#Persoonlijke groei #Nieuwe ervaringen #Au pair in Zuid-Korea
|
Tijdens een tussenjaar in Zuid-Korea woonde een deelnemer uit Denemarken bij een Koreaans gastgezin en hielp ze met de zorg voor de kinderen via het Au Pair-Demi Pair-programma van Korea GapYear. Ze lazen bijna elke dag samen. Als de kinderen geen zin hadden om te lezen, verzon de deelnemer Engelse verhaaltjes bij de plaatjes. Buiten het huis was het een van de lastigste aanpassingen om naar activiteiten te gaan zonder de vrienden die ze in Denemarken gewend was. |

Ik koos Zuid-Korea omdat ik langere tijd wilde doorbrengen in een land waarvan de geschiedenis en taal me al lang interesseerden. Korea stond al jaren op mijn verlanglijstje, maar ik had nooit de juiste kans gehad om erheen te gaan. Ik wilde het land niet alleen als toerist bezoeken voor een korte tijd.
Ik wilde genoeg tijd hebben om meer te leren over de cultuur en te ontdekken hoe het dagelijks leven er echt uitzag.Toen ik online zocht naar manieren om tijdens mijn tussenjaar in Korea te blijven, kwam ik de website van Korea GapYear tegen. Ik bekeek de verschillende programma’s en vond het au pair-programma. Het voelde als de kans waar ik op had gewacht: naar Korea gaan, bij een lokaal gezin wonen en tijdens mijn tussenjaar iets zinvols doen.
Ik deed mee via Korea GapYearomdat ondersteuning het idee om au pair te worden in Korea een stuk haalbaarder maakte. Ik had overwogen om zelf een au pair-ervaring te regelen, maar alles alleen doen voelde onzeker.
Zonder een organisatie die me kon helpen een gastgezin te vinden en me door het proces kon begeleiden, leek het alsof ik veel dingen zelf zou moeten regelen. Voor mij werd Korea GapYear een brugtussen mijn wens om in Korea te wonen en de praktische hulp die ik nodig had om dat mogelijk te maken. Het speelde een belangrijke rol bij mijn keuze dat ik niet alles alleen hoefde te regelen.
In Denemarken heb ik veel jongere neven en nichten, dus ik was al gewend om tijd met kinderen door te brengen. Daardoor leerde ik dat je geduld nodig hebt om een band met kinderen op te bouwen.
In het begin zat ik gewoon in de buurt en lette ik op wat ze deden. Ik wilde me niet zomaar in hun spel mengen. In plaats daarvan bleef ik dichtbij, hielp ik als ze dat nodig hadden en liet ik onze band vanzelf groeien. Langzaam voelden we ons meer op ons gemak bij elkaar en vonden we onze eigen manieren om met elkaar te praten en samen tijd door te brengen.

We lazen, vertelden verhalen, speelden en beleefden samen allerlei onverwachte momenten.We lazen bijna elke dag een boek. Soms lazen we de woorden samen hardop. Als de kinderen geen zin hadden om te lezen, bedacht ik met behulp van de plaatjes een kort verhaal in het Engels. Daarna vroeg ik of ze het hadden begrepen. Zo werd lezen op een eenvoudige manier leuker en actiever.
Er gebeurde ook vaak wel iets grappigs. Op een dag stopten de kinderen dekens onder hun pyjama’s terwijl ze deden alsof ze iets anders waren. De jongen leek niet helemaal te begrijpen wat het spel was en stopte in plaats daarvan speelgoeddinosaurussen in zijn shirt. Het was zo’n onverwacht moment waar ik om moest lachen.
Als het sneeuwde, gingen we ook naar buiten om samen een sneeuwpop te maken. We bleven ongeveer een uur buiten, genoten van de sneeuw en brachten tijd met elkaar door. Deze gewone momenten werden een paar van mijn mooiste herinneringen.
Door speciale dagen te vieren en mee te gaan naar familiebijeenkomsten voelde ik me echt een lid van het gezin. Op mijn verjaardag maakte mijn gastgezin mijn favoriete Koreaanse kipgerecht en een ijstaart. Het was een lief gebaar waardoor ik me welkom en niet vergeten voelde.
Met Kerstmis kwam de hele familie bij elkaar. Ik kreeg zelfs een kerstcadeau, wat ik niet had verwacht. Ik mocht ook met het gezin mee naar een plaatsje bij Busan om de grootouders te ontmoeten. Door verjaardagen, feestdagen en familiebezoek mee te vieren, kon ik het Koreaanse gezinsleven op een manier ervaren die niet mogelijk was geweest als ik maar kort op bezoek was.
Ik keek niet alleen van buitenaf naar de cultuur. Ik deed mee aan de dagelijkse gewoontes en bijzondere momenten van het gezin.
Ik leerde dat ik kon toegeven wat ik moeilijk vond en toch verder kon gaan. Doordat ik opnieuw begon in een nieuw land, merkte ik beter welke situaties me ongemakkelijk maakten. Het hielp me ook eerlijk te zijn tegenover mezelf en dingen te proberen, zelfs als ik me niet helemaal zeker voelde.
Voor mijbetekende moed niet dat ik niet meer bang of onzeker was. Het betekende dat ik die gevoelens herkende en toch besloot mee te doen.

Mijn advies is om open te staan voor nieuwe ervaringen en positief te blijven als dingen anders lopen dan verwacht. Een tussenjaar kan vol leuke ontdekkingen zitten, maar je kunt je ook eenzaam of onzeker voelen. Soms moet je dingen doen die buiten je vertrouwde omgeving liggen. Het is belangrijk om op allebei voorbereid te zijn.
Alleen zijn of een moeilijk moment meemaken betekent niet dat je er niets waardevols uit kunt halen. Als je open blijft staan en naar de goede kanten kijkt, kan zelfs een ongemakkelijke situatie je helpen meer over jezelf te leren.Je hoeft je niet helemaal klaar te voelen voordat je begint. Soms is het belangrijkste dat je de moed hebt om het te proberen.
HetAu Pair-Demi Pair-programma van Korea GapYear geeft deelnemers de kans om bij een Koreaans gastgezin te wonen, te helpen met de kinderen en de Koreaanse cultuur te leren kennen via het dagelijks leven van een gezin.
In plaats van Korea alleen als bezoeker te leren kennen, kunnen deelnemers een band opbouwen met een lokaal gezin, dagelijkse gewoontes ontdekken en handige vaardigheden ontwikkelen, zoals communiceren, verantwoordelijkheid nemen en zich aanpassen.
|
Tijdens een tussenjaar in Zuid-Korea woonde een deelnemer uit Denemarken bij een Koreaans gastgezin en hielp ze met de zorg voor de kinderen via het Au Pair-Demi Pair-programma van Korea GapYear. Ze lazen bijna elke dag samen. Als de kinderen geen zin hadden om te lezen, verzon de deelnemer Engelse verhaaltjes bij de plaatjes. Buiten het huis was het een van de lastigste aanpassingen om naar activiteiten te gaan zonder de vrienden die ze in Denemarken gewend was. |

Ik koos Zuid-Korea omdat ik langere tijd wilde doorbrengen in een land waarvan de geschiedenis en taal me al lang interesseerden. Korea stond al jaren op mijn verlanglijstje, maar ik had nooit de juiste kans gehad om erheen te gaan. Ik wilde het land niet alleen als toerist bezoeken voor een korte tijd.
Ik wilde genoeg tijd hebben om meer te leren over de cultuur en te ontdekken hoe het dagelijks leven er echt uitzag.Toen ik online zocht naar manieren om tijdens mijn tussenjaar in Korea te blijven, kwam ik de website van Korea GapYear tegen. Ik bekeek de verschillende programma’s en vond het au pair-programma. Het voelde als de kans waar ik op had gewacht: naar Korea gaan, bij een lokaal gezin wonen en tijdens mijn tussenjaar iets zinvols doen.
Ik deed mee via Korea GapYearomdat ondersteuning het idee om au pair te worden in Korea een stuk haalbaarder maakte. Ik had overwogen om zelf een au pair-ervaring te regelen, maar alles alleen doen voelde onzeker.
Zonder een organisatie die me kon helpen een gastgezin te vinden en me door het proces kon begeleiden, leek het alsof ik veel dingen zelf zou moeten regelen. Voor mij werd Korea GapYear een brugtussen mijn wens om in Korea te wonen en de praktische hulp die ik nodig had om dat mogelijk te maken. Het speelde een belangrijke rol bij mijn keuze dat ik niet alles alleen hoefde te regelen.
In Denemarken heb ik veel jongere neven en nichten, dus ik was al gewend om tijd met kinderen door te brengen. Daardoor leerde ik dat je geduld nodig hebt om een band met kinderen op te bouwen.
In het begin zat ik gewoon in de buurt en lette ik op wat ze deden. Ik wilde me niet zomaar in hun spel mengen. In plaats daarvan bleef ik dichtbij, hielp ik als ze dat nodig hadden en liet ik onze band vanzelf groeien. Langzaam voelden we ons meer op ons gemak bij elkaar en vonden we onze eigen manieren om met elkaar te praten en samen tijd door te brengen.

We lazen, vertelden verhalen, speelden en beleefden samen allerlei onverwachte momenten.We lazen bijna elke dag een boek. Soms lazen we de woorden samen hardop. Als de kinderen geen zin hadden om te lezen, bedacht ik met behulp van de plaatjes een kort verhaal in het Engels. Daarna vroeg ik of ze het hadden begrepen. Zo werd lezen op een eenvoudige manier leuker en actiever.
Er gebeurde ook vaak wel iets grappigs. Op een dag stopten de kinderen dekens onder hun pyjama’s terwijl ze deden alsof ze iets anders waren. De jongen leek niet helemaal te begrijpen wat het spel was en stopte in plaats daarvan speelgoeddinosaurussen in zijn shirt. Het was zo’n onverwacht moment waar ik om moest lachen.
Als het sneeuwde, gingen we ook naar buiten om samen een sneeuwpop te maken. We bleven ongeveer een uur buiten, genoten van de sneeuw en brachten tijd met elkaar door. Deze gewone momenten werden een paar van mijn mooiste herinneringen.
Door speciale dagen te vieren en mee te gaan naar familiebijeenkomsten voelde ik me echt een lid van het gezin. Op mijn verjaardag maakte mijn gastgezin mijn favoriete Koreaanse kipgerecht en een ijstaart. Het was een lief gebaar waardoor ik me welkom en niet vergeten voelde.
Met Kerstmis kwam de hele familie bij elkaar. Ik kreeg zelfs een kerstcadeau, wat ik niet had verwacht. Ik mocht ook met het gezin mee naar een plaatsje bij Busan om de grootouders te ontmoeten. Door verjaardagen, feestdagen en familiebezoek mee te vieren, kon ik het Koreaanse gezinsleven op een manier ervaren die niet mogelijk was geweest als ik maar kort op bezoek was.
Ik keek niet alleen van buitenaf naar de cultuur. Ik deed mee aan de dagelijkse gewoontes en bijzondere momenten van het gezin.
Ik leerde dat ik kon toegeven wat ik moeilijk vond en toch verder kon gaan. Doordat ik opnieuw begon in een nieuw land, merkte ik beter welke situaties me ongemakkelijk maakten. Het hielp me ook eerlijk te zijn tegenover mezelf en dingen te proberen, zelfs als ik me niet helemaal zeker voelde.
Voor mijbetekende moed niet dat ik niet meer bang of onzeker was. Het betekende dat ik die gevoelens herkende en toch besloot mee te doen.

Mijn advies is om open te staan voor nieuwe ervaringen en positief te blijven als dingen anders lopen dan verwacht. Een tussenjaar kan vol leuke ontdekkingen zitten, maar je kunt je ook eenzaam of onzeker voelen. Soms moet je dingen doen die buiten je vertrouwde omgeving liggen. Het is belangrijk om op allebei voorbereid te zijn.
Alleen zijn of een moeilijk moment meemaken betekent niet dat je er niets waardevols uit kunt halen. Als je open blijft staan en naar de goede kanten kijkt, kan zelfs een ongemakkelijke situatie je helpen meer over jezelf te leren.Je hoeft je niet helemaal klaar te voelen voordat je begint. Soms is het belangrijkste dat je de moed hebt om het te proberen.
HetAu Pair-Demi Pair-programma van Korea GapYear geeft deelnemers de kans om bij een Koreaans gastgezin te wonen, te helpen met de kinderen en de Koreaanse cultuur te leren kennen via het dagelijks leven van een gezin.
In plaats van Korea alleen als bezoeker te leren kennen, kunnen deelnemers een band opbouwen met een lokaal gezin, dagelijkse gewoontes ontdekken en handige vaardigheden ontwikkelen, zoals communiceren, verantwoordelijkheid nemen en zich aanpassen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.