele stad die op eilanden is gebouwd, was op zichzelf al verbazingwekkend. De kanalen tussen de gebouwen, boten als belangrijkste vervoermiddel in plaats van auto's: alles was zo intrigerend.Het liet me echt beseffen hoe divers de wereld is, met al haar plekken, talen en mensen.
Mina, die zeven jaar jonger was dan ik, leek volwassener, had een bredere blik en wist meer. Ik besefte weer hoe klein mijn wereld was geweest. Ze studeerde Engels in Ierland en ik was onder de indruk van haar moed om op zo'n jonge leeftijd in een ver land te wonen en studeren. Daardoor voelde ik me een stap dichter bij de wijde wereld.
Tijdens dit project heb ik ook veel mensen ontmoet en tijd met hen doorgebracht. De mensen die de meeste indruk op me maakten, waren de vrienden met wie ik voor het eerst op het platteland reisde. Ze hadden allemaal hun baan opgezegd en dachten op vergelijkbare wijze. Bovendien waren zij de eerste reisgenoten die ik na mijn aankomst in Florence ontmoette.
Er was Gaeun, een apotheker; Jiseon, een headhunter; en Sunjik, een directeur. Gaeun was 26 jaar oud en Jiseon en Sunjik waren even oud als ik: 29. Toch leken ze volwassener en hadden ze meer visie dan ik. Tijdens de reis voerden we veel diepgaande gesprekken en leerde ik veel van hen. Ik ben hun echt dankbaar. Ik hoop dat het goed met ze gaat, waar ze nu ook zijn.
De stad die me raakte: Rome, Zuid-Italië en het Vaticaan
Het indrukwekkende Colosseum en het felle zonlicht lieten me vol ontzag achter. Hoewel één kant in de steigers stond, wat een beetje jammer was, deed dat niets af aan de grootsheid van het Colosseum. Ook de Trevifontein werd gerenoveerd, wat jammer was. Toch waren plekken als Piazza Venezia, Piazza di Spagna, het Pantheon, Castel Sant'Angelo en de Mond der Waarheid allemaal adembenemend.
Voor het Vaticaan en Zuid-Italië raad ik een rondleiding met gids van harte aan . De rondleiding bood ontzettend veel kennis en informatie, waardoor de ervaring veel mooier werd. Helaas was het tijdens de rondreis door Zuid-Italië verschrikkelijk weer en kon ik Napels of Amalfi niet bezoeken. Dat was zo'n teleurstelling. Als ik nog eens de kans krijg, wil ik daar ooit graag naartoe.
De Cinque Terre die me raakte
In het begin bezocht ik tijdens mijn pauzes en in de middagen nabijgelegen plaatsen. Pisa en Cinque Terre vond ik het mooist! Toen ik in Pisa aankwam, was het helder weer, maar naarmate ik dichter bij Cinque Terre kwam, werd het bewolkt... O nee. Het begon licht te regenen, maar gelukkig kon ik het eerste dorp zien. Dat eerste dorp raakte me diep! Ze zeggen dat het laatste dorp het mooist is, maar... dat viel een beetje tegen.Reizen lijkt altijd wel een paar spijtgevoelens achter te laten. Als je met een beetje spijt vertrekt, wil je de volgende keer toch terugkomen?^^;
Een ervaring die je alleen in Florence kunt opdoen
In de twee maanden die lang of kort konden lijken, wilde ik niet alleen reizen en bezienswaardigheden bekijken, maar ook bijzondere 'ervaringen' opdoen.Dus vroeg ik me af wat voor ervaringen ik hier kon opdoen. Na erover nagedacht te hebben, besloot ik in Italië naar de bioscoop te gaan. Ik was benieuwd hoe Italiaanse bioscopen eruit zouden zien en of ze op die in mijn land zouden lijken. Maar vergeleken met die bij ons stelden de Italiaanse bioscopen veel minder voor. De film die ik zag was 'Magic in the Moonlight', maar hij was volledig in het Italiaans nagesynchroniseerd. Ik kende alleen 'Ciao' en 'Grazie' in het Italiaans, dus uiteindelijk zat ik alleen maar naar het scherm te kijken, maar toch vind ik het een leuke ervaring.
Een andere bijzondere ervaring was het bijwonen van een voetbalwedstrijd van Fiorentina in Florence. Het was geen grote competitie, dus er was niet veel publiek, maar de manier waarop we het Italiaanse stadion binnenkwamen verschilde sterk van wat ik uit Korea gewend was. Bij het kopen van de kaartjes controleerden ze een voor een of de naam op het paspoort overeenkwam met die op het kaartje. Als die niet overeenkwamen, mocht je niet naar binnen. Bovendien moesten blikjes bier of frisdrank voor binnenkomst in papieren bekers worden overgeschonken. Achteraf gezien was het een leuke belevenis en een onvergetelijke ervaring.
Het plezier van alleen reizen!
Dit is waarschijnlijk wat de meeste deelnemers het beste aan dit programma vinden.Mensen ontmoeten uit de meest uiteenlopende leeftijdsgroepen en beroepen, met hen praten en samen reizen, en ontdekken hoe fijn het is om alleen te reizen.
Eerlijk gezegd had ik nog nooit alleen gereisd.Ik dacht altijd dat de bestemming belangrijk is tijdens een reis, maar dat 'de mensen met wie je reist' nog belangrijker zijn.En hoewel mensen vaak zeggen dat je alleen moet reizen, kun je pas echt begrijpen wat dat betekent als je het zelf hebt gedaan.
Nu ik alleen heb gereisd, raad ik soloreizen sterk aan aan iedereen die het nog nooit heeft geprobeerd. Je kunt genieten van je eigen gedachten, onverwacht nieuwe mensen ontmoeten en zelfs als je verdwaalt plekken ontdekken die niemand anders heeft gezien.
Er zijn geen vaste regels voor reizen. Je hoeft geen beroemde toeristische trekpleisters te bezoeken. De hele dag met een kop koffie op straat zitten en mensen of vogels kijken, van het landschap genieten of met tijd voor jezelf zien hoe de zonsondergang overgaat in de nacht: ook dat kan prachtige herinneringen opleveren.
Reizen: een tijd die me enorm helpt in het leven
In het begin twijfelde ik. Was dit wel de juiste beslissing? Gaf ik mijn geld niet zomaar uit? Ik wilde ook heel graag snel terug naar Korea. Maar nu ik erop terugkijk, besef ik dat reizen me in mijn leven enorm helpt, ook al zijn de effecten misschien niet meteen zichtbaar. Ende ware charme van reizen is mensen ontmoeten die je gisteren nog niet kende en zonder voorwaarden samen tijd doorbrengen, terwijl je elkaar gewoon steunt!
Dat lijkt inderdaad zo.
Als iemand die aan het tussenjaarproject heeft meegedaan, wil ik toekomstige deelnemers het volgende adviseren: net als bij alles zul je achteraf vaak spijt hebben van je keuzes. Daarom vind ik het belangrijk om goed na te denken over je eigen reisstijl voordat je een beslissing neemt.
Iedereen heeft wel een droombeeld van Europa en op een gegeven moment wil je er misschien liever 'wonen' dan alleen maar reizen. Omdat verblijf en maaltijden twee maanden lang geregeld zijn, klinkt het misschien spannend en leuk om in die periode hier te wonen. Maar als je met alleen die verwachtingen komt, kunnen het twee heel saaie en eentonige maanden worden. Het zal niet veel anders zijn dan Korea. Sterker nog, het kan zelfs nog erger zijn. Zonder vrienden, zonder dat je met mensen kunt communiceren en met de hoge kosten van levensonderhoud kan twee maanden hier wonen best ongemakkelijk worden.
Zelf ben ik niet iemand die lang in één gebied blijft reizen. Na ongeveer een maand begon ik me te vervelen. Of ik nu Florence of de omgeving bezocht, alles begon hetzelfde te voelen. Overal leek ik alleen maar kerken te bekijken en de gebouwen leken allemaal op elkaar. Ik wilde gewoon zo snel mogelijk vertrekken naar een ander land.
Daaromkan het een goed idee zijn om voor die twee maanden in Italië iets concreets te bedenken om te doen, naast alleen ontspannen of reizen.Je zou bijvoorbeeld als doel kunnen stellen om Italiaans te leren of leerbewerking te studeren: iets waar je in Italië veel aan hebt.
De moed om die ene stap te zetten die me veranderde
Natuurlijk waren er momenten waarop ik spijt had van mijn keuzes, maar er waren zeker ook veel positieve kanten. Voordat ik meedeed, werd ik overspoeld door vage angsten en allerlei zorgen. De beslissing om de uitdaging aan te gaan was niet makkelijk. Zou ik na mijn ontslag zelf door Europa kunnen reizen? Zou ik op mijn leeftijd nieuwe vrienden kunnen maken? Zou ik opnieuw kunnen beginnen?
Het was moeilijk om de eerste stap te zetten, maar toen ik dat eenmaal had gedaan, besefte ik dat er een hele nieuwe wereld opengaat. Nu heb ik bij het beginnen aan iets nieuws het gevoel dat ik die eerste stap zonder angst kan zetten.Het tussenjaar hielp me mijn angst en zorgen los te laten en gaf me moed en een ruimere blik.Vandaag heb ik weer zin om weg te gaan.
|
Het meest betekenisvolle deel van mijn leven was het ontmoeten van mensen van verschillende leeftijden en uit allerlei beroepen, verhalen met hen delen, samen reizen en ontdekken hoe fijn het is om alleen te reizen.
- Verblijf tijdens een tussenjaar in Florence, Italië / Ahn Seong-hee, deelnemer aan het tussenjaarprogramma / Tussenjaar van 8 weken
|
* Dit project is momenteel gesloten.
Alleen door de straten van Florence wandelen was al genoeg om mijn hart met vreugde te vullen
Ik denk terug aan mijn eerste aankomst in Florence, Italië. In het begin voelde het onwerkelijk om er gewoon te zijn, maar inmiddels zijn er twee maanden voorbij. Het is alweer een week geleden dat ik terugkwam van mijn soloreis door Zwitserland, Frankrijk en Spanje.Alleen door de straten van Florence wandelen was al genoeg om mijn hart te vullen met enthousiasme en geluk. Na die week vertrok mijn collega en begon ik met een nieuwe collega te werken. In tegenstelling tot mijn vorige collega, die alleen werkte, werkten we met z'n tweeën als team. Dat vond ik een groot geluk. Hoewel het werk daardoor makkelijker was dan voor anderen, bleef de stress hevig. Als je alleen wilt reizen, raad ik dit programma niet aan.
Toch was twee maanden in Florence wonen een bijzonder verrijkende ervaring.Ik reisde met mensen die ik net had ontmoet, kwam in Florence weer in contact met iemand die ik in het vliegtuig had leren kennen en liet die persoon de stad zien, en kreeg armbandjes van Cruciani cadeau. Elke dag bracht nieuwe ervaringen en ontmoetingendie deze reis onvergetelijk maakten.
Hoewel het regenseizoen koude en regenachtige dagen met zich meebracht, kon ik dankzij de rust een nieuwe kant van Florence ontdekken. Op heldere, regenachtige, winderige en bewolkte dagen ervoer ik de veelzijdige schoonheid van Florence. Bij het plannen van deze soloreis naar Europa liep ik tegen veel uitdagingen aan, maar met de hulp van vriendelijke mensen wist ik die te overwinnen. Ik kreeg ook veel advies over reizen en het leven.
Een vakantie in Venetië
Venetië, dat ik verkende met Mina, een 22-jarige die ik in het hostel had ontmoet, was werkelijk fascinerend. Het idee van een hele stad die op eilanden is gebouwd, was op zichzelf al verbazingwekkend. De kanalen tussen de gebouwen, boten als belangrijkste vervoermiddel in plaats van auto's: alles was zo intrigerend.Het liet me echt beseffen hoe divers de wereld is, met al haar plekken, talen en mensen.
Mina, die zeven jaar jonger was dan ik, leek volwassener, had een bredere blik en wist meer. Ik besefte weer hoe klein mijn wereld was geweest. Ze studeerde Engels in Ierland en ik was onder de indruk van haar moed om op zo'n jonge leeftijd in een ver land te wonen en studeren. Daardoor voelde ik me een stap dichter bij de wijde wereld.
Tijdens dit project heb ik ook veel mensen ontmoet en tijd met hen doorgebracht. De mensen die de meeste indruk op me maakten, waren de vrienden met wie ik voor het eerst op het platteland reisde. Ze hadden allemaal hun baan opgezegd en dachten op vergelijkbare wijze. Bovendien waren zij de eerste reisgenoten die ik na mijn aankomst in Florence ontmoette.
Er was Gaeun, een apotheker; Jiseon, een headhunter; en Sunjik, een directeur. Gaeun was 26 jaar oud en Jiseon en Sunjik waren even oud als ik: 29. Toch leken ze volwassener en hadden ze meer visie dan ik. Tijdens de reis voerden we veel diepgaande gesprekken en leerde ik veel van hen. Ik ben hun echt dankbaar. Ik hoop dat het goed met ze gaat, waar ze nu ook zijn.
De stad die me raakte: Rome, Zuid-Italië en het Vaticaan
Het indrukwekkende Colosseum en het felle zonlicht lieten me vol ontzag achter. Hoewel één kant in de steigers stond, wat een beetje jammer was, deed dat niets af aan de grootsheid van het Colosseum. Ook de Trevifontein werd gerenoveerd, wat jammer was. Toch waren plekken als Piazza Venezia, Piazza di Spagna, het Pantheon, Castel Sant'Angelo en de Mond der Waarheid allemaal adembenemend.
Voor het Vaticaan en Zuid-Italië raad ik een rondleiding met gids van harte aan . De rondleiding bood ontzettend veel kennis en informatie, waardoor de ervaring veel mooier werd. Helaas was het tijdens de rondreis door Zuid-Italië verschrikkelijk weer en kon ik Napels of Amalfi niet bezoeken. Dat was zo'n teleurstelling. Als ik nog eens de kans krijg, wil ik daar ooit graag naartoe.
De Cinque Terre die me raakte
In het begin bezocht ik tijdens mijn pauzes en in de middagen nabijgelegen plaatsen. Pisa en Cinque Terre vond ik het mooist! Toen ik in Pisa aankwam, was het helder weer, maar naarmate ik dichter bij Cinque Terre kwam, werd het bewolkt... O nee. Het begon licht te regenen, maar gelukkig kon ik het eerste dorp zien. Dat eerste dorp raakte me diep! Ze zeggen dat het laatste dorp het mooist is, maar... dat viel een beetje tegen.Reizen lijkt altijd wel een paar spijtgevoelens achter te laten. Als je met een beetje spijt vertrekt, wil je de volgende keer toch terugkomen?^^;
Een ervaring die je alleen in Florence kunt opdoen
In de twee maanden die lang of kort konden lijken, wilde ik niet alleen reizen en bezienswaardigheden bekijken, maar ook bijzondere 'ervaringen' opdoen.Dus vroeg ik me af wat voor ervaringen ik hier kon opdoen. Na erover nagedacht te hebben, besloot ik in Italië naar de bioscoop te gaan. Ik was benieuwd hoe Italiaanse bioscopen eruit zouden zien en of ze op die in mijn land zouden lijken. Maar vergeleken met die bij ons stelden de Italiaanse bioscopen veel minder voor. De film die ik zag was 'Magic in the Moonlight', maar hij was volledig in het Italiaans nagesynchroniseerd. Ik kende alleen 'Ciao' en 'Grazie' in het Italiaans, dus uiteindelijk zat ik alleen maar naar het scherm te kijken, maar toch vind ik het een leuke ervaring.
Een andere bijzondere ervaring was het bijwonen van een voetbalwedstrijd van Fiorentina in Florence. Het was geen grote competitie, dus er was niet veel publiek, maar de manier waarop we het Italiaanse stadion binnenkwamen verschilde sterk van wat ik uit Korea gewend was. Bij het kopen van de kaartjes controleerden ze een voor een of de naam op het paspoort overeenkwam met die op het kaartje. Als die niet overeenkwamen, mocht je niet naar binnen. Bovendien moesten blikjes bier of frisdrank voor binnenkomst in papieren bekers worden overgeschonken. Achteraf gezien was het een leuke belevenis en een onvergetelijke ervaring.
Het plezier van alleen reizen!
Dit is waarschijnlijk wat de meeste deelnemers het beste aan dit programma vinden.Mensen ontmoeten uit de meest uiteenlopende leeftijdsgroepen en beroepen, met hen praten en samen reizen, en ontdekken hoe fijn het is om alleen te reizen.
Eerlijk gezegd had ik nog nooit alleen gereisd.Ik dacht altijd dat de bestemming belangrijk is tijdens een reis, maar dat 'de mensen met wie je reist' nog belangrijker zijn.En hoewel mensen vaak zeggen dat je alleen moet reizen, kun je pas echt begrijpen wat dat betekent als je het zelf hebt gedaan.
Nu ik alleen heb gereisd, raad ik soloreizen sterk aan aan iedereen die het nog nooit heeft geprobeerd. Je kunt genieten van je eigen gedachten, onverwacht nieuwe mensen ontmoeten en zelfs als je verdwaalt plekken ontdekken die niemand anders heeft gezien.
Er zijn geen vaste regels voor reizen. Je hoeft geen beroemde toeristische trekpleisters te bezoeken. De hele dag met een kop koffie op straat zitten en mensen of vogels kijken, van het landschap genieten of met tijd voor jezelf zien hoe de zonsondergang overgaat in de nacht: ook dat kan prachtige herinneringen opleveren.
Reizen: een tijd die me enorm helpt in het leven
In het begin twijfelde ik. Was dit wel de juiste beslissing? Gaf ik mijn geld niet zomaar uit? Ik wilde ook heel graag snel terug naar Korea. Maar nu ik erop terugkijk, besef ik dat reizen me in mijn leven enorm helpt, ook al zijn de effecten misschien niet meteen zichtbaar. Ende ware charme van reizen is mensen ontmoeten die je gisteren nog niet kende en zonder voorwaarden samen tijd doorbrengen, terwijl je elkaar gewoon steunt!
Dat lijkt inderdaad zo.
Als iemand die aan het tussenjaarproject heeft meegedaan, wil ik toekomstige deelnemers het volgende adviseren: net als bij alles zul je achteraf vaak spijt hebben van je keuzes. Daarom vind ik het belangrijk om goed na te denken over je eigen reisstijl voordat je een beslissing neemt.
Iedereen heeft wel een droombeeld van Europa en op een gegeven moment wil je er misschien liever 'wonen' dan alleen maar reizen. Omdat verblijf en maaltijden twee maanden lang geregeld zijn, klinkt het misschien spannend en leuk om in die periode hier te wonen. Maar als je met alleen die verwachtingen komt, kunnen het twee heel saaie en eentonige maanden worden. Het zal niet veel anders zijn dan Korea. Sterker nog, het kan zelfs nog erger zijn. Zonder vrienden, zonder dat je met mensen kunt communiceren en met de hoge kosten van levensonderhoud kan twee maanden hier wonen best ongemakkelijk worden.
Zelf ben ik niet iemand die lang in één gebied blijft reizen. Na ongeveer een maand begon ik me te vervelen. Of ik nu Florence of de omgeving bezocht, alles begon hetzelfde te voelen. Overal leek ik alleen maar kerken te bekijken en de gebouwen leken allemaal op elkaar. Ik wilde gewoon zo snel mogelijk vertrekken naar een ander land.
Daaromkan het een goed idee zijn om voor die twee maanden in Italië iets concreets te bedenken om te doen, naast alleen ontspannen of reizen.Je zou bijvoorbeeld als doel kunnen stellen om Italiaans te leren of leerbewerking te studeren: iets waar je in Italië veel aan hebt.
De moed om die ene stap te zetten die me veranderde
Natuurlijk waren er momenten waarop ik spijt had van mijn keuzes, maar er waren zeker ook veel positieve kanten. Voordat ik meedeed, werd ik overspoeld door vage angsten en allerlei zorgen. De beslissing om de uitdaging aan te gaan was niet makkelijk. Zou ik na mijn ontslag zelf door Europa kunnen reizen? Zou ik op mijn leeftijd nieuwe vrienden kunnen maken? Zou ik opnieuw kunnen beginnen?
Het was moeilijk om de eerste stap te zetten, maar toen ik dat eenmaal had gedaan, besefte ik dat er een hele nieuwe wereld opengaat. Nu heb ik bij het beginnen aan iets nieuws het gevoel dat ik die eerste stap zonder angst kan zetten.Het tussenjaar hielp me mijn angst en zorgen los te laten en gaf me moed en een ruimere blik.Vandaag heb ik weer zin om weg te gaan.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
