Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Vrijheid en geluk gevonden #Internationale vrienden en ervaring met Engelse les geven #Echt geluk en waardevolle contacten
|
Ik was echt gelukkig. Ik vertelde mijn oudere zussen dat ik dankbaar was dat ze naar Chiang Rai in Thailand waren gekomen om tijd met me door te brengen. Het had zomaar een gewone vrijwilligerservaring kunnen zijn, maar dankzij hen heb ik dierbare herinneringen gemaakt die ik voor altijd zal koesteren.
Een dorp opbouwen in Chiang Rai, Thailand, met vrienden van over de hele wereld Dong-hyun Lee, deelnemer aan Korea GapYear (20 jaar) / Gap Year-ervaring van 4 weken |
# Eindelijk het toelatingsexamen voor de universiteit gedaan... En nu?
Tijdens mijn examenjaar stelde ik mijn vrijheid en geluk voortdurend uit. Ik dacht: ik kan toch niet mijn hele leven niets anders doen dan studeren en werken aan dingen die ik niet leuk vind. Wat als ik morgen sterf? Ik wilde nu meteen beginnen met doen waar ik van houd. Ik voelde me zo gevangen in een samenleving die me dwong te studeren voor toelatingsexamens, en ik wilde altijd ergens naartoe ontsnappen. Maar uiteindelijk had ik niet genoeg moed en deed ik het examen toch.
'Eindelijk heb ik het toelatingsexamen gedaan... en nu?' Nog voordat ik mezelf die vraag had gesteld, voelde ik het met mijn hele wezen: eindelijk was de tijd gekomen om te vertrekken.
Terwijl ik verschillende websites doorzocht, ontdekte ik Korea Gap Year en vond ik een vrijwilligersprogramma in het buitenland in Chiang Rai, Thailand. Daar kon ik helpen dorpen op te knappen en etnische minderheden te ondersteunen. Het was de "vrijwilligersreis" waar ik al zo lang van droomde. Ik hoefde er geen seconde over na te denken. Ik diende mijn aanvraag voor ervaringsgericht leren in bij school en vertrok daarna voor een maand naar Chiang Rai in Thailand, op zoek naar vrijheid en geluk.
* Voor Lee Dong Hyun, die op zoek was naar nieuwe ervaringen en carrièreoriëntatie, werden dagelijks persoonlijke opdrachten aangeboden om bestaande overtuigingen uit te dagen en nieuwe ervaringen en uitdagingen aan te gaan. Ook kreeg hij een Korea GapYear-notitieboek om na te denken over zichzelf en plannen te maken.
# Ondanks onze verschillende nationaliteiten, Engelse taalvaardigheid en waarden leefden we als familie.
De eerste twee weken bracht ik het grootste deel van mijn tijd door met Chen uit China en Sarah uit Koeweit. Chen voelde als een grote zus en Sarah als een moederfiguur. Hoewel we verschillende nationaliteiten, Engelse taalvaardigheden en perspectieven hadden, konden we het goed met elkaar vinden, als familie.
Doordeweeks bleven we na het vrijwilligerswerk tot laat op om te praten en de Engelse lessen voor de volgende dag voor te bereiden. In het weekend boekten we een hotel in het centrum van Chiang Rai en genoten we van massages, de avondmarkt, lokale gerechten en tempelbezoeken. In Elephant Valley voerden we zelfs olifanten, en later gingen we naar een Koreaans restaurant om gerechten als samgyeopsal, tteokbokki en kimbap te eten.
Ze accepteerden me en vonden me leuk zoals ik ben. Als ik Engels sprak, vonden ze mijn accent en uitspraak schattig. Ze complimenteerden me met mijn vaardigheden als docent wanneer ik de kinderen hielp met Engels. Als ik er verdrietig uitzag, vroegen ze me telkens weer: "Gaat het, Bruce?" En als ik enthousiast was, lachten en zongen ze met me mee.
# Ik was echt gelukkig. Echt.
Naarmate we meer tijd samen doorbrachten, kwam ook het afscheid dichterbij. In het weekend van de tweede week was het eindelijk tijd om uit elkaar te gaan. Ik dacht dat ik makkelijk afscheid kon nemen, maar toen ik mijn oudere zussen omhelsde, stroomden de tranen over mijn wangen. Ik probeerde mijn tranen tegen te houden, maar toen ze eenmaal begonnen, hielden ze niet meer op. Ik dacht dat ik geen spijt zou voelen, omdat we twee weken lang samen hadden gegeten, gedronken en alles hadden gedeeld.
Ik was echt gelukkig. Echt. Ik bedankte mijn zussen omdat ze naar Chiang Rai in Thailand waren gekomen en tijd met me hadden doorgebracht. Het had zomaar een gewone vrijwilligersreis kunnen zijn, maar zij maakten er een dierbare herinnering van, iets wat ik zou missen. Zelfs als we elkaar niet meer terugzien, geloof ik dat de energie die we hier samen deelden ons kracht zal geven in het dagelijks leven.
# Tijd met hen doorbrengen was ontzettend leuk en maakte me heel gelukkig.
Wat de vrijwilligersactiviteiten betreft, deden we van alles: dorpshekken repareren, koffiebonen plukken, kinderen Engels leren, monniken kennis laten maken met de Koreaanse cultuur, spandoeken beschilderen en gezichten schminken. Buitenactiviteiten (vrijwilligerswerk in de buitenlucht) gaven voldoening, omdat onze inspanningen de moeite waard waren. Er waren vrijwilligers uit verschillende landen en hoewel communiceren lastig was, kwamen we er met gebaren toch uit. Ik heb het gevoel dat ik hierdoor veel heb geleerd over teamwork en samenwerking. Ook ontdekte ik dat ik goed ben in kinderen aan het lachen maken en plezier met ze hebben. Bovenal ontdekte ik hoe gelukkig ik word van het samenzijn met kinderen.
In mijn vrije tijd reisde ik alleen naar Chiang Rai en Chiang Mai en bracht ik tijd door met mijn Thaise vrienden die stage liepen. Tijdens de derde en vierde week was ik meestal met hen samen. Mijn Thaise vrienden mochten me erg graag. We aten elke avond samen, vertelden elkaar over de Koreaanse cultuur en taal, tekenden en bereidden samen de Dag van het Kind voor.
Met Pei, een Thaise stagiair, reed ik op een motor door de stad Chiang Rai. Ik ontmoette bijzondere mensen tegen wie ik zonder verlegenheid "Ik hou van je" in het Thais kon zeggen, en ik beleefde een ontzettend leuke en gelukkige tijd met hen.
# Bedankt voor je glimlach, je vrijwilligersgeest, je sociale karakter en alles wat je bent.
Er was een maand voorbijgegaan, die zowel lang als kort had gevoeld. In deze vier weken hadden veel mensen hier hun sporen achtergelaten en waren weer vertrokken. Telkens stelde ik me voor hoe het zou voelen om ergens anders wakker te worden, en nu was het eindelijk mijn beurt om te vertrekken. Tijdens het ontbijt gaf de manager van de ngo me naast mijn vrijwilligerscertificaat een klein fluitje cadeau. De manager omhelsde me en zei: "Bedankt voor je glimlach, je vrijwilligersgeest, je sociale karakter en alles wat je bent." Ik voelde dat ik bijna moest huilen.
Ik was op vrijwilligersreis vertrokken zonder een specifiek plan, gewoon om mijn eigen vrijheid en geluk te vinden. Als ik verdrietig was, huilde ik alsof de wereld zou vergaan, en als ik gelukkig was, lachte ik alsof de wereld van mij was. In plaats van me onnodig zorgen te maken over een onzekere toekomst, richtte ik me elke dag op de stappen die ik zette.
Daardoor kon ik met heel mijn hart zeggen: "Ik was echt gelukkig", en ontmoette ik dierbare mensen die nog lang in mijn hart zullen blijven. Ik zal van Chiang Rai blijven houden, en van alle mensen die ik hier heb ontmoet. Ook zal ik, in plaats van me zorgen te maken over gisteren of over de onzekere toekomst, een leven leiden waarin ik vandaag koester. Ik wil een reiziger zijn die elke dag als een reis beleeft en reizen als het dagelijks leven.
# Mijn Gap Year-tips
- Taal
Het is handig om voor vertrek eenvoudige Engelse conversatieboekjes te bestuderen.
- Accommodatie
Ik deed mee van december tot januari. 's Nachts wordt het erg koud, dus het is een goed idee om warme kleding mee te nemen.
- Maaltijden
Ik wil geen onnodige vooroordelen scheppen door advies te geven voordat iemand iets zelf heeft ervaren. Ik was tevreden over het eten.
- Benodigdheden
Muggenspray (handig)
Mijn tussenjaar
Ervaring ★★★★★
Leren ★★★★★
Omgeving ★★★★★
Veiligheid ★★★★★
Vrije tijd ★★★★☆
|
Ik was echt gelukkig. Ik vertelde mijn oudere zussen dat ik dankbaar was dat ze naar Chiang Rai in Thailand waren gekomen om tijd met me door te brengen. Het had zomaar een gewone vrijwilligerservaring kunnen zijn, maar dankzij hen heb ik dierbare herinneringen gemaakt die ik voor altijd zal koesteren.
Een dorp opbouwen in Chiang Rai, Thailand, met vrienden van over de hele wereld Dong-hyun Lee, deelnemer aan Korea GapYear (20 jaar) / Gap Year-ervaring van 4 weken |
# Eindelijk het toelatingsexamen voor de universiteit gedaan... En nu?
Tijdens mijn examenjaar stelde ik mijn vrijheid en geluk voortdurend uit. Ik dacht: ik kan toch niet mijn hele leven niets anders doen dan studeren en werken aan dingen die ik niet leuk vind. Wat als ik morgen sterf? Ik wilde nu meteen beginnen met doen waar ik van houd. Ik voelde me zo gevangen in een samenleving die me dwong te studeren voor toelatingsexamens, en ik wilde altijd ergens naartoe ontsnappen. Maar uiteindelijk had ik niet genoeg moed en deed ik het examen toch.
'Eindelijk heb ik het toelatingsexamen gedaan... en nu?' Nog voordat ik mezelf die vraag had gesteld, voelde ik het met mijn hele wezen: eindelijk was de tijd gekomen om te vertrekken.
Terwijl ik verschillende websites doorzocht, ontdekte ik Korea Gap Year en vond ik een vrijwilligersprogramma in het buitenland in Chiang Rai, Thailand. Daar kon ik helpen dorpen op te knappen en etnische minderheden te ondersteunen. Het was de "vrijwilligersreis" waar ik al zo lang van droomde. Ik hoefde er geen seconde over na te denken. Ik diende mijn aanvraag voor ervaringsgericht leren in bij school en vertrok daarna voor een maand naar Chiang Rai in Thailand, op zoek naar vrijheid en geluk.
* Voor Lee Dong Hyun, die op zoek was naar nieuwe ervaringen en carrièreoriëntatie, werden dagelijks persoonlijke opdrachten aangeboden om bestaande overtuigingen uit te dagen en nieuwe ervaringen en uitdagingen aan te gaan. Ook kreeg hij een Korea GapYear-notitieboek om na te denken over zichzelf en plannen te maken.
# Ondanks onze verschillende nationaliteiten, Engelse taalvaardigheid en waarden leefden we als familie.
De eerste twee weken bracht ik het grootste deel van mijn tijd door met Chen uit China en Sarah uit Koeweit. Chen voelde als een grote zus en Sarah als een moederfiguur. Hoewel we verschillende nationaliteiten, Engelse taalvaardigheden en perspectieven hadden, konden we het goed met elkaar vinden, als familie.
Doordeweeks bleven we na het vrijwilligerswerk tot laat op om te praten en de Engelse lessen voor de volgende dag voor te bereiden. In het weekend boekten we een hotel in het centrum van Chiang Rai en genoten we van massages, de avondmarkt, lokale gerechten en tempelbezoeken. In Elephant Valley voerden we zelfs olifanten, en later gingen we naar een Koreaans restaurant om gerechten als samgyeopsal, tteokbokki en kimbap te eten.
Ze accepteerden me en vonden me leuk zoals ik ben. Als ik Engels sprak, vonden ze mijn accent en uitspraak schattig. Ze complimenteerden me met mijn vaardigheden als docent wanneer ik de kinderen hielp met Engels. Als ik er verdrietig uitzag, vroegen ze me telkens weer: "Gaat het, Bruce?" En als ik enthousiast was, lachten en zongen ze met me mee.
# Ik was echt gelukkig. Echt.
Naarmate we meer tijd samen doorbrachten, kwam ook het afscheid dichterbij. In het weekend van de tweede week was het eindelijk tijd om uit elkaar te gaan. Ik dacht dat ik makkelijk afscheid kon nemen, maar toen ik mijn oudere zussen omhelsde, stroomden de tranen over mijn wangen. Ik probeerde mijn tranen tegen te houden, maar toen ze eenmaal begonnen, hielden ze niet meer op. Ik dacht dat ik geen spijt zou voelen, omdat we twee weken lang samen hadden gegeten, gedronken en alles hadden gedeeld.
Ik was echt gelukkig. Echt. Ik bedankte mijn zussen omdat ze naar Chiang Rai in Thailand waren gekomen en tijd met me hadden doorgebracht. Het had zomaar een gewone vrijwilligersreis kunnen zijn, maar zij maakten er een dierbare herinnering van, iets wat ik zou missen. Zelfs als we elkaar niet meer terugzien, geloof ik dat de energie die we hier samen deelden ons kracht zal geven in het dagelijks leven.
# Tijd met hen doorbrengen was ontzettend leuk en maakte me heel gelukkig.
Wat de vrijwilligersactiviteiten betreft, deden we van alles: dorpshekken repareren, koffiebonen plukken, kinderen Engels leren, monniken kennis laten maken met de Koreaanse cultuur, spandoeken beschilderen en gezichten schminken. Buitenactiviteiten (vrijwilligerswerk in de buitenlucht) gaven voldoening, omdat onze inspanningen de moeite waard waren. Er waren vrijwilligers uit verschillende landen en hoewel communiceren lastig was, kwamen we er met gebaren toch uit. Ik heb het gevoel dat ik hierdoor veel heb geleerd over teamwork en samenwerking. Ook ontdekte ik dat ik goed ben in kinderen aan het lachen maken en plezier met ze hebben. Bovenal ontdekte ik hoe gelukkig ik word van het samenzijn met kinderen.
In mijn vrije tijd reisde ik alleen naar Chiang Rai en Chiang Mai en bracht ik tijd door met mijn Thaise vrienden die stage liepen. Tijdens de derde en vierde week was ik meestal met hen samen. Mijn Thaise vrienden mochten me erg graag. We aten elke avond samen, vertelden elkaar over de Koreaanse cultuur en taal, tekenden en bereidden samen de Dag van het Kind voor.
Met Pei, een Thaise stagiair, reed ik op een motor door de stad Chiang Rai. Ik ontmoette bijzondere mensen tegen wie ik zonder verlegenheid "Ik hou van je" in het Thais kon zeggen, en ik beleefde een ontzettend leuke en gelukkige tijd met hen.
# Bedankt voor je glimlach, je vrijwilligersgeest, je sociale karakter en alles wat je bent.
Er was een maand voorbijgegaan, die zowel lang als kort had gevoeld. In deze vier weken hadden veel mensen hier hun sporen achtergelaten en waren weer vertrokken. Telkens stelde ik me voor hoe het zou voelen om ergens anders wakker te worden, en nu was het eindelijk mijn beurt om te vertrekken. Tijdens het ontbijt gaf de manager van de ngo me naast mijn vrijwilligerscertificaat een klein fluitje cadeau. De manager omhelsde me en zei: "Bedankt voor je glimlach, je vrijwilligersgeest, je sociale karakter en alles wat je bent." Ik voelde dat ik bijna moest huilen.
Ik was op vrijwilligersreis vertrokken zonder een specifiek plan, gewoon om mijn eigen vrijheid en geluk te vinden. Als ik verdrietig was, huilde ik alsof de wereld zou vergaan, en als ik gelukkig was, lachte ik alsof de wereld van mij was. In plaats van me onnodig zorgen te maken over een onzekere toekomst, richtte ik me elke dag op de stappen die ik zette.
Daardoor kon ik met heel mijn hart zeggen: "Ik was echt gelukkig", en ontmoette ik dierbare mensen die nog lang in mijn hart zullen blijven. Ik zal van Chiang Rai blijven houden, en van alle mensen die ik hier heb ontmoet. Ook zal ik, in plaats van me zorgen te maken over gisteren of over de onzekere toekomst, een leven leiden waarin ik vandaag koester. Ik wil een reiziger zijn die elke dag als een reis beleeft en reizen als het dagelijks leven.
# Mijn Gap Year-tips
- Taal
Het is handig om voor vertrek eenvoudige Engelse conversatieboekjes te bestuderen.
- Accommodatie
Ik deed mee van december tot januari. 's Nachts wordt het erg koud, dus het is een goed idee om warme kleding mee te nemen.
- Maaltijden
Ik wil geen onnodige vooroordelen scheppen door advies te geven voordat iemand iets zelf heeft ervaren. Ik was tevreden over het eten.
- Benodigdheden
Muggenspray (handig)
Mijn tussenjaar
Ervaring ★★★★★
Leren ★★★★★
Omgeving ★★★★★
Veiligheid ★★★★★
Vrije tijd ★★★★☆
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
