Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Van angst voor een onbekende omgeving naar een houding waarin ik uitdagingen omarm. #Meer zelfvertrouwen in communiceren en relaties opbouwen in het Engels. #Ik heb warme herinneringen aan het contact met de kinderen.
Samen herinneringen maken met kinderen in Ho Chi Minhstad, Vietnam
Hallo. Ik ben Kim Miji, een gapper die onlangs twee weken vrijwilligerswerk heeft gedaan in Ho Chi Minhstad. Ik heb deelgenomen aan het project ‘Geluk delen, uiten en liefde ontvangen met kinderen in Ho Chi Minhstad, Vietnam, wanneer mijn aanwezigheid straalt’ .
Toen mijn bedrijf dit jaar in maart onverwacht een regeling voor vrijwillig vervroegd vertrek invoerde vanwege financiële problemen, moest ik diep nadenken over mijn verdere loopbaan en toekomst. In die periode hoorde ik over het concept van een gap year. Tijdens mijn pauze dacht ik na over wat me echt interesseert en wat ik altijd al graag had willen doen. In plaats van alleen maar de tijd te verdrijven, wilde ik mijn blik verruimen met nieuwe ervaringen en tijd nemen om bij mezelf stil te staan.
In dat proces moest ik denken aan vrijwilligerswerk in het buitenland, iets dat al lange tijd op mijn bucketlist stond. Omdat ik graag met kinderen omga en het fijn vind om tijd met hen door te brengen, dacht ik dat dit project, waarin ik contact met kinderen kon maken en een betekenisvolle tijd met hen kon beleven, goed bij me paste. Daarom besloot ik mee te doen. Ik wilde mijn angst voor een onbekende omgeving overwinnen, met allerlei mensen in contact komen, een nieuwe kijk op de wereld krijgen en ervaren hoe het is om samen met kinderen een positieve invloed op iemand te hebben.
Mijn reizen naar het buitenland duurden doorgaans maar kort, zo'n drie nachten en vier dagen, dus ik maakte me zorgen over een langdurig verblijf in het buitenland. Ook voelde ik veel druk omdat ik in het Engels zou moeten communiceren, en ik was nogal terughoudend in het contact met nieuwe mensen. Toch kregen we vóór vertrek stapsgewijze uitleg over de voorbereidingen en was het materiaal voor de introductie uitgebreid uitgewerkt, zodat ik alles rustig kon voorbereiden. Daardoor viel een groot deel van de voorbereidingsstress weg en kon ik met een gerust gevoel aan het vrijwilligerswerk beginnen.
Ter plaatse ontmoette ik om 7.45 uur 's ochtends de contactpersoon op school. Daarna namen we de bus naar onze bestemming. De ochtendactiviteiten vonden meestal plaats van 8.30 tot 11.10 uur. Na de lunch hadden we tot 14.00 uur tijd voor onszelf. De middagactiviteiten eindigden om 15.30 uur; daarna waren we vrij. We hadden genoeg vrije tijd om de omgeving te verkennen of met de andere deelnemers contact te leggen, en zo uit te rusten en nieuwe energie op te doen.
De slaapzaal had acht bedden en was over het algemeen netjes, dus ik had geen problemen met het dagelijkse leven daar. Ik woonde samen met deelnemers van verschillende nationaliteiten en kwam zo vanzelf met hen in contact. Door kennis te maken met de ideeën en waarden van mensen die in heel andere omstandigheden waren opgegroeid, verruimde ik mijn blik. Wanneer mijn beperkte spreekvaardigheid in het Engels communicatie lastig maakte, hielp een Koreaanse vriendin met wie ik samenwoonde me vaak. Dat is me bijgebleven. Ik kreeg het vertrouwen dat je ook zonder perfect Engels prima contact kunt leggen, zolang je maar bereid bent om te communiceren.
De meest ontroerende momenten waren die met de kinderen van tweeënhalf jaar voor wie ik zorgde. In het begin vonden de kinderen me vreemd en waren ze op hun hoede, maar na verloop van tijd kwamen ze uit zichzelf naar me toe en begroetten ze me met een stralende glimlach. Als ik zat, kwamen ze vanzelf op mijn schoot zitten of pakten ze mijn hand vast. Dat was ontzettend lief en is me goed bijgebleven. Hoewel we verschillende talen spraken, kwamen de pure uitingen en warme gevoelens van de kinderen duidelijk over. Ook ik ging oprecht om hen geven.
Tijdens het vrijwilligerswerk stond ik opnieuw stil bij de moeilijkheden én het belang van het beroep van pedagogisch medewerker. Twee leerkrachten zorgden voor ongeveer negen kinderen op rustige dagen en zo'n vijftien op drukke dagen. Ik zag met eigen ogen hoe lastig het was om alle kinderen bij elkaar te krijgen, voor hen te zorgen tijdens het eten en ze in slaap te krijgen. Ik besefte hoe groot de inspanning en toewijding zijn van de leerkrachten die elke dag de veiligheid en het welzijn van de kinderen op zich nemen, en kreeg diep respect voor hen. Ook de veiligheid tijdens het dagelijkse leven en alle activiteiten was goed geregeld. De contactpersonen gaven duidelijke instructies en reageerden snel, waardoor ik gerust aan het programma kon deelnemen.
Vanwege persoonlijke omstandigheden moest ik in het weekend een keer contact opnemen met de contactpersoon. Ondanks dat het weekend was, reageerden ze snel en hielpen ze me direct met wat ik nodig had. Daar ben ik dankbaar voor. Dit vrijwilligerswerk was niet alleen een warme ervaring van contact met de kinderen, maar ook een ervaring waarin ik de waarde en verantwoordelijkheid van voor iemand zorgen heb geleerd. Ik ontdekte ook dat je met een beetje aandacht en genegenheid al een positieve invloed op elkaar kunt hebben. Als ik het effect van dit project op de verandering in mijn leven een cijfer zou geven, zou ik een 7 geven.
In Ho Chi Minhstad bezocht ik de Bùi Viện-straat in district 1 en de Bến Thành-markt. In het weekend was het ook een goed idee om een vrije vrijdag mee te pakken en vanuit Ho Chi Minhstad naar een andere regio te reizen, zoals Phú Quốc of Nha Trang. Ik kwam in contact met mensen uit verschillende culturen, leerde hun ideeën en culturen begrijpen en ontdekte zo het belang van begrip en rekening houden met elkaar. Tegen toekomstige deelnemers zou ik willen zeggen: wees niet bang, maar ga de uitdaging aan.
Dit gap year was voor mij veel meer dan alleen vrijwilligerswerk in het buitenland. Mijn angst voor een onbekende omgeving is sterk afgenomen. Ik ben nieuwe uitdagingen minder gaan vrezen en heb ervaren hoe fijn het is om samen met allerlei mensen te groeien. Ook in de toekomst wil ik nieuwe ervaringen niet uit de weg gaan, maar actief uitdagingen aangaan en de wereld verder ontdekken. Hoewel het maar een korte tijd was, heb ik dierbare herinneringen gemaakt die me nog lang zullen bijblijven, en was het een betekenisvolle periode waarin ik de kans kreeg om verder te groeien.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
