DitDankzij dit tussenjaar werd mijn beperkte kring van relaties groter.Met sommigen heb ik nog steeds contact en met anderen niet, maar ik herinner me iedereen en ben niemand vergeten.Het was zelfs een reis waaraan ik dankzij hen veel heb overgehouden. - Parijs, Frankrijk — verblijf tijdens een tussenjaar / Yoon Sujin, tussenjaarstudent / tussenjaar van 8 weken |
"Ik kan de dag waarop het verblijf tijdens mijn tussenjaar werd besloten niet vergeten"
Toen ik me aanmeldde voor het verblijf tijdens mijn tussenjaar, bevond ik me in een wanhopige situatie en wilde ik aan de werkelijkheid ontsnappen. Ik wilde nieuwe uitdagingen aangaan op een nieuwe plek en mezelf opnieuw op de rails zetten.Zo vertrok ik uiteindelijk naar Parijs.
Toen ik het dagboek las van de dag waarop ik vertrok, zag ik dat ik had geschreven dat ik me niet helemaal gelukkig voelde.
Kwam dat door de dingen die ik achterliet, of door de mensen die ik achterliet?Omdat ik deze reis maakte om op eigen benen te leren staan, was ik niet bang om alleen te zijn.
Zelfs toen ik op het vliegveld aankwam en alleen rondliep totdat ik de weg had gevonden, glimlachte ik tevreden en dacht: 'Ik kan dit zelf.'
Het gevoel van voldoening wanneer je iets waar je weinig van weet in je eentje voor elkaar krijgtalleen reizenlijkt de charme ervan te zijn.
Het leven in Parijs was in het begin ontzettend leuk.
De ervaring in het gastenverblijf was helemaal niet moeilijk. Ik was zo enthousiast dat ik zelf naar klusjes zocht, en alles vond ik leuk.
Nieuwe mensen ontmoeten was altijd aangenaam en heerlijk spannend.
"De tijd die een tussenjaar heet"
Maar later voelde ik dat ik een balans moest vinden tussen de tijd die ik met anderen doorbracht en de tijd die ik alleen aan nadenken besteedde.
Wat een tussenjaar onderscheidt van een gewone reis, ismezelf— het is een kans om mezelf echt te leren kennen. Maar doordat ik gedachteloos tijd met anderen doorbracht, had ik te weinig tijd om na te denken over mezelf, terwijl ik dat juist nodig had.
DitDankzij dit tussenjaar werd mijn beperkte kring van relaties groter.Met sommigen heb ik nog steeds contact en met anderen niet, maar ik herinner me iedereen en ben niemand vergeten.Eigenlijk was het een reis waaraan ik dankzij hen veel heb overgehouden.
Ik had een karakter dat zelfs kleine mislukkingen niet kon accepteren — ik werd mokkend, bleef tot het uiterste koppig, bleef erin hangen en raakte gestrest.
MaarEen van de gasten in het gastenverblijf was zijn koffer op het vliegveld kwijtgeraakt en kwam met niets anders dan de kleren die hij aanhad bij de accommodatie aan.Als mij dat was overkomen, zou ik geïrriteerd en rusteloos zijn geweest en me nergens anders op kunnen concentreren tot ik mijn koffer had gevonden.
Maar die gast was totaal anders dan ik me had voorgesteld, en dat maakte meer indruk op me dan ik had verwacht.
Daarna probeerde ik mijn best te doen om ruimhartiger te zijn en alles positief te bekijken.Het is niet makkelijk om het karakter dat ik mijn hele leven heb gehad te veranderen. Soms word ik ineens geïrriteerd als dingen niet gaan zoals ik wil, maar ik probeer het te accepteren door te denken: 'Dat kan gebeuren.' Ik hoop door mezelf te verbeteren een beter mens te worden, al is het maar beetje bij beetje.
"Elke dag in Parijs was kostbaar."
De overweldigende emotie en opwinding toen ik de Eiffeltoren zag, waarover ik alleen maar had gehoord, de sensatie toen ik ervoor stond en het nachtelijke uitzicht maakten het onmogelijk om mezelf los te rukken en naar huis te gaan.
Er waren dagen waarop ik zo verblind was door de pracht van Versailles dat ik door mijn enthousiasme niet eens merkte dat ik mijn telefoon kwijt was,In het vredige en prachtige Giverny kon ik het huis van Monet niet vinden en belandde ik diep in het dorp. Daardoor kon ik het rustige plaatsje volop beleven. Ik kon de privéateliers van schilders bezoeken, hun werk bekijken en fijne gesprekken voeren.
Tijdens mijn bezoek aan Giverny begreep ik waarom Monets werken zulke prachtige kleuren en een vredige, mysterieuze sfeer oproepen. Toen ik naar de vijver ging die als decor dient voor de waterlelies, was de sfeer zo mysterieus dat ik mezelf er niet toe kon brengen foto's te maken.
Op een dagToen ik naar de Orangerie ging om de waterlelies te bewonderen,kon ik de mysterieuze sfeer van de vijver in Giverny helemaal opnieuw beleven. De werken zagen er anders uit, afhankelijk van hoe het zonlicht door de dakramen viel. Urenlang liep ik rond in de ronde zaal en liet ik de sfeer van de waterlelies volledig op me inwerken.
Overal in Parijs treden straatmuzikanten op, en hun optredens maken de stad nog romantischer. Ik was alleen, maar Parijs lijkt me een geweldige plek om samen met iemand van wie je houdt te zijn, of om de liefde van je leven te ontmoeten.
Als je 's avonds laat naar de tweede verdieping van Shakespeare and Company gaat, krijg je na het wegsterven van de melodie van de oude piano en het kraken ervan op de een of andere manier zin om verliefd te worden. Als je met een blikje bier of wat wijn aan de Seine staat, naar straatmuzikanten luistert en een slok neemt, verdwijnt alle vermoeidheid van de dag.
Nu mijn tussenjaar erop zit en ik weer terug ben in het dagelijks leven, zal ik de ontspanning en het geluk die ik in Europa heb leren kennen niet vergeten, en zal ik alles met een blij gemoed tegemoet treden. Reizen...de instelling die ik had toen ik eraan begonDie mag ik niet vergeten. Misschien kan ik niet alles in één keer veranderen, maar ik hoop wat meer ontspannen en verdraagzaam te worden. ^^
Startpagina
