Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik veranderde van een terughoudend persoon in iemand die meer initiatief nam #Ervaring met zelfstandig problemen oplossen en contact maken met de kinderen #Ik heb veel gehad aan de mensen die ik heb ontmoet
Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, wilde ik overal proactiever en actiever zijn dan ik in Korea was — van tijd doorbrengen met mensen tot het uitvoeren van de taken die ik kreeg toegewezen. Ik wilde de problemen aanpakken waar ik tijdens de begeleiding over had geleerd.
-Laat je hart sneller kloppen met muziek! Vrijwilligerswerk in de Cambodjaanse cultuur en kunst / Jeong Sojin, deelnemer aan een tussenjaar / 12 weken tussenjaar |
In het begin was ik overdonderd.
Op een dag, tijdens mijn studieverlof en terwijl ik diep nadacht over mijn toekomstplannen, kwam ik toevallig een lezingvideo van SeBaSi tegen van CEO An Si-jun.
Na het bekijken van de lezing dacht ik dat ik nu een tussenjaar nodig had, dus ik begon zonder aarzelen aan een begeleidingstraject voor een tussenjaar. In het begin was ik overdonderd. Ik was al erg verlegen, dus alles openlijk bespreken met iemand die ik net had ontmoet voelde ongemakkelijk en moeilijk.
Maar naarmate de begeleiding vorderde, vond ik het fijn om dingen te horen die mensen om me heen me nooit hadden verteld. Bovenal kon ik de problemen onder ogen zien die ik tot dan toe alleen vaag had aangevoeld en zelf niet goed had kunnen omschrijven.
Ik wilde ze aanpakken.
Tijdens de begeleiding voor mijn tussenjaar werd me een vrijwilligersprogramma op het gebied van cultuur en kunst in Cambodja aanbevolen. Ik besloot zonder veel aarzeling een tussenjaar te nemen, omdat ik het gevoel had dat ik anders gewoon zou terugkeren naar mijn oude leven — die periode waarin ik geen beslissingen nam en geen uitdagingen aanging.
Ik was altijd al geïnteresseerd in vrijwilligerswerk, omdat ik nadacht over een studie geneeskunde of farmacie. Maar het ging me meer om het verzamelen van vrijwilligersuren voor extra punten dan om het vrijwilligerswerk zelf, en ik had er zelfs nog niets mee gedaan. Dit tussenjaar was een kans om plannen uit te voeren waar ik tot dan toe alleen over had nagedacht.
Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, was mijn doel om proactiever en levendiger te zijn dan ik in Korea was — van omgaan met mensen tot het uitvoeren van mijn verantwoordelijkheden. Ik wilde de problemen aanpakken waar ik tijdens de begeleiding over had geleerd. Maar tijdens mijn vrijwilligerswerk in het tussenjaar had ik niet eens de tijd om aan die oorspronkelijke doelen te denken. Terwijl ik tijd doorbracht met de kinderen en samenwerkte met mijn medevrijwilligers, kwam ik meer dan verwacht eerst in actie en dacht ik pas daarna na. Zonder dat ik het merkte, werd ik levendiger en proactiever tegenover de kinderen en mijn vrienden.
De kinderen, de mensen en ik.
Eerlijk gezegd wist ik bij mijn aankomst in Cambodja niet zeker of ik daar thuishoorde. Ik bleef me afvragen of ik er wel op mijn plek was. Maar nu mijn tussenjaar voorbij is, heb ik geen spijt van de tijd die ik er heb doorgebracht, want ik heb enorm veel geleerd van de mensen en kinderen met wie ik daar samenleefde.
De dag begint met drie uur lesgeven aan kleuters in de ochtend. We leren hun het alfabet en Koreaans met liedjes en beweging. Ook de basisschoolkinderen beginnen met het alfabet, en we geven creatieve knutsel lessen waar ze van genieten. Tijdens de creatieve lessen tekenen ze bijvoorbeeld of maken ze waaiers van papier en lepels.
Na school kregen we ook ocarinalessen. Ik was op de middelbare school begonnen met ocarina spelen en had het instrument meegenomen om de kinderen les te geven. Ze waren gefascineerd en vonden het instrument erg leuk, omdat ze het nog nooit eerder hadden gezien. In het begin waren ze nieuwsgierig en probeerden ze erop te blazen. Omdat ik dacht dat dat goed zou werken, liet ik ze het instrument uitproberen om eraan te wennen en leerde ik hun daarna de namen van de noten.
Het leukste aan mijn tussenjaar in Cambodja waren de herinneringen aan de mensen met wie ik samenwoonde. Ik bracht de meeste tijd door met een lerares van mijn leeftijd met wie ik een kamer deelde. We gingen vaak samen met een tuktuk naar de stad om boodschappen te doen; ze kon geweldig koken en maakte altijd heerlijk eten voor me. Ze sprak ook verrassend goed Koreaans, wat me enorm hielp bij het leren van Khmer.
Ik ben erg veranderd.
Iedereen zei hetzelfde: van de dag dat ik in Cambodja aankwam tot de dag dat ik naar Korea terugkeerde — dus de lokale leraren die er zowel aan het begin als aan het einde van mijn tussenjaar waren — zeiden allemaal: 'Vergeleken met toen je hier net aankwam, kijk je veel vrolijker, praat je meer en ben je erg veranderd.' Ook leerde ik veel terwijl ik samenwerkte met de kinderen aan wie ik lesgaf, die net als ik moeite hadden om zich uit te drukken, en hun veranderingsproces observeerde. Het gaf me de kans om objectief naar mezelf te kijken.
Voor mij is een tussenjaar
een periode waarin ik kon werken aan problemen waarvan ik niet wist dat ik ze had.
Mijn bijnaam op mijn opleiding was 'het stijlvolle meisje'. Ik had nooit veel over die bijnaam nagedacht en vond hem niet vervelend. Maar ik begon te denken dat de bijnaam misschien betekende: 'Ze willen dichter bij me komen, maar ik houd ze op afstand.'
Nu ik mijn tussenjaar heb afgerond en ben teruggekeerd, wil ik degene zijn die gesprekken met vrienden begint. Ik wil ook meer mensen ontmoeten en vaker lachen.
Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, wilde ik overal proactiever en actiever zijn dan ik in Korea was — van tijd doorbrengen met mensen tot het uitvoeren van de taken die ik kreeg toegewezen. Ik wilde de problemen aanpakken waar ik tijdens de begeleiding over had geleerd.
-Laat je hart sneller kloppen met muziek! Vrijwilligerswerk in de Cambodjaanse cultuur en kunst / Jeong Sojin, deelnemer aan een tussenjaar / 12 weken tussenjaar |
In het begin was ik overdonderd.
Op een dag, tijdens mijn studieverlof en terwijl ik diep nadacht over mijn toekomstplannen, kwam ik toevallig een lezingvideo van SeBaSi tegen van CEO An Si-jun.
Na het bekijken van de lezing dacht ik dat ik nu een tussenjaar nodig had, dus ik begon zonder aarzelen aan een begeleidingstraject voor een tussenjaar. In het begin was ik overdonderd. Ik was al erg verlegen, dus alles openlijk bespreken met iemand die ik net had ontmoet voelde ongemakkelijk en moeilijk.
Maar naarmate de begeleiding vorderde, vond ik het fijn om dingen te horen die mensen om me heen me nooit hadden verteld. Bovenal kon ik de problemen onder ogen zien die ik tot dan toe alleen vaag had aangevoeld en zelf niet goed had kunnen omschrijven.
Ik wilde ze aanpakken.
Tijdens de begeleiding voor mijn tussenjaar werd me een vrijwilligersprogramma op het gebied van cultuur en kunst in Cambodja aanbevolen. Ik besloot zonder veel aarzeling een tussenjaar te nemen, omdat ik het gevoel had dat ik anders gewoon zou terugkeren naar mijn oude leven — die periode waarin ik geen beslissingen nam en geen uitdagingen aanging.
Ik was altijd al geïnteresseerd in vrijwilligerswerk, omdat ik nadacht over een studie geneeskunde of farmacie. Maar het ging me meer om het verzamelen van vrijwilligersuren voor extra punten dan om het vrijwilligerswerk zelf, en ik had er zelfs nog niets mee gedaan. Dit tussenjaar was een kans om plannen uit te voeren waar ik tot dan toe alleen over had nagedacht.
Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, was mijn doel om proactiever en levendiger te zijn dan ik in Korea was — van omgaan met mensen tot het uitvoeren van mijn verantwoordelijkheden. Ik wilde de problemen aanpakken waar ik tijdens de begeleiding over had geleerd. Maar tijdens mijn vrijwilligerswerk in het tussenjaar had ik niet eens de tijd om aan die oorspronkelijke doelen te denken. Terwijl ik tijd doorbracht met de kinderen en samenwerkte met mijn medevrijwilligers, kwam ik meer dan verwacht eerst in actie en dacht ik pas daarna na. Zonder dat ik het merkte, werd ik levendiger en proactiever tegenover de kinderen en mijn vrienden.
De kinderen, de mensen en ik.
Eerlijk gezegd wist ik bij mijn aankomst in Cambodja niet zeker of ik daar thuishoorde. Ik bleef me afvragen of ik er wel op mijn plek was. Maar nu mijn tussenjaar voorbij is, heb ik geen spijt van de tijd die ik er heb doorgebracht, want ik heb enorm veel geleerd van de mensen en kinderen met wie ik daar samenleefde.
De dag begint met drie uur lesgeven aan kleuters in de ochtend. We leren hun het alfabet en Koreaans met liedjes en beweging. Ook de basisschoolkinderen beginnen met het alfabet, en we geven creatieve knutsel lessen waar ze van genieten. Tijdens de creatieve lessen tekenen ze bijvoorbeeld of maken ze waaiers van papier en lepels.
Na school kregen we ook ocarinalessen. Ik was op de middelbare school begonnen met ocarina spelen en had het instrument meegenomen om de kinderen les te geven. Ze waren gefascineerd en vonden het instrument erg leuk, omdat ze het nog nooit eerder hadden gezien. In het begin waren ze nieuwsgierig en probeerden ze erop te blazen. Omdat ik dacht dat dat goed zou werken, liet ik ze het instrument uitproberen om eraan te wennen en leerde ik hun daarna de namen van de noten.
Het leukste aan mijn tussenjaar in Cambodja waren de herinneringen aan de mensen met wie ik samenwoonde. Ik bracht de meeste tijd door met een lerares van mijn leeftijd met wie ik een kamer deelde. We gingen vaak samen met een tuktuk naar de stad om boodschappen te doen; ze kon geweldig koken en maakte altijd heerlijk eten voor me. Ze sprak ook verrassend goed Koreaans, wat me enorm hielp bij het leren van Khmer.
Ik ben erg veranderd.
Iedereen zei hetzelfde: van de dag dat ik in Cambodja aankwam tot de dag dat ik naar Korea terugkeerde — dus de lokale leraren die er zowel aan het begin als aan het einde van mijn tussenjaar waren — zeiden allemaal: 'Vergeleken met toen je hier net aankwam, kijk je veel vrolijker, praat je meer en ben je erg veranderd.' Ook leerde ik veel terwijl ik samenwerkte met de kinderen aan wie ik lesgaf, die net als ik moeite hadden om zich uit te drukken, en hun veranderingsproces observeerde. Het gaf me de kans om objectief naar mezelf te kijken.
Voor mij is een tussenjaar
een periode waarin ik kon werken aan problemen waarvan ik niet wist dat ik ze had.
Mijn bijnaam op mijn opleiding was 'het stijlvolle meisje'. Ik had nooit veel over die bijnaam nagedacht en vond hem niet vervelend. Maar ik begon te denken dat de bijnaam misschien betekende: 'Ze willen dichter bij me komen, maar ik houd ze op afstand.'
Nu ik mijn tussenjaar heb afgerond en ben teruggekeerd, wil ik degene zijn die gesprekken met vrienden begint. Ik wil ook meer mensen ontmoeten en vaker lachen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
