Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Werd positiever nadat ze afstand had genomen van de beschaving #Het zelfvertrouwen om moeilijke uitdagingen te overwinnen #Was al dankbaar dat ze in Korea woonde
Ik denk dat ik zelfs kleine dingen ben gaan waarderen. Ik was dankbaar als ik iets op tv zag, en voelde me zelfs dankbaar wanneer ik een hamburger at. Ik denk dat ik een stuk positiever ben geworden. In Korea raak ik van streek als een restaurant ook maar een beetje vies is, en vinden we het vanzelfsprekend dat er metro’s en hoge gebouwen zijn, maar daar staan geen gebouwen van meer dan twee verdiepingen. Daardoor voelt het wonen in Korea zelf al als iets om dankbaar voor te zijn. En ik heb meer zelfvertrouwen gekregen. Doordat ik met veel meer mensen in contact kwam, heeft het doen van verkoopwerk mijn zelfvertrouwen enorm vergroot. Op mensen afstappen en met hen praten, terwijl ik ze daarvoor nauwelijks kende, heeft mijn zelfvertrouwen echt vergroot en voelde goed.
-Een Harvard-professor vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken / Yang Soyeon, Bae Yoonju — deelnemers van Gap Year Tribe / gap year van 12 weken |
V.Hoe was de manager met wie jullie samenwerkten normaal gesproken?
Soyeon: Ze worden geleid door een getrouwd stel. Ze hebben het allebei druk, maar de man vit niet op de vrijwilligers om elk klein dingetje; hij is meer als een vader
Hij houdt op hoofdlijnen een oogje op hen. Hij kijkt naar de zakelijke contacten van mensen en verkent mogelijkheden in het buitenland, dat soort dingen, terwijl de vrouw zich meer bezighoudt met details,
zoals de omstandigheden van de managers en wat er voor de kinderen gedaan moet worden. Ze hadden het dus allebei druk. Samen kwamen ze elke week
alleen tijdens de maaltijd voor vrijwilligers met elkaar in gesprek; verder waren er geen gelegenheden om te praten.
Yoonju: We hadden elke vrijdag een vergadering. Dan vroegen ze: ‘Wat heb je tot nu toe gedaan?’ en gaf je antwoord.
Daarna werd er geen aparte feedback uitgewisseld. Er was geen persoonlijke feedback, dus je moest echt alles zelf doen.
Soyeon: O, ik kreeg wel feedback. Ik ging vaak naar het kantoor van de manager en bezocht zelfs de handwerkfabriek, dus
Evelyn gaf me veel feedback, en haar man was creatief en gaf me vertrouwen en motivatie.
Evelyn is nogal cynisch, dus in het begin verwachtten we niet dat ze moederlijk zou zijn. Maar als je haar eenmaal leert kennen, is ze een warm persoon,
al lacht ze niet veel.
Yoonju: Toch is Evelyn heel attent als het gaat om de toestand van managers en vrijwilligers. Als de schoonmaakster van onze accommodatie
niet kwam of het flessenwater niet werd bezorgd, werd ze meteen boos. Maar wat het werk betreft,liet ze de boel op zijn beloop.
Een Fransman zei dat samenwerken met Evelyn moeilijk was, omdat ze alleen maar ‘oké’ zei zonder feedback te geven.
Soyeon: Ze bracht me zelfs naar het vliegveld toen ik naar huis terugging.
Yoonju: Dus die Brit klaagde dat Soyeon er al drie maanden was terwijl hij er al acht maanden was, en dat ze hem alleen maar begroette.
Soyeon: Dat komt doordat ik hetzelfde traject volgde. Beide leden van het stel zijn hoogopgeleid, en de vrijwilligers waren dat doorgaans ook.
Ze hadden allemaal een doctoraat en waren ergens tussen begin twintig en eind twintig, of rond de dertig. Er waren geneeskundestudenten,
en kantoormedewerkers van succesvolle bedrijven. Wij waren de enige studenten en waren jong.
V. Je zei dat jullie tussen de instellingen door op motoren reden — ik ben benieuwd hoe dat was.
Soyeon: Later raakte ik gewend aan motorrijden.
Yoonju: Het is leuk als je goed kunt rijden.
Soyeon: Maar je moet beslist een reisverzekering afsluiten. Toen ik daarheen ging, kreeg ik namelijk hoge koorts. Ik was ongeveer één à twee weken ziek.
Het was zwaar. Toen ik in Bangkok was, was ik ziek en uitgeput. In een privéziekenhuis kostte alleen al een injectie 70.000 won.
Daarom denk ik dat een reisverzekering noodzakelijk is.
Yoonju: Tot mijn schaamte kreeg ik op de dag dat ik hoge koorts had een motorongeluk. Ik reed en moest rechtsaf slaan, maar op die plek lag zand
en ik gleed uit. Ik raakte gewond aan mijn been. Op dat moment besefte ik niet dat ik gewond was en schaamde ik me toen mensen me hielpen.
Toen ik op kantoor aankwam en had ontbeten, wilde ik het servies terugzetten, maar mijn been deed pijn en wilde niet bewegen.
Terwijl ze me daarheen droegen, belde zij (Soyeon) om te zeggen dat ze hoge koorts had.
Soyeon: Nadat we allebei gewond en ziek waren geworden, kreeg Jae-eun (een deelnemer aan het gap year in dezelfde periode) ook nog een ongeluk.
Dus ze zeiden dat de drie Koreaanse vrouwen hier hun geluk hadden opgebruikt (lacht).
Toch is het fijne dat we tijdens de maaltijden soms activiteiten doen waarbij elk land zijn eigen eten bereidt.
Yoonju : Dus besloten we Koreaans eten te maken, maar we konden de ingrediënten niet vinden. We schaamden ons toen we janchi guksu (feestnoedels) probeerden te maken.
Soyeon : Als je gaat, moet je zeker veel Koreaans eten meenemen. De kinderen daar houden ook van Koreaans eten.
Ze vinden het leuk als je gim (gedroogd zeewier) cadeau geeft. Neem veel Koreaans eten mee en ook wat extra geld.
Je krijgt daar 4.000 baht, maar dat is snel op. Ik reisde veel, dus gaf ik het uit aan vervoer en was het zo op.
Yoonju: Duizend baht is ongeveer 30.000 won, en dat kun je echt in een week opmaken. Als je wilt, is het zo op.
V.Hebben jullie, naast werkgerelateerde zaken in Thailand, nog andere herinneringen?
Soyeon"Ik zei zelfverzekerd tegen de manager: 'Ik heb zoveel gewerkt, dus ik wil de resterende week vrij nemen om te ontspannen', en ik ben zelfs alleen op reis gegaan. Voordat ik terugging naar Korea wilde ik nog andere plekken zien, dus ging ik op reis. Daardoor had ik tijd voor mezelf en ontmoette ik allerlei internationale vrienden — het was geweldig. Tegen het einde was ik zo gehecht geraakt dat het bijna verdrietig was om weg te gaan, en dacht ik: 'Ik wil absoluut nog eens naar Thailand.' Ik heb nog steeds contact met de vrijwilligersvrienden."
Yoonju"Toen ik vanuit Thailand terugkeerde naar Korea, voelde ik me leeg. Het leek alsof ik had gedroomd, dus voelde ik me twee weken lang lusteloos en kon ik me niet op mijn werk concentreren. Niet dat ik weer aan het werk wil, maar ik wil terug om er op bezoek te gaan."
Soyeon"Het is niet precies als een familie, maar de sfeer is wel familiair. Tijdens het werk werkt iedereen individueel, maar als er een gezamenlijk project is, komen we bij elkaar, gaan we samen naar de locatie, hebben we plezier en maken we veel foto's — we letten echt op elkaar. Eén keer per week praten we tijdens de 'vrijwilligersavond' met elkaar en delen we eten. Dat is fijn, maar als het om werk gaat, doet iedereen vooral zijn eigen ding."
V.Ik ben benieuwd wat er veranderde nadat jullie een tussenjaar hadden genomen.
Yoonju"Ik denk dat mijn instelling positiever is geworden. Terwijl ik in Thailand was, reisde ik door Azië en ging ik naar Singapore."
Ik was al eens in Singapore geweest. Na mijn werk in Thailand en mijn bezoek aan Singapore leek werken in het buitenland me niet langer zo'n slecht idee,
en mijn neef, die in Singapore woont en de stad een beetje beu is, bleef maar zeggen: 'Is Singapore niet geweldig? Ik snap echt niet wat er zo leuk is aan Thailand.'
dus zei ik meteen: nee."
Soyeon"Daar stopte ik met make-up dragen en droeg ik 'oma's broeken' met elastiek in de taille, waardoor ik me steeds verder van de beschaving verwijderd voelde.
Als ik op de motor zat, kon ik al ontroerd raken door alleen maar naar de lucht te kijken — dat soort dingen gebeurde. Zelf maakte ik zelfs foto's met een camera terwijl ik op de motor reed,
dus begon ik landschapsfoto's te maken en veranderde ik geleidelijk in een plattelandsmeisje.
Ik had in de stad gewoond en verbleef voor het eerst lange tijd op het platteland; daardoor veranderde mijn instelling. Ik hield van de
onschuld van de mensen op het platteland. De Thaise cultuur is anders, en omdat het een boeddhistisch land is, gelden er regels zoals dat vrouwen niet voor monniken mogen staan,
en de kinderen in de instelling waren aardig. Daardoor raakte ik juist meer bevriend met Thaise mensen dan alleen met de vrijwilligers. Mijn persoonlijkheid
veranderde — vroeger hield ik niet van kinderen in Korea, maar dat lijkt veranderd. En ik begon te denken dat tegenslagen niet zo erg zijn."
Yoonju"Zelfs als iets een beetje moeilijk is, denk ik: 'Dat stelt niets voor vergeleken met wat ik heb meegemaakt.'
En toen mijn neef in Singapore vroeg: 'Hoe kun je in een slaapzaal verblijven?' antwoordde ik: 'Waarom zou dat niet kunnen?'
en uiteindelijk vroeg ik hem hetzelfde."
Soyeon"Ik denk dat ik zelfs voor kleine dingen dankbaar ben geworden. Ik was al blij dat er een tv was, en dankbaar als ik gewoon een hamburger kon eten."
Ik denk dat ik op een positieve manier veel veranderd ben. Als ik in Korea ben, word ik al boos als een restaurant ook maar een beetje vies is, en...
We beschouwen metro's en hoge gebouwen als vanzelfsprekend, maar daar zijn er geen gebouwen hoger dan twee verdiepingen.
Dus ben ik al dankbaar dat ik in Korea woon. En ik heb ook zelfvertrouwen gekregen, want...
Doordat ik veel met mensen in contact kwam, heeft verkoopwerk me veel meer zelfvertrouwen gegeven.
Ik begon zomaar op mensen af te stappen die ik nauwelijks kende en mezelf op te dringen. Daardoor kreeg ik veel meer zelfvertrouwen en dat voelde goed.
V.Zouden jullie het weer doen als zich in de toekomst zo'n kans voordoet?
Soyeon : Ja, dat zou ik doen.
Yoonju : Ja, dat zou ik doen. Mijn moeder zei dat ik me later, als ik geen baan kan vinden, aan vrijwilligerswerk moet wijden en bij ngo’s moet gaan wonen.
Soyeon : De vrijwilligers die met ons meededen, zijn mensen die, nadat ze veel geld hebben verdiend, de rest van hun leven bij ngo’s rondtrekken.
V.Voor wie is het programma ‘Harvard-professor vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken’ volgens jou geschikt?
Yoonju: Om daar een project op te zetten, moet je zelf een project kunnen bedenken. Ik denk dat je in staat moet zijn een project te ontwikkelen dat bij je studierichting past en het vervolgens uit te voeren.
Soyeon: Ik denk dat je ook creatief moet zijn. Omdat ik twee studies had gedaan, wilde ik het werk doen dat ik zelf graag wilde doen.
Ik heb betaald om erheen te gaan (lacht), maar de tijd die ik op kantoor doorbracht, was verloren tijd. Ik wist niet wat ik daar moest doen.
Ik had gesolliciteerd naar een functie in marketing en verkoop, en dacht zelfs: ‘Waarom moet ik vrijwilligerswerk doen als docent Engels en voor oma’s zorgen?’
Ik gaf een presentatie en vertelde tijdens een gesprek onder vier ogen met de manager dat ik dat soort werk wilde doen.
Toen de manager een breed onderwerp koos dat bij mijn studierichting paste, maakte ik concrete plannen en voerde ik het werk uit.
(Project, dat moet moeilijk zijn geweest) Een groot project helemaal alleen doen was moeilijk. Er was daar geen basis...
Het was geen gevestigde organisatie; het waren gewoon studenten die nog maar één à twee jaar hun studie hadden gevolgd, dus we wisten niet veel.
Toch gaf ik presentaties en kreeg ik veel feedback. De manager prees wat goed ging en moedigde me aan, waardoor ik zelfvertrouwen kreeg.
Mensen die hun hele leven in de stad hebben gewoond, zullen zich waarschijnlijk niet makkelijk aanpassen.
Want in die omgeving grazen er koeien vlak bij het kantoor en lopen er zeven honden rond,
Er zijn ook mieren. Ik denk dat mensen die erg gewend zijn aan het stadsleven het daar moeilijk zouden vinden.
Je moet ook goed kunnen aanvoelen wat er speelt. We waren namelijk niet de enigen die in de accommodatie woonden; alle vrijwilligers verbleven in hetzelfde huis.
Door culturele verschillen tussen landen kunnen er misverstanden ontstaan, ook als iets niet zo bedoeld is. Omdat Engels niet onze moedertaal is,
is het moeilijk om elkaar te begrijpen, maar aan gezichtsuitdrukkingen, gebaren, intonatie en reacties kun je veel aflezen.
Je moet dus gevoelig genoeg zijn om dat aan te voelen. En het is fijn als iemand overkomt als iemand die zich overal wel kan redden.
V.Jullie waren de jongsten onder de deelnemers — was het leeftijdsverschil groot?
Yunju: Maar in het buitenland is er niet zo’n sterke hiërarchie op basis van leeftijd, dus waren we als vrienden met elkaar.
Soyeon: Bovendien waren wij daar studenten en zij werkende volwassenen. Mijn partner was Chinees en werkte bij een internationaal bedrijf.
Ze werkten daar. Toen ik me zorgen maakte over het vinden van een baan en mijn toekomst, gaf mijn Chinese vriendin me veel advies.
Omdat ze in de marketing werkte, kreeg ik veel feedback van mijn Chinese vriendin.
Evelyn (de manager) voelt zo goed aan hoe de vrijwilligers eraan toe zijn dat ze, zonder iets te zeggen, subtiel voor hen zorgt.
Ze vraagt of ze iets nodig hebben. En als het echt zwaar is, kun je naar de manager gaan en haar vragen of ze even tijd voor je heeft,
Als je je zorgen maakt over werk of je loopbaan, neemt manager Evelyn je mee met de auto, laat ze je voorin naast haar zitten en praat ze met je.
Omdat zij veel ouder waren dan wij.
V.Het was een periode waarin je zogenaamde ‘specs’ (kwalificaties voor je cv) kon opbouwen. Heb je ooit het gevoel gehad dat je door je tussenjaar achterop raakte?
Soyeon: Ik had helemaal niet het gevoel dat ik achterliep. Ik heb tenslotte stagegelopen bij een vrijwilligersorganisatie — vrijwilligerswerk gedaan, stagegelopen en gereisd,
dus Koreaanse vrienden waren eigenlijk jaloers. Zelfs als je in Korea stage loopt, doe je alleen de taken die je krijgt toegewezen, maar daar
doe je dingen op eigen initiatief. Ik denk dat ik daar dingen heb gedaan die ik in Korea niet had kunnen doen, dus ik vind niet dat ik achterloop.
Yunju: Maar toen voelde drie maanden als heel lang; toen ik terugkwam in Korea, vloog een maand voorbij.
Maar destijds dacht ik dat ik er een jaar was. Het voelt alsof ik er ongeveer een jaar ben geweest.
V. Je hebt een fijn tussenjaar gehad en bent teruggekomen. Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Soyeon : We hebben plannen gemaakt om weer naar Thailand te gaan. Nu ik terug ben in Korea, komen de herinneringen aan mijn tijd in Thailand weer boven en merk ik zelfs dat ik het eten mis dat ik destijds niet te pruimen vond. Toen ik in Thailand was, dacht ik er zelfs over om opnieuw een studiepauze te nemen. Ik wilde zoiets nog eens proberen. Ik heb me inmiddels aangemeld om weer te gaan studeren, maar als ik dat echt wilde, zou ik maar één semester volgen en de overige semesters vrij nemen en vertrekken.
Ik denk dat ik zelfs kleine dingen ben gaan waarderen. Ik was dankbaar als ik iets op tv zag, en voelde me zelfs dankbaar wanneer ik een hamburger at. Ik denk dat ik een stuk positiever ben geworden. In Korea raak ik van streek als een restaurant ook maar een beetje vies is, en vinden we het vanzelfsprekend dat er metro’s en hoge gebouwen zijn, maar daar staan geen gebouwen van meer dan twee verdiepingen. Daardoor voelt het wonen in Korea zelf al als iets om dankbaar voor te zijn. En ik heb meer zelfvertrouwen gekregen. Doordat ik met veel meer mensen in contact kwam, heeft het doen van verkoopwerk mijn zelfvertrouwen enorm vergroot. Op mensen afstappen en met hen praten, terwijl ik ze daarvoor nauwelijks kende, heeft mijn zelfvertrouwen echt vergroot en voelde goed.
-Een Harvard-professor vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken / Yang Soyeon, Bae Yoonju — deelnemers van Gap Year Tribe / gap year van 12 weken |
V.Hoe was de manager met wie jullie samenwerkten normaal gesproken?
Soyeon: Ze worden geleid door een getrouwd stel. Ze hebben het allebei druk, maar de man vit niet op de vrijwilligers om elk klein dingetje; hij is meer als een vader
Hij houdt op hoofdlijnen een oogje op hen. Hij kijkt naar de zakelijke contacten van mensen en verkent mogelijkheden in het buitenland, dat soort dingen, terwijl de vrouw zich meer bezighoudt met details,
zoals de omstandigheden van de managers en wat er voor de kinderen gedaan moet worden. Ze hadden het dus allebei druk. Samen kwamen ze elke week
alleen tijdens de maaltijd voor vrijwilligers met elkaar in gesprek; verder waren er geen gelegenheden om te praten.
Yoonju: We hadden elke vrijdag een vergadering. Dan vroegen ze: ‘Wat heb je tot nu toe gedaan?’ en gaf je antwoord.
Daarna werd er geen aparte feedback uitgewisseld. Er was geen persoonlijke feedback, dus je moest echt alles zelf doen.
Soyeon: O, ik kreeg wel feedback. Ik ging vaak naar het kantoor van de manager en bezocht zelfs de handwerkfabriek, dus
Evelyn gaf me veel feedback, en haar man was creatief en gaf me vertrouwen en motivatie.
Evelyn is nogal cynisch, dus in het begin verwachtten we niet dat ze moederlijk zou zijn. Maar als je haar eenmaal leert kennen, is ze een warm persoon,
al lacht ze niet veel.
Yoonju: Toch is Evelyn heel attent als het gaat om de toestand van managers en vrijwilligers. Als de schoonmaakster van onze accommodatie
niet kwam of het flessenwater niet werd bezorgd, werd ze meteen boos. Maar wat het werk betreft,liet ze de boel op zijn beloop.
Een Fransman zei dat samenwerken met Evelyn moeilijk was, omdat ze alleen maar ‘oké’ zei zonder feedback te geven.
Soyeon: Ze bracht me zelfs naar het vliegveld toen ik naar huis terugging.
Yoonju: Dus die Brit klaagde dat Soyeon er al drie maanden was terwijl hij er al acht maanden was, en dat ze hem alleen maar begroette.
Soyeon: Dat komt doordat ik hetzelfde traject volgde. Beide leden van het stel zijn hoogopgeleid, en de vrijwilligers waren dat doorgaans ook.
Ze hadden allemaal een doctoraat en waren ergens tussen begin twintig en eind twintig, of rond de dertig. Er waren geneeskundestudenten,
en kantoormedewerkers van succesvolle bedrijven. Wij waren de enige studenten en waren jong.
V. Je zei dat jullie tussen de instellingen door op motoren reden — ik ben benieuwd hoe dat was.
Soyeon: Later raakte ik gewend aan motorrijden.
Yoonju: Het is leuk als je goed kunt rijden.
Soyeon: Maar je moet beslist een reisverzekering afsluiten. Toen ik daarheen ging, kreeg ik namelijk hoge koorts. Ik was ongeveer één à twee weken ziek.
Het was zwaar. Toen ik in Bangkok was, was ik ziek en uitgeput. In een privéziekenhuis kostte alleen al een injectie 70.000 won.
Daarom denk ik dat een reisverzekering noodzakelijk is.
Yoonju: Tot mijn schaamte kreeg ik op de dag dat ik hoge koorts had een motorongeluk. Ik reed en moest rechtsaf slaan, maar op die plek lag zand
en ik gleed uit. Ik raakte gewond aan mijn been. Op dat moment besefte ik niet dat ik gewond was en schaamde ik me toen mensen me hielpen.
Toen ik op kantoor aankwam en had ontbeten, wilde ik het servies terugzetten, maar mijn been deed pijn en wilde niet bewegen.
Terwijl ze me daarheen droegen, belde zij (Soyeon) om te zeggen dat ze hoge koorts had.
Soyeon: Nadat we allebei gewond en ziek waren geworden, kreeg Jae-eun (een deelnemer aan het gap year in dezelfde periode) ook nog een ongeluk.
Dus ze zeiden dat de drie Koreaanse vrouwen hier hun geluk hadden opgebruikt (lacht).
Toch is het fijne dat we tijdens de maaltijden soms activiteiten doen waarbij elk land zijn eigen eten bereidt.
Yoonju : Dus besloten we Koreaans eten te maken, maar we konden de ingrediënten niet vinden. We schaamden ons toen we janchi guksu (feestnoedels) probeerden te maken.
Soyeon : Als je gaat, moet je zeker veel Koreaans eten meenemen. De kinderen daar houden ook van Koreaans eten.
Ze vinden het leuk als je gim (gedroogd zeewier) cadeau geeft. Neem veel Koreaans eten mee en ook wat extra geld.
Je krijgt daar 4.000 baht, maar dat is snel op. Ik reisde veel, dus gaf ik het uit aan vervoer en was het zo op.
Yoonju: Duizend baht is ongeveer 30.000 won, en dat kun je echt in een week opmaken. Als je wilt, is het zo op.
V.Hebben jullie, naast werkgerelateerde zaken in Thailand, nog andere herinneringen?
Soyeon"Ik zei zelfverzekerd tegen de manager: 'Ik heb zoveel gewerkt, dus ik wil de resterende week vrij nemen om te ontspannen', en ik ben zelfs alleen op reis gegaan. Voordat ik terugging naar Korea wilde ik nog andere plekken zien, dus ging ik op reis. Daardoor had ik tijd voor mezelf en ontmoette ik allerlei internationale vrienden — het was geweldig. Tegen het einde was ik zo gehecht geraakt dat het bijna verdrietig was om weg te gaan, en dacht ik: 'Ik wil absoluut nog eens naar Thailand.' Ik heb nog steeds contact met de vrijwilligersvrienden."
Yoonju"Toen ik vanuit Thailand terugkeerde naar Korea, voelde ik me leeg. Het leek alsof ik had gedroomd, dus voelde ik me twee weken lang lusteloos en kon ik me niet op mijn werk concentreren. Niet dat ik weer aan het werk wil, maar ik wil terug om er op bezoek te gaan."
Soyeon"Het is niet precies als een familie, maar de sfeer is wel familiair. Tijdens het werk werkt iedereen individueel, maar als er een gezamenlijk project is, komen we bij elkaar, gaan we samen naar de locatie, hebben we plezier en maken we veel foto's — we letten echt op elkaar. Eén keer per week praten we tijdens de 'vrijwilligersavond' met elkaar en delen we eten. Dat is fijn, maar als het om werk gaat, doet iedereen vooral zijn eigen ding."
V.Ik ben benieuwd wat er veranderde nadat jullie een tussenjaar hadden genomen.
Yoonju"Ik denk dat mijn instelling positiever is geworden. Terwijl ik in Thailand was, reisde ik door Azië en ging ik naar Singapore."
Ik was al eens in Singapore geweest. Na mijn werk in Thailand en mijn bezoek aan Singapore leek werken in het buitenland me niet langer zo'n slecht idee,
en mijn neef, die in Singapore woont en de stad een beetje beu is, bleef maar zeggen: 'Is Singapore niet geweldig? Ik snap echt niet wat er zo leuk is aan Thailand.'
dus zei ik meteen: nee."
Soyeon"Daar stopte ik met make-up dragen en droeg ik 'oma's broeken' met elastiek in de taille, waardoor ik me steeds verder van de beschaving verwijderd voelde.
Als ik op de motor zat, kon ik al ontroerd raken door alleen maar naar de lucht te kijken — dat soort dingen gebeurde. Zelf maakte ik zelfs foto's met een camera terwijl ik op de motor reed,
dus begon ik landschapsfoto's te maken en veranderde ik geleidelijk in een plattelandsmeisje.
Ik had in de stad gewoond en verbleef voor het eerst lange tijd op het platteland; daardoor veranderde mijn instelling. Ik hield van de
onschuld van de mensen op het platteland. De Thaise cultuur is anders, en omdat het een boeddhistisch land is, gelden er regels zoals dat vrouwen niet voor monniken mogen staan,
en de kinderen in de instelling waren aardig. Daardoor raakte ik juist meer bevriend met Thaise mensen dan alleen met de vrijwilligers. Mijn persoonlijkheid
veranderde — vroeger hield ik niet van kinderen in Korea, maar dat lijkt veranderd. En ik begon te denken dat tegenslagen niet zo erg zijn."
Yoonju"Zelfs als iets een beetje moeilijk is, denk ik: 'Dat stelt niets voor vergeleken met wat ik heb meegemaakt.'
En toen mijn neef in Singapore vroeg: 'Hoe kun je in een slaapzaal verblijven?' antwoordde ik: 'Waarom zou dat niet kunnen?'
en uiteindelijk vroeg ik hem hetzelfde."
Soyeon"Ik denk dat ik zelfs voor kleine dingen dankbaar ben geworden. Ik was al blij dat er een tv was, en dankbaar als ik gewoon een hamburger kon eten."
Ik denk dat ik op een positieve manier veel veranderd ben. Als ik in Korea ben, word ik al boos als een restaurant ook maar een beetje vies is, en...
We beschouwen metro's en hoge gebouwen als vanzelfsprekend, maar daar zijn er geen gebouwen hoger dan twee verdiepingen.
Dus ben ik al dankbaar dat ik in Korea woon. En ik heb ook zelfvertrouwen gekregen, want...
Doordat ik veel met mensen in contact kwam, heeft verkoopwerk me veel meer zelfvertrouwen gegeven.
Ik begon zomaar op mensen af te stappen die ik nauwelijks kende en mezelf op te dringen. Daardoor kreeg ik veel meer zelfvertrouwen en dat voelde goed.
V.Zouden jullie het weer doen als zich in de toekomst zo'n kans voordoet?
Soyeon : Ja, dat zou ik doen.
Yoonju : Ja, dat zou ik doen. Mijn moeder zei dat ik me later, als ik geen baan kan vinden, aan vrijwilligerswerk moet wijden en bij ngo’s moet gaan wonen.
Soyeon : De vrijwilligers die met ons meededen, zijn mensen die, nadat ze veel geld hebben verdiend, de rest van hun leven bij ngo’s rondtrekken.
V.Voor wie is het programma ‘Harvard-professor vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken’ volgens jou geschikt?
Yoonju: Om daar een project op te zetten, moet je zelf een project kunnen bedenken. Ik denk dat je in staat moet zijn een project te ontwikkelen dat bij je studierichting past en het vervolgens uit te voeren.
Soyeon: Ik denk dat je ook creatief moet zijn. Omdat ik twee studies had gedaan, wilde ik het werk doen dat ik zelf graag wilde doen.
Ik heb betaald om erheen te gaan (lacht), maar de tijd die ik op kantoor doorbracht, was verloren tijd. Ik wist niet wat ik daar moest doen.
Ik had gesolliciteerd naar een functie in marketing en verkoop, en dacht zelfs: ‘Waarom moet ik vrijwilligerswerk doen als docent Engels en voor oma’s zorgen?’
Ik gaf een presentatie en vertelde tijdens een gesprek onder vier ogen met de manager dat ik dat soort werk wilde doen.
Toen de manager een breed onderwerp koos dat bij mijn studierichting paste, maakte ik concrete plannen en voerde ik het werk uit.
(Project, dat moet moeilijk zijn geweest) Een groot project helemaal alleen doen was moeilijk. Er was daar geen basis...
Het was geen gevestigde organisatie; het waren gewoon studenten die nog maar één à twee jaar hun studie hadden gevolgd, dus we wisten niet veel.
Toch gaf ik presentaties en kreeg ik veel feedback. De manager prees wat goed ging en moedigde me aan, waardoor ik zelfvertrouwen kreeg.
Mensen die hun hele leven in de stad hebben gewoond, zullen zich waarschijnlijk niet makkelijk aanpassen.
Want in die omgeving grazen er koeien vlak bij het kantoor en lopen er zeven honden rond,
Er zijn ook mieren. Ik denk dat mensen die erg gewend zijn aan het stadsleven het daar moeilijk zouden vinden.
Je moet ook goed kunnen aanvoelen wat er speelt. We waren namelijk niet de enigen die in de accommodatie woonden; alle vrijwilligers verbleven in hetzelfde huis.
Door culturele verschillen tussen landen kunnen er misverstanden ontstaan, ook als iets niet zo bedoeld is. Omdat Engels niet onze moedertaal is,
is het moeilijk om elkaar te begrijpen, maar aan gezichtsuitdrukkingen, gebaren, intonatie en reacties kun je veel aflezen.
Je moet dus gevoelig genoeg zijn om dat aan te voelen. En het is fijn als iemand overkomt als iemand die zich overal wel kan redden.
V.Jullie waren de jongsten onder de deelnemers — was het leeftijdsverschil groot?
Yunju: Maar in het buitenland is er niet zo’n sterke hiërarchie op basis van leeftijd, dus waren we als vrienden met elkaar.
Soyeon: Bovendien waren wij daar studenten en zij werkende volwassenen. Mijn partner was Chinees en werkte bij een internationaal bedrijf.
Ze werkten daar. Toen ik me zorgen maakte over het vinden van een baan en mijn toekomst, gaf mijn Chinese vriendin me veel advies.
Omdat ze in de marketing werkte, kreeg ik veel feedback van mijn Chinese vriendin.
Evelyn (de manager) voelt zo goed aan hoe de vrijwilligers eraan toe zijn dat ze, zonder iets te zeggen, subtiel voor hen zorgt.
Ze vraagt of ze iets nodig hebben. En als het echt zwaar is, kun je naar de manager gaan en haar vragen of ze even tijd voor je heeft,
Als je je zorgen maakt over werk of je loopbaan, neemt manager Evelyn je mee met de auto, laat ze je voorin naast haar zitten en praat ze met je.
Omdat zij veel ouder waren dan wij.
V.Het was een periode waarin je zogenaamde ‘specs’ (kwalificaties voor je cv) kon opbouwen. Heb je ooit het gevoel gehad dat je door je tussenjaar achterop raakte?
Soyeon: Ik had helemaal niet het gevoel dat ik achterliep. Ik heb tenslotte stagegelopen bij een vrijwilligersorganisatie — vrijwilligerswerk gedaan, stagegelopen en gereisd,
dus Koreaanse vrienden waren eigenlijk jaloers. Zelfs als je in Korea stage loopt, doe je alleen de taken die je krijgt toegewezen, maar daar
doe je dingen op eigen initiatief. Ik denk dat ik daar dingen heb gedaan die ik in Korea niet had kunnen doen, dus ik vind niet dat ik achterloop.
Yunju: Maar toen voelde drie maanden als heel lang; toen ik terugkwam in Korea, vloog een maand voorbij.
Maar destijds dacht ik dat ik er een jaar was. Het voelt alsof ik er ongeveer een jaar ben geweest.
V. Je hebt een fijn tussenjaar gehad en bent teruggekomen. Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Soyeon : We hebben plannen gemaakt om weer naar Thailand te gaan. Nu ik terug ben in Korea, komen de herinneringen aan mijn tijd in Thailand weer boven en merk ik zelfs dat ik het eten mis dat ik destijds niet te pruimen vond. Toen ik in Thailand was, dacht ik er zelfs over om opnieuw een studiepauze te nemen. Ik wilde zoiets nog eens proberen. Ik heb me inmiddels aangemeld om weer te gaan studeren, maar als ik dat echt wilde, zou ik maar één semester volgen en de overige semesters vrij nemen en vertrekken.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
