Eerlijk gezegd vroeg ik me vaak af: ‘Is er een reden voor mij om te leven?’ Het voelde alsof er geen reden was om te leven en mijn bestaan geen betekenis had; ik zat voortdurend vol negatieve gedachten. Ik meldde me aan voor dit programma uit pure wanhoop, omdat ik nergens meer heen kon. Tijdens mijn verblijf op Jeju voelde ik me veel meer op mijn gemak dan voorheen, misschien omdat ik altijd door de natuur omringd was. Ik had geen last van angst of moeilijkheden; ik heb echt het gevoel dat ik heerlijk tot rust ben gekomen. - Jeju Hyeopjae, daar wil ik wonen :: Een plek met een smaragdgroene zee / tussenjaar van 7 weken |
- Wat heb je geleerd of wat vond je positief aan deelname aan het tussenjaarprogramma?
De belangrijkste reden waarom ik aan dit programma deelnam, was dat ik zelf op Jeju wilde wonen, rondreizen, allerlei mensen wilde ontmoeten en mezelf persoonlijk wilde ontwikkelen. Of ik nu ’s ochtends opstond, schoonmaakte of uitrustte: het uitzicht op de jadegroene zee bij Hyeopjae en Biyangdo gaf me veel innerlijke rust. Ik had geen stress of angst. Door allerlei mensen te ontmoeten, besefte ik dat ik ooit dacht dat ik minderwaardig was aan anderen, maar dat ik gewoon één van velen ben. En omdat ik daar als medewerker anderen hielp, gaf dat me veel voldoening.Soms voelde het ongemakkelijk om met mensen om te gaan, maar ik denk dat er meer positieve dan negatieve dingen waren.
Tot slot was er mijn persoonlijke groei. Ik denk dat ik vooruitgang heb geboekt in mijn streven om innerlijk evenwichtiger te worden. Eerlijk gezegd geloofden de medewerkers met wie ik werkte en de eigenaar me niet toen ik zei dat ik Hallasan zou beklimmen, maar uiteindelijk heb ik mijn grenzen verlegd. Het was echt zwaar... Wat ik tijdens de beklimming van Hallasan heb geleerd, is dat het proces belangrijker is dan het resultaat. Doordat ik me op elk moment van de klim concentreerde, kon ik volgens mij Baengnokdam zien. Tot slot waren al deze mooie momenten en inzichten mogelijk dankzij de gasten.
- De mensen die ik tijdens het tussenjaarprogramma heb ontmoet
Eigenlijk was ik erg verlegen. Maar omdat ik hier zelf op de gasten moest afstappen, probeerde ik zo vriendelijk mogelijk over te komen. Ik werd niet met alle gasten bevriend, maar met sommige houd ik nog steeds contact en heb ik afgesproken elkaar weer te zien. Daar word ik blij van~ Ik ken steeds meer mensen en ontmoet er nog meer. Ook raakte ik erg gehecht aan de medewerkers met wie ik samenwoonde, en we hebben afgesproken later weer eens af te spreken.
- Welk advies zou je willen geven aan mensen die aan het tussenjaarprogramma gaan deelnemen?
Toen ik voor het eerst bij het gastenverblijf aankwam, had ik allerlei verwachtingen. De medewerkster die er al werkte zei meteen tegen me: ‘Ik weet niet wat je je had voorgesteld...’ Natuurlijk is het niet erg of verkeerd om zulke verwachtingen te hebben. Ik wil alleen zeggen dat de werkelijkheid zeker anders zal zijn dan je je voorstelt. Houd er rekening mee dat het lichamelijk best zwaar kan zijn. Elk gastenverblijf werkt natuurlijk anders, maar dit is zeker niet simpelweg een regeling waarbij je onderdak en maaltijden krijgt en zorgeloos op reis kunt gaan. Toch vliegt de tijd echt voorbij. Nu ik erop terugkijk, mis ik Jeju en het werk als medewerker; er waren duidelijk meer vrolijke momenten.
- Kun je vertellen hoe je leven eruitzag vóór en na deelname aan het tussenjaarprogramma?
Voordat ik aan het tussenjaarprogramma deelnam, dus tot het moment waarop ik besloot een studieonderbreking te nemen en me aanmeldde, dacht ik eerlijk gezegd vaak: ‘Is er een reden voor mij om te leven?’ Het voelde alsof er geen reden was om te leven en mijn bestaan geen betekenis had; ik zat voortdurend vol negatieve gedachten. Ik meldde me aan voor dit programma uit pure wanhoop, omdat ik nergens meer heen kon. Tijdens mijn verblijf op Jeju voelde ik me veel meer op mijn gemak dan voorheen, misschien omdat ik altijd door de natuur omringd was. Ik had geen last van angst of moeilijkheden; ik heb echt het gevoel dat ik er comfortabel heb geleefd. Soms merkte ik duidelijk wanneer ik naar de stad ging: ‘O, ik ben een tandje langzamer gaan leven.’ Maar zolang ik daar was, leefde ik eenvoudig, zonder zorgen of gepieker.
Tijdens het schoonmaken en het zorgen voor de gasten dacht ik: ‘O, ik kan anderen helpen; ik ben iemand die iets kan betekenen.’ In gesprekken met gasten dacht ik veel na over hoe ik mijn leven richting wilde geven. Ik begon ook te denken: ‘Ik moet wat positiever gaan leven.’ In de toekomst durf ik misschien gemakkelijker en spontaner op onbekenden af te stappen. En tot slot ben ik wat aangekomen.
- Vertel eens over de reisroute die je tijdens je tussenjaar hebt gevolgd
Ik was geïnteresseerd in het Olle-pad en was van plan grote delen ervan te wandelen. Ik heb er niet zo veel gedaan, maar ik heb ongeveer drie à vier etappes gelopen. Ik ben ook naar Hallasan geweest en heb Biyangdo bezocht, dat je vanaf het strand van Hyeopjae kunt zien.
- Mijn verhaal over het tussenjaar op Jeju
Hallo~ Ik ben Kang Daye en ik heb via het programma ‘Daar wil ik wonen’ van Korea Gapyear twee maanden in een gastenverblijf op Jeju doorgebracht. Toen ik dit programma voor het eerst zag en mijn aanvraag indiende, dacht ik volgens mij alleen maar: ‘Ik wil het wel eens proberen’, ‘Het lijkt me leuk’ en ‘Ik kan reizen en op Jeju wonen, wat fijn.’ Maar ik weet nog dat ik me twee à drie dagen voor vertrek erg zorgen maakte en angstig was. Ik heb van tevoren bewust niets opgezocht over het gastenverblijf. Ik vertrouwde gewoon op Korea Gapyear, omdat ik geen vooroordelen of vooropgezette ideeën wilde hebben voordat ik het zelf had meegemaakt. Maar zodra ik aan boord van de veerboot naar Jeju stapte, dacht ik wel tientallen keren: ‘Zal ik gewoon teruggaan?’
Gelukkig hielp de eigenaar van het gastenverblijf waar ik terechtkwam me veel bij het wennen, ondanks mijn zorgen. Ook de medewerkster met wie ik samenwoonde hielp me enorm om me aan de nieuwe omgeving aan te passen. Ik had echt geluk. Ik was in maart en april op Jeju. De twee maanden die ik er doorbracht, leverden me veel herinneringen, ervaringen en ontmoetingen op. Tijdens mijn werk als medewerker op Jeju ontmoette ik allerlei verschillende mensen. Ik ontmoette mensen die ik anders nooit had leren kennen. Je zou het het lot kunnen noemen! De eigenaar, de medewerkers met wie ik samenwoonde en de gasten die ik dagelijks ontmoette — van twintigers die jonger waren dan ik tot stellen van boven de zeventig — hadden allemaal verschillende beroepen en hun eigen verhalen.
Hoewel we elkaar als medewerkers en gasten ontmoetten, luisterden we naar elkaars verhalen en deelden we die van onszelf. Het was een ervaring waarbij we onze verhalen met elkaar uitwisselden. Door onze gesprekken ontdekte ik problemen waar ik me eerder niet van bewust was. Ook gaf ik tegenover mezelf toe dat ik er best trots op was dat ik op jonge leeftijd al andere ervaringen had opgedaan. Als ik op school had gezeten, zou ik het etiket ‘21, nog maar een beginner’ hebben gekregen en me onder druk hebben gevoeld omdat ik achterliep en snel iets moest doen. Maar op Jeju besefte ik dat het zelfs op je dertigste niet te laat is om ergens opnieuw aan te beginnen, en dat ik nu nog allerlei ervaringen kan opdoen en dingen kan doen zonder dat het te laat is. Bovendien kon ik veel meer mensen ontmoeten dan op school, waar je contactenkring beperkt is.
ⓒKoreaGapyear
Ten tweede waren er de zee van Hyeopjae en de zonsondergangen die ik elke ochtend kon zien, en ’s avonds de vele sterren en Biyangdo. Ik leefde in vervoering door de prachtige natuur en het landschap. Zelfs als ik tijdens het schoonmaken moe werd, kreeg ik weer energie door naar de jadegroene zee bij Hyeopjae te kijken. Samen met de gasten bewonderde ik door het raam de oranjegekleurde zonsondergang en ’s avonds ging ik naar het dakterras om de sterren te bekijken. Ik ervoer rust en ontspanning. Ik had niet veel geld en mijn situatie was op dat moment niet bepaald rooskleurig, maar ik voelde me niets tekortkomen. Ik was dankbaar dat ik weer een dag goed had doorgebracht met de gasten, zonder zorgen of gepieker. We lachten om kleine, alledaagse dingen en ik voelde me gelukkiger dan voorheen. Soms viel het me, wanneer ik naar de stad ging, ineens heel sterk op: ‘O, ik ben een tandje langzamer gaan leven.’ Daardoor maakte ik me zorgen over mijn terugkeer. Maar zolang ik op Jeju woonde, leefde ik zonder zorgen, gepieker of stress en had ik zorgeloze, ontspannen dagen die tot de gelukkigste van mijn leven behoorden.
Ten derde reisde ik naar allerlei plekken. Op mijn eerste vrije dag dacht ik dat ik veel bezienswaardigheden moest zien, dus liep ik etappe 10 van het Olle-pad. Ik dacht dat het vijf à zes uur zou duren, maar doordat ik van de route afraakte, werd het zeven à acht uur. Omdat het tot in het vroege voorjaar winderig was, weet ik nog dat die dag ontzettend zwaar was. Ook de tocht waarop ik met de auto van een gast met wie ik bevriend was geraakt in sneltreinvaart vier of vijf plekken bezocht, is een onvergetelijke herinnering.
Hallasan beklimmen stond al op mijn bucketlist voordat ik naar Jeju kwam, maar ik bleef het uitstellen. Drie dagen voor mijn vertrek van Jeju maakte ik uiteindelijk een wandeling van maar liefst negen uur en zag ik Baengnokdam. Ik verbaasde iedereen door Baengnokdam te bereiken, en de golf endorfine die ik toen voelde, zal ik nooit vergeten. Hoewel ik mezelf voornam: ‘Dit is de laatste keer dat ik Hallasan beklim’...
Tot slot nam ik door deze ervaring de tijd om over mezelf na te denken en mijn toekomst te overwegen. Ik maakte badkamers schoon — iets wat ik thuis nooit had gedaan — maakte de bedden van anderen op en bracht het etensafval weg.
Verder was alles zo fijn, maar ik herinner me dat ik voor de grap tegen de medewerkster zei dat schoonmaken zwaar was. Ik besefte heel sterk dat niets in deze wereld gemakkelijk is. ‘Daar wil ik wonen’ lijkt misschien gewoon te draaien om reizen en wonen op Jeju, maar volgens mij is de werkelijkheid dat je de prijs moet betalen om van die voordelen te genieten. Zelfs taken waarvan ik dacht dat ze niet zo zwaar zouden zijn, bleken in de praktijk toch niet gemakkelijk. Voor het eerst in mijn 21-jarige leven drong dat echt tot me door.
Zoals ik hierboven al zei, gaf deze ervaring me het vertrouwen dat er op mijn leeftijd niets is wat ik niet kan. Daarom wilde ik al een week na mijn terugkeer met bloemen werken. Ik belde impulsief een bloemist om te vragen of ze personeel zochten en liep een week proef in de winkel. Als ik op school had gezeten, denk ik niet dat ik daar zelfs maar over zou hebben nagedacht, laat staan dat ik de moed had gehad om het te proberen. Door naar de eigenaar en de gasten te luisteren, leerde ik ook iets over het leven: dat je op mijn leeftijd verschillende ervaringen moet opdoen en dingen moet proberen die je graag wilt doen — lukt het, mooi; lukt het niet, dan is dat jammer. Voordat ik aan dit programma deelnam, was ik van plan maar één semester vrij te nemen, maar nu zijn er meer dingen die ik wil doen en overweeg ik mijn studieonderbreking te verlengen.
Toen ik op Jeju was, maakte ik me zorgen omdat ik tijdens mijn studieonderbreking snel mijn toekomst moest uitstippelen. Daarom dacht ik veel na over de vakgebieden die me interesseerden, het soort werk dat ik zou moeten doen en of ik daarvoor toelatingsexamens moest doen, van studierichting moest veranderen of naar een andere school moest overstappen. Ik was zo bezig met beslissen wat ik moest doen dat de medewerkster met wie ik samenwoonde zelfs tegen me zei: ‘Dwing jezelf niet om zoiets te doen.’ Op een dag praatte ik met een mannelijke gast van mijn leeftijd. Hij vertelde dat hij geïnteresseerd was in design, en ik zei dat ik dat vakgebied ook interessant vond. Hij antwoordde iets als: ‘Je hebt er alleen een beetje belangstelling voor, maar geen echte passie of inzet.’ Toen hij vroeg: ‘Heb je iets ondernomen omdat je in dat vakgebied geïnteresseerd bent?’, was ik behoorlijk overdonderd.Het was inderdaad niet meer dan een oppervlakkige interesse; ik had nooit nagedacht over de vraag of ik er iets voor had gedaan.
Na die dag besefte ik wat ik over het hoofd had gezien. Ik had altijd gezegd dat ik geïnteresseerd was, maar realiseerde me dat ik er nooit serieus iets voor had geprobeerd. Even was ik in de war, maar het was duidelijk iets waar ik mee aan de slag moest. Het was zo’n ervaring waarbij mijn blik en denkwijze indirect verruimd werden door de gasten.
Startpagina
