Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ontwikkelde een duidelijk gevoel van doelgerichtheid #Een levensdoel; gewoonten van zelfstandigheid #Oprechtheid verbindt mensen, altijd en overal
Er klopt geen woord niet van die gezegden. Ik heb zelf ervaren wat uitspraken als ‘Oprechtheid raakt mensen, altijd en overal’, ‘Weten en doen zijn twee verschillende dingen’ en ‘Alles hangt af van je instelling’ betekenen.
- Laat je hart kloppen op de muziek! Cultureel en artistiek vrijwilligerswerk in Cambodja / Kim Taeri — gapyeardeelnemer / Gapyear van 4 weken |
Hallo~ Ik ben Kim Taeri en ik zit dit jaar in mijn laatste jaar van de middelbare school!
Waarom ik een gapyear nam
Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in vrijwilligerswerk, dus ik had hoge verwachtingen van dit vrijwilligersprogramma in Cambodja.
Hoewel ik binnenkort naar de universiteit zou gaan, had ik bovendien nog niet helder voor ogen wat ik echt wilde of hoe ik mijn leven moest leiden. Ik had iets nodig dat me vertrouwen in mijn eigen gedachten zou geven. Terwijl ik op internet zocht, vond ik een gapyearprogramma.
Doelen voor mijn gapyear
Ik wilde een doel in het leven hebben. Ik denk al lange tijd veel na over het leven — het begon met de abstracte gedachte ‘Ik wil een gelukkig leven leiden’ en ontwikkelde zich daarna verder. Ik dacht na over allerlei dingen: hoe ik gelukkig kan leven, waar ik geluk uit haal, wie ik ben, enzovoort.
Maar ik besefte dat het tijd was om niet alleen na te denken, maar die gedachten ook in daden om te zetten. Het gapyear was de eerste stap. Omdat ik bovendien bijna volwassen was en verantwoordelijkheid moest nemen voor mijn leven, wilde ik de gewoonte ontwikkelen om dingen planmatig en zelfstandig voor elkaar te krijgen.
Activiteiten tijdens mijn gapyear
Na mijn aankomst in Cambodja verbleef ik een paar dagen bij de organisatie en verkende ik Phnom Penh.
Ik bezocht veel plekken, zoals Wat Phnom, de Killing Fields, de markt Toul Tom Poung en het Nationaal Museum. Ik maakte foto’s, was diep onder de indruk en deed veel indrukken op.
Ongeveer vier dagen later ging ik meteen naar de school, ontmoette ik de directeur en kreeg ik het rooster voor de lessen die ik zou geven.
In het begin was het zwaar. We moesten vroeg opstaan om schoon te maken, te eten en rond zeven uur op school te zijn om de lessen voor te bereiden. Zoals je in het rooster hierboven ziet, begon de eerste les om 8.30 of 9.20 uur. In Korea was ik...een middelbare scholiermaar in Cambodja...een docentdus gaf ik les aan alle drie de klassen. Het was echt een veel voller rooster dan mijn schoolrooster toen ik zelf leerling was.
Van de Engelse les in de klas van David tot de Koreaanse les in de klas van Solomon en de tekenles in de klas van Isaac: we gaven achter elkaar gewone lessen. Na een korte pauze begonnen we met naschoolse lessen, zoals pianoles en Koreaanse les voor kinderen van buiten de school. Zodra de lessen van die dag erop zaten, ging ik meteen naar huis om te eten en bereidde ik de lessen voor de volgende dag voor.
Wat ik leuk vond aan mijn gapyear
Ik maakte dingen mee die leeftijdgenoten zelden meemaken, leerde veel, besefte allerlei dingen en vond het al met al geweldig.
Er klopt geen woord niet van die bekende gezegden.‘Oprechtheid raakt mensen, altijd en overal’, ‘Weten en doen zijn twee verschillende dingen’ en ‘Alles hangt af van je instelling’Ik heb zelf ervaren wat die gezegden betekenen.
Vooral als je jonge kinderen lesgeeft, leer je de kleinste dingen kennen. Hoewel we niet dezelfde taal spreken, komen de kinderen naar me toe en zeggen ze ‘nakkur, nakkur’ (wat ‘juf’ betekent). Ze omhelzen me, raken mijn haar aan en rennen zelfs op me af om me omver te duwen — ze hangen allemaal zo aan me. Op die momenten voelde ik me echt gelukkiger dan wie dan ook ter wereld.
Ik wilde de kinderen nog meer liefde geven, hun meer leren en anderen laten zien hoe bijzonder, lief en waardevol ze zijn. Elk moment was ontroerend, maar ik zal een paar voorbeelden geven. Er was een jongen op school die normaal nooit glimlachte en alleen zijn hoofd boog als hem werd gevraagd iets voor de klas te presenteren. Niet lang nadat hij bij mij in de klas kwam, rende hij met een grote glimlach naar me toe zodra hij me zag — dat raakte me echt. Ik voelde dat mijn inspanningen hun vruchten hadden afgeworpen; dit kind had zijn hart voor me geopend. Er waren nog ongeveer vier andere kinderen zoals hij, die zeiden dat ze na mijn lessen waren gaan glimlachen. Ik was zo blij.
Op de dag van mijn vertrek maakten de kinderen uit de klassen van Solomon, Isaac en David tekeningen om me uit te zwaaien.
De leerkrachten hadden hun waarschijnlijk verteld dat ze dat moesten doen, maar wat was het schattig dat ze mijn naam in het Koreaans als ‘Taeri’ hadden geschreven… De klas van Solomon, de oudste groep met wie ik de meeste tijd doorbracht,‘Juf Taeri, vergeet me niet’hadden ze geschreven. Geen enkele leerkracht zou bij het zien daarvan zijn tranen kunnen bedwingen.
Voor en na mijn gapyear
Het belangrijkste is dat ik een duidelijk doel voor ogen kreeg en ontdekte wat me het gelukkigst maakt.
Ik besefte ook opnieuw dat je je moet inspannen om te krijgen wat je wilt. Voordat ik aan het gapyearprogramma deelnam, deed ik alles — studeren, het schoolleven enzovoort — passief, zonder echt te weten waarom. Nu heeft alles een reden. Ik denk dat dat de grootste verandering is, haha.
Mensen die ik tijdens mijn gapyear heb ontmoet
Ik ben Joo Hae-deun van Korea Gap Year heel dankbaar. Die heeft me enorm geholpen, vanaf het gesprek met de Cambodjaanse organisatie tot mijn dagelijks leven ter plaatse. Ook ben ik professor Ryu Gi-ryong, zijn vrouw en hun dochter Iseul dankbaar. Verder wil ik mijn dank betuigen aan de lokale leerkracht Mom, die als mijn gids optrad, de directeur, die me enorm inspireerde, en de lieve schoolkinderen.♥
Voor deelnemers die een gapyear overwegen
Om te beginnen: ga niet zonder erover na te denken. Een gapyear is niet bedoeld om ergens voor weg te lopen of alleen maar voor de lol. Denk dus goed na over waarom je een gapyear neemt. Bedenk zorgvuldig wat je daar gaat doen en hoe je elke dag wilt doorbrengen. Hoe perfect je alles in Korea ook plant, eenmaal aangekomen loopt het door de omstandigheden vaak anders dan gepland en kun je uiteindelijk maar wat aanmodderen.
Begin elke dag met een vernieuwde instelling, alsof je opnieuw begint. Dan zul je er zeker iets aan overhouden.
In mijn geval schreef ik elke dagverslagen over mijn activiteitenalsof ik een dagboek bijhield. Door in dagboekvorm te schrijven, kun je terugkijken op wat je die dag hebt gedaan en veel ontdekken: dingen om over na te denken, lessen die je hebt geleerd, dingen die je leuk vond, enzovoort. Als je een dagboek bijhoudt en er later in terugbladert, kun je bovendien motivatie halen uit je vroegere zelf: ‘O, zo was ik toen; ik was zo gedreven.’
Een praktische tip: zorg altijd goed voor jezelf en blijf voorzichtig, maar het is tegelijk belangrijk om een band op te bouwen met de lokale bevolking. Als je ze beter leert kennen, zul je merken dat ze een zacht karakter hebben. Ze tonen genegenheid, leven goed met je mee en lijken in veel opzichten op Koreanen ^^ Als je ze oprecht benadert, zullen ze net zo oprecht reageren.
Het is ook altijd belangrijk om je aan te passen aan de mensen die je ontmoet. Of het nu kinderen of volwassenen zijn, dring hun geen Engels op. Cambodja is hun land en wij zijn slechts buitenlanders. Wij moeten ons aan hen aanpassen. Doe je best om zelfs de basiswoorden te leren en te onthouden — je hebt er alleen maar baat bij, haha.
Mijn persoonlijke reisroute die ik tijdens mijn tussenjaar heb ontdekt
In mijn geval duurde mijn tussenjaar maar één maand. Ik was van plan me volledig aan vrijwilligerswerk te wijden, maar in de ongeveer drie dagen na mijn aankomst kon ik Phnom Penh verkennen. Ik ging samen met een medewerker van de organisatie. Breng zeker een bezoek aan de Centrale Markt (Phsar Thmei), de Toul Tom Poung-markt en de avondmarkt, en ga beslist ook naar het Tuol Sleng-museum en de Killing Fields. De pijnlijke geschiedenis van Cambodja van dichtbij meemaken geeft je veel om over na te denken. Wat Phnom en het Nationaal Museum zijn ook de moeite waard: je kunt er de verfijnde beeldhouwwerken bewonderen die beïnvloed zijn door het theravada-boeddhisme.
Je moet ook het Koninklijk Paleis bezoeken. Het is prachtig versierd en ruim opgezet. Aeon Mall lijkt op een warenhuis zoals we dat in ons land kennen. Ook dat is leuk, en een wandeling langs de rivier is heerlijk. In de buurt vind je bars en restaurants met Franse invloeden.
Er klopt geen woord niet van die gezegden. Ik heb zelf ervaren wat uitspraken als ‘Oprechtheid raakt mensen, altijd en overal’, ‘Weten en doen zijn twee verschillende dingen’ en ‘Alles hangt af van je instelling’ betekenen.
- Laat je hart kloppen op de muziek! Cultureel en artistiek vrijwilligerswerk in Cambodja / Kim Taeri — gapyeardeelnemer / Gapyear van 4 weken |
Hallo~ Ik ben Kim Taeri en ik zit dit jaar in mijn laatste jaar van de middelbare school!
Waarom ik een gapyear nam
Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in vrijwilligerswerk, dus ik had hoge verwachtingen van dit vrijwilligersprogramma in Cambodja.
Hoewel ik binnenkort naar de universiteit zou gaan, had ik bovendien nog niet helder voor ogen wat ik echt wilde of hoe ik mijn leven moest leiden. Ik had iets nodig dat me vertrouwen in mijn eigen gedachten zou geven. Terwijl ik op internet zocht, vond ik een gapyearprogramma.
Doelen voor mijn gapyear
Ik wilde een doel in het leven hebben. Ik denk al lange tijd veel na over het leven — het begon met de abstracte gedachte ‘Ik wil een gelukkig leven leiden’ en ontwikkelde zich daarna verder. Ik dacht na over allerlei dingen: hoe ik gelukkig kan leven, waar ik geluk uit haal, wie ik ben, enzovoort.
Maar ik besefte dat het tijd was om niet alleen na te denken, maar die gedachten ook in daden om te zetten. Het gapyear was de eerste stap. Omdat ik bovendien bijna volwassen was en verantwoordelijkheid moest nemen voor mijn leven, wilde ik de gewoonte ontwikkelen om dingen planmatig en zelfstandig voor elkaar te krijgen.
Activiteiten tijdens mijn gapyear
Na mijn aankomst in Cambodja verbleef ik een paar dagen bij de organisatie en verkende ik Phnom Penh.
Ik bezocht veel plekken, zoals Wat Phnom, de Killing Fields, de markt Toul Tom Poung en het Nationaal Museum. Ik maakte foto’s, was diep onder de indruk en deed veel indrukken op.
Ongeveer vier dagen later ging ik meteen naar de school, ontmoette ik de directeur en kreeg ik het rooster voor de lessen die ik zou geven.
In het begin was het zwaar. We moesten vroeg opstaan om schoon te maken, te eten en rond zeven uur op school te zijn om de lessen voor te bereiden. Zoals je in het rooster hierboven ziet, begon de eerste les om 8.30 of 9.20 uur. In Korea was ik...een middelbare scholiermaar in Cambodja...een docentdus gaf ik les aan alle drie de klassen. Het was echt een veel voller rooster dan mijn schoolrooster toen ik zelf leerling was.
Van de Engelse les in de klas van David tot de Koreaanse les in de klas van Solomon en de tekenles in de klas van Isaac: we gaven achter elkaar gewone lessen. Na een korte pauze begonnen we met naschoolse lessen, zoals pianoles en Koreaanse les voor kinderen van buiten de school. Zodra de lessen van die dag erop zaten, ging ik meteen naar huis om te eten en bereidde ik de lessen voor de volgende dag voor.
Wat ik leuk vond aan mijn gapyear
Ik maakte dingen mee die leeftijdgenoten zelden meemaken, leerde veel, besefte allerlei dingen en vond het al met al geweldig.
Er klopt geen woord niet van die bekende gezegden.‘Oprechtheid raakt mensen, altijd en overal’, ‘Weten en doen zijn twee verschillende dingen’ en ‘Alles hangt af van je instelling’Ik heb zelf ervaren wat die gezegden betekenen.
Vooral als je jonge kinderen lesgeeft, leer je de kleinste dingen kennen. Hoewel we niet dezelfde taal spreken, komen de kinderen naar me toe en zeggen ze ‘nakkur, nakkur’ (wat ‘juf’ betekent). Ze omhelzen me, raken mijn haar aan en rennen zelfs op me af om me omver te duwen — ze hangen allemaal zo aan me. Op die momenten voelde ik me echt gelukkiger dan wie dan ook ter wereld.
Ik wilde de kinderen nog meer liefde geven, hun meer leren en anderen laten zien hoe bijzonder, lief en waardevol ze zijn. Elk moment was ontroerend, maar ik zal een paar voorbeelden geven. Er was een jongen op school die normaal nooit glimlachte en alleen zijn hoofd boog als hem werd gevraagd iets voor de klas te presenteren. Niet lang nadat hij bij mij in de klas kwam, rende hij met een grote glimlach naar me toe zodra hij me zag — dat raakte me echt. Ik voelde dat mijn inspanningen hun vruchten hadden afgeworpen; dit kind had zijn hart voor me geopend. Er waren nog ongeveer vier andere kinderen zoals hij, die zeiden dat ze na mijn lessen waren gaan glimlachen. Ik was zo blij.
Op de dag van mijn vertrek maakten de kinderen uit de klassen van Solomon, Isaac en David tekeningen om me uit te zwaaien.
De leerkrachten hadden hun waarschijnlijk verteld dat ze dat moesten doen, maar wat was het schattig dat ze mijn naam in het Koreaans als ‘Taeri’ hadden geschreven… De klas van Solomon, de oudste groep met wie ik de meeste tijd doorbracht,‘Juf Taeri, vergeet me niet’hadden ze geschreven. Geen enkele leerkracht zou bij het zien daarvan zijn tranen kunnen bedwingen.
Voor en na mijn gapyear
Het belangrijkste is dat ik een duidelijk doel voor ogen kreeg en ontdekte wat me het gelukkigst maakt.
Ik besefte ook opnieuw dat je je moet inspannen om te krijgen wat je wilt. Voordat ik aan het gapyearprogramma deelnam, deed ik alles — studeren, het schoolleven enzovoort — passief, zonder echt te weten waarom. Nu heeft alles een reden. Ik denk dat dat de grootste verandering is, haha.
Mensen die ik tijdens mijn gapyear heb ontmoet
Ik ben Joo Hae-deun van Korea Gap Year heel dankbaar. Die heeft me enorm geholpen, vanaf het gesprek met de Cambodjaanse organisatie tot mijn dagelijks leven ter plaatse. Ook ben ik professor Ryu Gi-ryong, zijn vrouw en hun dochter Iseul dankbaar. Verder wil ik mijn dank betuigen aan de lokale leerkracht Mom, die als mijn gids optrad, de directeur, die me enorm inspireerde, en de lieve schoolkinderen.♥
Voor deelnemers die een gapyear overwegen
Om te beginnen: ga niet zonder erover na te denken. Een gapyear is niet bedoeld om ergens voor weg te lopen of alleen maar voor de lol. Denk dus goed na over waarom je een gapyear neemt. Bedenk zorgvuldig wat je daar gaat doen en hoe je elke dag wilt doorbrengen. Hoe perfect je alles in Korea ook plant, eenmaal aangekomen loopt het door de omstandigheden vaak anders dan gepland en kun je uiteindelijk maar wat aanmodderen.
Begin elke dag met een vernieuwde instelling, alsof je opnieuw begint. Dan zul je er zeker iets aan overhouden.
In mijn geval schreef ik elke dagverslagen over mijn activiteitenalsof ik een dagboek bijhield. Door in dagboekvorm te schrijven, kun je terugkijken op wat je die dag hebt gedaan en veel ontdekken: dingen om over na te denken, lessen die je hebt geleerd, dingen die je leuk vond, enzovoort. Als je een dagboek bijhoudt en er later in terugbladert, kun je bovendien motivatie halen uit je vroegere zelf: ‘O, zo was ik toen; ik was zo gedreven.’
Een praktische tip: zorg altijd goed voor jezelf en blijf voorzichtig, maar het is tegelijk belangrijk om een band op te bouwen met de lokale bevolking. Als je ze beter leert kennen, zul je merken dat ze een zacht karakter hebben. Ze tonen genegenheid, leven goed met je mee en lijken in veel opzichten op Koreanen ^^ Als je ze oprecht benadert, zullen ze net zo oprecht reageren.
Het is ook altijd belangrijk om je aan te passen aan de mensen die je ontmoet. Of het nu kinderen of volwassenen zijn, dring hun geen Engels op. Cambodja is hun land en wij zijn slechts buitenlanders. Wij moeten ons aan hen aanpassen. Doe je best om zelfs de basiswoorden te leren en te onthouden — je hebt er alleen maar baat bij, haha.
Mijn persoonlijke reisroute die ik tijdens mijn tussenjaar heb ontdekt
In mijn geval duurde mijn tussenjaar maar één maand. Ik was van plan me volledig aan vrijwilligerswerk te wijden, maar in de ongeveer drie dagen na mijn aankomst kon ik Phnom Penh verkennen. Ik ging samen met een medewerker van de organisatie. Breng zeker een bezoek aan de Centrale Markt (Phsar Thmei), de Toul Tom Poung-markt en de avondmarkt, en ga beslist ook naar het Tuol Sleng-museum en de Killing Fields. De pijnlijke geschiedenis van Cambodja van dichtbij meemaken geeft je veel om over na te denken. Wat Phnom en het Nationaal Museum zijn ook de moeite waard: je kunt er de verfijnde beeldhouwwerken bewonderen die beïnvloed zijn door het theravada-boeddhisme.
Je moet ook het Koninklijk Paleis bezoeken. Het is prachtig versierd en ruim opgezet. Aeon Mall lijkt op een warenhuis zoals we dat in ons land kennen. Ook dat is leuk, en een wandeling langs de rivier is heerlijk. In de buurt vind je bars en restaurants met Franse invloeden.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
