Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Van cv opbouwen naar een oprecht gevoel van roeping #De grenzeloze genegenheid van de kinderen en een gevoel van verantwoordelijkheid #Een ervaring waardoor ik mensen meer ben gaan koesteren
In het begin dacht ik zeker dat het in ieder geval een regel op mijn cv zou opleveren en dat vrijwilligerswerk makkelijk zou zijn. Ik ben eigenlijk niet iemand met een sterk gevoel van roeping voor vrijwilligerswerk. Ook al zeg ik dat ik kwam omdat ik dat zelf wilde, de emotionele betekenis was anders. Daarom nam ik het luchtig op en begon ik eraan. Maar naarmate het programma vorderde, ontstonden er vanzelf genegenheid en verantwoordelijkheidsgevoel, en veranderde mijn luchtige houding in ernst — iets wat ik echt wilde doen, los van wat het op mijn cv zou opleveren.
- Stage in Cambodja bij een ngo die door CNN is uitgeroepen tot een van de 100 helden / tussenjaar van 5 weken |
Waren er problemen om het verzamelpunt te bereiken, en hoe kom je er? (vervoersmiddelen, kosten, aandachtspunten enz.)
Ik heb gebruikgemaakt van de ophaalservice
Gedenkwaardige, leuke ervaringen (of vervelende ervaringen en oplossingen) tijdens deelname aan het tussenjaarprogramma
De kinderen waren schattig
Gemeenschappelijke taal: Engels, eigenlijk Engelstaligen waren talrijk.
Mijn Engelsniveau vóór deelname was ① alleen begroetingen ② een beetje alledaagse gesprekken ③ alledaagse gesprekken gaan prima
Bij deelname ① Geen probleem ② Een beetje moeilijk ③ Moeilijk
Mijn advies over taalgebruik tijdens het tussenjaarprogramma (hoe je je van tevoren kunt voorbereiden enz.)
Als spreken en luisteren allebei zwak zijn, richt je dan meer op luisteren; bij het spreken kun je lichaamstaal gebruiken.
Als je tijdens een gesprek niet begrijpt wat er wordt gezegd, is het werk bijna onmogelijk..
Accommodatie
- Locatie van de accommodatie: Pension
- Type accommodatie: Gescheiden naar geslacht
Mijn advies als deelnemer voor toekomstige vrijwilligers over de accommodatie
Als je bang bent voor insecten, wordt het leven er ongemakkelijk. Wen vooral aan mieren en hagedissen.
Maaltijden
- Type maaltijd: Ik heb gebruikgemaakt van de verstrekte maaltijden
Mijn persoonlijke advies voor toekomstige vrijwilligers over maaltijden
De meeste Koreanen zullen waarschijnlijk moeite hebben om aan Cambodjaans eten te wennen. Ik raad cupnoedels of gochujang (Koreaanse chilipasta) aan. In de meeste grote supermarkten zijn echter Koreaanse producten te koop en er zijn in Cambodja meer Koreaanse restaurants dan je zou verwachten. Ik raad aan ongeveer één keer per week in een Koreaans restaurant te eten.
Paklijst·Verzekering enz.
Dingen die je mist als je ze niet bij je hebt / dingen die handig zijn om bij je te hebben:
Kleerhanger – erg veelzijdig en overal te gebruiken.
Dingen die handig waren om bij je te hebben / dingen die problemen veroorzaakten:
Slippers – hiermee kun je overal naartoe
Eigenlijk waren menstruatieproducten een probleem. Ik had er veel meegenomen omdat ik had gehoord dat producten in Zuidoost-Azië van lage kwaliteit waren, maar ze zijn hier allemaal te koop....haha
Verzekering
Ik had een verzekering. Vooral in Cambodja is het risico op allerlei infecties groot.
Mijn persoonlijke advies als deelnemer voor toekomstige vrijwilligers over wat je moet meenemen
Overal zijn mensen hetzelfde. In supermarkten is alles te koop. Ik raad aan vooral comfortabele kleding in te pakken.
Wat ik goed vond aan het tussenjaarprogramma waaraan ik deelnam·Momenten die me hebben geraakt, dingen die ik heb geleerd, inzichten, enz.
Ik heb veel geleerd en veel inzichten opgedaan. Alles leek geweldig. Bovenal waardeerde ik de grenzeloze genegenheid van mijn leerlingen. Ik heb ook veel van die kinderen geleerd. Ik denk dat ik heb nagedacht over wat het echt betekent om om iemand te geven, wat het betekent om iemand met je hart tegemoet te treden en wat oprechtheid inhoudt.
Heb je mensen ontmoet of tijd met hen doorgebracht tijdens je deelname aan het tussenjaarprogramma?
Het waren vrijwilligers uit het buitenland. Ik heb echt dierbare vrienden ontmoet. Ik weet zeker dat we elkaar ooit weer zullen zien. Ik merkte dat de wereld kleiner is dan ik dacht; mijn kamergenoten en ik besloten om ooit elkaars landen te bezoeken. Naast hen heb ik veel andere geweldige vrijwilligers ontmoet. Ook tijdens het reizen heb ik fijne mensen leren kennen. Gesprekken met mensen die ik onderweg ontmoette, waren altijd leuk..
Als je jezelf vergelijkt voor en na deelname aan het tussenjaarprogramma: is er iets aan jezelf veranderd?
Nu ik alles over mijn omgeving heb losgelaten, heb ik het gevoel dat ik overal kan wonen. Vroeger had ik een hekel aan Incheon en noemde ik het een plattelandsstad, maar nu denk ik dat ik overal prima zou kunnen wonen.
Als ik het tussenjaarprogramma zou organiseren, zou ik...Toevoegingen of wijzigingenDat doe ik!
Verder dan denken: 'Als ze me toch alleen maar laten afzien, zorg ik dat zij nog meer afzien', kom ik volgens mij niet.
Vertel ons over je eigen reisroute tijdens je tussenjaar. (Aanbevolen reisbestemmingen en planning, routes, enzovoort?)
VoornamelijkReizen met nachtbussen (met slaapplaatsen)Ik raad ze aan. Controleer goed of je een boven- of benedenbed hebt en kijk, als je alleen reist, of er eenpersoonsplaatsen zijn. Ik raad meestal aan om kaartjes rechtstreeks bij het busstation te kopen. Afdingen is overal essentieel, en als je zegt dat je Koreaans bent, kun je meestal behoorlijk goed over de prijs onderhandelen..
Als je er een beetje Cambodjaans doorheen mengt, kun je de lokale prijzen krijgen. Benadrukken dat je vrijwilliger bent, is de truc. Met dat in gedachten raad ik aan om met nabijgelegen plaatsen te beginnen, zodat je kunt wennen aan lange busritten voordat je verder weg gaat. Siem Reap-Koh Kong-Sihanoukville-Kampot-Kratie-Ik bezocht vroeger afgelegen plekken waarvan ik de naam niet meer weet. De plek die ik aanraad is Siem Reap. Die is beter dan de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh. Als je veel waarde hecht aan de omgeving en de omstandigheden, raad ik reizen in Cambodja niet aan.
Maar als je van de natuur houdt, het niet erg vindt dat het vies is en geen bezwaar hebt tegen gemengde kamers, kun je volop genieten van trektochten in de natuur. Daarvan raad ik Kampot aan. Het is gewoon een plattelandsstadje, dus ga ervan uit dat je er drie dagen tot een week uitrust. Ik raad het pension Magic Sponge aan. In andere gebieden kun je moe worden van de vele bedelende kinderen en tuktukchauffeurs. Voor de zee raad ik Sihanoukville aan. Veel clubs zijn 's avonds open, dus dan is het er erg lawaaierig. Vanuit Sihanoukville kun je de boot nemen naar het eiland Koh Rong; dat raad ik aan. Als je het niet erg vindt om door de jungle te lopen, raad ik een trektocht op Koh Rong aan. Houd er wel rekening mee dat er in de accommodaties en de meeste restaurants veel zand ligt. De prijzen zijn ook vrij hoog.
In het begin dacht ik beslist: 'Dat staat mooi op mijn cv', en dat vrijwilligerswerk makkelijk zou zijn. Ik ben niet iemand met een sterk roepingsgevoel voor vrijwilligerswerk. Hoewel ik kwam omdat ik dat zelf wilde, was de emotionele belasting anders. Dus begon ik er nogal luchtig aan. Maar naarmate het programma vorderde, groeiden mijn genegenheid en verantwoordelijkheidsgevoel vanzelf, en iets wat begon als een cv-aanvulling veranderde in iets wat ik echt wilde doen.
Ik denk dat de grenzeloze genegenheid die de kinderen me gaven een grote rol speelde. Op een gegeven moment raakte ik ook gewend aan de wederkerigheid, en relaties in Korea kunnen ingewikkeld zijn. Ik dacht dat je zo'n onvoorwaardelijke genegenheid zelden ontvangt, behalve van familie en goede vrienden. Maar kun je je voorstellen dat je dat elke dag krijgt? In het begin dacht ik: 'Wauw, wat is dit?' Die kinderen klampten zich aan me vast zodra ze me zagen, riepen mijn naam en probeerden zich goed te gedragen voor mij. Ik kon er niet aan wennen — sterker nog, ik was echt verbaasd.
Ik twijfelde zelfs aan hun oprechtheid. Natuurlijk doen sommige kinderen die veel aandacht hebben gekregen soms alsof ze huilen om genegenheid te krijgen. Maar ook dat komt doordat ze geliefd willen worden. Hoewel ik er niet aan kon wennen, mochten ze me vanaf het begin steeds meer en veranderde dat niet. Ze knuffelden me elke dag, deden schattig en masseerden me tijdens de pauzes zelfs met hun kleine handjes. Soms... vingen ze zelfs vlinders of insecten om die als cadeautje aan me te geven. Ze geven me alles waarvan ze denken dat het goed is. Tekeningen zijn vanzelfsprekend, en ze geven me zelfs speelgoedringen. Hoe zou ik zulke kinderen niet goed kunnen behandelen als ze me zoveel grenzeloze genegenheid tonen?
Langzaam opende ik mijn hart en raakte ik meer met hen vertrouwd. Ze waren zo mooi en lief dat ik alleen maar kon zeggen hoe schattig ze waren. Natuurlijk kunnen ze tijdens de les erg vervelend zijn, omdat ze zich niet goed concentreren... De meeste lessen waren zo opgezet dat ieder kind afzonderlijk iets presenteerde, en het grootste deel van de tijd was ik bezig de kinderen in bedwang te houden die praatten en rondrenden. Als kinderen zich dan aan me vastklampen en me niet willen loslaten, kan ik niet boos op ze worden en raak ik soms zelfs een beetje geïrriteerd, maar toch denk ik veel aan ze. Zelfs nu, nadat het programma is afgelopen en ik in Thailand ben, kijk ik soms naar foto's van de kinderen — ze waren zo lief. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik in mijn leven het geluk heb gehad zoveel genegenheid te ontvangen.
Ik bracht twee maanden met die kinderen door. Voor ik het wist, voelde het minder als vrijwilligerswerk en meer alsof ik deel werd van hun leven en met hen samenleefde. Mijn kinderen waren jong, maar als ik andere vrijwilligers zag vertrekken en de kinderen achterbleven, maakte ik me zorgen over hoe mijn kinderen zich zouden gedragen als ik weg was. Bovendien leidde het samenleven ertoe dat ik de cultuur beter begreep en er met andere vrijwilligers gepassioneerd over discussieerde. Daardoor ging ik vanzelf veel nadenken. Ik schaamde me steeds meer voor mezelf. Ik had er zo luchtig over gedacht, alleen als iets voor mijn cv. Eén enkele handeling van mij kon de kinderen laten dromen, huilen of lachen, en ik kon de kinderen die me vertrouwden en volgden niet teleurstellen. Nu ja, ze zijn jong, dus het is niet zo ernstig, maar toen een andere vrijwilliger rond mijn vertrek mijn klas overnam en de kinderen die vrijwilliger leuk vonden, voelde ik me toch een beetje weemoedig. Ik besefte dat er geen onbeduidende momenten bestaan wanneer je met mensen omgaat, zelfs niet wanneer je met jonge kinderen samenleeft.
En hoewel iedereen het anders ervaart, probeer ik sinds het programma in Cambodja zoveel mogelijk van het moment te genieten en de mensen met wie ik omga te waarderen. Het werd een periode waarin ik de betekenis van het woord 'vrijwilliger' echt kon voelen.
In het begin dacht ik zeker dat het in ieder geval een regel op mijn cv zou opleveren en dat vrijwilligerswerk makkelijk zou zijn. Ik ben eigenlijk niet iemand met een sterk gevoel van roeping voor vrijwilligerswerk. Ook al zeg ik dat ik kwam omdat ik dat zelf wilde, de emotionele betekenis was anders. Daarom nam ik het luchtig op en begon ik eraan. Maar naarmate het programma vorderde, ontstonden er vanzelf genegenheid en verantwoordelijkheidsgevoel, en veranderde mijn luchtige houding in ernst — iets wat ik echt wilde doen, los van wat het op mijn cv zou opleveren.
- Stage in Cambodja bij een ngo die door CNN is uitgeroepen tot een van de 100 helden / tussenjaar van 5 weken |
Waren er problemen om het verzamelpunt te bereiken, en hoe kom je er? (vervoersmiddelen, kosten, aandachtspunten enz.)
Ik heb gebruikgemaakt van de ophaalservice
Gedenkwaardige, leuke ervaringen (of vervelende ervaringen en oplossingen) tijdens deelname aan het tussenjaarprogramma
De kinderen waren schattig
Gemeenschappelijke taal: Engels, eigenlijk Engelstaligen waren talrijk.
Mijn Engelsniveau vóór deelname was ① alleen begroetingen ② een beetje alledaagse gesprekken ③ alledaagse gesprekken gaan prima
Bij deelname ① Geen probleem ② Een beetje moeilijk ③ Moeilijk
Mijn advies over taalgebruik tijdens het tussenjaarprogramma (hoe je je van tevoren kunt voorbereiden enz.)
Als spreken en luisteren allebei zwak zijn, richt je dan meer op luisteren; bij het spreken kun je lichaamstaal gebruiken.
Als je tijdens een gesprek niet begrijpt wat er wordt gezegd, is het werk bijna onmogelijk..
Accommodatie
- Locatie van de accommodatie: Pension
- Type accommodatie: Gescheiden naar geslacht
Mijn advies als deelnemer voor toekomstige vrijwilligers over de accommodatie
Als je bang bent voor insecten, wordt het leven er ongemakkelijk. Wen vooral aan mieren en hagedissen.
Maaltijden
- Type maaltijd: Ik heb gebruikgemaakt van de verstrekte maaltijden
Mijn persoonlijke advies voor toekomstige vrijwilligers over maaltijden
De meeste Koreanen zullen waarschijnlijk moeite hebben om aan Cambodjaans eten te wennen. Ik raad cupnoedels of gochujang (Koreaanse chilipasta) aan. In de meeste grote supermarkten zijn echter Koreaanse producten te koop en er zijn in Cambodja meer Koreaanse restaurants dan je zou verwachten. Ik raad aan ongeveer één keer per week in een Koreaans restaurant te eten.
Paklijst·Verzekering enz.
Dingen die je mist als je ze niet bij je hebt / dingen die handig zijn om bij je te hebben:
Kleerhanger – erg veelzijdig en overal te gebruiken.
Dingen die handig waren om bij je te hebben / dingen die problemen veroorzaakten:
Slippers – hiermee kun je overal naartoe
Eigenlijk waren menstruatieproducten een probleem. Ik had er veel meegenomen omdat ik had gehoord dat producten in Zuidoost-Azië van lage kwaliteit waren, maar ze zijn hier allemaal te koop....haha
Verzekering
Ik had een verzekering. Vooral in Cambodja is het risico op allerlei infecties groot.
Mijn persoonlijke advies als deelnemer voor toekomstige vrijwilligers over wat je moet meenemen
Overal zijn mensen hetzelfde. In supermarkten is alles te koop. Ik raad aan vooral comfortabele kleding in te pakken.
Wat ik goed vond aan het tussenjaarprogramma waaraan ik deelnam·Momenten die me hebben geraakt, dingen die ik heb geleerd, inzichten, enz.
Ik heb veel geleerd en veel inzichten opgedaan. Alles leek geweldig. Bovenal waardeerde ik de grenzeloze genegenheid van mijn leerlingen. Ik heb ook veel van die kinderen geleerd. Ik denk dat ik heb nagedacht over wat het echt betekent om om iemand te geven, wat het betekent om iemand met je hart tegemoet te treden en wat oprechtheid inhoudt.
Heb je mensen ontmoet of tijd met hen doorgebracht tijdens je deelname aan het tussenjaarprogramma?
Het waren vrijwilligers uit het buitenland. Ik heb echt dierbare vrienden ontmoet. Ik weet zeker dat we elkaar ooit weer zullen zien. Ik merkte dat de wereld kleiner is dan ik dacht; mijn kamergenoten en ik besloten om ooit elkaars landen te bezoeken. Naast hen heb ik veel andere geweldige vrijwilligers ontmoet. Ook tijdens het reizen heb ik fijne mensen leren kennen. Gesprekken met mensen die ik onderweg ontmoette, waren altijd leuk..
Als je jezelf vergelijkt voor en na deelname aan het tussenjaarprogramma: is er iets aan jezelf veranderd?
Nu ik alles over mijn omgeving heb losgelaten, heb ik het gevoel dat ik overal kan wonen. Vroeger had ik een hekel aan Incheon en noemde ik het een plattelandsstad, maar nu denk ik dat ik overal prima zou kunnen wonen.
Als ik het tussenjaarprogramma zou organiseren, zou ik...Toevoegingen of wijzigingenDat doe ik!
Verder dan denken: 'Als ze me toch alleen maar laten afzien, zorg ik dat zij nog meer afzien', kom ik volgens mij niet.
Vertel ons over je eigen reisroute tijdens je tussenjaar. (Aanbevolen reisbestemmingen en planning, routes, enzovoort?)
VoornamelijkReizen met nachtbussen (met slaapplaatsen)Ik raad ze aan. Controleer goed of je een boven- of benedenbed hebt en kijk, als je alleen reist, of er eenpersoonsplaatsen zijn. Ik raad meestal aan om kaartjes rechtstreeks bij het busstation te kopen. Afdingen is overal essentieel, en als je zegt dat je Koreaans bent, kun je meestal behoorlijk goed over de prijs onderhandelen..
Als je er een beetje Cambodjaans doorheen mengt, kun je de lokale prijzen krijgen. Benadrukken dat je vrijwilliger bent, is de truc. Met dat in gedachten raad ik aan om met nabijgelegen plaatsen te beginnen, zodat je kunt wennen aan lange busritten voordat je verder weg gaat. Siem Reap-Koh Kong-Sihanoukville-Kampot-Kratie-Ik bezocht vroeger afgelegen plekken waarvan ik de naam niet meer weet. De plek die ik aanraad is Siem Reap. Die is beter dan de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh. Als je veel waarde hecht aan de omgeving en de omstandigheden, raad ik reizen in Cambodja niet aan.
Maar als je van de natuur houdt, het niet erg vindt dat het vies is en geen bezwaar hebt tegen gemengde kamers, kun je volop genieten van trektochten in de natuur. Daarvan raad ik Kampot aan. Het is gewoon een plattelandsstadje, dus ga ervan uit dat je er drie dagen tot een week uitrust. Ik raad het pension Magic Sponge aan. In andere gebieden kun je moe worden van de vele bedelende kinderen en tuktukchauffeurs. Voor de zee raad ik Sihanoukville aan. Veel clubs zijn 's avonds open, dus dan is het er erg lawaaierig. Vanuit Sihanoukville kun je de boot nemen naar het eiland Koh Rong; dat raad ik aan. Als je het niet erg vindt om door de jungle te lopen, raad ik een trektocht op Koh Rong aan. Houd er wel rekening mee dat er in de accommodaties en de meeste restaurants veel zand ligt. De prijzen zijn ook vrij hoog.
In het begin dacht ik beslist: 'Dat staat mooi op mijn cv', en dat vrijwilligerswerk makkelijk zou zijn. Ik ben niet iemand met een sterk roepingsgevoel voor vrijwilligerswerk. Hoewel ik kwam omdat ik dat zelf wilde, was de emotionele belasting anders. Dus begon ik er nogal luchtig aan. Maar naarmate het programma vorderde, groeiden mijn genegenheid en verantwoordelijkheidsgevoel vanzelf, en iets wat begon als een cv-aanvulling veranderde in iets wat ik echt wilde doen.
Ik denk dat de grenzeloze genegenheid die de kinderen me gaven een grote rol speelde. Op een gegeven moment raakte ik ook gewend aan de wederkerigheid, en relaties in Korea kunnen ingewikkeld zijn. Ik dacht dat je zo'n onvoorwaardelijke genegenheid zelden ontvangt, behalve van familie en goede vrienden. Maar kun je je voorstellen dat je dat elke dag krijgt? In het begin dacht ik: 'Wauw, wat is dit?' Die kinderen klampten zich aan me vast zodra ze me zagen, riepen mijn naam en probeerden zich goed te gedragen voor mij. Ik kon er niet aan wennen — sterker nog, ik was echt verbaasd.
Ik twijfelde zelfs aan hun oprechtheid. Natuurlijk doen sommige kinderen die veel aandacht hebben gekregen soms alsof ze huilen om genegenheid te krijgen. Maar ook dat komt doordat ze geliefd willen worden. Hoewel ik er niet aan kon wennen, mochten ze me vanaf het begin steeds meer en veranderde dat niet. Ze knuffelden me elke dag, deden schattig en masseerden me tijdens de pauzes zelfs met hun kleine handjes. Soms... vingen ze zelfs vlinders of insecten om die als cadeautje aan me te geven. Ze geven me alles waarvan ze denken dat het goed is. Tekeningen zijn vanzelfsprekend, en ze geven me zelfs speelgoedringen. Hoe zou ik zulke kinderen niet goed kunnen behandelen als ze me zoveel grenzeloze genegenheid tonen?
Langzaam opende ik mijn hart en raakte ik meer met hen vertrouwd. Ze waren zo mooi en lief dat ik alleen maar kon zeggen hoe schattig ze waren. Natuurlijk kunnen ze tijdens de les erg vervelend zijn, omdat ze zich niet goed concentreren... De meeste lessen waren zo opgezet dat ieder kind afzonderlijk iets presenteerde, en het grootste deel van de tijd was ik bezig de kinderen in bedwang te houden die praatten en rondrenden. Als kinderen zich dan aan me vastklampen en me niet willen loslaten, kan ik niet boos op ze worden en raak ik soms zelfs een beetje geïrriteerd, maar toch denk ik veel aan ze. Zelfs nu, nadat het programma is afgelopen en ik in Thailand ben, kijk ik soms naar foto's van de kinderen — ze waren zo lief. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik in mijn leven het geluk heb gehad zoveel genegenheid te ontvangen.
Ik bracht twee maanden met die kinderen door. Voor ik het wist, voelde het minder als vrijwilligerswerk en meer alsof ik deel werd van hun leven en met hen samenleefde. Mijn kinderen waren jong, maar als ik andere vrijwilligers zag vertrekken en de kinderen achterbleven, maakte ik me zorgen over hoe mijn kinderen zich zouden gedragen als ik weg was. Bovendien leidde het samenleven ertoe dat ik de cultuur beter begreep en er met andere vrijwilligers gepassioneerd over discussieerde. Daardoor ging ik vanzelf veel nadenken. Ik schaamde me steeds meer voor mezelf. Ik had er zo luchtig over gedacht, alleen als iets voor mijn cv. Eén enkele handeling van mij kon de kinderen laten dromen, huilen of lachen, en ik kon de kinderen die me vertrouwden en volgden niet teleurstellen. Nu ja, ze zijn jong, dus het is niet zo ernstig, maar toen een andere vrijwilliger rond mijn vertrek mijn klas overnam en de kinderen die vrijwilliger leuk vonden, voelde ik me toch een beetje weemoedig. Ik besefte dat er geen onbeduidende momenten bestaan wanneer je met mensen omgaat, zelfs niet wanneer je met jonge kinderen samenleeft.
En hoewel iedereen het anders ervaart, probeer ik sinds het programma in Cambodja zoveel mogelijk van het moment te genieten en de mensen met wie ik omga te waarderen. Het werd een periode waarin ik de betekenis van het woord 'vrijwilliger' echt kon voelen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
