Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#De droom om een internationale professional te worden werd concreter #Ervaring met het plannen en uitvoeren van vrijwilligersprogramma’s #De onschatbare waarde van vrijwilligerswerk ingezien
© Korea gapyear
Voor mij neemt ‘vrijwilligerswerk’—anderen dienen—het grootste deel van mijn leven in beslag. Daarom denk ik dat ik sinds mijn eerste studiejaar geen enkel semester vrijwilligerswerk heb overgeslagen. De grootste waarde voor mij is mensen helpen, aanmoedigen en dienen. Die waarde kun je ontdekken door vrijwilligerswerk te doen en anderen te helpen. Vrijwilligerswerk vraagt om een investering—of dat nu arbeid, tijd of geld is—en de waarde die je ervoor terugkrijgt, is met niets anders te vergelijken. Omdat ik de betekenis van die waarde al begrijp, besloot ik de uitdaging aan te gaan om vrijwilligerswerk in het buitenland te doen, iets wat ik nog niet eerder had geprobeerd. Zoals verwacht was de waarde die ik deze keer heb ervaren naar mijn mening kostbaarder dan alle andere. Ik nam deel aan vrijwilligerswerk in het buitenland omdat ik die waarde ken en haar zelf wilde ervaren.
- Vrijwilligerswerk in Bangkok, een warme stad waar ngo’s uit de hele wereld samenkomen / Lee Jae-yeon, Gap Year-deelnemer |
V.Kunt u iets over uzelf vertellen?
A.Hallo. Ik ben Lee Jae-yeon, 25 jaar en student aan de Yeungnam-universiteit.
In plaats van een clichématige en voor de hand liggende introductie die iedereen zou kunnen geven, denk ik dat deze omschrijvingen bij mij passen: ‘iemand die iedereen overvloedig veel liefde wil geven’, ‘iemand die levens redt onder de volkeren van de wereld’, ‘een wereldburger met een koel hoofd, een warm hart en ijverige handen en voeten’, ‘iemand die zich met volle overgave inzet om te groeien en oprecht te worden’ en ‘iemand die overal naartoe kan gaan’. Dit zijn misschien de woorden die Lee Jae-yeon kenmerken.Ik ben Lee Jae-yeon, een student die zich voorbereidt op een toekomst als internationale professional met een duidelijk doel: levens redden. Zelfs nu geeft de titel ‘student’ me inspiratie.
V.Ik besloot een tussenjaar te besteden aan vrijwilligerswerk in Thailand. Wat heeft u ertoe gebracht om deel te nemen aan vrijwilligerswerk in het buitenland?
A. Of het nu vrijwilligerswerk in eigen land of in het buitenland is, ‘dienen’—anderen van dienst zijn—neemt het grootste deel van mijn leven in beslag. Daarom denk ik dat er sinds mijn eerste studiejaar geen enkel semester voorbij is gegaan zonder dat ik vrijwilligerswerk deed. De grootste waarde voor mij is mensen helpen, hun zelfvertrouwen versterken en hen dienen. Die waarde kun je ontdekken door vrijwilligerswerk te doen en anderen te helpen. Vrijwilligerswerk vraagt om een investering—of dat nu arbeid, tijd of geld is—en de waarde die je ervoor terugkrijgt, is met niets anders te vergelijken. Omdat ik de betekenis daarvan ken, besloot ik vrijwilligerswerk in het buitenland te proberen, iets wat ik nog niet eerder had gedaan. Zoals verwacht was de waarde die ik deze keer ervoer kostbaarder dan alle andere. Ik nam deel aan vrijwilligerswerk in het buitenland omdat ik die waarde ken en haar zelf wilde ervaren.
© Korea gapyear
V. Hoe bent u op het idee van een tussenjaar gekomen?
Was er een specifieke reden waarom u voor het vrijwilligersprogramma in Bangkok koos?
A. Tijdens mijn studietijdstond vrijwilligerswerk in het buitenland op mijn wensenlijstje.Toen heb ik in de zomer van 2013 op mijn universiteit gesolliciteerd voor een vrijwilligersprogramma in Afrika en kreeg ik het definitieve bericht dat ik was geselecteerd voor de reis — er konden maar vier mensen mee. Maar dat blije nieuws was van korte duur: door het verzet van mijn ouders tegen het idee om naar Afrika te gaan en vanwege gezondheidsproblemen moest ik de reis laten schieten. Ik was erg teleurgesteld, maar de dag nadat ik de reis naar Afrika had opgegeven, begon ik meteen naar andere mogelijkheden voor vrijwilligerswerk in het buitenland te zoeken. De sociale onderneming die ik vond, ‘Gap Year’, paste perfect bij mij. Het programma had verschillende voordelen.
In tegenstelling tot andere vrijwilligersprogramma’s in het buitenland kon je individueel worden uitgezonden, zelf je vrijwilligersprogramma samenstellen en voordeliger deelnemen. Ook kon ik de verhalen van mentoren horen. Omdat er vrije en creatieve mogelijkheden waren in plaats van een vast programma, heb ik me meteen aangemeld.
Er waren twee redenen waarom ik specifiek voor het vrijwilligersprogramma in Bangkok koos. Ten eerste doe ik een dubbele major in internationale studies. Vorig semester volgde ik vakken als Communicatie en cultuur in Zuidoost-Azië, kolonialisme en Aziatisch nationalisme, waardoor ik nieuwsgierig werd naar Thailand zelf. Thailand — en vooral Bangkok — is de populairste toeristische bestemming, waar iedereen naartoe wil. Het is het enige land in Zuidoost-Azië dat nooit is gekoloniseerd en een land met veel hulpbronnen en potentieel. Waarom heeft het zich dan niet ontwikkeld? Waarom hebben mensen het niet goed? Dat vroeg ik me af. Als dat zo is, moet het met het ‘bewustzijn’ van de mensen te maken hebben, en ik wilde graag weten hoe de Thai denken. Ik wilde met de mensen daar praten en de Thaise cultuur ervaren en beleven.
Ten tweede sloot het aan bij mijn dromen en toekomstplannen rond ngo’s en kinderen. Ik ben dol op kinderen en wil hen graag helpen. Ik wilde niet alleen communiceren in het Engels, wat ik graag doe, maar ook indirect kennismaken met het praktische werk van een ngo. Het vrijwilligersprogramma in Bangkok voelde alsof het speciaal voor mij was gemaakt — een programma dat perfect bij mij paste.
Tijdens het tussenjaar nieuwe mensen ontmoeten,verschillende culturen ontdekken,
communiceren en ervaringen opdoen —daar bang voor zijn
zou ik in mijn twintiger jaren,denk ik, als een gemiste kans ervaren.
V.Ik besloot ongeveer een maand een tussenjaar te nemen. Had u al eerder ervaring met vrijwilligerswerk in het buitenland? Was u niet bang om eraan deel te nemen?
A.Dit was de eerste keer dat ik ongeveer een maand vrijwilligerswerk in het buitenland deed.In 2012 woonde ik een jaar in New York, in de Verenigde Staten, om een zendelingentraining te volgen. In mijn vrije tijd deed ik daar mee aan het programma ‘Kitchen Soup’, dat gratis maaltijden verstrekte aan werknemers met een laag inkomen. Het maakte me verdrietig om te zien dat New York niet alleen het rijke, glamoureuze ‘Manhattan’ is dat veel mensen kennen, maar ook een andere, minder bekende kant heeft, waar zoveel mensen hulp nodig hebben. Ik besefte dat er geen stad of land zonder armoede bestaat. Ik zal nooit vergeten hoe ik de werknemers in New York, die zich niet goed konden wassen of eten, van dienst was en tijd met hen doorbracht.
Omdat ik al vanaf jonge leeftijd verschillende tussenjaren op uiteenlopende manieren en voor verschillende periodes heb ingevuld, was ik helemaal niet bang om deel te nemen. Ik was juist zenuwachtig, enthousiast en keek ernaar uit!Ik denk dat ik er later spijt van zou hebben als ik tijdens een tussenjaar bang zou zijn om nieuwe mensen te ontmoeten, andere culturen te ontdekken, te communiceren en ervaringen op te doen. ^^;
V.Hoe reageerden de mensen om u heen toen u vertelde dat u voor uw tussenjaar naar Thailand zou gaan?
A.Eigenlijk waren de reacties van de mensen om me heen niet erg positief. De meeste volwassenen en vrienden waren tegen. Niet zozeer omdat het Thailand was of omdat ik vrijwilligerswerk ging doen, maar omdat de ‘protesten’ in Thailand in volle gang waren. Toch denk ik dat ik er enorm spijt van zou hebben gehad als ik ondanks hun bezwaren niet was gegaan. De protesten in Thailand die ik zelf meemaakte, waren niet zo gewelddadig of gevaarlijk als de media ze afschilderden. Ze vormden geen gevaar voor buitenlanders; integendeel, veel mensen kwamen in een feestelijke sfeer bijeen en organiseerden allerlei evenementen. Het was een bijzondere ervaring die je alleen in die periode kon meemaken.
V.Wat zijn de verschillen tussen traditionele vrijwilligersprogramma’s in het buitenland en het vrijwilligersprogramma voor een tussenjaar?
A.Zoals ik eerder al zei, vind ik dat vrijwilligerswerk in het buitenland via Gap Year heel andere voordelen heeft dan andere vrijwilligersprogramma’s in het buitenland. Van nature houd ik er niet van om beperkt te worden of wanneer alles strikt wordt vastgelegd. Ik denk dat de vrijwilligersprogramma’s in het buitenland die we doorgaans kennen hun beperkingen hebben. De beschikbare programma’s liggen van tevoren vast, je moet je zorgen maken over met wie je meegaat en de duur en locatie zijn willekeurig bepaald. Bovendien is een vrijwilligersreis naar het buitenland van slechts één of twee weken zo kort dat het ongemakkelijk voelt om het überhaupt vrijwilligerswerk te noemen — ik heb zelfs medelijden met de mensen die daar daadwerkelijk hulp zouden moeten krijgen.
MaarEen groot voordeel van het vrijwilligersprogramma van Gap Year was dat je vóór vertrek mentoren kunt ontmoeten en je eigen programma kunt samenstellen. Ik gebruikte mijn major Gezinswelzijn, waarin elk semester seksualiteit en gezin aan bod komen, om specifiek een programma voor seksuele voorlichting op te zetten.Toen ik het programma had opgesteld, vond ik het leuk en raakte ik behoorlijk ambitieus over het project zelf. Daarom stelde ik ook op eigen initiatief een voorlichtingsprogramma over hygiëne samen. Het hygiëneproject dat ik voorbereidde en meenam, werd toegepast op kinderen in een Cambodjaans vluchtelingenkamp in Thailand en had positieve gevolgen voor de deelnemers, de vrijwilligers en de organisatie. Voor mij was het heel betekenisvol om het programma zelf te plannen en vervolgens uit te voeren. Voordat ik naar Thailand vertrok, stelde ik het vrijwilligersprogramma op op basis van mijn kennis van en inzicht in het land en de doelgroep. Het was fascinerend om te zien welke resultaten dat plan opleverde toen het daar daadwerkelijk werd uitgevoerd.
© Korea gapyear
V.Had je zelf iets voorbereid voordat je aan het tussenjaar begon?
A. Ik gebruik vaak ‘VANK’. VANK (Voluntary Agency Network of Korea) is een particuliere, digitaal opererende diplomatieke organisatie die ons land wereldwijd promoot en reageert op wereldwijde kwesties. Als je vertelt waarom je naar het buitenland gaat en wat je daar gaat doen, kun je gratis Koreaanse promotiematerialen ontvangen. Ik maak vaak gebruik van deze website om gratis promotiemateriaal over Korea te krijgen en Korea voor te stellen aan buitenlandse vrienden op school en tijdens mijn reizen naar het buitenland.www.prkorea.com/start.html)
Daarnaast heb ik projectplannen voorbereid. In plaats van het projectvoorstel alleen te schrijven, heb ik er tijdens de oriëntatie voorafgaand aan vertrek samen met de mentoren van het tussenjaar veel over gepraat en ideeën uitgewisseld. Door meer te weten te komen over de deelnemende organisaties en de lokale cultuur, en de verschillen te analyseren tussen die organisaties en de plek waar ik nu woon, kwamen de projectideeën één voor één naar boven. Het was leuker dan ik had verwacht om die ideeën aan te scherpen en concreet te maken, de doelen en bedoelingen op een rij te zetten en analyses en verwachte resultaten op te schrijven. Ik plande vooral een vrijwilligersprogramma rond seksuele voorlichting. Ik studeer gezinswelzijn en bestudeer elk semester onderwerpen rond seksualiteit en huwelijk, dus ik dacht dat dit nuttig zou zijn voor de kinderen in Thailand. Naarmate ik het project verder uitwerkte, werd ik bovendien ambitieuzer en gebruikte ik allerlei materialen om ook wat hygiënevoorlichting te plannen.
© Korea gapyear
Als ik nog iets apart had voorbereid, waren het Koreaanse souvenirs en cadeautjes. Wanneer ik naar het buitenland ga, bereid ik goedkope geschenken voor die ik koop op traditionele markten in de buurt of in winkels met Koreaanse souvenirs. Daarbij denk ik aan de mensen die ik daar zal ontmoeten. In Thailand waren de vrienden met wie ik tijd doorbracht, de huisdirecteur en de medewerkers op kantoor erg blij toen ik hun cadeautjes gaf, samen met Koreaanse ansichtkaarten. Daarnaast maakt een vrouw met wie ik bevriend ben zeepjes; ze maakte voor een lage prijs ongeveer vijftig mooi gevormde zeepjes. Tijdens de hygiënevoorlichting gaf ik die aan Thaise kinderen en Cambodjaanse vluchtelingenkinderen — ze waren er zo blij mee. Dat maakte me trots en ik dacht dat ik me goed had voorbereid.
V.Welke taken had je bij de vrijwilligersorganisatie? Ik zou graag horen wat voor activiteiten je hebt gedaan.
A.
9.00–11.00: Assistent op de kleuterschool / Engelse les in het centrum
12.30–14.30: Engelse les in een Cambodjaans vluchtelingenkamp
16.00–17.00: Bijles
17.00–17.30: Privébijles aan een leerling van een internationale school
Ik had een strakker schema dan ik had verwacht. Ik was voornamelijk verantwoordelijk voor het Engelse onderwijs. Het centrum is meestal geopend van 9.00 tot 17.00 uur. Zelf werkte ik van maandag tot en met vrijdag van 9.00 tot 17.30 uur. Van 9.00 tot 11.00 uur werkte ik als onderwijsassistent op de kleuterschool voor de weeskinderen van het centrum. Vanaf de ochtend hielp ik de schattige kinderen hun gezicht te wassen, poeder op te doen en melk te drinken. Daarna hielp ik op de achtergrond wanneer de hoofdleerkracht lesgaf. Ongeveer drie keer per week gaf ik zelf Engelse les, met de nadruk op woordenschat, kleuren en knutselen. De lessen duurden zo’n 30 à 40 minuten, maar lesgeven aan 38 kinderen en proberen de les vanuit hun perspectief te benaderen was niet makkelijk. Na de les aten de kinderen en deden ze een dutje. Omdat twee leerkrachten dat moeilijk alleen konden regelen, hielp ik daar ook mee. In de laatste week werkte ik ook als vrijwilliger in de eetzaal en maakte ik fruit klaar voor de kinderen. Ik zal nooit vergeten hoe ik ’s ochtends mango’s en papaja’s schilde.
© Korea gapyear
Daarna lunchten we met de vrijwilligers en de medewerkers van het centrum en begon het middagprogramma. Drie keer per week ging ik naar de kinderen in het Cambodjaanse vluchtelingenkamp dat onder de zorg van het centrum viel. Op ongeveer tien minuten rijden met de motor lag een vluchtelingenkamp waar Cambodjaanse vluchtelingen woonden. Ik had gehoord dat daar een school was, dus ik ging erheen met de gedachte: ‘O, er is daar een aparte school.’
Als we in Korea aan een school denken, zien we meestal een enorm gebouw, een schoolbel en klaslokalen voor ons. Maar toen ik naar wat de Cambodjaanse vluchtelingen een ‘school’ noemden ging, was ik geschokt en voelde ik medelijden. Niets van het beeld dat ik van een school had, was daar aanwezig. Ze noemden het een school, maar er lag alleen een mat en er stond één bureau met één stoel. Eromheen stonden vluchtelingenhuisjes, lag overal afval en krioelde het van de insecten... Persoonlijk vond ik het vrijwilligerswerk in het vluchtelingenkamp, waar ik drie keer per week naartoe ging, betekenisvoller dan het vrijwilligerswerk in het centrum. De Cambodjaanse kinderen waren puurder en leergieriger als het om Engels ging dan alle kinderen die ik tot dan toe had ontmoet. Als ik de kinderen een kleur zou moeten geven, zou ik niet wit zeggen, maar doorzichtig of kleurloos. Ze waren zó puur en schattig, en ik mis ze nog steeds enorm.
In tegenstelling tot de thematische, op een lesprogramma gebaseerde Engelse lessen in het centrum, kon ik in het vluchtelingenkamp de lessen zelf plannen en geven zoals ik dat wilde. Daarom bedacht ik creatievere en effectievere manieren om de korte tijd die we hadden te benutten. Ik dacht dat de hygiënevoorlichting die ik in Korea had voorbereid van pas zou komen. Ik vertelde de kinderen wanneer en hoe ze zich moesten wassen, waste samen met hen en liet ze zeep gebruiken. De Engelse lessen waren vooral bedoeld voor kinderen van zes à zeven jaar. Tijdens de lessen van twee uur gebruikte ik spelletjes, Engelse liedjes en ritmische versjes, kleurplaten, knutselwerkjes en herhaling om te voorkomen dat ze zich verveelden. Op de laatste dag herinnerden de kinderen zich de meeste woorden en lesstof. Als Engelse leerkracht voelde ik me ontzettend trots en blij.
Op vrijdag, wanneer we niet naar het vluchtelingenkamp gingen, gaven we culturele lessen op een school naast het centrum. We gaven les in het Koreaans en vertelden over de Koreaanse cultuur. Sommige kinderen daar hadden extra emotionele steun nodig, dus hielden we de lessen eenvoudig. Naast de Koreaanse les speelden we spelletjes, leerden we samen ukelele spelen en hadden we leuke lessen met onder andere Engels en knutselen.
Van maandag tot en met vrijdag gaf ik van 16.00 tot 17.30 uur bijles. Ongeveer een uur lang hielp ik middelbare scholieren met de basisbeginselen van het Engels en gebruikte ik knutselwerkjes en spelletjes om hun interesse voor de taal te wekken. Omdat ik de leerlingen bijna elke dag zag, moesten we in de eerste week aan elkaar wennen. Ik deed dus mijn best om een band met hen op te bouwen. Toen we eenmaal behoorlijk vertrouwd met elkaar waren, gaf ik hun zelfs een korte les seksuele voorlichting die ik had voorbereid. Ze waren verlegen en omdat de houding tegenover seksualiteit in Thailand anders is en de lessen in het Engels moesten worden gegeven, was het niet makkelijk om de stof begrijpelijk te maken. Toen alle lessen voorbij waren, schreven de kinderen brieven. Bij het afscheid zeiden ze ‘dank je wel’ en dat hun leerkracht bijzonder voor hen was. Ik was erg dankbaar en trots.
Vanaf vijf uur hielp ik ongeveer een halfuur lang een meisje dat naar een internationale school ging met haar huiswerk. Ook lazen we samen een Engels prentenboek. De moeder van de leerling werkte bij het centrum en was dol op Korea. Ze zorgde heel goed voor me — ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik was.
© Korea gapyear
V.Heb je tijdens het vrijwilligerswerk mensen ontmoet of was er iemand die je bijzonder is bijgebleven?
A.Ik ben iemand die sterk op mensen gericht is, dus de mensen die ik in mijn leven ontmoet zijn erg belangrijk voor me. Ook tijdens deze reis naar Bangkok heb ik waardevolle contacten opgedaan, maarde persoon die me waarschijnlijk het meest is bijgebleven, is de coördinator met wie ik samenwerkte.De coördinator is vooral verantwoordelijk voor het begeleiden en verzorgen van buitenlandse vrijwilligers. Mijn coördinator was veeleisender en werkte nauwkeuriger dan iedereen die ik eerder had ontmoet, dus ik vond de samenwerking best lastig. Vlak voor vertrek was de coördinator onverwacht vervangen, wat ook meespeelde, maar qua werkhouding en omgang met mensen was diegene het type waar iedereen moeite mee had.
Niet alleen ik, maar ook veel andere buitenlanders hadden het moeilijk. Toch voelde ik dat ik mezelf alleen maar tekort zou doen als ik steeds bleef denken dat het lastig was of dat ik een hekel aan de coördinator had. Daarom probeerde ik naarmate de tijd verstreek zo goed mogelijk met diegene om te gaan en de situatie vanuit een ander perspectief te bekijken. Later kwam ik erachter — tot mijn grote verbazing — dat diegene transgender was. Toch was deze bijzondere ervaring verfrissend, omdat ik die waarschijnlijk op geen enkel ander moment zou hebben meegemaakt. Nu ik me op een baan aan het voorbereiden ben, gaf het me zelfs het vertrouwen dat ik elke soort baas aankan, wat voor werk ik ook krijg, haha.
Ten tweede, giDe mensen die indruk op me hebben gemaakt, zijn de directieleden en vrijwilligers met wie ik in het centrum samenwerkte.De meeste kleuterleidsters van het centrum, evenals de werkdirecteur en de huisdirecteur, waren ontzettend gul en vriendelijk voor me. Vooral de hoofdleidster van de kleuterschool was zo zorgzaam dat ze tijdens de lunch elke dag een ei voor me bakte, omdat ze bang was dat ik het eten niet lekker zou vinden. Ik zal het cadeau dat ze me gaf toen ik naar Korea terugging en de tranen die ze liet nooit vergeten. De vrienden met wie ik vrijwilligerswerk deed, waren twee Noorse meisjes. We gaven samen les, reisden meestal samen, woonden samen en deelden veel dierbare ervaringen. We hadden dezelfde studierichting en dachten op een vergelijkbare manier, en ik...
Ik heb zelf ontzettend veel van hen geleerd.Zij deden mee aan een langer tussenjaar van vier maanden, langer dan dat van mij.Via mijn Noorse vriendinnen leerde ik indirect meer over de Scandinavische welzijnsstelsels. Ze maakten ook een promotievideo over hun centrum. Vergeleken met Koreaanse studenten waren ze proactiever; ik leerde van hun open houding tegenover tussenjaren en hun leiderschapskwaliteiten. Na hun afstuderen kwamen ze niet uit angst om een baan te vinden naar Bangkok, maar vanuit hun durf en nieuwsgierigheid naar de wereld om vrijwilligerswerk te doen. Ik trakteerde hen eens op Koreaans eten en ze vonden het heerlijk. Zo ontstond er vanzelf een culturele uitwisseling, wat heel leuk was.
Een ander dierbaar contact waren mijn Thaise vrienden van de kerk. Ik was erg dankbaar voor hun belangstelling voor Korea en de goede zorgen. We reisden samen en dankzij hen leerde ik meer over de Thaise cultuur, de mensen en de gebruiken. Omdat ze Thais waren, kon ik genieten van lokale plekken in plaats van toeristische locaties die vooral op Koreanen zijn gericht. Ik had het gevoel dat ik echt Thais werd. Ze zorgden zo goed voor me — zo goed dat ik me afvroeg of ik het wel verdiende — dat ik mijn Thaise vrienden altijd engelen noemde.
© Korea gapyear
V.Hoe bracht je je vrije tijd door naast het vrijwilligerswerk? (Dagelijks leven en reizen)
A.Eigenlijk ben ik iemand die, waar ik ook ben, van plezier maken en lekker eten houdt — ik zou me schamen als ik daarin niet de beste was! Vrijwilligerswerk doen en je inzetten is belangrijk, maar ik denk dat dingen ervaren, rondreizen en Thailand ontdekken ook belangrijke onderdelen zijn van een tussenjaar. Daarom denk ik dat ik er telkens op uitging als ik vrije tijd had. Ik bezocht niet alleen beroemde tempels en populaire restaurants waar toeristen naartoe gaan, maar fietste ook met Thaise vrienden naar de drijvende markt. Ik maakte boottochtjes, las boeken in het park en bereidde lessen voor. Als christen ging ik elke zondag met Thaise vrienden naar de kerkdienst. Ook genoot ik van allerlei vrijetijdsactiviteiten, zoals beroemde restaurants uitproberen en winkelen.
Wat me verbaasde, was dat er op ongeveer vijf minuten van mijn woonplek een schip lag van GBA Ships, met het hoofdkantoor in Duitsland. Het heette Logos Hope (www.gbaships.org/) iseen groot schip dat daar aangemeerd lag. Het is een varende boekenbeurs die de wereld rondreist om boeken te verkopen. Ik kocht er boeken, ontmoette zendelingen uit ongeveer vijftig verschillende landen en praatte met hen. Het was een bijzonder waardevolle ervaring.
Iets anders wat me is bijgebleven, is dat ik onlangs interesse kreeg in koken en naar een kookschool ging. Daar maakten we beroemde Thaise gerechten, zoals tom yum, pad thai en groene curry. Thailand staat bekend om zijn heerlijke smaken en eten, dus het was een geweldige ervaring om die gerechten te leren maken. Als ik weer thuis ben, ben ik van plan om met een paar van de ingrediënten enkele van deze gerechten voor mijn familie en vrienden te bereiden!
V.Had je tijdens je deelname ergens moeite mee? (Bijvoorbeeld met relaties, cultuur, eten enzovoort)
A.Het moeilijkste was, zoals ik eerder al zei, de strenge coördinator. Die was zelfs over onnodige taken pietluttig en bemoeide zich met alles, waardoor samenwerken wat belastend was — alle vrijwilligers vonden diegene lastig. Het eten was ook moeilijk. Er waren veel lekkere gerechten, maar bij de lunch en het avondeten in het centrum kreeg ik elke dag rijst die niet zo geschikt was om dagelijks te eten, met Thaise smaakmakers en specerijen die ik wat lastig vond. Gerechten zoals kippenpoten en orgaanvlees waren heel gewoon; daar had ik wat moeite mee.
Bovendien zette de coördinator, die bij een katholieke groep hoorde, ons elke zaterdag onder druk om naar de mis te gaan. Dat vond ik echt vervelend. Eigenlijk dwong niemand ons, maar ik had er een hekel aan dat me elke week werd verteld dat ik moest gaan (ik ben één keer geweest en daarna niet meer, haha). Omdat ik bovendien mijn eigen religie heb, wilde ik echt niet naar de mis.
Iets wat me ook nogal verbaasde, was de Thaise cultuur van lijfstraffen. Op de school in het Cambodjaanse vluchtelingenkamp kwamen die niet voor, maar hier werden de kinderen elke ochtend, wanneer ze naar de kleuterschool gingen, door de leerkrachten hardhandig gestraft als ze niet luisterden of zelfs maar een klein foutje maakten. Ze sloegen de kinderen zo hard dat je het kon horen. Het was hartverscheurend om de kinderen te zien huilen; daardoor besefte ik hoe belangrijk onderwijs is. De leerkracht vertelde ons dat dit deel uitmaakt van de cultuur en dat we het moesten begrijpen, maar het was heel verdrietig om te bedenken dat zulke lijfstraffen ertoe konden leiden dat kinderen elkaar gingen slaan en gewelddadig zouden opgroeien.
V.Wat zijn volgens jou de voor- en nadelen van het vrijwilligerswerk waaraan je in Bangkok hebt deelgenomen?
A.Als ik de voordelen moet noemen: tijdens dit tussenjaar heb ik allerlei soorten vrijwilligerswerk gedaan met verschillende doelgroepen. Niet alleen Engelse les, maar ook seksuele voorlichting en hygiënevoorlichting werden volgens plan gegeven. De deelnemers waren niet alleen jonge kinderen; ik heb ook kinderen met een verstandelijke beperking, Cambodjaanse vluchtelingen, schoolgaande kinderen en andere leeftijdsgroepen ontmoet. Een week lang hielp ik naast het educatieve vrijwilligerswerk ook in de keuken, terwijl de kinderen examens maakten. Ze schilden daar elke dag vijftig mango's — ik was dankbaar voor en onder de indruk van de vrouwen die het restaurant runden. Hoewel het dus maar een korte maand was, denk ik dat ik door de verschillende groepen te ontmoeten heb geleerd hoe ik met kinderen van deze leeftijd moet omgaan en wat ik hun moet leren en vertellen: onderwijs dat is afgestemd op hun leeftijd en niveau.
Als ik iets moet noemen waar ik spijt van had, in plaats van een nadeel, dan is het de periode van één maand die ik voor mezelf had uitgetrokken. Als ik wat meer tijd had gehad, had ik met mijn Noorse vrienden kunnen meedoen aan een project in hetzelfde centrum in Ranong/Chiang Mai. Het centrum stelde dat ook voor en ik had graag willen gaan als de tijd en omstandigheden het hadden toegelaten. Maar in maart moest ik lessen van het laatste semester volgen en had ik het collegegeld al betaald, dus ik had geen andere keuze dan af te zeggen. Dat was mijn grootste spijt.
V. Waren er verschillen voor en na het tussenjaar? De veranderingen die ik bij mezelf merk
A.
Elke keer als ik deze afbeelding bekijk, denk ik eraan hoe belangrijk ervaringen in je jeugd zijn. Door dit tussenjaar voelde ik opnieuw dat praktische ervaring belangrijker is dan de kennis die ik heb opgedaan op het gebied van gezinswelzijn, kindereducatie, sociaal welzijn en dergelijke. De kennis die ik nu heb, is verbonden met de ervaring van mijn tussenjaar; zo ontstaat het beeld aan de rechterkant. Ik geloof dat deze ervaring de kracht heeft om de wereld te veranderen. Zo voelde ik opnieuw hoe waardevol ervaring is.
Ook mijn kijk op de wereld en mijn houding tegenover vrijwilligerswerk lijken veel ruimer te zijn geworden dan voorheen. Ik denk dat ik me opnieuw ben gaan realiseren wat vrijwilligerswerk in mijn leven betekent en hoe ik mijn hele leven anderen kan dienen en met hen kan samenleven.
V.Je hebt je tussenjaar veilig afgerond en bent teruggekeerd. Wat zijn je plannen voor de toekomst?
A.De titel die de wereld me heeft gegeven is "een Koreaanse werkzoekende die bijna afstudeert". Toch ben ik niet bang om me op een baan voor te bereiden. Het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik helemaal niet bang ben, maar vergeleken met mijn vrienden ben ik relatief weinig bezorgd. Als ik niet direct na mijn afstuderen een baan vind, denk ik erover om na mijn afstuderen nog ongeveer zes maanden een tussenjaar te nemen (als mijn familie en vriend dat goedvinden, haha). Mijn droom is om Chinees te leren in China, of Spaans en de Zuid-Amerikaanse cultuur te leren in Latijns-Amerika, of stage te lopen in het buitenland of aan een ander tussenjaarprogramma deel te nemen. Ik hoop tegen die tijd een baan te vinden, maar ook als dat niet lukt, zal ik dankbaar zijn voor de kans en volop van mijn tussenjaar genieten.
Ook als het om werk gaat, denk ik aan plekken waar ik mijn vaardigheden en ervaring verder kan opbouwen. Ik houd van Engels, dus ik zou graag bij een bedrijf werken waar ik mijn Engels kan verbeteren terwijl ik leer hoe ik mijn werk moet uitvoeren — een bedrijf waar Engels centraal staat. Of ik zou graag bij een non-profitorganisatie of sociale onderneming werken die zich bezighoudt met internationale betrekkingen en samenwerking, of door praktisch werk vaardigheden opdoen. Daarna wil ik meer geld sparen en een masteropleiding in internationale ontwikkeling volgen. Ik ben vooral meer geïnteresseerd geraakt in vluchtelingen en armoede... Vooral het zien van vluchtelingenkinderen in Cambodja lijkt die interesse te hebben verdiept.
Wat ik het meest vervelend vind, zijn de typische Koreaanse twintigers die alleen maar bij bedrijven gaan werken om geld te verdienen, diploma's en certificaten verzamelen om daar binnen te komen, voor examens studeren en hun TOEIC-scores opkrikken. Het doet me pijn om te zien hoe mensen zich vanaf hun twintiger jaren zo uitsloven zonder ooit stil te staan bij de reden of het doel van hun leven. Ik vind dat zulk gedrag geen recht doet aan de kostbare jeugd van je twintiger jaren, die nooit meer terugkomt.
Een tijd om mezelf te onderzoeken; een tijd om een duidelijker beeld van de toekomst te schetsen.
V. Tot slot: wat betekent een "tussenjaar" voor mij?
A.Aanvankelijk kende ik de term 'tussenjaar' niet, maar dankzij deze organisatie voor tussenjaren leerde ik de term kennen en besefte ik: 'Eigenlijk ben ik mijn tussenjaar best goed aan het invullen!' Daar was ik dankbaar voor. Zulke periodes kunnen in sommige opzichten noodzakelijker zijn dan de verplichte vakken die je op school volgt, maar veel mensen maken ze mee zonder dat te beseffen.
© Korea gapyear
Voor mij is een tussenjaar een tijd om over mezelf na te denken en de toekomst helderder voor me te zienZo zou ik het willen omschrijven. Alleen maar een tijdje studieverlof nemen en mijn studie tijdelijk onderbreken, betekent niet dat mijn universiteitsleven stil komt te liggen. Een tussenjaar kan juist, dankzij de vele extra uren die je krijgt, een tijd zijn om na te denken over wie ik ben, wat het doel van mijn leven is, hoe ik de wereld kan veranderen en hoe ik daaraan kan bijdragen. Bovendien kunnen we tijdens dat proces waarschijnlijk een duidelijker beeld vormen van onze toekomst. Tijdens mijn tussenjaar kon ik ook de dromen en toekomstbeelden die ik had ingeperkt opnieuw ontdekken en bevestigen, en nieuwe dromen vinden. In zekere zin kan een tussenjaar dus zelfs waardevoller zijn dan de vakken die je op school volgt.
© Korea gapyear
Voor mij neemt ‘vrijwilligerswerk’—anderen dienen—het grootste deel van mijn leven in beslag. Daarom denk ik dat ik sinds mijn eerste studiejaar geen enkel semester vrijwilligerswerk heb overgeslagen. De grootste waarde voor mij is mensen helpen, aanmoedigen en dienen. Die waarde kun je ontdekken door vrijwilligerswerk te doen en anderen te helpen. Vrijwilligerswerk vraagt om een investering—of dat nu arbeid, tijd of geld is—en de waarde die je ervoor terugkrijgt, is met niets anders te vergelijken. Omdat ik de betekenis van die waarde al begrijp, besloot ik de uitdaging aan te gaan om vrijwilligerswerk in het buitenland te doen, iets wat ik nog niet eerder had geprobeerd. Zoals verwacht was de waarde die ik deze keer heb ervaren naar mijn mening kostbaarder dan alle andere. Ik nam deel aan vrijwilligerswerk in het buitenland omdat ik die waarde ken en haar zelf wilde ervaren.
- Vrijwilligerswerk in Bangkok, een warme stad waar ngo’s uit de hele wereld samenkomen / Lee Jae-yeon, Gap Year-deelnemer |
V.Kunt u iets over uzelf vertellen?
A.Hallo. Ik ben Lee Jae-yeon, 25 jaar en student aan de Yeungnam-universiteit.
In plaats van een clichématige en voor de hand liggende introductie die iedereen zou kunnen geven, denk ik dat deze omschrijvingen bij mij passen: ‘iemand die iedereen overvloedig veel liefde wil geven’, ‘iemand die levens redt onder de volkeren van de wereld’, ‘een wereldburger met een koel hoofd, een warm hart en ijverige handen en voeten’, ‘iemand die zich met volle overgave inzet om te groeien en oprecht te worden’ en ‘iemand die overal naartoe kan gaan’. Dit zijn misschien de woorden die Lee Jae-yeon kenmerken.Ik ben Lee Jae-yeon, een student die zich voorbereidt op een toekomst als internationale professional met een duidelijk doel: levens redden. Zelfs nu geeft de titel ‘student’ me inspiratie.
V.Ik besloot een tussenjaar te besteden aan vrijwilligerswerk in Thailand. Wat heeft u ertoe gebracht om deel te nemen aan vrijwilligerswerk in het buitenland?
A. Of het nu vrijwilligerswerk in eigen land of in het buitenland is, ‘dienen’—anderen van dienst zijn—neemt het grootste deel van mijn leven in beslag. Daarom denk ik dat er sinds mijn eerste studiejaar geen enkel semester voorbij is gegaan zonder dat ik vrijwilligerswerk deed. De grootste waarde voor mij is mensen helpen, hun zelfvertrouwen versterken en hen dienen. Die waarde kun je ontdekken door vrijwilligerswerk te doen en anderen te helpen. Vrijwilligerswerk vraagt om een investering—of dat nu arbeid, tijd of geld is—en de waarde die je ervoor terugkrijgt, is met niets anders te vergelijken. Omdat ik de betekenis daarvan ken, besloot ik vrijwilligerswerk in het buitenland te proberen, iets wat ik nog niet eerder had gedaan. Zoals verwacht was de waarde die ik deze keer ervoer kostbaarder dan alle andere. Ik nam deel aan vrijwilligerswerk in het buitenland omdat ik die waarde ken en haar zelf wilde ervaren.
© Korea gapyear
V. Hoe bent u op het idee van een tussenjaar gekomen?
Was er een specifieke reden waarom u voor het vrijwilligersprogramma in Bangkok koos?
A. Tijdens mijn studietijdstond vrijwilligerswerk in het buitenland op mijn wensenlijstje.Toen heb ik in de zomer van 2013 op mijn universiteit gesolliciteerd voor een vrijwilligersprogramma in Afrika en kreeg ik het definitieve bericht dat ik was geselecteerd voor de reis — er konden maar vier mensen mee. Maar dat blije nieuws was van korte duur: door het verzet van mijn ouders tegen het idee om naar Afrika te gaan en vanwege gezondheidsproblemen moest ik de reis laten schieten. Ik was erg teleurgesteld, maar de dag nadat ik de reis naar Afrika had opgegeven, begon ik meteen naar andere mogelijkheden voor vrijwilligerswerk in het buitenland te zoeken. De sociale onderneming die ik vond, ‘Gap Year’, paste perfect bij mij. Het programma had verschillende voordelen.
In tegenstelling tot andere vrijwilligersprogramma’s in het buitenland kon je individueel worden uitgezonden, zelf je vrijwilligersprogramma samenstellen en voordeliger deelnemen. Ook kon ik de verhalen van mentoren horen. Omdat er vrije en creatieve mogelijkheden waren in plaats van een vast programma, heb ik me meteen aangemeld.
Er waren twee redenen waarom ik specifiek voor het vrijwilligersprogramma in Bangkok koos. Ten eerste doe ik een dubbele major in internationale studies. Vorig semester volgde ik vakken als Communicatie en cultuur in Zuidoost-Azië, kolonialisme en Aziatisch nationalisme, waardoor ik nieuwsgierig werd naar Thailand zelf. Thailand — en vooral Bangkok — is de populairste toeristische bestemming, waar iedereen naartoe wil. Het is het enige land in Zuidoost-Azië dat nooit is gekoloniseerd en een land met veel hulpbronnen en potentieel. Waarom heeft het zich dan niet ontwikkeld? Waarom hebben mensen het niet goed? Dat vroeg ik me af. Als dat zo is, moet het met het ‘bewustzijn’ van de mensen te maken hebben, en ik wilde graag weten hoe de Thai denken. Ik wilde met de mensen daar praten en de Thaise cultuur ervaren en beleven.
Ten tweede sloot het aan bij mijn dromen en toekomstplannen rond ngo’s en kinderen. Ik ben dol op kinderen en wil hen graag helpen. Ik wilde niet alleen communiceren in het Engels, wat ik graag doe, maar ook indirect kennismaken met het praktische werk van een ngo. Het vrijwilligersprogramma in Bangkok voelde alsof het speciaal voor mij was gemaakt — een programma dat perfect bij mij paste.
Tijdens het tussenjaar nieuwe mensen ontmoeten,verschillende culturen ontdekken,
communiceren en ervaringen opdoen —daar bang voor zijn
zou ik in mijn twintiger jaren,denk ik, als een gemiste kans ervaren.
V.Ik besloot ongeveer een maand een tussenjaar te nemen. Had u al eerder ervaring met vrijwilligerswerk in het buitenland? Was u niet bang om eraan deel te nemen?
A.Dit was de eerste keer dat ik ongeveer een maand vrijwilligerswerk in het buitenland deed.In 2012 woonde ik een jaar in New York, in de Verenigde Staten, om een zendelingentraining te volgen. In mijn vrije tijd deed ik daar mee aan het programma ‘Kitchen Soup’, dat gratis maaltijden verstrekte aan werknemers met een laag inkomen. Het maakte me verdrietig om te zien dat New York niet alleen het rijke, glamoureuze ‘Manhattan’ is dat veel mensen kennen, maar ook een andere, minder bekende kant heeft, waar zoveel mensen hulp nodig hebben. Ik besefte dat er geen stad of land zonder armoede bestaat. Ik zal nooit vergeten hoe ik de werknemers in New York, die zich niet goed konden wassen of eten, van dienst was en tijd met hen doorbracht.
Omdat ik al vanaf jonge leeftijd verschillende tussenjaren op uiteenlopende manieren en voor verschillende periodes heb ingevuld, was ik helemaal niet bang om deel te nemen. Ik was juist zenuwachtig, enthousiast en keek ernaar uit!Ik denk dat ik er later spijt van zou hebben als ik tijdens een tussenjaar bang zou zijn om nieuwe mensen te ontmoeten, andere culturen te ontdekken, te communiceren en ervaringen op te doen. ^^;
V.Hoe reageerden de mensen om u heen toen u vertelde dat u voor uw tussenjaar naar Thailand zou gaan?
A.Eigenlijk waren de reacties van de mensen om me heen niet erg positief. De meeste volwassenen en vrienden waren tegen. Niet zozeer omdat het Thailand was of omdat ik vrijwilligerswerk ging doen, maar omdat de ‘protesten’ in Thailand in volle gang waren. Toch denk ik dat ik er enorm spijt van zou hebben gehad als ik ondanks hun bezwaren niet was gegaan. De protesten in Thailand die ik zelf meemaakte, waren niet zo gewelddadig of gevaarlijk als de media ze afschilderden. Ze vormden geen gevaar voor buitenlanders; integendeel, veel mensen kwamen in een feestelijke sfeer bijeen en organiseerden allerlei evenementen. Het was een bijzondere ervaring die je alleen in die periode kon meemaken.
V.Wat zijn de verschillen tussen traditionele vrijwilligersprogramma’s in het buitenland en het vrijwilligersprogramma voor een tussenjaar?
A.Zoals ik eerder al zei, vind ik dat vrijwilligerswerk in het buitenland via Gap Year heel andere voordelen heeft dan andere vrijwilligersprogramma’s in het buitenland. Van nature houd ik er niet van om beperkt te worden of wanneer alles strikt wordt vastgelegd. Ik denk dat de vrijwilligersprogramma’s in het buitenland die we doorgaans kennen hun beperkingen hebben. De beschikbare programma’s liggen van tevoren vast, je moet je zorgen maken over met wie je meegaat en de duur en locatie zijn willekeurig bepaald. Bovendien is een vrijwilligersreis naar het buitenland van slechts één of twee weken zo kort dat het ongemakkelijk voelt om het überhaupt vrijwilligerswerk te noemen — ik heb zelfs medelijden met de mensen die daar daadwerkelijk hulp zouden moeten krijgen.
MaarEen groot voordeel van het vrijwilligersprogramma van Gap Year was dat je vóór vertrek mentoren kunt ontmoeten en je eigen programma kunt samenstellen. Ik gebruikte mijn major Gezinswelzijn, waarin elk semester seksualiteit en gezin aan bod komen, om specifiek een programma voor seksuele voorlichting op te zetten.Toen ik het programma had opgesteld, vond ik het leuk en raakte ik behoorlijk ambitieus over het project zelf. Daarom stelde ik ook op eigen initiatief een voorlichtingsprogramma over hygiëne samen. Het hygiëneproject dat ik voorbereidde en meenam, werd toegepast op kinderen in een Cambodjaans vluchtelingenkamp in Thailand en had positieve gevolgen voor de deelnemers, de vrijwilligers en de organisatie. Voor mij was het heel betekenisvol om het programma zelf te plannen en vervolgens uit te voeren. Voordat ik naar Thailand vertrok, stelde ik het vrijwilligersprogramma op op basis van mijn kennis van en inzicht in het land en de doelgroep. Het was fascinerend om te zien welke resultaten dat plan opleverde toen het daar daadwerkelijk werd uitgevoerd.
© Korea gapyear
V.Had je zelf iets voorbereid voordat je aan het tussenjaar begon?
A. Ik gebruik vaak ‘VANK’. VANK (Voluntary Agency Network of Korea) is een particuliere, digitaal opererende diplomatieke organisatie die ons land wereldwijd promoot en reageert op wereldwijde kwesties. Als je vertelt waarom je naar het buitenland gaat en wat je daar gaat doen, kun je gratis Koreaanse promotiematerialen ontvangen. Ik maak vaak gebruik van deze website om gratis promotiemateriaal over Korea te krijgen en Korea voor te stellen aan buitenlandse vrienden op school en tijdens mijn reizen naar het buitenland.www.prkorea.com/start.html)
Daarnaast heb ik projectplannen voorbereid. In plaats van het projectvoorstel alleen te schrijven, heb ik er tijdens de oriëntatie voorafgaand aan vertrek samen met de mentoren van het tussenjaar veel over gepraat en ideeën uitgewisseld. Door meer te weten te komen over de deelnemende organisaties en de lokale cultuur, en de verschillen te analyseren tussen die organisaties en de plek waar ik nu woon, kwamen de projectideeën één voor één naar boven. Het was leuker dan ik had verwacht om die ideeën aan te scherpen en concreet te maken, de doelen en bedoelingen op een rij te zetten en analyses en verwachte resultaten op te schrijven. Ik plande vooral een vrijwilligersprogramma rond seksuele voorlichting. Ik studeer gezinswelzijn en bestudeer elk semester onderwerpen rond seksualiteit en huwelijk, dus ik dacht dat dit nuttig zou zijn voor de kinderen in Thailand. Naarmate ik het project verder uitwerkte, werd ik bovendien ambitieuzer en gebruikte ik allerlei materialen om ook wat hygiënevoorlichting te plannen.
© Korea gapyear
Als ik nog iets apart had voorbereid, waren het Koreaanse souvenirs en cadeautjes. Wanneer ik naar het buitenland ga, bereid ik goedkope geschenken voor die ik koop op traditionele markten in de buurt of in winkels met Koreaanse souvenirs. Daarbij denk ik aan de mensen die ik daar zal ontmoeten. In Thailand waren de vrienden met wie ik tijd doorbracht, de huisdirecteur en de medewerkers op kantoor erg blij toen ik hun cadeautjes gaf, samen met Koreaanse ansichtkaarten. Daarnaast maakt een vrouw met wie ik bevriend ben zeepjes; ze maakte voor een lage prijs ongeveer vijftig mooi gevormde zeepjes. Tijdens de hygiënevoorlichting gaf ik die aan Thaise kinderen en Cambodjaanse vluchtelingenkinderen — ze waren er zo blij mee. Dat maakte me trots en ik dacht dat ik me goed had voorbereid.
V.Welke taken had je bij de vrijwilligersorganisatie? Ik zou graag horen wat voor activiteiten je hebt gedaan.
A.
9.00–11.00: Assistent op de kleuterschool / Engelse les in het centrum
12.30–14.30: Engelse les in een Cambodjaans vluchtelingenkamp
16.00–17.00: Bijles
17.00–17.30: Privébijles aan een leerling van een internationale school
Ik had een strakker schema dan ik had verwacht. Ik was voornamelijk verantwoordelijk voor het Engelse onderwijs. Het centrum is meestal geopend van 9.00 tot 17.00 uur. Zelf werkte ik van maandag tot en met vrijdag van 9.00 tot 17.30 uur. Van 9.00 tot 11.00 uur werkte ik als onderwijsassistent op de kleuterschool voor de weeskinderen van het centrum. Vanaf de ochtend hielp ik de schattige kinderen hun gezicht te wassen, poeder op te doen en melk te drinken. Daarna hielp ik op de achtergrond wanneer de hoofdleerkracht lesgaf. Ongeveer drie keer per week gaf ik zelf Engelse les, met de nadruk op woordenschat, kleuren en knutselen. De lessen duurden zo’n 30 à 40 minuten, maar lesgeven aan 38 kinderen en proberen de les vanuit hun perspectief te benaderen was niet makkelijk. Na de les aten de kinderen en deden ze een dutje. Omdat twee leerkrachten dat moeilijk alleen konden regelen, hielp ik daar ook mee. In de laatste week werkte ik ook als vrijwilliger in de eetzaal en maakte ik fruit klaar voor de kinderen. Ik zal nooit vergeten hoe ik ’s ochtends mango’s en papaja’s schilde.
© Korea gapyear
Daarna lunchten we met de vrijwilligers en de medewerkers van het centrum en begon het middagprogramma. Drie keer per week ging ik naar de kinderen in het Cambodjaanse vluchtelingenkamp dat onder de zorg van het centrum viel. Op ongeveer tien minuten rijden met de motor lag een vluchtelingenkamp waar Cambodjaanse vluchtelingen woonden. Ik had gehoord dat daar een school was, dus ik ging erheen met de gedachte: ‘O, er is daar een aparte school.’
Als we in Korea aan een school denken, zien we meestal een enorm gebouw, een schoolbel en klaslokalen voor ons. Maar toen ik naar wat de Cambodjaanse vluchtelingen een ‘school’ noemden ging, was ik geschokt en voelde ik medelijden. Niets van het beeld dat ik van een school had, was daar aanwezig. Ze noemden het een school, maar er lag alleen een mat en er stond één bureau met één stoel. Eromheen stonden vluchtelingenhuisjes, lag overal afval en krioelde het van de insecten... Persoonlijk vond ik het vrijwilligerswerk in het vluchtelingenkamp, waar ik drie keer per week naartoe ging, betekenisvoller dan het vrijwilligerswerk in het centrum. De Cambodjaanse kinderen waren puurder en leergieriger als het om Engels ging dan alle kinderen die ik tot dan toe had ontmoet. Als ik de kinderen een kleur zou moeten geven, zou ik niet wit zeggen, maar doorzichtig of kleurloos. Ze waren zó puur en schattig, en ik mis ze nog steeds enorm.
In tegenstelling tot de thematische, op een lesprogramma gebaseerde Engelse lessen in het centrum, kon ik in het vluchtelingenkamp de lessen zelf plannen en geven zoals ik dat wilde. Daarom bedacht ik creatievere en effectievere manieren om de korte tijd die we hadden te benutten. Ik dacht dat de hygiënevoorlichting die ik in Korea had voorbereid van pas zou komen. Ik vertelde de kinderen wanneer en hoe ze zich moesten wassen, waste samen met hen en liet ze zeep gebruiken. De Engelse lessen waren vooral bedoeld voor kinderen van zes à zeven jaar. Tijdens de lessen van twee uur gebruikte ik spelletjes, Engelse liedjes en ritmische versjes, kleurplaten, knutselwerkjes en herhaling om te voorkomen dat ze zich verveelden. Op de laatste dag herinnerden de kinderen zich de meeste woorden en lesstof. Als Engelse leerkracht voelde ik me ontzettend trots en blij.
Op vrijdag, wanneer we niet naar het vluchtelingenkamp gingen, gaven we culturele lessen op een school naast het centrum. We gaven les in het Koreaans en vertelden over de Koreaanse cultuur. Sommige kinderen daar hadden extra emotionele steun nodig, dus hielden we de lessen eenvoudig. Naast de Koreaanse les speelden we spelletjes, leerden we samen ukelele spelen en hadden we leuke lessen met onder andere Engels en knutselen.
Van maandag tot en met vrijdag gaf ik van 16.00 tot 17.30 uur bijles. Ongeveer een uur lang hielp ik middelbare scholieren met de basisbeginselen van het Engels en gebruikte ik knutselwerkjes en spelletjes om hun interesse voor de taal te wekken. Omdat ik de leerlingen bijna elke dag zag, moesten we in de eerste week aan elkaar wennen. Ik deed dus mijn best om een band met hen op te bouwen. Toen we eenmaal behoorlijk vertrouwd met elkaar waren, gaf ik hun zelfs een korte les seksuele voorlichting die ik had voorbereid. Ze waren verlegen en omdat de houding tegenover seksualiteit in Thailand anders is en de lessen in het Engels moesten worden gegeven, was het niet makkelijk om de stof begrijpelijk te maken. Toen alle lessen voorbij waren, schreven de kinderen brieven. Bij het afscheid zeiden ze ‘dank je wel’ en dat hun leerkracht bijzonder voor hen was. Ik was erg dankbaar en trots.
Vanaf vijf uur hielp ik ongeveer een halfuur lang een meisje dat naar een internationale school ging met haar huiswerk. Ook lazen we samen een Engels prentenboek. De moeder van de leerling werkte bij het centrum en was dol op Korea. Ze zorgde heel goed voor me — ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik was.
© Korea gapyear
V.Heb je tijdens het vrijwilligerswerk mensen ontmoet of was er iemand die je bijzonder is bijgebleven?
A.Ik ben iemand die sterk op mensen gericht is, dus de mensen die ik in mijn leven ontmoet zijn erg belangrijk voor me. Ook tijdens deze reis naar Bangkok heb ik waardevolle contacten opgedaan, maarde persoon die me waarschijnlijk het meest is bijgebleven, is de coördinator met wie ik samenwerkte.De coördinator is vooral verantwoordelijk voor het begeleiden en verzorgen van buitenlandse vrijwilligers. Mijn coördinator was veeleisender en werkte nauwkeuriger dan iedereen die ik eerder had ontmoet, dus ik vond de samenwerking best lastig. Vlak voor vertrek was de coördinator onverwacht vervangen, wat ook meespeelde, maar qua werkhouding en omgang met mensen was diegene het type waar iedereen moeite mee had.
Niet alleen ik, maar ook veel andere buitenlanders hadden het moeilijk. Toch voelde ik dat ik mezelf alleen maar tekort zou doen als ik steeds bleef denken dat het lastig was of dat ik een hekel aan de coördinator had. Daarom probeerde ik naarmate de tijd verstreek zo goed mogelijk met diegene om te gaan en de situatie vanuit een ander perspectief te bekijken. Later kwam ik erachter — tot mijn grote verbazing — dat diegene transgender was. Toch was deze bijzondere ervaring verfrissend, omdat ik die waarschijnlijk op geen enkel ander moment zou hebben meegemaakt. Nu ik me op een baan aan het voorbereiden ben, gaf het me zelfs het vertrouwen dat ik elke soort baas aankan, wat voor werk ik ook krijg, haha.
Ten tweede, giDe mensen die indruk op me hebben gemaakt, zijn de directieleden en vrijwilligers met wie ik in het centrum samenwerkte.De meeste kleuterleidsters van het centrum, evenals de werkdirecteur en de huisdirecteur, waren ontzettend gul en vriendelijk voor me. Vooral de hoofdleidster van de kleuterschool was zo zorgzaam dat ze tijdens de lunch elke dag een ei voor me bakte, omdat ze bang was dat ik het eten niet lekker zou vinden. Ik zal het cadeau dat ze me gaf toen ik naar Korea terugging en de tranen die ze liet nooit vergeten. De vrienden met wie ik vrijwilligerswerk deed, waren twee Noorse meisjes. We gaven samen les, reisden meestal samen, woonden samen en deelden veel dierbare ervaringen. We hadden dezelfde studierichting en dachten op een vergelijkbare manier, en ik...
Ik heb zelf ontzettend veel van hen geleerd.Zij deden mee aan een langer tussenjaar van vier maanden, langer dan dat van mij.Via mijn Noorse vriendinnen leerde ik indirect meer over de Scandinavische welzijnsstelsels. Ze maakten ook een promotievideo over hun centrum. Vergeleken met Koreaanse studenten waren ze proactiever; ik leerde van hun open houding tegenover tussenjaren en hun leiderschapskwaliteiten. Na hun afstuderen kwamen ze niet uit angst om een baan te vinden naar Bangkok, maar vanuit hun durf en nieuwsgierigheid naar de wereld om vrijwilligerswerk te doen. Ik trakteerde hen eens op Koreaans eten en ze vonden het heerlijk. Zo ontstond er vanzelf een culturele uitwisseling, wat heel leuk was.
Een ander dierbaar contact waren mijn Thaise vrienden van de kerk. Ik was erg dankbaar voor hun belangstelling voor Korea en de goede zorgen. We reisden samen en dankzij hen leerde ik meer over de Thaise cultuur, de mensen en de gebruiken. Omdat ze Thais waren, kon ik genieten van lokale plekken in plaats van toeristische locaties die vooral op Koreanen zijn gericht. Ik had het gevoel dat ik echt Thais werd. Ze zorgden zo goed voor me — zo goed dat ik me afvroeg of ik het wel verdiende — dat ik mijn Thaise vrienden altijd engelen noemde.
© Korea gapyear
V.Hoe bracht je je vrije tijd door naast het vrijwilligerswerk? (Dagelijks leven en reizen)
A.Eigenlijk ben ik iemand die, waar ik ook ben, van plezier maken en lekker eten houdt — ik zou me schamen als ik daarin niet de beste was! Vrijwilligerswerk doen en je inzetten is belangrijk, maar ik denk dat dingen ervaren, rondreizen en Thailand ontdekken ook belangrijke onderdelen zijn van een tussenjaar. Daarom denk ik dat ik er telkens op uitging als ik vrije tijd had. Ik bezocht niet alleen beroemde tempels en populaire restaurants waar toeristen naartoe gaan, maar fietste ook met Thaise vrienden naar de drijvende markt. Ik maakte boottochtjes, las boeken in het park en bereidde lessen voor. Als christen ging ik elke zondag met Thaise vrienden naar de kerkdienst. Ook genoot ik van allerlei vrijetijdsactiviteiten, zoals beroemde restaurants uitproberen en winkelen.
Wat me verbaasde, was dat er op ongeveer vijf minuten van mijn woonplek een schip lag van GBA Ships, met het hoofdkantoor in Duitsland. Het heette Logos Hope (www.gbaships.org/) iseen groot schip dat daar aangemeerd lag. Het is een varende boekenbeurs die de wereld rondreist om boeken te verkopen. Ik kocht er boeken, ontmoette zendelingen uit ongeveer vijftig verschillende landen en praatte met hen. Het was een bijzonder waardevolle ervaring.
Iets anders wat me is bijgebleven, is dat ik onlangs interesse kreeg in koken en naar een kookschool ging. Daar maakten we beroemde Thaise gerechten, zoals tom yum, pad thai en groene curry. Thailand staat bekend om zijn heerlijke smaken en eten, dus het was een geweldige ervaring om die gerechten te leren maken. Als ik weer thuis ben, ben ik van plan om met een paar van de ingrediënten enkele van deze gerechten voor mijn familie en vrienden te bereiden!
V.Had je tijdens je deelname ergens moeite mee? (Bijvoorbeeld met relaties, cultuur, eten enzovoort)
A.Het moeilijkste was, zoals ik eerder al zei, de strenge coördinator. Die was zelfs over onnodige taken pietluttig en bemoeide zich met alles, waardoor samenwerken wat belastend was — alle vrijwilligers vonden diegene lastig. Het eten was ook moeilijk. Er waren veel lekkere gerechten, maar bij de lunch en het avondeten in het centrum kreeg ik elke dag rijst die niet zo geschikt was om dagelijks te eten, met Thaise smaakmakers en specerijen die ik wat lastig vond. Gerechten zoals kippenpoten en orgaanvlees waren heel gewoon; daar had ik wat moeite mee.
Bovendien zette de coördinator, die bij een katholieke groep hoorde, ons elke zaterdag onder druk om naar de mis te gaan. Dat vond ik echt vervelend. Eigenlijk dwong niemand ons, maar ik had er een hekel aan dat me elke week werd verteld dat ik moest gaan (ik ben één keer geweest en daarna niet meer, haha). Omdat ik bovendien mijn eigen religie heb, wilde ik echt niet naar de mis.
Iets wat me ook nogal verbaasde, was de Thaise cultuur van lijfstraffen. Op de school in het Cambodjaanse vluchtelingenkamp kwamen die niet voor, maar hier werden de kinderen elke ochtend, wanneer ze naar de kleuterschool gingen, door de leerkrachten hardhandig gestraft als ze niet luisterden of zelfs maar een klein foutje maakten. Ze sloegen de kinderen zo hard dat je het kon horen. Het was hartverscheurend om de kinderen te zien huilen; daardoor besefte ik hoe belangrijk onderwijs is. De leerkracht vertelde ons dat dit deel uitmaakt van de cultuur en dat we het moesten begrijpen, maar het was heel verdrietig om te bedenken dat zulke lijfstraffen ertoe konden leiden dat kinderen elkaar gingen slaan en gewelddadig zouden opgroeien.
V.Wat zijn volgens jou de voor- en nadelen van het vrijwilligerswerk waaraan je in Bangkok hebt deelgenomen?
A.Als ik de voordelen moet noemen: tijdens dit tussenjaar heb ik allerlei soorten vrijwilligerswerk gedaan met verschillende doelgroepen. Niet alleen Engelse les, maar ook seksuele voorlichting en hygiënevoorlichting werden volgens plan gegeven. De deelnemers waren niet alleen jonge kinderen; ik heb ook kinderen met een verstandelijke beperking, Cambodjaanse vluchtelingen, schoolgaande kinderen en andere leeftijdsgroepen ontmoet. Een week lang hielp ik naast het educatieve vrijwilligerswerk ook in de keuken, terwijl de kinderen examens maakten. Ze schilden daar elke dag vijftig mango's — ik was dankbaar voor en onder de indruk van de vrouwen die het restaurant runden. Hoewel het dus maar een korte maand was, denk ik dat ik door de verschillende groepen te ontmoeten heb geleerd hoe ik met kinderen van deze leeftijd moet omgaan en wat ik hun moet leren en vertellen: onderwijs dat is afgestemd op hun leeftijd en niveau.
Als ik iets moet noemen waar ik spijt van had, in plaats van een nadeel, dan is het de periode van één maand die ik voor mezelf had uitgetrokken. Als ik wat meer tijd had gehad, had ik met mijn Noorse vrienden kunnen meedoen aan een project in hetzelfde centrum in Ranong/Chiang Mai. Het centrum stelde dat ook voor en ik had graag willen gaan als de tijd en omstandigheden het hadden toegelaten. Maar in maart moest ik lessen van het laatste semester volgen en had ik het collegegeld al betaald, dus ik had geen andere keuze dan af te zeggen. Dat was mijn grootste spijt.
V. Waren er verschillen voor en na het tussenjaar? De veranderingen die ik bij mezelf merk
A.
Elke keer als ik deze afbeelding bekijk, denk ik eraan hoe belangrijk ervaringen in je jeugd zijn. Door dit tussenjaar voelde ik opnieuw dat praktische ervaring belangrijker is dan de kennis die ik heb opgedaan op het gebied van gezinswelzijn, kindereducatie, sociaal welzijn en dergelijke. De kennis die ik nu heb, is verbonden met de ervaring van mijn tussenjaar; zo ontstaat het beeld aan de rechterkant. Ik geloof dat deze ervaring de kracht heeft om de wereld te veranderen. Zo voelde ik opnieuw hoe waardevol ervaring is.
Ook mijn kijk op de wereld en mijn houding tegenover vrijwilligerswerk lijken veel ruimer te zijn geworden dan voorheen. Ik denk dat ik me opnieuw ben gaan realiseren wat vrijwilligerswerk in mijn leven betekent en hoe ik mijn hele leven anderen kan dienen en met hen kan samenleven.
V.Je hebt je tussenjaar veilig afgerond en bent teruggekeerd. Wat zijn je plannen voor de toekomst?
A.De titel die de wereld me heeft gegeven is "een Koreaanse werkzoekende die bijna afstudeert". Toch ben ik niet bang om me op een baan voor te bereiden. Het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik helemaal niet bang ben, maar vergeleken met mijn vrienden ben ik relatief weinig bezorgd. Als ik niet direct na mijn afstuderen een baan vind, denk ik erover om na mijn afstuderen nog ongeveer zes maanden een tussenjaar te nemen (als mijn familie en vriend dat goedvinden, haha). Mijn droom is om Chinees te leren in China, of Spaans en de Zuid-Amerikaanse cultuur te leren in Latijns-Amerika, of stage te lopen in het buitenland of aan een ander tussenjaarprogramma deel te nemen. Ik hoop tegen die tijd een baan te vinden, maar ook als dat niet lukt, zal ik dankbaar zijn voor de kans en volop van mijn tussenjaar genieten.
Ook als het om werk gaat, denk ik aan plekken waar ik mijn vaardigheden en ervaring verder kan opbouwen. Ik houd van Engels, dus ik zou graag bij een bedrijf werken waar ik mijn Engels kan verbeteren terwijl ik leer hoe ik mijn werk moet uitvoeren — een bedrijf waar Engels centraal staat. Of ik zou graag bij een non-profitorganisatie of sociale onderneming werken die zich bezighoudt met internationale betrekkingen en samenwerking, of door praktisch werk vaardigheden opdoen. Daarna wil ik meer geld sparen en een masteropleiding in internationale ontwikkeling volgen. Ik ben vooral meer geïnteresseerd geraakt in vluchtelingen en armoede... Vooral het zien van vluchtelingenkinderen in Cambodja lijkt die interesse te hebben verdiept.
Wat ik het meest vervelend vind, zijn de typische Koreaanse twintigers die alleen maar bij bedrijven gaan werken om geld te verdienen, diploma's en certificaten verzamelen om daar binnen te komen, voor examens studeren en hun TOEIC-scores opkrikken. Het doet me pijn om te zien hoe mensen zich vanaf hun twintiger jaren zo uitsloven zonder ooit stil te staan bij de reden of het doel van hun leven. Ik vind dat zulk gedrag geen recht doet aan de kostbare jeugd van je twintiger jaren, die nooit meer terugkomt.
Een tijd om mezelf te onderzoeken; een tijd om een duidelijker beeld van de toekomst te schetsen.
V. Tot slot: wat betekent een "tussenjaar" voor mij?
A.Aanvankelijk kende ik de term 'tussenjaar' niet, maar dankzij deze organisatie voor tussenjaren leerde ik de term kennen en besefte ik: 'Eigenlijk ben ik mijn tussenjaar best goed aan het invullen!' Daar was ik dankbaar voor. Zulke periodes kunnen in sommige opzichten noodzakelijker zijn dan de verplichte vakken die je op school volgt, maar veel mensen maken ze mee zonder dat te beseffen.
© Korea gapyear
Voor mij is een tussenjaar een tijd om over mezelf na te denken en de toekomst helderder voor me te zienZo zou ik het willen omschrijven. Alleen maar een tijdje studieverlof nemen en mijn studie tijdelijk onderbreken, betekent niet dat mijn universiteitsleven stil komt te liggen. Een tussenjaar kan juist, dankzij de vele extra uren die je krijgt, een tijd zijn om na te denken over wie ik ben, wat het doel van mijn leven is, hoe ik de wereld kan veranderen en hoe ik daaraan kan bijdragen. Bovendien kunnen we tijdens dat proces waarschijnlijk een duidelijker beeld vormen van onze toekomst. Tijdens mijn tussenjaar kon ik ook de dromen en toekomstbeelden die ik had ingeperkt opnieuw ontdekken en bevestigen, en nieuwe dromen vinden. In zekere zin kan een tussenjaar dus zelfs waardevoller zijn dan de vakken die je op school volgt.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
