Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Een vage droom veranderde in een concrete richting. #Zelfvertrouwen en een weg naar vrijwilligerswerk in de cultuur- en kunstsector #Het werd een belangrijk keerpunt in mijn leven.
©Korea gapyear
|
Ik schrok er plotseling van dat er om me heen, naast de zogenoemde ‘vaste routes’ voor studenten — een vervolgopleiding, het ambtenarenexamen of een baan zoeken — niemand was die andere dromen koesterde. Ik voelde dat ik, doordat ik zo in die omgeving was opgegaan, mijn eigen mogelijkheden beperkte. Daarom besloot ik voor het eerst in lange tijd op de rem te trappen en de tijd te nemen om na te denken over wat ik wil en welke richting ik mijn leven op wil sturen.
-2013 muziek vrijwilligerswerk Gap Year |
Wanneer je helemaal opgaat in je dagelijkse routine, vergeet je hoe belangrijk het is om het grotere geheel te zien. Het uitgebreide levensplan dat ik maakte in de korte maanden tussen mijn middelbareschooldiploma en mijn start aan de universiteit, vervaagde geleidelijk terwijl ik bleef pendelen en verdrinken in opdrachten. Mijn belofte op mijn twintigste om manieren te vinden om de levenskwaliteit van mensen via cultuur en kunst te verbeteren, raakte in de vergetelheid en werd niet meer dan een tijdelijke passie die ik op een plank had gezet. Ik volgde alleen de richting die mijn leeftijdsgenoten insloegen, deed soms mee aan wedstrijden of buitenschoolse activiteiten zonder duidelijk doel en bracht uren door op vacaturesites, op zoek naar activiteiten om mijn vrijwilligersuren mee te vullen.
Voor ik het wist, was de tijd verstreken en was ik derdejaarsstudent — afstuderen was niet langer iets wat alleen anderen overkwam. Ik schrok er plotseling van dat er om me heen, naast de zogenoemde ‘vaste routes’ voor studenten — een vervolgopleiding, het ambtenarenexamen of een baan zoeken — niemand was die andere dromen koesterde. Doordat ik zo in die omgeving was opgegaan, voelde ik dat ik mijn eigen mogelijkheden beperkte. Daarom besloot ik voor het eerst in lange tijd op de rem te trappen en de tijd te nemen om na te denken over wat ik wil en welke richting ik mijn leven op wil sturen. Toen begon ik me te verdiepen in activiteiten op het gebied van cultuur en kunst, vanuit de overtuiging dat je iets niet kunt beoordelen zonder het zelf te proberen.
©Korea gapyear
Het grootste obstakel bij die activiteiten was dat er weinig mogelijkheden waren voor niet-studenten zoals ik, maar ik bleef onvermoeibaar zoeken in de zee van informatie. Toen stuitte ik toevallig op een organisatie met de naam ‘Gap Year’, die programma’s aanbiedt voor mensen zoals ik, die even afstand willen nemen van hun dagelijkse leven en over een nieuwe levensrichting willen nadenken. Daar hoorde ik over vrijwilligerswerk met muziek waaraan amateurs konden deelnemen. Alleen al het woord ‘muziek’ maakte me ontzettend blij. Zonder erbij na te denken meldde ik me aan en wachtte ik de uitslag af. Misschien dankzij mijn enthousiasme werd ik geselecteerd en kon ik deelnemen.
Ik dacht dat de kans om vrijwilligerswerk met muziek te doen op zich al een waardevolle ervaring zou zijn, dus ik had niet verwacht dat dit vrijwilligerswerk zo’n belangrijk keerpunt in mijn leven zou worden. Als deelnemer met ervaring in een pungmulgroep leerde ik vrienden van de pianoclub samulnori (traditionele percussie) om ons doel te bereiken: tijdens de voorstelling de traditionele muziek van ons land laten horen. Ik werd gekozen als teamleider voor de concertplanning en werkte aan de inhoud van het concert dat ter plaatse zou plaatsvinden. Ook beleefde ik de vreugde van een optreden voor honderden mensen, gevolgd door een daverend applaus. Bovenal bood dit vrijwilligerswerk me een nieuwe richting, omdat ik concreet zag dat het vrijwilligerswerk op het gebied van cultuur en kunst dat ik me alleen in gedachten had voorgesteld, echt mogelijk was en zich verder kon ontwikkelen dan een eenmalige ervaring — zelfs tot een carrière.
Ik ontdekte voor het eerst dat er organisaties bestaan met een visie die op de mijne lijkt, en ik ontmoette mensen die hetzelfde doel nastreven en zich inzetten voor verandering. Tijdens bezoeken aan onderwijsinstellingen en weeshuizen maakte ik de pijnlijke realiteit van ontwikkelingslanden van dichtbij mee. Ook zag ik dat er bewegingen zijn die mensen in die omstandigheden via cultuur en kunst hoop proberen te geven. Wat ik als een eenzame droom had beschouwd, bleek een volkomen haalbare manier van leven te zijn.
Daaromkan ik vol overtuiging zeggen dat vrijwilligerswerk via Gap Yeareen keerpunt in mijn leven was. Terwijl ik opging in de dagelijkse zorgen en me druk maakte over mijn levensonderhoud, herinnerde deze ervaring van een week me opnieuw aan het werk waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Het vrijwilligerswerk eindigde, maar ik kreeg contacten en informatie die me voortdurend de juiste richting kunnen wijzen. Dankzij hen kon ik een droom die eerst vaag leek concreet maken en vond ik de passie om die na te jagen. Binnenkort begint het semester en keer ik weer terug tussen jongeren die zich zorgen maken over werk, maar ik weet dat mijn droom deze keer niet in de vergetelheid zal raken. Telkens wanneer ik aan die bijzondere week terugdenk, zal het gepassioneerde bonzen van mijn hart me herinneren aan wat ik echt wil.
©Korea gapyear
©Korea gapyear
|
Ik schrok er plotseling van dat er om me heen, naast de zogenoemde ‘vaste routes’ voor studenten — een vervolgopleiding, het ambtenarenexamen of een baan zoeken — niemand was die andere dromen koesterde. Ik voelde dat ik, doordat ik zo in die omgeving was opgegaan, mijn eigen mogelijkheden beperkte. Daarom besloot ik voor het eerst in lange tijd op de rem te trappen en de tijd te nemen om na te denken over wat ik wil en welke richting ik mijn leven op wil sturen.
-2013 muziek vrijwilligerswerk Gap Year |
Wanneer je helemaal opgaat in je dagelijkse routine, vergeet je hoe belangrijk het is om het grotere geheel te zien. Het uitgebreide levensplan dat ik maakte in de korte maanden tussen mijn middelbareschooldiploma en mijn start aan de universiteit, vervaagde geleidelijk terwijl ik bleef pendelen en verdrinken in opdrachten. Mijn belofte op mijn twintigste om manieren te vinden om de levenskwaliteit van mensen via cultuur en kunst te verbeteren, raakte in de vergetelheid en werd niet meer dan een tijdelijke passie die ik op een plank had gezet. Ik volgde alleen de richting die mijn leeftijdsgenoten insloegen, deed soms mee aan wedstrijden of buitenschoolse activiteiten zonder duidelijk doel en bracht uren door op vacaturesites, op zoek naar activiteiten om mijn vrijwilligersuren mee te vullen.
Voor ik het wist, was de tijd verstreken en was ik derdejaarsstudent — afstuderen was niet langer iets wat alleen anderen overkwam. Ik schrok er plotseling van dat er om me heen, naast de zogenoemde ‘vaste routes’ voor studenten — een vervolgopleiding, het ambtenarenexamen of een baan zoeken — niemand was die andere dromen koesterde. Doordat ik zo in die omgeving was opgegaan, voelde ik dat ik mijn eigen mogelijkheden beperkte. Daarom besloot ik voor het eerst in lange tijd op de rem te trappen en de tijd te nemen om na te denken over wat ik wil en welke richting ik mijn leven op wil sturen. Toen begon ik me te verdiepen in activiteiten op het gebied van cultuur en kunst, vanuit de overtuiging dat je iets niet kunt beoordelen zonder het zelf te proberen.
©Korea gapyear
Het grootste obstakel bij die activiteiten was dat er weinig mogelijkheden waren voor niet-studenten zoals ik, maar ik bleef onvermoeibaar zoeken in de zee van informatie. Toen stuitte ik toevallig op een organisatie met de naam ‘Gap Year’, die programma’s aanbiedt voor mensen zoals ik, die even afstand willen nemen van hun dagelijkse leven en over een nieuwe levensrichting willen nadenken. Daar hoorde ik over vrijwilligerswerk met muziek waaraan amateurs konden deelnemen. Alleen al het woord ‘muziek’ maakte me ontzettend blij. Zonder erbij na te denken meldde ik me aan en wachtte ik de uitslag af. Misschien dankzij mijn enthousiasme werd ik geselecteerd en kon ik deelnemen.
Ik dacht dat de kans om vrijwilligerswerk met muziek te doen op zich al een waardevolle ervaring zou zijn, dus ik had niet verwacht dat dit vrijwilligerswerk zo’n belangrijk keerpunt in mijn leven zou worden. Als deelnemer met ervaring in een pungmulgroep leerde ik vrienden van de pianoclub samulnori (traditionele percussie) om ons doel te bereiken: tijdens de voorstelling de traditionele muziek van ons land laten horen. Ik werd gekozen als teamleider voor de concertplanning en werkte aan de inhoud van het concert dat ter plaatse zou plaatsvinden. Ook beleefde ik de vreugde van een optreden voor honderden mensen, gevolgd door een daverend applaus. Bovenal bood dit vrijwilligerswerk me een nieuwe richting, omdat ik concreet zag dat het vrijwilligerswerk op het gebied van cultuur en kunst dat ik me alleen in gedachten had voorgesteld, echt mogelijk was en zich verder kon ontwikkelen dan een eenmalige ervaring — zelfs tot een carrière.
Ik ontdekte voor het eerst dat er organisaties bestaan met een visie die op de mijne lijkt, en ik ontmoette mensen die hetzelfde doel nastreven en zich inzetten voor verandering. Tijdens bezoeken aan onderwijsinstellingen en weeshuizen maakte ik de pijnlijke realiteit van ontwikkelingslanden van dichtbij mee. Ook zag ik dat er bewegingen zijn die mensen in die omstandigheden via cultuur en kunst hoop proberen te geven. Wat ik als een eenzame droom had beschouwd, bleek een volkomen haalbare manier van leven te zijn.
Daaromkan ik vol overtuiging zeggen dat vrijwilligerswerk via Gap Yeareen keerpunt in mijn leven was. Terwijl ik opging in de dagelijkse zorgen en me druk maakte over mijn levensonderhoud, herinnerde deze ervaring van een week me opnieuw aan het werk waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Het vrijwilligerswerk eindigde, maar ik kreeg contacten en informatie die me voortdurend de juiste richting kunnen wijzen. Dankzij hen kon ik een droom die eerst vaag leek concreet maken en vond ik de passie om die na te jagen. Binnenkort begint het semester en keer ik weer terug tussen jongeren die zich zorgen maken over werk, maar ik weet dat mijn droom deze keer niet in de vergetelheid zal raken. Telkens wanneer ik aan die bijzondere week terugdenk, zal het gepassioneerde bonzen van mijn hart me herinneren aan wat ik echt wil.
©Korea gapyear
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
