Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Groeien door nieuwe uitdagingen aan te gaan #Leren van mezelf te houden; een gevoel van voldoening #Het belang van anderen met een open hart tegemoet treden
Het maakte hen niet uit of ik Aziatisch of westers was, wat mijn opleidingsachtergrond was, waar ik woonde of hoeveel geld ik had.Ze zagen me gewoon als iemand die Yu Sujae heette. -De dromen van studenten in Ho Chi Minhstad, Vietnam, vleugels geven met onderwijs in de Koreaanse taal / Yu Sujae, tussenjaar-deelnemer / Tussenjaar van 8 weken |
# Ik wilde een beetje van mezelf houden.
Nadat ik mijn studie had afgerond en een korte tijd had gewerkt, stond ik op het punt aan een nieuwe studie te beginnen. Mijn oom, die me non-stop had zien doorrennen, had toevallig het boek van CEO Ahn Si-jun gelezen en raadde het me aan. Hij zei dat hij me het boek zou lenen voordat ik vertrok, maar uiteindelijk kon ik het niet lenen. Jammer...
Met dit tussenjaar wilde ik vooral mezelf terugvinden. Ik voelde me te uitgeput door het leven. Voordat ik iets afrondde, nam ik alweer een nieuwe uitdaging aan...Omdat ik het gevoel had dat ik mezelf voortdurend voortjoeg zonder mezelf te kennen, zonder te weten waarvoor ik leefde of wat ik wilde doen.
Daarnaast,Wilde ik een beetje van mezelf houden.Uiteindelijk zakte ik voor het herexamen toen ik op de reservelijst stond. Hoewel ik dat niet liet merken, voelde ik me diep vanbinnen heel zielig en waardeloos.
# Wat ik in Vietnam heb geleerd
1. Ik kon trots zijn op Korea.
Ik merkte dat Korea, hoewel het in eigen land soms bekritiseerd of neergekeken wordt, in het buitenland een cultuur is die erkend en begeerd wordt en waar mensen oprecht van houden.
2. Ik kon trots zijn op mezelf.
Niet omdat mensen me aardig vonden of me volgden, maar ik hoorde mijn innerlijke stem zeggen: "Ik ben echt een goed mens", "Ik kan anderen ook zo behandelen" en "Ik ben echt een warm persoon."
Tot die tijd was mijn oordeel over mezelf eindeloos streng en kil kritisch geweest.Daardoor kon ik niet van mezelf houden en vond ik dat ik op de een of andere manier tekortschiet, dat er nog iets aan mij moest worden toegevoegd. Ik probeerde mezelf voortdurend te vullen met iets wat niet bij mij hoorde. Maar dat was letterlijk niet van mij. Ik kon niet zien wat ik al had,omdat ik alleen keek naar wat ik wilde hebben, naar het gat dat daardoor ontstond Ik droeg die zelfverachting in mijn eentje.
Door deze uitdaging helemaal op eigen benen aan te gaan, kon ik alleen mezelf zien. De woorden van mensen die me voor het eerst in hun leven ontmoetten, werden daarbij een grote bron van kracht voor me. Het maakte hun niet uit of ik Aziatisch of westers was, wat mijn opleidingsachtergrond was, waar ik woonde of hoeveel geld ik had.Ze zagen me gewoon als iemand die Yu Sujae heette.
Ze zagen mijn persoonlijkheid en konden aan mijn dagelijkse gedrag zien wat ik dacht en hoe ik anderen behandelde. In een ontspannen sfeer vertelden ze me dat openhartig. Elk van die woorden raakte me diep en ik was echt dankbaar. Er was zelfs een vriend die dacht dat ik homo was omdat ik zo hartelijk tegen anderen was.Ik was in mijn leven nog nooit zo behandeld. Ik was verbaasd dat mensen me op die manier zagen, en nog eens zo verbaasd dat ik die kant van mezelf had.
3. Ik besefte dat een uitdaging aangaan niet moeilijk is.
Als ik aan een uitdaging dacht, nam ik aan dat ik een bedrijf moest beginnen, naar het buitenland moest gaan om iets groots te starten wat ik nog nooit had gedaan, of zelfs een flashmob moest organiseren. Maar mijn uitdagingen waren niet zo. Afdingen op de markt, een buitenlandse vriend zover krijgen dat hij "Sujae, ik hou van je" zei, vreemden aanspreken en naar hun verhalen luisteren, een weg nemen die ik nog nooit had genomen, nadenken over mijn leven en dat in grote lijnen opschrijven — dat waren allemaal uitdagingen.
Ik besefte dat een uitdaging niet groots en indrukwekkend hoeft te zijn, maar ook kan bestaan uit een kleine verandering in iets wat ik uit gewoonte doe.Zelfs als je elke dag naar je bijbaan gaat, kan het een uitdaging zijn om onderweg je ouders een berichtje te sturen met "Ik hou van jullie", een andere bus te nemen dan gewoonlijk of naar je werk te fietsen, of een halfuur eerder te vertrekken in plaats van een uur om foto's van het landschap te maken.
# Toen ik mijn hart opende en op hen afstapte, openden zij ook hun hart en verwelkomden ze me.
Als ik erop terugkijk, lijken deze dingen in het buitenland misschien niet zo moeilijk. Even naar de supermarkt gaan, pho eten en koffie kopen zijn dingen die iedereen makkelijk kan doen. Maar...Voor mij was het een enorme uitdaging. Ik was een kikker in een put die nog nooit in het buitenland was geweest.Ik was bang om nieuwe dingen aan te pakken en wist niet wat ze inhielden, dus was ik druk bezig er blindelings voor weg te lopen.Omdat nieuwe dingen tegenkomen voor mij ontzettend stressvol was, moest ik mezelf dwingen zelfs de kleinste dingen hoe dan ook te proberen.
Na ongeveer twee maanden was ik zo vanzelfsprekend gewend geraakt dat ik zelf motortaxi's kon nemen. Zelfs achterop zitten (wat gevaarlijk kon zijn) vond ik leuk; ik genoot gewoon van het motorrijden.Zelfs tijdens de markt-onderhandelingsmissie van het tussenjaar merkte ik dat ik zonder erbij na te denken aan het afdingen was en genoot van foto's maken met de winkeliers.Het was niet zo dat ik mezelf tijdens het tussenjaar dwong om dit allemaal te overwinnen,Ik was verbaasd dat ik genoot van die nieuwe dingen zodra ze op mijn pad kwamen.
En tijdens de Koreaanse lessen die daarna begonnen, ervoer ik voor het eerst hoe gepassioneerd de leerlingen waren.Lesgeven was natuurlijk nieuw en verbazingwekkend, maar het enthousiasme van de kinderen voor het Koreaans was heel anders dan wat ik me herinnerde van de lessen vreemde talen op de middelbare school. In het begin voelde die passie als een last en vroeg ik me af of ik wel geschikt was om iets te onderwijzen. Maar langzaamaan raakte ik ontroerd door hun enthousiasme en...Voor ik het wist gaf ik samen met de kinderen vol passie les.
Natuurlijk zag ik zelf ook dat er veel tekortschoot aan de kwaliteit van mijn lessen. Ik had op de middelbare school hard Koreaans gestudeerd, maar ik had geen Koreaanse literatuur als hoofdvak. Daardoor kon ik soms grammatica die verwarrend kon zijn voor de leerlingen niet goed uitleggen en betreurde ik het dat ik hun niet meer materiaal en uitdrukkingen kon aanbieden. Toch kon ik leren van het enthousiasme van de leerlingen en voor het eerst genieten van vrijwilligerswerk en lesgeven.
Een tussenjaar was echtgaanVoordat ik eraan begon, durfde ik buitenlanders niet zomaar aan te spreken en dacht ik dat je alleen gelukkig kon zijn als je in Korea woonde. Maar na mijn deelname ontdekte ik dat meer mensen dan ik dacht rekening houden met buitenlanders (natuurlijk niet iedereen) en dat mensen elkaar begrijpen en samenleven. Vooral onder reizigers was dat nog duidelijker.
Door het tussenjaar raakte ik eraan gewend nieuwe uitdagingen aan te gaan. Het gevoel van voldoening als ik die uitdagingen tot een goed einde bracht, hielp me groeien en meer van mezelf te houden. Er waren tijdens die 2 à 3 weken veel momenten waarop het moeilijk was om vol te houden en ik echt terug wilde gaan, maar...Uiteindelijk kwam al die tijd samen in een periode waarin ik mezelf volledig onder de loep kon nemen.
Daarnaast maakte ik talloze nieuwe mensen, talen, een nieuwe omgeving en nieuwe situaties mee. Maar als ik mijn hart daarvoor gesloten had gehouden, had ik niets geleerd en was ik meteen weer teruggegaan. Maar...Toen ik mijn hart opende en zelf op mensen afstapte, openden zij ook hun hart en heetten ze me welkom.Ik ben de mensen die ik daar heb ontmoet en het tussenjaar dankbaar dat ik nieuwe dingen kon leren en ervan kon genieten.
Mijn persoonlijke reisroute door Vietnam
Noord / Ho Chi Minh - Hanoi - Sapa - Lao Cai - Hanoi - Ninh Binh - Ho Chi Minh
Ik vloog van Ho Chi Minh naar Hanoi. Op de terugweg nam ik een slaapbus. De conclusie: neem absoluut het vliegtuig. Een slaapbus is een nieuwe ervaring, maar erg vermoeiend. Toen ik van Hanoi naar Sapa reisde, ging ik met een Amerikaans gezin mee.
Ze hadden een busje gehuurd, dus er waren genoeg zitplaatsen. De weg naar Sapa en terug is erg hobbelig, dus neem iets tegen reisziekte mee. Of neem op z'n minst een spuugzakje mee. Ik moest uiteindelijk overgeven op de terugweg. In Lao Cai maakte vooral indruk op me dat de grens met China langs één enkele rivier loopt.
Er waren Chinezen in de buurt en toen ze me vertelden dat je Vietnam te voet kunt binnenlopen, was ik net zo verbaasd als iemand uit een eilandstaat. Ik besefte dat het zo verrassend kon zijn om te voet een ander land binnen te gaan. Daarna nam ik een taxi naar een gebied dat Ninh Binh heet; het was er werkelijk prachtig. Taxi's zijn echter vrij duur, dus je kunt beter een reisbureau inschakelen of, als dat kan, gewoon een motor huren.
Zuiden / Ho Chi Minh – (Dalat), (Mui Ne) / Wilde er heel graag heen, maar het was niet mogelijk vanwege mijn budget – Mekongdelta
Ik raad aan om maar één dag naar de Mekongdelta te gaan. Zelfs na één dag daar ben je uitgeput. Dat komt doordat je overal met de boot naartoe gaat; in het begin is dat fascinerend, maar na twee of drie keer op- en afstappen wordt het vermoeiend. Het kanotochtje tegen het einde is het leukst; de rest bestaat vooral uit naar het landschap kijken. Soms voert de route door mangrovebossen en dan laten ze je foto's maken vanaf de boeg van de boot. Ik raad je dan ook zeker aan om foto's te maken.
Ho Chi Minhstad kun je prima te voet verkennen. Maar als je van plan bent om van de Saigon Zoo naar het Vincom Center of het Herenigingspaleis te lopen, raak je uitgeput. Bestel dus gewoon een motortaxi via Uber. Het kost maar 10.000 dong en is handiger dan je denkt.
Mijn eigen TIPS voor een tussenjaar
(Taal)
Er is geen speciale manier om je van tevoren voor te bereiden. Een taal in het buitenland studeren is het beste, daarna komt een taalschool; bereid je op zijn minst voor op het Engelse CSAT-examen... Ook als je niet kunt spreken, moet je zeker aan je luistervaardigheid werken. Als je de taal kunt verstaan, kun je in elk geval een vertaalapp gebruiken. Maar als je de taal niet kunt verstaan, heb je daar niets aan.
Je wordt in feite stom. In het begin kon ik wel begrijpen wat er gezegd werd, maar zelf niets zeggen. Dat was een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen. Maar gaandeweg onthoud je woorden en zet je grammaticaal juiste zinnen in elkaar, zodat je op zijn minst stamelend iets over jezelf kunt vertellen. Later maak je zelfs grapjes met elkaar en lach je samen. Dus als je je helemaal niet hebt voorbereid, leer dan woordenschat voor de middelbare school uit je hoofd of kijk op zijn minst naar Amerikaanse series. Friends is lastig, dus kijk liever naar Game of Thrones. Het is erg vermakelijk en de Engelse dialogen zijn goed te verstaan.
(Accommodatie)
De accommodatie is behoorlijk goed. Verrassend schoon, de wifi werkt prima, al niet zo goed als in Korea, en er wordt elke dag schoongemaakt. Er zijn zelfs vier koelkasten en als je een grote fles water koopt, is er een waterzuiveraar waarmee je het kunt blijven drinken.
Als je echter 's avonds les hebt, rijden er op doordeweekse dagen geen bussen meer. Tenzij je een taxi neemt, moet je dus op de vrijwilligerslocatie overnachten, en de omstandigheden zijn daar echt slecht. Als je bijvoorbeeld in de vrijwilligersruimte eet, kunnen er kakkerlakken of ratten opduiken, dus wees voorzichtig.
Doe daarom je best om terug te gaan en te slapen op de plekken die het tussenjaarprogramma aanbeveelt. Als dat te vermoeiend is, is er accommodatie in de buurt waar je precies 200.000 dong per dag of 1.500.000 dong per maand betaalt. Het is dus geen slecht idee om daar een dagje vrij te nemen. Je kunt ook de lestijden aan het begin aanpassen, dus houd daar rekening mee bij het plannen.
Ik vroeg me af of ik het Engels verkeerd had begrepen en of het misschien 15.000.000 dong was, maar besloot de lokale coördinator te vertrouwen, die zei dat het 1.500.000 dong was. Dit bedrag is niet gebaseerd op de prijzen in de stad, maar op die van een kleine wijk aan de rand van Ho Chi Minhstad, dus houd daar rekening mee. Ter informatie: 1.500.000 dong is ongeveer 80.000 à 90.000 won en 15.000.000 dong ongeveer 800.000 à 900.000 won.
(Maaltijden)
Gebruik de eerste paar dagen na aankomst bij de accommodatie de bonnen die je krijgt en probeer elk gerecht op de menukaart van het restaurant een keer. Als je alles hebt geprobeerd, kun je gewoon de straat op gaan en op de markten ongeveer lezen wat er staat, zoals je in het Engels zou doen. Ze begrijpen dan wel wat je bedoelt. Dat is handig, want sommige restaurants hebben enorm veel gerechten op de kaart (meer dan 100 in één restaurant).
De kraampjes met streetfood op markten hebben meestal één tot drie specialiteiten, die op grote borden staan. Lees gewoon ongeveer wat er op de muur staat en ze brengen het je. Bijvoorbeeld: bij PHO BO staan de diakritische tekens misschien boven de letters, maar negeer die en lees het als 'pho bo'; dan krijg je een portie noedels. Maak je dus geen zorgen als je iets aanwijst of gebaren gebruikt — dat wordt niet als beledigend opgevat. Als iets er lekker uitziet, ga dan gewoon naar binnen, lees wat er staat als dat lukt, of wijs het anders aan en probeer allerlei lokale gerechten.
Lokale vrienden hebben is het beste... maar als er niets anders op zit, eet dan het gratis eten in het restaurant van de accommodatie. De restaurants in de buurt liggen namelijk meestal veel dichterbij dan het gratis restaurant van de accommodatie. Elke lunch door de hitte naar die plek lopen zal je echt uitputten. Eet lekker eten zo dicht mogelijk bij je.Wat eten betreft valt er in Vietnam echt heel veel lekkers te ontdekken.
(Inpaklijst)
Pak je spullen in op basis van het weer. Als het warm is, neem dan zeker sandalen mee (als je niet van plan bent de bergen in te gaan). Neem geen boeken of schriften mee, want die gebruik je toch niet; koop zo nodig een dun schriftje. Neem niet alle medicijnen mee die je oma je geeft. Je bent sterker dan je denkt en wordt zelden ziek. Misschien word je af en toe ergens door geveld, maar meestal heb je hooguit wat hoofdpijnmedicatie nodig. Pijnstillende pleisters hoef je alleen mee te nemen als je vrijwilligerswerk op het platteland gaat doen.
Neem in plaats daarvan extra handdoeken mee voor die ruimte. Je zult elke dag douchen. En ook als je vrijwilligerswerk doet, moet je een paar nette kleren meenemen. Als je alleen maar sjofele kleren draagt omdat je 'vrijwilligerswerk' doet, zie je jezelf later misschien op foto's van belangrijke momenten er slordig uitzien en voel je je beschaamd en krijg je spijt. (Dat is mij overkomen.)
(Voor toekomstige deelnemers)
Koreaanse les geven is makkelijker dan je denkt. Ze vinden het leuk als je gesprekken rond een thema opzet of praktische Koreaanse les geeft aan de hand van Koreaanse video's. Vooral Running Man, Koreaanse drama's en K-pop zijn populair, dus houd daar rekening mee~
Het maakte hen niet uit of ik Aziatisch of westers was, wat mijn opleidingsachtergrond was, waar ik woonde of hoeveel geld ik had.Ze zagen me gewoon als iemand die Yu Sujae heette. -De dromen van studenten in Ho Chi Minhstad, Vietnam, vleugels geven met onderwijs in de Koreaanse taal / Yu Sujae, tussenjaar-deelnemer / Tussenjaar van 8 weken |
# Ik wilde een beetje van mezelf houden.
Nadat ik mijn studie had afgerond en een korte tijd had gewerkt, stond ik op het punt aan een nieuwe studie te beginnen. Mijn oom, die me non-stop had zien doorrennen, had toevallig het boek van CEO Ahn Si-jun gelezen en raadde het me aan. Hij zei dat hij me het boek zou lenen voordat ik vertrok, maar uiteindelijk kon ik het niet lenen. Jammer...
Met dit tussenjaar wilde ik vooral mezelf terugvinden. Ik voelde me te uitgeput door het leven. Voordat ik iets afrondde, nam ik alweer een nieuwe uitdaging aan...Omdat ik het gevoel had dat ik mezelf voortdurend voortjoeg zonder mezelf te kennen, zonder te weten waarvoor ik leefde of wat ik wilde doen.
Daarnaast,Wilde ik een beetje van mezelf houden.Uiteindelijk zakte ik voor het herexamen toen ik op de reservelijst stond. Hoewel ik dat niet liet merken, voelde ik me diep vanbinnen heel zielig en waardeloos.
# Wat ik in Vietnam heb geleerd
1. Ik kon trots zijn op Korea.
Ik merkte dat Korea, hoewel het in eigen land soms bekritiseerd of neergekeken wordt, in het buitenland een cultuur is die erkend en begeerd wordt en waar mensen oprecht van houden.
2. Ik kon trots zijn op mezelf.
Niet omdat mensen me aardig vonden of me volgden, maar ik hoorde mijn innerlijke stem zeggen: "Ik ben echt een goed mens", "Ik kan anderen ook zo behandelen" en "Ik ben echt een warm persoon."
Tot die tijd was mijn oordeel over mezelf eindeloos streng en kil kritisch geweest.Daardoor kon ik niet van mezelf houden en vond ik dat ik op de een of andere manier tekortschiet, dat er nog iets aan mij moest worden toegevoegd. Ik probeerde mezelf voortdurend te vullen met iets wat niet bij mij hoorde. Maar dat was letterlijk niet van mij. Ik kon niet zien wat ik al had,omdat ik alleen keek naar wat ik wilde hebben, naar het gat dat daardoor ontstond Ik droeg die zelfverachting in mijn eentje.
Door deze uitdaging helemaal op eigen benen aan te gaan, kon ik alleen mezelf zien. De woorden van mensen die me voor het eerst in hun leven ontmoetten, werden daarbij een grote bron van kracht voor me. Het maakte hun niet uit of ik Aziatisch of westers was, wat mijn opleidingsachtergrond was, waar ik woonde of hoeveel geld ik had.Ze zagen me gewoon als iemand die Yu Sujae heette.
Ze zagen mijn persoonlijkheid en konden aan mijn dagelijkse gedrag zien wat ik dacht en hoe ik anderen behandelde. In een ontspannen sfeer vertelden ze me dat openhartig. Elk van die woorden raakte me diep en ik was echt dankbaar. Er was zelfs een vriend die dacht dat ik homo was omdat ik zo hartelijk tegen anderen was.Ik was in mijn leven nog nooit zo behandeld. Ik was verbaasd dat mensen me op die manier zagen, en nog eens zo verbaasd dat ik die kant van mezelf had.
3. Ik besefte dat een uitdaging aangaan niet moeilijk is.
Als ik aan een uitdaging dacht, nam ik aan dat ik een bedrijf moest beginnen, naar het buitenland moest gaan om iets groots te starten wat ik nog nooit had gedaan, of zelfs een flashmob moest organiseren. Maar mijn uitdagingen waren niet zo. Afdingen op de markt, een buitenlandse vriend zover krijgen dat hij "Sujae, ik hou van je" zei, vreemden aanspreken en naar hun verhalen luisteren, een weg nemen die ik nog nooit had genomen, nadenken over mijn leven en dat in grote lijnen opschrijven — dat waren allemaal uitdagingen.
Ik besefte dat een uitdaging niet groots en indrukwekkend hoeft te zijn, maar ook kan bestaan uit een kleine verandering in iets wat ik uit gewoonte doe.Zelfs als je elke dag naar je bijbaan gaat, kan het een uitdaging zijn om onderweg je ouders een berichtje te sturen met "Ik hou van jullie", een andere bus te nemen dan gewoonlijk of naar je werk te fietsen, of een halfuur eerder te vertrekken in plaats van een uur om foto's van het landschap te maken.
# Toen ik mijn hart opende en op hen afstapte, openden zij ook hun hart en verwelkomden ze me.
Als ik erop terugkijk, lijken deze dingen in het buitenland misschien niet zo moeilijk. Even naar de supermarkt gaan, pho eten en koffie kopen zijn dingen die iedereen makkelijk kan doen. Maar...Voor mij was het een enorme uitdaging. Ik was een kikker in een put die nog nooit in het buitenland was geweest.Ik was bang om nieuwe dingen aan te pakken en wist niet wat ze inhielden, dus was ik druk bezig er blindelings voor weg te lopen.Omdat nieuwe dingen tegenkomen voor mij ontzettend stressvol was, moest ik mezelf dwingen zelfs de kleinste dingen hoe dan ook te proberen.
Na ongeveer twee maanden was ik zo vanzelfsprekend gewend geraakt dat ik zelf motortaxi's kon nemen. Zelfs achterop zitten (wat gevaarlijk kon zijn) vond ik leuk; ik genoot gewoon van het motorrijden.Zelfs tijdens de markt-onderhandelingsmissie van het tussenjaar merkte ik dat ik zonder erbij na te denken aan het afdingen was en genoot van foto's maken met de winkeliers.Het was niet zo dat ik mezelf tijdens het tussenjaar dwong om dit allemaal te overwinnen,Ik was verbaasd dat ik genoot van die nieuwe dingen zodra ze op mijn pad kwamen.
En tijdens de Koreaanse lessen die daarna begonnen, ervoer ik voor het eerst hoe gepassioneerd de leerlingen waren.Lesgeven was natuurlijk nieuw en verbazingwekkend, maar het enthousiasme van de kinderen voor het Koreaans was heel anders dan wat ik me herinnerde van de lessen vreemde talen op de middelbare school. In het begin voelde die passie als een last en vroeg ik me af of ik wel geschikt was om iets te onderwijzen. Maar langzaamaan raakte ik ontroerd door hun enthousiasme en...Voor ik het wist gaf ik samen met de kinderen vol passie les.
Natuurlijk zag ik zelf ook dat er veel tekortschoot aan de kwaliteit van mijn lessen. Ik had op de middelbare school hard Koreaans gestudeerd, maar ik had geen Koreaanse literatuur als hoofdvak. Daardoor kon ik soms grammatica die verwarrend kon zijn voor de leerlingen niet goed uitleggen en betreurde ik het dat ik hun niet meer materiaal en uitdrukkingen kon aanbieden. Toch kon ik leren van het enthousiasme van de leerlingen en voor het eerst genieten van vrijwilligerswerk en lesgeven.
Een tussenjaar was echtgaanVoordat ik eraan begon, durfde ik buitenlanders niet zomaar aan te spreken en dacht ik dat je alleen gelukkig kon zijn als je in Korea woonde. Maar na mijn deelname ontdekte ik dat meer mensen dan ik dacht rekening houden met buitenlanders (natuurlijk niet iedereen) en dat mensen elkaar begrijpen en samenleven. Vooral onder reizigers was dat nog duidelijker.
Door het tussenjaar raakte ik eraan gewend nieuwe uitdagingen aan te gaan. Het gevoel van voldoening als ik die uitdagingen tot een goed einde bracht, hielp me groeien en meer van mezelf te houden. Er waren tijdens die 2 à 3 weken veel momenten waarop het moeilijk was om vol te houden en ik echt terug wilde gaan, maar...Uiteindelijk kwam al die tijd samen in een periode waarin ik mezelf volledig onder de loep kon nemen.
Daarnaast maakte ik talloze nieuwe mensen, talen, een nieuwe omgeving en nieuwe situaties mee. Maar als ik mijn hart daarvoor gesloten had gehouden, had ik niets geleerd en was ik meteen weer teruggegaan. Maar...Toen ik mijn hart opende en zelf op mensen afstapte, openden zij ook hun hart en heetten ze me welkom.Ik ben de mensen die ik daar heb ontmoet en het tussenjaar dankbaar dat ik nieuwe dingen kon leren en ervan kon genieten.
Mijn persoonlijke reisroute door Vietnam
Noord / Ho Chi Minh - Hanoi - Sapa - Lao Cai - Hanoi - Ninh Binh - Ho Chi Minh
Ik vloog van Ho Chi Minh naar Hanoi. Op de terugweg nam ik een slaapbus. De conclusie: neem absoluut het vliegtuig. Een slaapbus is een nieuwe ervaring, maar erg vermoeiend. Toen ik van Hanoi naar Sapa reisde, ging ik met een Amerikaans gezin mee.
Ze hadden een busje gehuurd, dus er waren genoeg zitplaatsen. De weg naar Sapa en terug is erg hobbelig, dus neem iets tegen reisziekte mee. Of neem op z'n minst een spuugzakje mee. Ik moest uiteindelijk overgeven op de terugweg. In Lao Cai maakte vooral indruk op me dat de grens met China langs één enkele rivier loopt.
Er waren Chinezen in de buurt en toen ze me vertelden dat je Vietnam te voet kunt binnenlopen, was ik net zo verbaasd als iemand uit een eilandstaat. Ik besefte dat het zo verrassend kon zijn om te voet een ander land binnen te gaan. Daarna nam ik een taxi naar een gebied dat Ninh Binh heet; het was er werkelijk prachtig. Taxi's zijn echter vrij duur, dus je kunt beter een reisbureau inschakelen of, als dat kan, gewoon een motor huren.
Zuiden / Ho Chi Minh – (Dalat), (Mui Ne) / Wilde er heel graag heen, maar het was niet mogelijk vanwege mijn budget – Mekongdelta
Ik raad aan om maar één dag naar de Mekongdelta te gaan. Zelfs na één dag daar ben je uitgeput. Dat komt doordat je overal met de boot naartoe gaat; in het begin is dat fascinerend, maar na twee of drie keer op- en afstappen wordt het vermoeiend. Het kanotochtje tegen het einde is het leukst; de rest bestaat vooral uit naar het landschap kijken. Soms voert de route door mangrovebossen en dan laten ze je foto's maken vanaf de boeg van de boot. Ik raad je dan ook zeker aan om foto's te maken.
Ho Chi Minhstad kun je prima te voet verkennen. Maar als je van plan bent om van de Saigon Zoo naar het Vincom Center of het Herenigingspaleis te lopen, raak je uitgeput. Bestel dus gewoon een motortaxi via Uber. Het kost maar 10.000 dong en is handiger dan je denkt.
Mijn eigen TIPS voor een tussenjaar
(Taal)
Er is geen speciale manier om je van tevoren voor te bereiden. Een taal in het buitenland studeren is het beste, daarna komt een taalschool; bereid je op zijn minst voor op het Engelse CSAT-examen... Ook als je niet kunt spreken, moet je zeker aan je luistervaardigheid werken. Als je de taal kunt verstaan, kun je in elk geval een vertaalapp gebruiken. Maar als je de taal niet kunt verstaan, heb je daar niets aan.
Je wordt in feite stom. In het begin kon ik wel begrijpen wat er gezegd werd, maar zelf niets zeggen. Dat was een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen. Maar gaandeweg onthoud je woorden en zet je grammaticaal juiste zinnen in elkaar, zodat je op zijn minst stamelend iets over jezelf kunt vertellen. Later maak je zelfs grapjes met elkaar en lach je samen. Dus als je je helemaal niet hebt voorbereid, leer dan woordenschat voor de middelbare school uit je hoofd of kijk op zijn minst naar Amerikaanse series. Friends is lastig, dus kijk liever naar Game of Thrones. Het is erg vermakelijk en de Engelse dialogen zijn goed te verstaan.
(Accommodatie)
De accommodatie is behoorlijk goed. Verrassend schoon, de wifi werkt prima, al niet zo goed als in Korea, en er wordt elke dag schoongemaakt. Er zijn zelfs vier koelkasten en als je een grote fles water koopt, is er een waterzuiveraar waarmee je het kunt blijven drinken.
Als je echter 's avonds les hebt, rijden er op doordeweekse dagen geen bussen meer. Tenzij je een taxi neemt, moet je dus op de vrijwilligerslocatie overnachten, en de omstandigheden zijn daar echt slecht. Als je bijvoorbeeld in de vrijwilligersruimte eet, kunnen er kakkerlakken of ratten opduiken, dus wees voorzichtig.
Doe daarom je best om terug te gaan en te slapen op de plekken die het tussenjaarprogramma aanbeveelt. Als dat te vermoeiend is, is er accommodatie in de buurt waar je precies 200.000 dong per dag of 1.500.000 dong per maand betaalt. Het is dus geen slecht idee om daar een dagje vrij te nemen. Je kunt ook de lestijden aan het begin aanpassen, dus houd daar rekening mee bij het plannen.
Ik vroeg me af of ik het Engels verkeerd had begrepen en of het misschien 15.000.000 dong was, maar besloot de lokale coördinator te vertrouwen, die zei dat het 1.500.000 dong was. Dit bedrag is niet gebaseerd op de prijzen in de stad, maar op die van een kleine wijk aan de rand van Ho Chi Minhstad, dus houd daar rekening mee. Ter informatie: 1.500.000 dong is ongeveer 80.000 à 90.000 won en 15.000.000 dong ongeveer 800.000 à 900.000 won.
(Maaltijden)
Gebruik de eerste paar dagen na aankomst bij de accommodatie de bonnen die je krijgt en probeer elk gerecht op de menukaart van het restaurant een keer. Als je alles hebt geprobeerd, kun je gewoon de straat op gaan en op de markten ongeveer lezen wat er staat, zoals je in het Engels zou doen. Ze begrijpen dan wel wat je bedoelt. Dat is handig, want sommige restaurants hebben enorm veel gerechten op de kaart (meer dan 100 in één restaurant).
De kraampjes met streetfood op markten hebben meestal één tot drie specialiteiten, die op grote borden staan. Lees gewoon ongeveer wat er op de muur staat en ze brengen het je. Bijvoorbeeld: bij PHO BO staan de diakritische tekens misschien boven de letters, maar negeer die en lees het als 'pho bo'; dan krijg je een portie noedels. Maak je dus geen zorgen als je iets aanwijst of gebaren gebruikt — dat wordt niet als beledigend opgevat. Als iets er lekker uitziet, ga dan gewoon naar binnen, lees wat er staat als dat lukt, of wijs het anders aan en probeer allerlei lokale gerechten.
Lokale vrienden hebben is het beste... maar als er niets anders op zit, eet dan het gratis eten in het restaurant van de accommodatie. De restaurants in de buurt liggen namelijk meestal veel dichterbij dan het gratis restaurant van de accommodatie. Elke lunch door de hitte naar die plek lopen zal je echt uitputten. Eet lekker eten zo dicht mogelijk bij je.Wat eten betreft valt er in Vietnam echt heel veel lekkers te ontdekken.
(Inpaklijst)
Pak je spullen in op basis van het weer. Als het warm is, neem dan zeker sandalen mee (als je niet van plan bent de bergen in te gaan). Neem geen boeken of schriften mee, want die gebruik je toch niet; koop zo nodig een dun schriftje. Neem niet alle medicijnen mee die je oma je geeft. Je bent sterker dan je denkt en wordt zelden ziek. Misschien word je af en toe ergens door geveld, maar meestal heb je hooguit wat hoofdpijnmedicatie nodig. Pijnstillende pleisters hoef je alleen mee te nemen als je vrijwilligerswerk op het platteland gaat doen.
Neem in plaats daarvan extra handdoeken mee voor die ruimte. Je zult elke dag douchen. En ook als je vrijwilligerswerk doet, moet je een paar nette kleren meenemen. Als je alleen maar sjofele kleren draagt omdat je 'vrijwilligerswerk' doet, zie je jezelf later misschien op foto's van belangrijke momenten er slordig uitzien en voel je je beschaamd en krijg je spijt. (Dat is mij overkomen.)
(Voor toekomstige deelnemers)
Koreaanse les geven is makkelijker dan je denkt. Ze vinden het leuk als je gesprekken rond een thema opzet of praktische Koreaanse les geeft aan de hand van Koreaanse video's. Vooral Running Man, Koreaanse drama's en K-pop zijn populair, dus houd daar rekening mee~
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
