Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Voelde me zekerder in de communicatie in het Engels; overwon mijn angsten #Contact met internationale vrienden; de ontroerende ervaring van vrijwilligerswerk #Onverwacht geluk en de vreugde van het reizen
Ik ging helemaal op in het leven in Cambodja en heb het ontzettend naar mijn zin gehad. Eigenlijk was ik van plan om maar vier weken mee te doen, maar ik vond het zo jammer om te vertrekken dat ik er nog twee weken aan vastplakte. Dat was een uitstekende keuze.
-Laten we kinderen met een beperking in Cambodja, die hun vleugels zijn kwijtgeraakt, weer vleugels geven!/ Hwang Yejin, Gap-Year Family Gapper/ Gap year van 6 weken |
Verpleegkundige worden voelde als een droom, maar de werkelijkheid was anders.
29 jaar. Ik was verpleegkundige. Er waren veel moeilijke kanten aan het werk als verpleegkundige, zowel lichamelijk als geestelijkstond ik onder grote druk. Waarom had ik zo weinig vertrouwen in mijn werk en bleef ik mijn klachten en frustraties uiten...Ik bleef maar klagen... Eigenlijk heb ik nog steeds geen spijt van mijn besluit om te stoppen als verpleegkundige.In het begin leek het een droom en vond ik het geweldig, maar toen ik eenmaal verpleegkundige was, had ik het gevoel dat ik mezelf kleineerde,Ik kon er niets aan doen. Het werk als verpleegkundige, dat eerst een droom leek en indruk op me maakte, voelde helemaal niet zo welkom toen ik het eenmaal zelf deed.
Op die iets latere leeftijd dacht ik na over wat ik echt leuk vond en zocht ik op internet. Toevallig kwam ik'het gap year' tegen. Eerst nam ik het niet zo serieus, maar geleidelijk raakte ik geïnteresseerd.Er waren allerlei projecten en ik las de recensies zorgvuldig door.De reden dat ik aarzelde om het te proberen, was dat ik niet genoeg moed had om alleen naar een onbekende plek te gaan,en daarnaast was ik een beetje bang om iets te doen wat ik nog nooit eerder had gedaan.
Toenkoos ik voor het project omdat het voelde als nu of nooit.Voordat ik de twintig achter me liet (wat triest), wilde ik alles proberen en leren wat ik kon. En zo begon mijn fantastische zes weken.
Rondzwerven, wennen en het project zelfs verlengen
Ik kwam in het weekend aan bij de accommodatie. Er was niemand en ik wist niet wat ik moest doen,en zelfs toen ze eenvoudige regels in het Engels uitlegden, begreep ik niet wat ze zeiden.Meteen op mijn eerste dag wilde ik eigenlijk terug naar Korea. Laterkwam ik erachter dat de meeste vrijwilligers in het weekend hun programma afronden en teruggaan of op reis gaan.Dat leerde ik. Ik zat wezenloos in mijn lege kamer en besloot toen hoe dan ook naar buiten te gaan.
Ik nam een Cambodjaans vervoermiddel (een tuktuk) naar een markt in de buurt.Bang dat ik zou verdwalen of gerold zou worden, liep ik daar wat rond,en toen ik terugkwam bij de accommodatie, werd ik verwelkomd door een Koreaanse 'jongere broer of zus' die al gewend was aan het leven in Cambodja.Ik was zo blij. Koreaans kunnen spreken in een omgeving waar alleen Engels werd gebruikt, was echt een enorme zegen.Met de hulp van die Koreaanse jongere broer of zus raakte ik geleidelijk gewend.
Ik begon te wennen aan het leven in de accommodatie en aan het weer en de omgeving van Cambodja, maar(ik raakte zelfs gewend aan de hitte van boven de 30 graden en de plotselinge stortbuien) aan het Engels kon ik maar niet echt wennen. In het begin,spraken mensen uit allerlei landen Engels, maar iedereen had een ander accent. Zelfs als ze hetzelfde zeiden...klonk het anders, dus dat was echt moeilijk.
Misschien loste de tijd het op. Op een gegeven moment werd het iets makkelijker en voelde ik me vrijer om Engels te verstaan en te spreken.Ik had er zelf zeker hard genoeg voor gewerkt, maarzo ging ik helemaal op in het leven in Cambodja en had ik het ontzettend naar mijn zin.Eigenlijk was ik van plan om maar vier weken mee te doen, maar ik vond het zo jammer om te vertrekken dat ik er nog twee weken aan vastplakte. Dat was een uitstekende keuze.
De kinderen die als eerste glimlachten en naar me toe kwamen — zo lief.
'Laten we kinderen met een beperking die hun vleugels zijn kwijtgeraakt, weer vleugels geven.'Dat was mijn vrijwilligersproject. In Korea kwam ik zelden kinderen met een beperking tegen, dus eerlijk gezegd maakte ik me een beetjezorgen en wist ik niet goed met welke instelling ik eraan moest beginnen.
Op de eerste dag bezocht ik samen met een lokale leerkracht een instelling voor kinderen met een beperking. Kinderen met en zonder beperking zaten samenin dezelfde ruimte. We verdeelden het vrijwilligerswerk in de ochtend, een pauze en de middag. Mijn taken warenhelpen met eten, luiers verschonen, met de kinderen spelen, enzovoort — niets bijzonder moeilijks.
Maar omdat de meeste kinderen een lichamelijke beperking hadden, konden ze niet zelfstandig van houding veranderen ofzelfs eenvoudige bewegingen maken. Voor alles waren ze afhankelijk van de hulp van lokale vrijwilligers.De meesten hadden problemen met hun luchtwegen, hoestten tijdens het eten vaak en hadden moeite om hun eten goed door te slikken,en er waren kinderen die niet konden kauwen en hun eten zo moesten doorslikken.
Er waren kinderen die bleven huilen tenzij je ze vasthield, en kinderen die steeds opnieuw huilden en daarna weer lachten.Eerlijk gezegd voelde ik me in het begin afstandelijk en aarzelde ik bij veel dingen, maar die kant van mezelfvond ik beschamend als ik naar de kinderen keek: ze waren helemaal niet verbaasd door iemand die ze voor het eerst zagen, maar straalden juist. Ik kon niet anders dan met ze meelachen. Ik weet niet waarom, maar hun brede glimlach ontroerde me. Toen ik zag hoe ze naar me toe renden en vroegen om een knuffel, moest ik opnieuw glimlachen.
De voorzieningen en de omgeving waren geen belangrijke factoren. Ik vond het alleen jammer dat ik ze niet vaker kon knuffelen. Ik weet niet waarom iets wat normaal gesproken niets voorstelt me zo diep raakte — het is een geluk dat je pas kent als je het zelf hebt ervaren.Einde van het spel.
Buitenlandse vrienden die het leven in Cambodja nog mooier maakten.
Op de tweede dag na aankomst ging ik met buitenlandse vrienden naar een bar. Er waren ongeveer tien mensen. Het was een spontanebeslissing om te gaan, en in het begin voelde het ongemakkelijk, maar de buitenlandse vrienden waren allesbehalve ‘ongemakkelijk’,en stelden me op mijn gemak, waardoor we al snel close werden; we maakten samen foto’s, dronken bier en dansten.Misschien kwam daar een andere versie van mezelf naar voren dan in Korea.
Omdat er elke week nieuwe vrijwilligers uit verschillende landen kwamen, kon ik elke week mensen uit allerlei landen ontmoeten. Zo ontstonden er buitenlandse vriendschappen — we gingen samen winkelen, keken films en voerden diepgaande gesprekkenmet elkaar.Ze spraken zo langzaam en duidelijk mogelijk tegen me, omdat Engels moeilijk voor me was.Mijn eerste kamergenoot, een Zwitserse vriendin, en de Noorse geneeskundestudent die me altijd vriendelijk behandelde en als eerste contact met me zocht.Ik ben zo dankbaar dat ik vrienden heb leren kennen, onder wie een Australische vriendin die me veel heeft geholpen.Dankzij hen werd mijn leven in Cambodja veel mooier.
Nog een onvergetelijke herinnering: een reis vol onverwachte wendingen.
Ik zei tegen een Koreaanse vriendin dat we in het weekend gewoon naar het strand van Pattaya zouden gaan, maar vanuit Phnom Penh...Het kostte 16 uur met een nachtbus en een privéauto om in Pattaya te komen.Omdat het zonde voelde om na zo’n lange reis alleen Pattaya te bezoeken, besloten we spontaan ook de buurlanden Thailand en Laos te bezoeken.We maakten een plan en kochten ter plaatse de noodzakelijke spullen, omdat we maar weinig hadden ingepakt.
Door het extreem hete weer, de plaatselijke bewoners met wie we niet in het Engels konden communiceren en het reizen met de bus ontstonden er allerlei complicaties.Er deden zich allerlei complicaties voor. De bus van Laos terug naar Phnom Penh deed er maar liefst 36 uur over.Het was erg leuk, maar ook heel vermoeiend.Zelfs met een goede planning kunnen er tijdens een reis allerlei dingen misgaan, wat tot onverwachte ervaringen leidt.
Er zijn veel plekken die je in Cambodja of in de buurlanden kunt bezoeken.Angkor Wat, Kampot en Vang Vieng in Laos kan ik van harte aanbevelen.
Nog een zorg: niet terug willen naar Korea.
Na zes weken van een heel ander leven wilde ik eigenlijk niet terug naar Korea.Nu ik wist hoe goed ik in Cambodja had geleefd — zonder stress en precies zoals ik wilde — maakte de gedachte dat ik bij terugkeer naar Korea...weer de realiteit onder ogen zou moeten zien en met allerlei zorgen en gedachten zou moeten omgaan,me opnieuw bang.
Maar één belangrijk inzicht was dat deze zorgen helemaal van mijzelf zijn,dat ze me zullen helpen groeien, en dat de vragen over hoe ik mijn leven verder moet leiden, hoe moeilijk ook...me misschien een beetje gelukkiger en zelfstandiger zullen maken.VeelIk ben veel meer gaan nadenken, maar meer dan wat dan ook...vraag ik me vooral af: ‘Hoe moet ik leven om geen spijt te krijgen?’ Hoewel ik weet dat daar geen vast antwoord op is,blijf ik nadenken en actie ondernemen om mijn eigen antwoord te vinden. Terugkijkend op Cambodja...waren de zes weken die ik daar doorbracht werkelijk gelukkig.
Ik ging helemaal op in het leven in Cambodja en heb het ontzettend naar mijn zin gehad. Eigenlijk was ik van plan om maar vier weken mee te doen, maar ik vond het zo jammer om te vertrekken dat ik er nog twee weken aan vastplakte. Dat was een uitstekende keuze.
-Laten we kinderen met een beperking in Cambodja, die hun vleugels zijn kwijtgeraakt, weer vleugels geven!/ Hwang Yejin, Gap-Year Family Gapper/ Gap year van 6 weken |
Verpleegkundige worden voelde als een droom, maar de werkelijkheid was anders.
29 jaar. Ik was verpleegkundige. Er waren veel moeilijke kanten aan het werk als verpleegkundige, zowel lichamelijk als geestelijkstond ik onder grote druk. Waarom had ik zo weinig vertrouwen in mijn werk en bleef ik mijn klachten en frustraties uiten...Ik bleef maar klagen... Eigenlijk heb ik nog steeds geen spijt van mijn besluit om te stoppen als verpleegkundige.In het begin leek het een droom en vond ik het geweldig, maar toen ik eenmaal verpleegkundige was, had ik het gevoel dat ik mezelf kleineerde,Ik kon er niets aan doen. Het werk als verpleegkundige, dat eerst een droom leek en indruk op me maakte, voelde helemaal niet zo welkom toen ik het eenmaal zelf deed.
Op die iets latere leeftijd dacht ik na over wat ik echt leuk vond en zocht ik op internet. Toevallig kwam ik'het gap year' tegen. Eerst nam ik het niet zo serieus, maar geleidelijk raakte ik geïnteresseerd.Er waren allerlei projecten en ik las de recensies zorgvuldig door.De reden dat ik aarzelde om het te proberen, was dat ik niet genoeg moed had om alleen naar een onbekende plek te gaan,en daarnaast was ik een beetje bang om iets te doen wat ik nog nooit eerder had gedaan.
Toenkoos ik voor het project omdat het voelde als nu of nooit.Voordat ik de twintig achter me liet (wat triest), wilde ik alles proberen en leren wat ik kon. En zo begon mijn fantastische zes weken.
Rondzwerven, wennen en het project zelfs verlengen
Ik kwam in het weekend aan bij de accommodatie. Er was niemand en ik wist niet wat ik moest doen,en zelfs toen ze eenvoudige regels in het Engels uitlegden, begreep ik niet wat ze zeiden.Meteen op mijn eerste dag wilde ik eigenlijk terug naar Korea. Laterkwam ik erachter dat de meeste vrijwilligers in het weekend hun programma afronden en teruggaan of op reis gaan.Dat leerde ik. Ik zat wezenloos in mijn lege kamer en besloot toen hoe dan ook naar buiten te gaan.
Ik nam een Cambodjaans vervoermiddel (een tuktuk) naar een markt in de buurt.Bang dat ik zou verdwalen of gerold zou worden, liep ik daar wat rond,en toen ik terugkwam bij de accommodatie, werd ik verwelkomd door een Koreaanse 'jongere broer of zus' die al gewend was aan het leven in Cambodja.Ik was zo blij. Koreaans kunnen spreken in een omgeving waar alleen Engels werd gebruikt, was echt een enorme zegen.Met de hulp van die Koreaanse jongere broer of zus raakte ik geleidelijk gewend.
Ik begon te wennen aan het leven in de accommodatie en aan het weer en de omgeving van Cambodja, maar(ik raakte zelfs gewend aan de hitte van boven de 30 graden en de plotselinge stortbuien) aan het Engels kon ik maar niet echt wennen. In het begin,spraken mensen uit allerlei landen Engels, maar iedereen had een ander accent. Zelfs als ze hetzelfde zeiden...klonk het anders, dus dat was echt moeilijk.
Misschien loste de tijd het op. Op een gegeven moment werd het iets makkelijker en voelde ik me vrijer om Engels te verstaan en te spreken.Ik had er zelf zeker hard genoeg voor gewerkt, maarzo ging ik helemaal op in het leven in Cambodja en had ik het ontzettend naar mijn zin.Eigenlijk was ik van plan om maar vier weken mee te doen, maar ik vond het zo jammer om te vertrekken dat ik er nog twee weken aan vastplakte. Dat was een uitstekende keuze.
De kinderen die als eerste glimlachten en naar me toe kwamen — zo lief.
'Laten we kinderen met een beperking die hun vleugels zijn kwijtgeraakt, weer vleugels geven.'Dat was mijn vrijwilligersproject. In Korea kwam ik zelden kinderen met een beperking tegen, dus eerlijk gezegd maakte ik me een beetjezorgen en wist ik niet goed met welke instelling ik eraan moest beginnen.
Op de eerste dag bezocht ik samen met een lokale leerkracht een instelling voor kinderen met een beperking. Kinderen met en zonder beperking zaten samenin dezelfde ruimte. We verdeelden het vrijwilligerswerk in de ochtend, een pauze en de middag. Mijn taken warenhelpen met eten, luiers verschonen, met de kinderen spelen, enzovoort — niets bijzonder moeilijks.
Maar omdat de meeste kinderen een lichamelijke beperking hadden, konden ze niet zelfstandig van houding veranderen ofzelfs eenvoudige bewegingen maken. Voor alles waren ze afhankelijk van de hulp van lokale vrijwilligers.De meesten hadden problemen met hun luchtwegen, hoestten tijdens het eten vaak en hadden moeite om hun eten goed door te slikken,en er waren kinderen die niet konden kauwen en hun eten zo moesten doorslikken.
Er waren kinderen die bleven huilen tenzij je ze vasthield, en kinderen die steeds opnieuw huilden en daarna weer lachten.Eerlijk gezegd voelde ik me in het begin afstandelijk en aarzelde ik bij veel dingen, maar die kant van mezelfvond ik beschamend als ik naar de kinderen keek: ze waren helemaal niet verbaasd door iemand die ze voor het eerst zagen, maar straalden juist. Ik kon niet anders dan met ze meelachen. Ik weet niet waarom, maar hun brede glimlach ontroerde me. Toen ik zag hoe ze naar me toe renden en vroegen om een knuffel, moest ik opnieuw glimlachen.
De voorzieningen en de omgeving waren geen belangrijke factoren. Ik vond het alleen jammer dat ik ze niet vaker kon knuffelen. Ik weet niet waarom iets wat normaal gesproken niets voorstelt me zo diep raakte — het is een geluk dat je pas kent als je het zelf hebt ervaren.Einde van het spel.
Buitenlandse vrienden die het leven in Cambodja nog mooier maakten.
Op de tweede dag na aankomst ging ik met buitenlandse vrienden naar een bar. Er waren ongeveer tien mensen. Het was een spontanebeslissing om te gaan, en in het begin voelde het ongemakkelijk, maar de buitenlandse vrienden waren allesbehalve ‘ongemakkelijk’,en stelden me op mijn gemak, waardoor we al snel close werden; we maakten samen foto’s, dronken bier en dansten.Misschien kwam daar een andere versie van mezelf naar voren dan in Korea.
Omdat er elke week nieuwe vrijwilligers uit verschillende landen kwamen, kon ik elke week mensen uit allerlei landen ontmoeten. Zo ontstonden er buitenlandse vriendschappen — we gingen samen winkelen, keken films en voerden diepgaande gesprekkenmet elkaar.Ze spraken zo langzaam en duidelijk mogelijk tegen me, omdat Engels moeilijk voor me was.Mijn eerste kamergenoot, een Zwitserse vriendin, en de Noorse geneeskundestudent die me altijd vriendelijk behandelde en als eerste contact met me zocht.Ik ben zo dankbaar dat ik vrienden heb leren kennen, onder wie een Australische vriendin die me veel heeft geholpen.Dankzij hen werd mijn leven in Cambodja veel mooier.
Nog een onvergetelijke herinnering: een reis vol onverwachte wendingen.
Ik zei tegen een Koreaanse vriendin dat we in het weekend gewoon naar het strand van Pattaya zouden gaan, maar vanuit Phnom Penh...Het kostte 16 uur met een nachtbus en een privéauto om in Pattaya te komen.Omdat het zonde voelde om na zo’n lange reis alleen Pattaya te bezoeken, besloten we spontaan ook de buurlanden Thailand en Laos te bezoeken.We maakten een plan en kochten ter plaatse de noodzakelijke spullen, omdat we maar weinig hadden ingepakt.
Door het extreem hete weer, de plaatselijke bewoners met wie we niet in het Engels konden communiceren en het reizen met de bus ontstonden er allerlei complicaties.Er deden zich allerlei complicaties voor. De bus van Laos terug naar Phnom Penh deed er maar liefst 36 uur over.Het was erg leuk, maar ook heel vermoeiend.Zelfs met een goede planning kunnen er tijdens een reis allerlei dingen misgaan, wat tot onverwachte ervaringen leidt.
Er zijn veel plekken die je in Cambodja of in de buurlanden kunt bezoeken.Angkor Wat, Kampot en Vang Vieng in Laos kan ik van harte aanbevelen.
Nog een zorg: niet terug willen naar Korea.
Na zes weken van een heel ander leven wilde ik eigenlijk niet terug naar Korea.Nu ik wist hoe goed ik in Cambodja had geleefd — zonder stress en precies zoals ik wilde — maakte de gedachte dat ik bij terugkeer naar Korea...weer de realiteit onder ogen zou moeten zien en met allerlei zorgen en gedachten zou moeten omgaan,me opnieuw bang.
Maar één belangrijk inzicht was dat deze zorgen helemaal van mijzelf zijn,dat ze me zullen helpen groeien, en dat de vragen over hoe ik mijn leven verder moet leiden, hoe moeilijk ook...me misschien een beetje gelukkiger en zelfstandiger zullen maken.VeelIk ben veel meer gaan nadenken, maar meer dan wat dan ook...vraag ik me vooral af: ‘Hoe moet ik leven om geen spijt te krijgen?’ Hoewel ik weet dat daar geen vast antwoord op is,blijf ik nadenken en actie ondernemen om mijn eigen antwoord te vinden. Terugkijkend op Cambodja...waren de zes weken die ik daar doorbracht werkelijk gelukkig.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
