Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Emotionele ontlading, ik heb mezelf van vroeger teruggevonden #Meer zelfinzicht en een groter vermogen om me uit te drukken #Ik voel me weer opgeladen en straal weer
Het was bemoedigend om mensen te ontmoeten die net zo dachten als ik en zelfs even met hen te praten. Ik vond het ook leuk om naar de verhalen van anderen te luisteren en te zien hoe de lokale bevolking leefde. Door de verschillen in cultuur, levenswijze, uiterlijk en allerlei andere dingen te zien, heb ik veel gevoeld en geleerd.
1-op-1-advies om mijn droom te vinden |
V.Hallo! Kun je jezelf voorstellen?
Op dit moment doe ik niets, maar ik ben iemand die iets nieuws probeert te beginnen.
Ik heb ongeveer twee jaar gewerkt.Ik werkte ongeveer anderhalf jaar bij één bedrijf, vertrok onder ongunstige omstandigheden en deed daarna ongeveer negen maanden parttimewerk.
Ik heb aan de universiteit digitale content gestudeerd. Ik heb verschillende vakgebieden geleerd, van websiteontwikkeling tot ontwerp en videoproductie. Het werk dat ik deed sloot niet precies aan bij mijn studierichting, maar had er wel mee te maken. Omdat het bedrijf educatieve content maakte, ontwikkelde ik materiaal om jonge kinderen iets bij te brengen en bewerkte ik eerder gemaakte verhalen.
V.Hoe ben je met dit werk begonnen?
Ik kende iemand die me een functie als assistent-docent aanbood, waarbij ik mensen met een gehoorbeperking hielp met videobewerking. Via dat werk hielp ik mee met de productie van personages voor het educatieve contentbedrijf dat die persoon runde. Door die activiteiten kwam ik vanzelf in aanraking met culturele en artistieke activiteiten. Het sprak me aan dat kinderen via spel en cultuur iets konden leren en geholpen konden worden, in plaats van door droge instructie. Daarom ben ik na mijn afstuderen bij het bedrijf van die persoon gaan werken.
V.Waarom ben je gestopt met je baan?
Het werk De baan zelf was nieuw en leuk. Maar halverwege veranderde het bedrijf in een sociale ondernemingen verdween het inkomen.Ik heb acht maanden geen salaris ontvangen.Ik had het moeilijk en hield het op mijn eigen manier vol, maar de onderlinge relaties verslechterden geleidelijk en uiteindelijk ben ik weggegaan. Nadat ik vertrok, begon ik parttime te werken als telefonische hulpverlener.
V.Hoe heb je Korea Gap Year ontdekt?
Toevallig zag ik op de startpagina van Naver de titel ‘Zeven keer voor mensen van in de twintig’. Ik las het artikel. In mijn omgeving was ik de enige die zei op reis te gaan, maar het bemoedigde me om iemand te zien die deed wat ik zelf wilde doen. Daardoor werd ik nieuwsgierig naar het tussenjaar en bezocht ik de website.
V.Ben je gestopt met werken om een tussenjaar te nemen?
In eerste instantie was ik van plan om meteen nadat ik stopte met werken een certificaat voor sociaal werk te behalen. Voor het werk waarbij je kinderen via culturele en artistieke activiteiten helpt, waarin ik tijdens mijn werk geïnteresseerd was geraakt, was in principe een diploma sociaal werk vereist. Daarom nam ik een parttimebaan om tegelijk te studeren en te werken, maarik raakte bedolven onder het werk en deed uiteindelijk alleen nog maar mijn werk..
Ik probeerde te stoppen met mijn parttimebaan, maarI didn''t have the courage.. Omdat ik gekwetst was geraakt bij mijn eerste baan — waar ik met iemand werkte die ik vertrouwde — stopte ik met mijn parttimebaan en wist ik niet goed wat ik hierna moest kiezenzelfvertrouwendat had ik nodig.Ondertussen putte ik kracht uit het lezen van het bericht.
V.Maar je koos niet voor de vrijwilligers- of reisprogramma’s van Korea Gap Year,1-op-1-advieswaaraan je hebt deelgenomen, toch? Was daar een speciale reden voor?
Toen ik voor het eerst op de website van Korea Gap Year keek, wilde ik reizen en bekeek ik daarom veel programma’s in het buitenland. Ik bekeek van alles, van stages tot vrijwilligerswerk en buitenlandse reizen.Ik wilde ze allemaal doen, maar vroeg me af:wat heb ik nu echt nodig?Daar begon ik over te twijfelen. Terwijl ik erover nadacht, kwam ik het adviesgesprek tegen en meldde ik me aan met het idee: ‘dit is in ieder geval iets’.
V.Waar maakte je je het meeste zorgen over toen je advies kreeg?
Omdat ik nergens verstand van had, hoopte ik dat iemand me zou helpen mijn pad uit te stippelen. Ik wilde ook verhalen horen van iemand die daadwerkelijk op reis was geweest.
En het was moeilijk om te bepalen wat het zwaarste was, want in die tijdwas alles moeilijk.Werken was zwaar en alles voelde gewoon moeilijk. Net als anderen werkte ik om geld te verdienen en sprak ik in mijn vrije tijd met mensen af, maar ik had het gevoel dat dat allemaal nergens toe diende. Eigenlijk was ik vroeger iemand die dingen goed deed zodra ik ervoor ging, maar nadat ik op slechte voet bij mijn werk was vertrokken, vroeg ik me af of ik nog wel iets goed kon doen. Ook verloor ik mijn zelfvertrouwen in relaties.
V.Heb je via de begeleiding hulp kunnen krijgen bij die moeilijkheden en zorgen?
In het begin dacht ik dat het zou zijn zoals loopbaanbegeleiding op de middelbare school: mijn aanleg ontdekken en advies krijgen.
Maar dat was niet zo. Ze vroegen wat voor werk ik had gedaan en waarom ik was gestopt. Destijds deed het te veel pijn om over mijn werk te praten, dus huilde ik veel. Toen,kwamen de emoties die ik had onderdrukt naar buiten.Naarmate de begeleiding vorderde, kon ik mezelf weer herkennen. Ik had gedaan alsof ik mijn problemen niet zag en ze afgewezen, maar door erover te praten en mijn emoties echt te erkennen, kon ik mijn gedachten op een rijtje zetten. Dat bracht me ertoe plannen te maken om te gaan reizen.
V.Het was geen gewone reis, en tijdens de begeleiding,een opdrachtje kreeg een opdracht en ging op reis, toch? Wat was de opdracht en waarom kreeg je die?
De opdracht was om foto’s te maken met 100 mensen die ik op mijn bestemming ontmoette.Ja.De reden is dat ik...uitdrukkingIk liet het niet zo vaak merken (lacht).
Toen ik de opdracht voor het eerst kreeg, destijds...Ik had een jaar op een werkvakantie in Australië gewoond, dus dacht ik dat ik makkelijk foto’s van honderd mensen kon maken.
V.Hoe heb je je vertrek voorbereid?
Ik heb me niet echt veel voorbereid. Ik besloot alleen naar Turkije te gaan. De rest van de route plande ik nadat ik in Turkije was aangekomen: Oostenrijk – Praag – Parijs – Lissabon – Barcelona – Venetië – Rome – Sri Lanka – Thailand. Ik reisde drie maanden lang.
V.Omdat je ervaring had met een werkvakantie, was je niet bang of bezorgd?
Toen ik naar Australië ging, was ik niet bang omdat ik niets wist, maar voor deze reis was ik vanaf twee weken voor vertrek heel bang.Vanaf twee weken van tevoren was ik heel bang.Ik bleef er veel spijt van hebben en dacht: ‘Had ik niet beter kunnen zeggen dat ik een maand ging in plaats van drie?’
Ik weet niet waarom ik destijds zo bang was, maar mijn grootste zorg was dat ik in het buitenland een ongeluk zou krijgen. Maar omdat ik het iedereen al had verteld, kon ik niet meer afzeggen. Eerlijk gezegd ging ik huilend naar het vliegveld. Toen ik in Turkije aankwam, ging het daarna prima (lacht).Voor mijn accommodatie boekte ik telkens wanneer nodig de volgende plek en reisde ik verder. Of, omdat het laagseizoen was, zocht ik rondlopend een plek en keek ik ter plaatse.
V.Ik ben benieuwd hoe je je voelde toen je met de opdracht ‘foto’s maken met 100 mensen’ voor het eerst in Turkije aankwam.
In het begin was ik gewoon echt bang.En dan keek ik ook nog eens gedachteloos een film in het vliegtuig over iemand die op zijn reisbestemming werd ontvoerd (lacht). En...Ik hield tijdens het reizen altijd een dagboek bij. Als je leest wat ik op de eerste dag schreef...‘Ik ben bang. Het voelt alsof ik zonder reden op reis ga.’Dat was het zo’n beetje.
V.Waardoor veranderde die angst?
Ik kwam bij het ochtendgloren aan bij mijn accommodatie in Turkije. De volgende dag vroeg ik me af waar ik in Istanbul heen moest, toen een Koreaanse vrouw in het hostel op me afkwam en zei: ‘Als je hier voor het eerst bent, wil je dan ergens samen naartoe gaan?’ Ik ging met haar op pad en terwijl we bezienswaardigheden bekeken, begon ik me vanzelf beter te voelen.
V.Had je moeilijkheden bij het uitvoeren van de opdracht?
De opdracht was moeilijker dan ik had verwacht. Het was niet makkelijk om mensen aan te spreken, dus wachtte ik echt een hele tijd voordat ik eraan begon.
Eerste opdrachtIk deed dat toen ik ongeveer zes dagen in Istanbul was. Ook al was ik er al zes dagen, ik vond dat ik er minstens één moest maken (foto). Iemand vroeg me eerst om een familiefoto te maken, dus maakte ik die voor hen en vroeg ik of ze er ook een met mij wilden maken.de eerste fotoZo kwam het ervan.Daarna ontwikkelde ik mijn eigen aanpak. Als ik het aan mannen of stellen vroeg, weigerden ze niet en deden ze enthousiast mee.
V.Wat was het moeilijkste tijdens je reis?
Wanneer ik zonder accommodatie te hebben geboekt op de volgende bestemming aankwam.Je moet uren rondlopen en flink je best doen om een pension te vinden. Terwijl ik dat deed, besefte ik dat ik in Korea te veel excuses had. Ik gaf dingen op als: ‘Zaterdag sta ik vroeg op om een tentoonstelling te bezoeken’, ‘Ik zou een boek moeten lezen’ en ‘Ik wil als hobby schilderen’, allemaal omdat ik zei dat ik geen tijd had.Op reis moet je blijven proberen tot het lukt — er is niets wat je niet kunt doen.Het was zwaar, maar tegelijkertijd kreeg ik er veel moed door.
V.Wat vond je het leukst?
Het gaf me kracht om mensen te ontmoeten die net zo dachten als ik en zelfs maar even met hen te praten. Ookvond ik het fijn om naar de verhalen van anderen te luisteren en te zien hoe de lokale bevolking leefde. De cultuur is anders, de manier van leven is anders, mensen zien er anders uit,en nog veel meer— door het met eigen ogen te zien, heb ik veel gevoeld en geleerd.
In Spanje zijn mensen bijvoorbeeld erg levendig. Het was fascinerend om te zien hoe vrolijk ze werkten, waar ze ook waren. Op een dag liep ik ergens en waren er mensen samengekomen om te genieten van een silent disco (een feest waarbij deelnemers draadloze koptelefoons dragen in plaats van muziek hard af te spelen via luidsprekers). Het was grappig om te zien hoe zowel kinderen als volwassenen helemaal opgingen in hun eigen muziek, maar tegelijkertijdvond ik het mooi dat ze vrij konden uiten wat ze wilden uiten.Dat was fijn om te zien.
V.Had je het gevoel dat je tijdens de reis veranderde?
Ik zei dat ik niet goed ben in mezelf uiten. Iets wat daarmee verband hield, was dat ik vaak niet kon weigeren wanneer een vreemde me iets vroeg, omdat ik vond dat ik rekening met die persoon moest houden. Ik ging op reis met het idee dat ik dat niet meer moest doen. Maar mensen veranderen niet zomaar, toch?
Twee dagen nadat ik in Turkije was aangekomen, ontmoette ik toevallig een paar Koreanen en gingen we samen eten. Omdat we in dezelfde accommodatie verbleven, dronken we daarna nog iets. Ik wilde slapen, maar kon niet weggaan bij die groep. Dat was niet makkelijk voor me.Uiteindelijk kon ik dus niet opstaan (om weg te gaan).(lacht). Er was daar iemand van mijn leeftijd die tegen me zei: ''Reizen is geen sociaal leven, dus je hoeft jezelf niet te dwingen dingen te doen waar je geen zin in hebt.'' Dat horen maakte me boos op mezelf, maar hielp me ook mijn gedachten op een rijtje te zetten. Daarna, wanneer ik met medereizigers was die ik vanzelf had leren kennen,sprak ik mijn eigen wensen uit..Beetje bij beetje..
V. Welke veranderingen merkte je toen je de periode vóór en na je tussenjaar met elkaar vergeleek?
Voorheenwas mijn zelfbewustzijnerg beperkt. Reizen en in de designwereld willen werken waren dingen die ik al heel lang wilde doen, maar ik bleef twijfelen.
Dezezorgenwaren te groot voor me en het was moeilijk om ergens anders hulp te krijgen. Terugkijkend denk ik dat ik wilde horen van iemand met echte ervaring, en in die zinwaren de gesprekken en de reis heel behulpzaam.
Nuheb ik mezelf van vroegervolgens mij weer teruggevonden. Voordat ik op reis ging, vroegen mensen me vaak: ''Wat is er vandaag aan de hand?'' omdat ik het moeilijk had door mijn werk. Voordat ik begon met werken, zeiden mensen vaak: ''Is er vandaag iets leuks gebeurd?'' Ik heb die versie van mezelf weer teruggevonden.
V.Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Ik ga er een portfolio van maken. En ik wil graag een baan in de designsector. Daarna wil ik mijn hobby's blijven beoefenen. Ik bleef tekenen tijdens het reizen en wil een tekenstijl vinden die helemaal van mij is.
V.Heb je nu vertrouwen in je kansen op de arbeidsmarkt?
Ik heb niet meer zo weinig zelfvertrouwen als vroeger en ben niet bang voor grote dingen. Ik maak me alleen zorgen: ''Ik ben hier goed in, maar wat als ze me niet aannemen?'' (lacht) De angsten waar ik vroeger mee zat, zijn nu verdwenen.
V. Wat betekent een tussenjaar voor jou?
Een tijd om me weer jong te voelen.
Naarmate je ouder wordt, wordt ook je manier van denken ouder. Vroeger had ik nooit gedacht dat ik zo zou worden.
Dankzij het tussenjaar kon ik mijn vroegere, opgewekte, levendige en gezonde zelf volgens mij weer terugvinden.
Het was bemoedigend om mensen te ontmoeten die net zo dachten als ik en zelfs even met hen te praten. Ik vond het ook leuk om naar de verhalen van anderen te luisteren en te zien hoe de lokale bevolking leefde. Door de verschillen in cultuur, levenswijze, uiterlijk en allerlei andere dingen te zien, heb ik veel gevoeld en geleerd.
1-op-1-advies om mijn droom te vinden |
V.Hallo! Kun je jezelf voorstellen?
Op dit moment doe ik niets, maar ik ben iemand die iets nieuws probeert te beginnen.
Ik heb ongeveer twee jaar gewerkt.Ik werkte ongeveer anderhalf jaar bij één bedrijf, vertrok onder ongunstige omstandigheden en deed daarna ongeveer negen maanden parttimewerk.
Ik heb aan de universiteit digitale content gestudeerd. Ik heb verschillende vakgebieden geleerd, van websiteontwikkeling tot ontwerp en videoproductie. Het werk dat ik deed sloot niet precies aan bij mijn studierichting, maar had er wel mee te maken. Omdat het bedrijf educatieve content maakte, ontwikkelde ik materiaal om jonge kinderen iets bij te brengen en bewerkte ik eerder gemaakte verhalen.
V.Hoe ben je met dit werk begonnen?
Ik kende iemand die me een functie als assistent-docent aanbood, waarbij ik mensen met een gehoorbeperking hielp met videobewerking. Via dat werk hielp ik mee met de productie van personages voor het educatieve contentbedrijf dat die persoon runde. Door die activiteiten kwam ik vanzelf in aanraking met culturele en artistieke activiteiten. Het sprak me aan dat kinderen via spel en cultuur iets konden leren en geholpen konden worden, in plaats van door droge instructie. Daarom ben ik na mijn afstuderen bij het bedrijf van die persoon gaan werken.
V.Waarom ben je gestopt met je baan?
Het werk De baan zelf was nieuw en leuk. Maar halverwege veranderde het bedrijf in een sociale ondernemingen verdween het inkomen.Ik heb acht maanden geen salaris ontvangen.Ik had het moeilijk en hield het op mijn eigen manier vol, maar de onderlinge relaties verslechterden geleidelijk en uiteindelijk ben ik weggegaan. Nadat ik vertrok, begon ik parttime te werken als telefonische hulpverlener.
V.Hoe heb je Korea Gap Year ontdekt?
Toevallig zag ik op de startpagina van Naver de titel ‘Zeven keer voor mensen van in de twintig’. Ik las het artikel. In mijn omgeving was ik de enige die zei op reis te gaan, maar het bemoedigde me om iemand te zien die deed wat ik zelf wilde doen. Daardoor werd ik nieuwsgierig naar het tussenjaar en bezocht ik de website.
V.Ben je gestopt met werken om een tussenjaar te nemen?
In eerste instantie was ik van plan om meteen nadat ik stopte met werken een certificaat voor sociaal werk te behalen. Voor het werk waarbij je kinderen via culturele en artistieke activiteiten helpt, waarin ik tijdens mijn werk geïnteresseerd was geraakt, was in principe een diploma sociaal werk vereist. Daarom nam ik een parttimebaan om tegelijk te studeren en te werken, maarik raakte bedolven onder het werk en deed uiteindelijk alleen nog maar mijn werk..
Ik probeerde te stoppen met mijn parttimebaan, maarI didn''t have the courage.. Omdat ik gekwetst was geraakt bij mijn eerste baan — waar ik met iemand werkte die ik vertrouwde — stopte ik met mijn parttimebaan en wist ik niet goed wat ik hierna moest kiezenzelfvertrouwendat had ik nodig.Ondertussen putte ik kracht uit het lezen van het bericht.
V.Maar je koos niet voor de vrijwilligers- of reisprogramma’s van Korea Gap Year,1-op-1-advieswaaraan je hebt deelgenomen, toch? Was daar een speciale reden voor?
Toen ik voor het eerst op de website van Korea Gap Year keek, wilde ik reizen en bekeek ik daarom veel programma’s in het buitenland. Ik bekeek van alles, van stages tot vrijwilligerswerk en buitenlandse reizen.Ik wilde ze allemaal doen, maar vroeg me af:wat heb ik nu echt nodig?Daar begon ik over te twijfelen. Terwijl ik erover nadacht, kwam ik het adviesgesprek tegen en meldde ik me aan met het idee: ‘dit is in ieder geval iets’.
V.Waar maakte je je het meeste zorgen over toen je advies kreeg?
Omdat ik nergens verstand van had, hoopte ik dat iemand me zou helpen mijn pad uit te stippelen. Ik wilde ook verhalen horen van iemand die daadwerkelijk op reis was geweest.
En het was moeilijk om te bepalen wat het zwaarste was, want in die tijdwas alles moeilijk.Werken was zwaar en alles voelde gewoon moeilijk. Net als anderen werkte ik om geld te verdienen en sprak ik in mijn vrije tijd met mensen af, maar ik had het gevoel dat dat allemaal nergens toe diende. Eigenlijk was ik vroeger iemand die dingen goed deed zodra ik ervoor ging, maar nadat ik op slechte voet bij mijn werk was vertrokken, vroeg ik me af of ik nog wel iets goed kon doen. Ook verloor ik mijn zelfvertrouwen in relaties.
V.Heb je via de begeleiding hulp kunnen krijgen bij die moeilijkheden en zorgen?
In het begin dacht ik dat het zou zijn zoals loopbaanbegeleiding op de middelbare school: mijn aanleg ontdekken en advies krijgen.
Maar dat was niet zo. Ze vroegen wat voor werk ik had gedaan en waarom ik was gestopt. Destijds deed het te veel pijn om over mijn werk te praten, dus huilde ik veel. Toen,kwamen de emoties die ik had onderdrukt naar buiten.Naarmate de begeleiding vorderde, kon ik mezelf weer herkennen. Ik had gedaan alsof ik mijn problemen niet zag en ze afgewezen, maar door erover te praten en mijn emoties echt te erkennen, kon ik mijn gedachten op een rijtje zetten. Dat bracht me ertoe plannen te maken om te gaan reizen.
V.Het was geen gewone reis, en tijdens de begeleiding,een opdrachtje kreeg een opdracht en ging op reis, toch? Wat was de opdracht en waarom kreeg je die?
De opdracht was om foto’s te maken met 100 mensen die ik op mijn bestemming ontmoette.Ja.De reden is dat ik...uitdrukkingIk liet het niet zo vaak merken (lacht).
Toen ik de opdracht voor het eerst kreeg, destijds...Ik had een jaar op een werkvakantie in Australië gewoond, dus dacht ik dat ik makkelijk foto’s van honderd mensen kon maken.
V.Hoe heb je je vertrek voorbereid?
Ik heb me niet echt veel voorbereid. Ik besloot alleen naar Turkije te gaan. De rest van de route plande ik nadat ik in Turkije was aangekomen: Oostenrijk – Praag – Parijs – Lissabon – Barcelona – Venetië – Rome – Sri Lanka – Thailand. Ik reisde drie maanden lang.
V.Omdat je ervaring had met een werkvakantie, was je niet bang of bezorgd?
Toen ik naar Australië ging, was ik niet bang omdat ik niets wist, maar voor deze reis was ik vanaf twee weken voor vertrek heel bang.Vanaf twee weken van tevoren was ik heel bang.Ik bleef er veel spijt van hebben en dacht: ‘Had ik niet beter kunnen zeggen dat ik een maand ging in plaats van drie?’
Ik weet niet waarom ik destijds zo bang was, maar mijn grootste zorg was dat ik in het buitenland een ongeluk zou krijgen. Maar omdat ik het iedereen al had verteld, kon ik niet meer afzeggen. Eerlijk gezegd ging ik huilend naar het vliegveld. Toen ik in Turkije aankwam, ging het daarna prima (lacht).Voor mijn accommodatie boekte ik telkens wanneer nodig de volgende plek en reisde ik verder. Of, omdat het laagseizoen was, zocht ik rondlopend een plek en keek ik ter plaatse.
V.Ik ben benieuwd hoe je je voelde toen je met de opdracht ‘foto’s maken met 100 mensen’ voor het eerst in Turkije aankwam.
In het begin was ik gewoon echt bang.En dan keek ik ook nog eens gedachteloos een film in het vliegtuig over iemand die op zijn reisbestemming werd ontvoerd (lacht). En...Ik hield tijdens het reizen altijd een dagboek bij. Als je leest wat ik op de eerste dag schreef...‘Ik ben bang. Het voelt alsof ik zonder reden op reis ga.’Dat was het zo’n beetje.
V.Waardoor veranderde die angst?
Ik kwam bij het ochtendgloren aan bij mijn accommodatie in Turkije. De volgende dag vroeg ik me af waar ik in Istanbul heen moest, toen een Koreaanse vrouw in het hostel op me afkwam en zei: ‘Als je hier voor het eerst bent, wil je dan ergens samen naartoe gaan?’ Ik ging met haar op pad en terwijl we bezienswaardigheden bekeken, begon ik me vanzelf beter te voelen.
V.Had je moeilijkheden bij het uitvoeren van de opdracht?
De opdracht was moeilijker dan ik had verwacht. Het was niet makkelijk om mensen aan te spreken, dus wachtte ik echt een hele tijd voordat ik eraan begon.
Eerste opdrachtIk deed dat toen ik ongeveer zes dagen in Istanbul was. Ook al was ik er al zes dagen, ik vond dat ik er minstens één moest maken (foto). Iemand vroeg me eerst om een familiefoto te maken, dus maakte ik die voor hen en vroeg ik of ze er ook een met mij wilden maken.de eerste fotoZo kwam het ervan.Daarna ontwikkelde ik mijn eigen aanpak. Als ik het aan mannen of stellen vroeg, weigerden ze niet en deden ze enthousiast mee.
V.Wat was het moeilijkste tijdens je reis?
Wanneer ik zonder accommodatie te hebben geboekt op de volgende bestemming aankwam.Je moet uren rondlopen en flink je best doen om een pension te vinden. Terwijl ik dat deed, besefte ik dat ik in Korea te veel excuses had. Ik gaf dingen op als: ‘Zaterdag sta ik vroeg op om een tentoonstelling te bezoeken’, ‘Ik zou een boek moeten lezen’ en ‘Ik wil als hobby schilderen’, allemaal omdat ik zei dat ik geen tijd had.Op reis moet je blijven proberen tot het lukt — er is niets wat je niet kunt doen.Het was zwaar, maar tegelijkertijd kreeg ik er veel moed door.
V.Wat vond je het leukst?
Het gaf me kracht om mensen te ontmoeten die net zo dachten als ik en zelfs maar even met hen te praten. Ookvond ik het fijn om naar de verhalen van anderen te luisteren en te zien hoe de lokale bevolking leefde. De cultuur is anders, de manier van leven is anders, mensen zien er anders uit,en nog veel meer— door het met eigen ogen te zien, heb ik veel gevoeld en geleerd.
In Spanje zijn mensen bijvoorbeeld erg levendig. Het was fascinerend om te zien hoe vrolijk ze werkten, waar ze ook waren. Op een dag liep ik ergens en waren er mensen samengekomen om te genieten van een silent disco (een feest waarbij deelnemers draadloze koptelefoons dragen in plaats van muziek hard af te spelen via luidsprekers). Het was grappig om te zien hoe zowel kinderen als volwassenen helemaal opgingen in hun eigen muziek, maar tegelijkertijdvond ik het mooi dat ze vrij konden uiten wat ze wilden uiten.Dat was fijn om te zien.
V.Had je het gevoel dat je tijdens de reis veranderde?
Ik zei dat ik niet goed ben in mezelf uiten. Iets wat daarmee verband hield, was dat ik vaak niet kon weigeren wanneer een vreemde me iets vroeg, omdat ik vond dat ik rekening met die persoon moest houden. Ik ging op reis met het idee dat ik dat niet meer moest doen. Maar mensen veranderen niet zomaar, toch?
Twee dagen nadat ik in Turkije was aangekomen, ontmoette ik toevallig een paar Koreanen en gingen we samen eten. Omdat we in dezelfde accommodatie verbleven, dronken we daarna nog iets. Ik wilde slapen, maar kon niet weggaan bij die groep. Dat was niet makkelijk voor me.Uiteindelijk kon ik dus niet opstaan (om weg te gaan).(lacht). Er was daar iemand van mijn leeftijd die tegen me zei: ''Reizen is geen sociaal leven, dus je hoeft jezelf niet te dwingen dingen te doen waar je geen zin in hebt.'' Dat horen maakte me boos op mezelf, maar hielp me ook mijn gedachten op een rijtje te zetten. Daarna, wanneer ik met medereizigers was die ik vanzelf had leren kennen,sprak ik mijn eigen wensen uit..Beetje bij beetje..
V. Welke veranderingen merkte je toen je de periode vóór en na je tussenjaar met elkaar vergeleek?
Voorheenwas mijn zelfbewustzijnerg beperkt. Reizen en in de designwereld willen werken waren dingen die ik al heel lang wilde doen, maar ik bleef twijfelen.
Dezezorgenwaren te groot voor me en het was moeilijk om ergens anders hulp te krijgen. Terugkijkend denk ik dat ik wilde horen van iemand met echte ervaring, en in die zinwaren de gesprekken en de reis heel behulpzaam.
Nuheb ik mezelf van vroegervolgens mij weer teruggevonden. Voordat ik op reis ging, vroegen mensen me vaak: ''Wat is er vandaag aan de hand?'' omdat ik het moeilijk had door mijn werk. Voordat ik begon met werken, zeiden mensen vaak: ''Is er vandaag iets leuks gebeurd?'' Ik heb die versie van mezelf weer teruggevonden.
V.Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Ik ga er een portfolio van maken. En ik wil graag een baan in de designsector. Daarna wil ik mijn hobby's blijven beoefenen. Ik bleef tekenen tijdens het reizen en wil een tekenstijl vinden die helemaal van mij is.
V.Heb je nu vertrouwen in je kansen op de arbeidsmarkt?
Ik heb niet meer zo weinig zelfvertrouwen als vroeger en ben niet bang voor grote dingen. Ik maak me alleen zorgen: ''Ik ben hier goed in, maar wat als ze me niet aannemen?'' (lacht) De angsten waar ik vroeger mee zat, zijn nu verdwenen.
V. Wat betekent een tussenjaar voor jou?
Een tijd om me weer jong te voelen.
Naarmate je ouder wordt, wordt ook je manier van denken ouder. Vroeger had ik nooit gedacht dat ik zo zou worden.
Dankzij het tussenjaar kon ik mijn vroegere, opgewekte, levendige en gezonde zelf volgens mij weer terugvinden.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
