Ik denk dat taal leren, net als alles, van jezelf afhangt. De resultaten verschillen sterk, afhankelijk van hoeveel moeite je erin steekt. Het is dus verstandiger om niet een programma de schuld te geven, maar de sterke punten van elk programma goed te benutten. - <Leer Spaans in Santiago, de snelst groeiende economie van Zuid-Amerika!>, <Leer Spaans in Cusco, op weg naar het eeuwenoude Machu Picchu!> / gap year van 6 weken |
Deelnemende programma's:
- [ 28 april 2014 ~ 23 mei 2014 ] Leer Spaans in Santiago, de snelst groeiende economie van Zuid-Amerika!
- [ 26 mei 2014 ~ 13 juni 2014 ] Leer Spaans in Cusco, op weg naar het eeuwenoude Machu Picchu!
V.Kun je jezelf kort voorstellen?
A. Ik vind het heel ongemakkelijk om mezelf voor te stellen. Wat moet ik zeggen? Ik ben iemand die leeft in de overtuiging dat het grootste doel in het leven is om 'gelukkig te zijn'.
V.Wat motiveerde je om tussen de vele programma's voor je gap year te kiezen voor een Spaans programma in Zuid-Amerika?
A. Sinds mijn begin twintigste wilde ik al Spaans leren. Maar dat moest wijken voor Engels, en ik koos voor het Spaanse programma omdat ik dacht dat ik er misschien nooit aan zou beginnen als ik het steeds maar uitstelde. Eerlijk gezegd dacht ik aanvankelijk dat ik naar Spanje, naar Barcelona, zou gaan om Spaans te leren. Mijn grootste doel voor 2014 was echter om naar het WK voetbal in Brazilië te gaan, en zoals altijd worden plannen bijgesteld zodra je met de realiteit van 'tijd en geld' te maken krijgt. Toch denk ik dat het een heel goede beslissing was. Nu heb ik het gevoel dat de tijd voorbijvliegt en ben ik blij dat ik die keuze heb gemaakt.
V.Ik kan me voorstellen dat het niet makkelijk is om als vrouw alleen naar Zuid-Amerika te gaan en daar een maand door te brengen tijdens een gap year. Was je niet bang voordat je vertrok?
A. Als je rondreist, zie je overal vrouwen alleen met grote rugzakken. Als mensen zeggen dat Zuid-Amerika gevaarlijk is, denk ik dat het een plek is die voor zowel mannen als vrouwen gevaarlijk kan zijn. Natuurlijk zijn er dingen waar vrouwen wat beter op moeten letten, maar naar mijn mening zijn Seoul en Santiago om middernacht even gevaarlijk.
Bovendien reis ik graag alleen. Mijn kijk daarop is tijdens mijn reis door Zuid-Amerika een beetje veranderd, maar in wezen is alleen reizen een moment om met jezelf te praten.
Mijn gap year duurt eigenlijk al twee jaar. Eind 2012 nam ik ontslag bij het bedrijf waar ik bijna zeven jaar had gewerkt en ging ik met een werkvakantievisum naar Australië. Als je vraagt of ik bang was voordat ik ontslag nam: natuurlijk was ik dat, heel erg zelfs. Maar ik kon het pas weten als ik het probeerde, en de angst om het nooit te doen en mijn leven achter een computer door te brengen, opgesloten in dat vierkante scherm, was groter. Bovenal was ik totaal niet gelukkig. Ik bracht anderhalf jaar door in Australië. Dat was de eerste keer dat ik in het buitenland woonde. Voordat ik naar Zuid-Amerika vertrok, was ik eerder opgewonden dan bang, omdat ik uitkeek naar Spaans, de Latijns-Amerikaanse cultuur en het WK voetbal in Brazilië.
V.Hoe reageerden mensen toen je vertelde dat je voor een gap year naar Zuid-Amerika ging?
A. De reacties liepen uiteen. Sommigen waren jaloers, anderen maakten zich ernstig zorgen en zeiden dat ik naar een gevaarlijke plek ging. Wat ik het vaakst hoorde, was dat Zuid-Amerika niet veilig is en dat ik voorzichtig moest zijn. Zelfs mijn Zuid-Amerikaanse vrienden zeiden herhaaldelijk dat ik voorzichtig moest zijn.
V.Welke persoonlijke voorbereidingen heb je getroffen voordat je aan het gap year-programma deelnam?
A. Ik heb niets bijzonders voorbereid. Omdat het doel was om Spaans te leren, kocht ik een Spaans leerboek en probeerde ik op vrije momenten te studeren, maar dat lukte niet goed. Daar heb ik veel spijt van. Voordat ik vertrok, dacht ik vaag: 'Ik ga hard studeren om Spaans te leren.' Maar toen ik eenmaal aankwam, besefte ik dat ik er veel meer aan gehad zou hebben als ik me vooraf meer in Zuid-Amerika had verdiept en al een basiskennis van het Spaans had gehad.
V.Hoe waren de opzet en organisatie van het Spaanse programma?
A. Bij het leren van een taal lijkt het, waar je ook bent, meer af te hangen van hoe hard je zelf werkt dan van de opzet en organisatie van het programma. Hoe systematisch een school ook is, als het niet klikt met de docent, is het moeilijk om gemotiveerd te raken. De opzet en organisatie van de programma's in Santiago en Cusco waaraan ik deelnam, waren heel gewoon. Iets waar ik persoonlijk spijt van heb, is dat ik denk dat ik beter eerst aan het programma in Cusco had kunnen deelnemen en daarna pas naar Santiago had kunnen gaan.
Vergeleken met Santiago heeft Cusco een lesprogramma dat beter geschikt is om de basis van het Spaans te leren. Omdat Cusco bovendien een toeristenstad is, wordt er veel Engels gesproken. Als je helemaal geen Spaans kent, is het een goede plek om stap voor stap de basis op te bouwen. Het programma in Santiago bood daarentegen een betere omgeving om het geleerde Spaans in de praktijk te brengen en je niveau te verhogen. De lessen gaan vrij snel en de studenten kunnen over het algemeen al eenvoudige gesprekken voeren, dus het is perfect om te oefenen. Bovendien wordt er in de stad zelf niet veel Engels gesproken, waardoor je het Spaans dat je hebt geleerd steeds opnieuw kunt gebruiken. Ik zou het echter niet aanraden aan absolute beginners die geen Spaans kennen.
V.Verhalen over mensen die ik tijdens het programma heb ontmoet of die indruk op me hebben gemaakt.
A. Aan het begin van mijn gap year was mijn gezondheid niet zo goed. In Santiago verbleef ik onverwacht bij een gastgezin in plaats van in een gedeeld huis, waardoor ik niet veel met anderen kon omgaan. Als ik iemand moet noemen die me is bijgebleven, is het Becky, een Engelse vrouw die dezelfde les volgde. Telkens als ze de kans kreeg, bezocht ze Zuid-Amerika en reisde ze door de regio. Nadat ze een week lang samen met mij Spaanse les had gevolgd in Santiago, bezocht ze Punta Arenas en een vulkaan in Chili. Nu lijkt ze in Argentinië te zijn. Omdat ze altijd vrolijk was, vond ik het fijn om samen met haar les te volgen. Ik kon dankzij haar informatie krijgen over plekken als Machu Picchu en Paaseiland.
In Cusco heb ik heel veel mensen ontmoet. Ik raakte bevriend met twee Nederlandse meisjes, Maris en Helma, met wie ik een appartement deelde. Ze studeren verpleegkunde en vertelden dat ze na het Spaanse programma stage gaan lopen. Maris in het bijzonder wil graag voor het Rode Kruis in Zuid-Amerika werken en kinderen psychologische begeleiding bieden nadat ze haar studie in Nederland heeft afgerond. Ook Magda, een Duitse vrouw die als vrijwillige programmacoördinator op de school in Cusco werkt, is een geweldig mens.
Het is altijd inspirerend om mensen te ontmoeten die hun leven deels vullen met uitdagingen en plezier en stap voor stap hun eigen doelen nastreven. Vergeleken met hen ben ik ook een beetje jaloers op jonge mensen in Zuid-Korea, die na hun afstuderen alleen maar denken aan het vinden van een baan als volgende stap.
ⓒKorea Gapyear
V.Hoe bracht je je vrije tijd door buiten de onderwijsactiviteiten?
A. Voordat ik naar Zuid-Amerika vertrok, dacht ik niet echt veel na over reizen. De kosten van het WK voetbal in Brazilië waren enorm, en ik blijf liever lang op één plek om het leven daar te observeren dan dat ik met een rugzak rondtrek. Maar eenmaal in Zuid-Amerika waren er zoveel plekken die ik gewoon moest zien. Daarom plande ik haastig een paar uitstapjes.
In Chili kon ik mijn ogen niet afhouden van de prachtige muurschilderingen in Valparaíso, op ongeveer anderhalf uur van Santiago. En in Valle del Elqui, waarvan wordt gezegd dat het in verbinding staat met het centrum van de wereld, bewonderde ik de sterren die boven me aan de hemel stonden. Ik kon niet naar de afgelegen Atacamawoestijn gaan, maar na mijn verhuizing naar Cusco verzachtte ik die teleurstelling met een driedaagse trip van twee nachten naar de zoutvlakte van Uyuni in Bolivia.
Los van het reizen kan ik alleen maar zeggen dat het leven in Cusco leuker was. Ik schudde mijn stramme lijf los tijdens de gratis salsalessen die elke avond werden gegeven, en elke avond ging ik naar een klein barretje in de buurt van mijn accommodatie om van liveoptredens te genieten. Bovenal is het nachtzicht van Cusco erg mooi. Er waren niet veel sterren aan de hemel te zien, maar de aaneengesloten huizen die de Andes met lichtjes vulden, waren zo mooi als sterrenlicht. Door de rustige, smalle steegjes voelde het alsof ik enkele honderden jaren terug in de tijd was gegaan. Bovendien wordt Cusco omringd door veel bezienswaardigheden, waardoor het heel gemakkelijk was om in het weekend uitstapjes te maken.
V.Welke moeilijkheden heb je tijdens je deelname ondervonden?
A. Als ik één moeilijkheid moet noemen, was het de kou. Zowel in Cusco als in Santiago is het 's ochtends en 's avonds erg koud. Elke nacht viel ik rillend van de kou in slaap en werd ik wakker terwijl ik mijn koude voeten tegen elkaar hield. De accommodatie in Santiago was redelijk goed, maar omdat ik bij een gastgezin verbleef, lette ik heel goed op wanneer ik de keuken en de spullen van anderen gebruikte. De accommodaties in Cusco waren niet in goede staat. Men zegt dat je in Cusco geen goede accommodatie kunt verwachten, en omdat het een stad op een heuvel is, was warm water moeilijk te krijgen. Daardoor stond ik tijdens het douchen altijd te rillen.
V.Wat zijn de voor- en nadelen van het programma 'Spaans leren in Santiago, de snelst groeiende economie van Zuid-Amerika'?
A. Het voordeel van het Spaanse programma in Santiago is dat de hele omgeving Spaanstalig is. In Santiago wordt in de stad zelf niet veel Engels gesproken, dus je moet wel Spaans gebruiken. Veel studenten komen bovendien uit landen als Italië of Brazilië, waar Spaans makkelijker is dan Engels. Daarom denk ik dat het programma geschikt was om je Spaanse vaardigheden te verbeteren. Het nadeel is dat de omgeving niet erg geschikt is voor beginners. Ik had het aanvankelijk zelfs moeilijk omdat er geen lesgroep op mijn niveau was. De lessen waren ook sterk op grammatica gericht en gingen snel, waardoor ik ze moeilijk leuk kon vinden.
Het voordeel van het Spaanse programma in Cusco was dat het in een rustig tempo verliep en de niveaus op basis van vaardigheid waren ingedeeld, wat me enorm hielp om Spaans te begrijpen. Ik vond het ook prettig dat de school allerlei activiteiten aanbood. Het nadeel was dat er heel veel Engels werd gesproken, waardoor het niet zo'n goede omgeving leek om het geleerde Spaans meteen in de praktijk te brengen.
Maar zoals bij alles, en vooral bij talen, hangt het af van de persoon. De resultaten verschillen sterk, afhankelijk van hoeveel moeite je erin steekt. In plaats van het programma de schuld te geven, moet je de wijsheid hebben om de sterke punten van elk programma goed te benutten.
V.Advies voor vrienden die aan dit programma gaan deelnemen, of: ‘aanbevolen voor mensen zoals…’
A. ‘Doe mee. Ga, wat er ook gebeurt. Weiger nooit.’
Dat wil ik zeggen. Als je ergens naartoe bent gekomen, moet je alles ervaren. Je klasgenoten of huisgenoten zullen je vast uitnodigen: ‘Laten we naar een club gaan’, ‘Laten we samen op reis gaan’, ‘Er is een programma waaraan we mee kunnen doen…’ Wij zijn vaak passief en bang om te falen, en hebben de neiging zulke uitnodigingen af te slaan. Maar doe dat niet. Zelfs als je alleen maar kunt glimlachen en geen woord kunt uitbrengen: ga erheen en ga zitten! Zeg op zijn minst hallo. Volgens mij beginnen taal en ervaring op die manier. Je weet het pas als je het probeert. Of je nu bij een club tegen de muur staat of thuis in je eentje met de wifi worstelt, allebei is even triest en eenzaam. Dus als je het toch gaat doen, kun je dan niet op zijn minst van de omgeving genieten?
Er zijn natuurlijk plekken waar je bang voor bent of waar je moeilijk alleen naartoe kunt gaan. In zulke gevallen is het ideaal om vrienden mee te nemen. Europeanen en westerlingen zeggen niet zoiets als: ‘Als je het me nog één keer vroeg, zou ik meegaan…’ Zeg dus meteen ‘ja’.Als je zelf al een plan hebt gemaakt, is dat iets anders. Maar als dat niet zo is en je niet het type bent dat als eerste iets voorstelt, denk ik dat je op zijn minst een beetje schuchter initiatief moet tonen om er nog één ervaring bij te krijgen.
V.Wat is er vóór en na je tussenjaar veranderd?
A. Zoals eerder gezegd begon mijn tussenjaar eind 2012. Als ik de grootste verandering tussen toen en nu moet noemen, is het dat ik nu in elk geval ‘gelukkig’ ben. Zelfs zonder een baan in het vooruitzicht en hoewel ik me zorgen maak over de toekomst, wil ik het een opwindende soort angst noemen.
Er zijn echt heel veel verschillende manieren waarop mensen hun leven leiden. Volgens mij streven ze allemaal op hun eigen manier naar geluk. Toen ik hen zag, raakte ik enorm geïnspireerd door de moed waarmee ze er gewoon voor gingen. Door naar die mensen te kijken, veranderden dingen die ik me in Korea nooit had kunnen voorstellen — ‘Zou ik dat echt kunnen worden?’ — in: ‘Waarom zou ik het niet proberen?’
Ik ben nog steeds bang, verlegen en zit vol zorgen. Maar waar ik vroeger aan mijn bureau zat en alleen in mijn hoofd piekerde, maak ik me nu zorgen met mijn hele lijf, terwijl ik met trillende stappen op zoek ga naar momenten waarop ik gelukkig ben.
V.Wat betekent een tussenjaar voor Shin-hye?
A. Er wordt gezegd dat een boek je het volgende boek aanraadt dat je moet lezen.
Als je reist, wijst de plek die je bezoekt je volgens mij de weg naar je volgende bestemming.
Zo is het ook met het leven. Als je ergens gewoon aan begint, lijken de dingen die je daarna gaat doen vanzelf in beeld te komen.
Voor mij is een tussenjaar ‘de sprong wagen’.
Tegen jonge mensen die hun leven gestaag en stap voor stap opbouwen, wil ik zeggen: ‘Waag gewoon de sprong!’
ⓒKorea Gapyear
Startpagina
