Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Aanpassingsvermogen aan nieuwe omgevingen, zelfstandigheid #Verbeterde Engelse taalvaardigheid, persoonlijke inzichten #Groei door nieuwe ervaringen
|
Door de muren van mijn comfortzone te doorbreken en alleen een pad te bewandelen waar ik nog nooit eerder was geweest, kreeg ik de kracht om zelfstandig de angst en zorgen onder ogen te zien en te overwinnen die een onzekere toekomst met zich meebrengt. Die zal ik tijdens de voorbereiding op competitieve examens in Korea vaak ervaren.Ik heb het gevoel dat ik ben gegroeid: vroeger vond ik troost in ergens bij horen en nam ik genoegen met alleen vertrouwde ervaringen, maar nu heb ik als lid van de maatschappij de moed gekregen om de toekomst met vertrouwen tegemoet te treden.
Samen met vrienden van over de hele wereld genieten van uitdagend vrijwilligerswerk voor natuurbescherming in de Nieuw-Zeelandse natuur Ervaring van deelnemer aan een tussenjaar: Byeon Seo-jeong |
# Ik heb me aangemeld voor het tussenjaarproject om tijd te nemen voor zelfreflectie en rust.
Ik ben momenteel vierdejaarsstudent aan een universiteit in Seoul. Via Korea Gap Year deed ik vrijwilligerswerk voor het milieu in Wellington, Nieuw-Zeeland.
Als laatste stap voordat ik na mijn afstuderen echt begin met de voorbereiding op de toelating tot de rechtenstudie heb ik me aangemeld voor het tussenjaarproject om mezelf tijd te gunnen voor zelfreflectie en rust.. Omdat ik de afgelopen drie jaar onafgebroken had gestudeerd, vond ik het jammer dat ik na mijn afstuderen misschien geen gedenkwaardige ervaringen zou hebben om op terug te kijken. Daarom besloot ik tijdens de winterperiode van januari 2025 aan een uitwisselingsprogramma deel te nemen. De gastuniversiteit stond in Australië, dus dacht ik: nu ik helemaal naar Oceanië ben gekomen...Nu ik helemaal naar het continent Oceanië was gekomen, wilde ik bijzondere ervaringen opdoen en herinneringen maken die ik alleen hier kon beleven. Toen ik op zoek was naar vrijwilligerswerk in het buitenland, vond ik op Korea Gap Year een vrijwilligersprogramma in Nieuw-Zeeland en heb ik me aangemeld.
Omdat het de eerste keer was dat ik zo lang alleen in het buitenland zou wonen, maakte ik me de dag voor vertrek veel zorgen en had ik eerlijk gezegd ook wat spijt. Ik was bang dat ik geld en tijd had verspild en beter gewoon thuis had kunnen blijven om uit te rusten. Maar voordat het vrijwilligersprogramma in Nieuw-Zeeland begon, volgde ik als uitwisselingsstudent een maand lang lessen aan een Australische universiteit. Ik ging met medestudenten op pad, woonde in een studentenhuis en maakte buitenlandse vrienden. Daardoor voelde het alsof ik ook echt aan een universiteit in Australië studeerde en was ik meer op mijn gemak. Toen de uitwisselingslessen waren afgelopen en ik alleen in Nieuw-Zeeland aankwam, kon ik me snel aan het leven daar aanpassen door zelf de omgeving te verkennen en alleen lokale gerechten te eten.
* Ik raad mevrouw Byeon Seo-jeong vrijwilligerswerk voor natuurbescherming in Nieuw-Zeeland aan voordat ze aan een belangrijk examen begint. Zo kan ze reflecteren op zichzelf en bijzondere ervaringen opdoen!Wil je een plan op maat voor waar en hoe je verandering in gang zet? Dan raad ik een persoonlijk adviesgesprek met een tussenjaarspecialist van harte aan!
Een zekere manier om je leven te veranderen: persoonlijk adviesgesprek over een tussenjaar
# Mijn ware zelf ontdekt in een vreemd land.
Mijn belangrijkste doel was om alleen in het buitenland te wonen, na te denken over wat voor iemand ik ben, dingen over mezelf te ontdekken die ik nog niet wist en mijn Engels te verbeteren. Door alleen in het buitenland te wonen en mijn accommodatie en maaltijden met buitenlandse vrienden te delen, merkte ik duidelijk welke onderdelen van mijn alledaagse Engels zwak waren, enDoor samen te wonen met mensen die ik helemaal niet kende en mijn eigen reacties en gewoonten op te merken, kon ik opnieuw nadenken over wat voor iemand ik ben.
Omdat ik gewend was in een grote stad in Korea te wonen,wilde ik de tijd nemen om stil te staan bij de omgeving en de natuur, en te genieten van het ongerepte landschap van de uitgestrekte Nieuw-Zeelandse wildernis. Tijdens het vrijwilligerswerk voor het milieu in Nieuw-Zeeland voelde ik door het contact met de natuur een band, alsof ik met het land zelf communiceerde. Ook ervoer ik hoe waardevol het is om me in te zetten voor het milieu.
# Rust vinden in schilderachtige landschappen en mijn hart tot rust laten komen.
De Nieuw-Zeelanders die ik ontmoette, hadden allemaal respect voor hun tradities en de natuur. Ze waren trots op hun land en bovendien vriendelijk tegen buitenlanders en toeristen.Als jonge Oost-Aziatische vrouw alleen reizen was niet gevaarlijk; integendeel, veel mensen begonnen hartelijk een gesprek. Ook de medewerkers van de vrijwilligersorganisatiehadden begrip voor mijn gebrekkige Engels, maakten oogcontact en wachtten tot ik had kunnen zeggen wat ik wilde, ook als ik langzaam sprak. Ze luisterden altijd en hielden in de gaten of ik ergens last van had.Hoewel de medewerkers ongetwijfeld al veel buitenlandse vrijwilligers zoals ik hadden ontmoet en weer uitgezwaaid, vonden ze het oprecht jammer toen mijn programma eindigde en we afscheid moesten nemen. Ze gaven me zelfs een handgeschreven brief.
Het Engels in Nieuw-Zeeland verschilt qua uitdrukkingen en intonatie sterk van het Amerikaans-Engels dat doorgaans in Korea wordt onderwezen. Ik denk dat je het moeilijk kunt begrijpen zonder het ter plekke te horen, te spreken en zelf te ervaren.Omdat ik in Nieuw-Zeeland alleen maar Engels hoorde, sprak, las en schreef en mijn hele leven daar in het Engels verliep, verbeterde mijn Engels vanzelf.
Door in Nieuw-Zeeland te wonen, kreeg ik vanzelf niet alleen een betere beheersing van het Engels, maar ook meer liefde voor de natuur en de tijd en rust om van het landschap om me heen te genieten. Door het vrijwilligerswerk ging ik extra letten op natuurbescherming en veranderingen in het milieu.Anders dan in Zuid-Korea, waar je tussen hoge gebouwen en in drukke stadscentra woont, waren er in Nieuw-Zeeland geen hoge gebouwen te vinden,en overal waar ik keek, zag ik mooie vrijstaande huizen die zo op een schilderij konden staan, omringd door weelderig groen. Tijdens het wandelen verdwenen mijn onrustige gedachten en voelde ik me kalm.
Dierbare contacten in Nieuw-Zeeland, nog warmer dan de natuur 😃
Iedereen die ik tijdens het vrijwilligerswerk in Nieuw-Zeeland ontmoette, is me dierbaar gebleven, maar degene die ik het meest zal herinneren is Kiri, een vrouw van middelbare leeftijd die teamleider en algemeen begeleider was. Ze was Māori. Op de dag dat ik voor het eerst bij de accommodatie aankwam, maakte ze ondanks haar drukke agenda tijd vrij om me volgens de Māori-traditie welkom te heten en met me te dineren. Tijdens het eten vertelde ze me over Nieuw-Zeeland en leerde ze me zelfs wat Māori. Ze voelde aan als een warme moeder, maar belichaamde tegelijkertijd de professionaliteit en zorgzaamheid van een leider.
Een andere indrukwekkende teamleider was Gemma, een vrouw met een Brits accent. Ze was warm en vriendelijk, schreef graag handgeschreven brieven en werkte ook als dierenverzorger in de Wellington Zoo, pal naast de accommodatie. Nadat we samen vrijwilligerswerk hadden gedaan en elkaar beter hadden leren kennen, liet ze haar vriendelijkheid zien door ons zomaar gratis toegangskaartjes te geven en iedereen uit te nodigen voor een bezoek aan de dierentuin waar ze werkte.
In totaal waren er vier vrijwilligers, inclusief ikzelf, die samen deelnamen en de accommodatie deelden. Hoewel we verschillende nationaliteiten en achtergronden hadden, voelden we ons echt met elkaar verbonden. Twee van hen waren een Nederlands stel dat na hun afstuderen op wereldreis was gegaan naar Nieuw-Zeeland. De ander was een vrouw uit Frankrijk van mijn leeftijd.
We hadden allemaal respect voor elkaars cultuur, luisterden naar elkaar en deelden graag. In die korte of lange periode leefden we echt als vrienden en familie. In het begin voelde het ongemakkelijk om elke ochtend een praatje te maken en te vragen of iedereen goed had geslapen, maar na verloop van tijd raakte ik gewend aan die gewoonte. Ik begon zelf als eerste de anderen goedemorgen te wensen, voelde me steeds meer thuis en genoot samen met hen van het leven in Nieuw-Zeeland. Voor het avondeten kookten we om de beurt gerechten uit ons eigen land. Als we rond de tafel zaten en over onze dag vertelden, voelde het als een echt gezin. Toen ik aan de beurt was om te koken, maakte ik gedroogd zeewier, pittige tonijn met chili, roergebakken kip met sojasaus en gebakken rijst met ei. Mijn huisgenoten vonden het heerlijk en aten hun borden helemaal leeg, wat me erg trots maakte.
Het was maar een klein gebaar, maar dat moment werd uiteindelijk mijn warmste herinnering.
Voordat ik aan het vrijwilligerswerk voor het milieu begon, was er zelfs een kleine, onverwachte tegenslag.In eerste instantie had ik me aangemeld voor het programma in Auckland, niet voor dat in Wellington. Maar de dag voordat het vrijwilligerswerk begon, zegden alle kandidaten voor Auckland plotseling af en kreeg ik een e-mail waarin stond dat ik de enige overgebleven kandidaat voor Auckland was. Ze boden ook aan dat ik, als ik dat wilde, naar Wellington kon gaan, waar andere vrijwilligers waren.
Ik was behoorlijk van mijn stuk en bezorgd, omdat al mijn oorspronkelijke plannen in duigen waren gevallen. Maar toen ik de volgende dag op het kantoor in Auckland aankwam, heette het personeel me hartelijk welkom en vertelden ze me dat ik zelf mocht kiezen wat ik wilde en kon aangeven waar ik wilde verblijven.
Ik wist helemaal niet hoe Wellington was, hoe de accommodatie eruit zou zien of wie de mensen waren. Daarom voelde ik me angstig en bezorgd, maar toch besloot ik uiteindelijk naar Wellington te gaan. Ter plaatse hielpen ze me met de verhuizing en hoewel er normaal gesproken geen vervoer vanaf het vliegveld werd geregeld, kwam Kiri vanwege de bijzondere situatie persoonlijk naar Wellington Airport om me op te halen zodra ik was geland,en om me gerust te stellen praatte ze onderweg in de auto uitgebreid met me. Ze vertelde over Wellington en de andere vrijwilligers en vroeg naar Korea, zodat ik kon ontspannen.
Een van de moeilijkheden die ik tijdens het vrijwilligerswerk ervoer, was dat ik het Nieuw-Zeelandse Engels moeilijk kon verstaan.De teamleider of de verantwoordelijke op de vrijwilligerslocatie legde de activiteiten van die dag in het Engels uit en deed ze voor, maar ze spraken snel en met een sterk accent, waardoor ik maar ongeveer de helft begreep. Elke keer vroeg ik eerst aan mijn huisgenoten of zij hadden gehoord wat er zojuist was uitgelegd. Als ik vertelde dat mijn Engels niet zo goed was en dat ik het nog steeds moeilijk vond om alles te begrijpen, merkten de huisgenoten die het wel hadden begrepen mijn verwarde blik op en legden ze het nog eens, langzamer, uit. Ze hielden daarbij veel rekening met me.Als je het Engels moeilijk vindt, niet begrijpt wat er wordt uitgelegd of je ongemakkelijk voelt omdat de situatie onbekend is, kun je het beste de moed verzamelen om eerst iets aan de mensen om je heen te vragen en in je eigen woorden te herhalen of te controleren wat je hebt begrepen.
Welk advies zou ik willen geven aan toekomstige gappers die zich voorbereiden op een tussenjaar met milieuvrijwilligerswerk in Nieuw-Zeeland?
Tot ik bij de accommodatie voor vrijwilligers aankwam, stelde ik me voor hoe de dagen zouden verlopen en wat voor mensen ik zou ontmoeten. Ik was bang en had er zelfs spijt van dat ik niet in Korea was gebleven, maar uiteindelijkToen het vrijwilligerswerk voorbij was en ik erop terugkeek, had ik zoveel mooie herinneringen gemaakt dat ik ertegenop zag om terug te keren naar Korea.En vooralIk raad iedereen die, net als ik, via vrijwilligerswerk in het buitenland zijn of haar Engels wil verbeteren aan om zich onder te dompelen in de omgeving en zo ervaring uit de eerste hand op te doen. Vreemde talen zoals Engels leer je beter spreken als je zelfvertrouwen opbouwt en vaker met verschillende taalsituaties in aanraking komt. Je verstoppen omdat je niet goed bent in Engels, gesprekken bewust uit de weg gaan of alleen in je accommodatie blijven, zal je Engels niet verbeteren.
Toen ik besefte dat niemand hier de versie van mij uit Korea kende, kon ik in Nieuw-Zeeland mijn vroegere teruggetrokken zelf achter me laten. Ik begon zelf een praatje, maakte grapjes in het Engels en voelde me op mijn gemak.De kosten om je op het programma voor te bereiden zijn niet gering. Bovendien zijn er de psychische kosten, de tijd die je in het buitenland doorbrengt en de dingen die je had kunnen doen als je in Korea was gebleven. Daar staat tegenover dat... Ik kan met vertrouwen zeggen dat ook jij, door zelf contact te zoeken met de mensen om je heen en je in te zetten om de plaatselijke cultuur te ervaren, waardevolle ervaringen en lessen kunt opdoen en net als ik in Nieuw-Zeeland een keerpunt in je leven kunt vinden.
Warme, onvergetelijke dagen in Nieuw-Zeeland en de rust en veerkracht die ik daar heb geleerd
Mijn hele leven had ik alleen in Korea Engels geleerd. Ik gaf er zelfs Engelse les en was trots op mijn vaardigheden. Maar doordat ik ter plaatse volledig in het Engels leefde, kon ik groeien en ging ik nadenken over hoe weinig ik voorheen eigenlijk wist. Engels dat je theoretisch aan een bureau leert door opdrachten te maken, verschilt enorm van praktisch Engels uit het dagelijks leven.In Korea was ik een hardloper, maar in Nieuw-Zeeland voelde het alsof ik opnieuw moest leren lopen. Toch gaf het me juist meer zelfvertrouwen toen ik besefte dat niemand in Nieuw-Zeeland wist dat ik in Korea een hardloper was. Doordat ik hier met mijn beperkte Engels allerlei situaties meemaakte, verbeterden mijn vaardigheden vanzelf. Hoewel ik vóór mijn deelname aan het vrijwilligersprogramma in Nieuw-Zeeland al eens als uitwisselingsstudent in Australië was geweest, had ik nog nooit zo lang alleen in het buitenland verbleven. Door alle voorbereidingen zelf te treffen, zonder op iemand te steunen, en me zelfstandig aan een onbekende omgeving aan te passen, voelde ik dat ik sterker werd.
Door uit mijn comfortzone te stappen en alleen een weg te bewandelen die ik nog nooit eerder had bewandeld, kreeg ik de kracht om de onzekerheid en zorgen over een onzekere toekomst te verdragen en te overwinnen. Dat zijn gevoelens die ik vaak zal tegenkomen tijdens mijn voorbereiding op examens in Korea. Ik ben gegroeid ten opzichte van de persoon die veiligheid vond in ergens bij horen en genoegen nam met wat al vertrouwd was. Daardoor heb ik nu, als lid van de maatschappij, het gevoel dat ik de moed heb om toekomstige angsten onder ogen te zien.
Als mensen aan reizen naar het buitenland denken, stellen ze zich meestal Europa of Amerika voor. Daardoor wordt Nieuw-Zeeland in Oceanië minder vaak bezocht. Toch... Door deze ervaring kan ik Nieuw-Zeeland nu vol overtuiging aanbevelen aan vrienden die nadenken over bestemmingen voor een reis naar het buitenland. Toen ik voor het eerst besloot vrijwilligerswerk te doen en de dag van vertrek naderde, twijfelde ik aan alles. Maar uiteindelijk...Dit tussenjaarproject werd een herinnering die ik nooit zal vergeten.
Het gaf me de kans om afstand te nemen van een drukke, ingewikkelde routine en over mezelf na te denken. Ook leerde ik een kalme vorm van ontspanning kennen, zonder me voortdurend te hoeven haasten. Ik maakte een waardevolle persoonlijke groei door die me innerlijk sterker maakte. De herinneringen aan de landschappen in Nieuw-Zeeland, die zo anders zijn dan die in ons land, hebben me lessen en inzichten bijgebracht die ik nooit had kunnen opdoen als ik alleen in Korea was opgegroeid. Door vrijwilligerswerk te doen, iets bij te dragen aan de natuur en de planeet en contact te hebben met de plaatselijke bevolking, voelde ik een verbondenheid tussen mensen en de aarde en kreeg ik vertrouwen in mijn eigen kunnen. Zo bouwde ik zelfvertrouwen op voor alle uitdagingen die me nog te wachten staan.
Als ik de kans krijg, wil ik na mijn afstuderen zeker nog eens deelnemen aan een vrijwilligersprogramma in Nieuw-Zeeland. Het vrijwilligerswerk in Wellington blijft in mijn hart een dierbare, warme herinnering. Zelfstandig door Nieuw-Zeeland reizen, vrijwilligerswerk doen voor de natuur, avondeten koken met mijn huisgenoten, met de teamleider langs de kust rijden en ontspannen op het strand, op een vrije dag alleen door de stad dwalen en bezienswaardigheden bezoeken, de vriendelijke en attente mensen in Nieuw-Zeeland en de frisse lucht in de majestueuze bossen die je in Korea niet vindt — al deze ervaringen hebben me gevoed en me geholpen stevige wortels in het leven te slaan.Met weemoed nam ik afscheid van het onvergetelijke dagelijkse leven in Nieuw-Zeeland.
Hoe ziet een doorsnee dag milieuvrijwilligerswerk in Nieuw-Zeeland eruit?
Het programma voor vrijwilligerswerk verschilde telkens, afhankelijk van de plaatselijke vrijwilligerslocatie.Op dagen waarop we vroeg begonnen, moesten we rond 8.00 uur klaarstaan; op dagen waarop we later begonnen, was dat soms pas om 11.00 uur. Nadat we de benodigde uitrusting hadden ingepakt en klaargemaakt, stapten we in het busje dat voor ons klaarstond en vertrokken we met de teamleider en andere vrijwilligers naar de locatie van die dag. Daar ontmoetten we niet alleen mensen die net als wij langdurig aan het vrijwilligerswerk deelnamen, maar ook allerlei plaatselijke bewoners die zich via de website van de organisatie hadden aangemeld voor een dag vrijwilligerswerk. Ik raakte al snel bevriend met een Japanner die vaak deelnam aan de dagelijkse vrijwilligersactiviteiten en wisselde contactgegevens met hem uit, haha. Het werk varieerde: invasieve soorten en onkruid verwijderen uit de zandduinen bij bossen of aan zee, invasieve klimplanten afknippen en verwijderen uit moerassige gebieden (wat helaas niet makkelijk was), invasieve planten verwijderen bij een hondendagopvang en zaailingen van inheemse planten verplanten, en nog veel meer. De teamleider hield ons echter niet de hele dag in de gaten; als je moe was, kon je zo nodig rusten, dus het voelde lichamelijk niet buitensporig zwaar. Toch konden je sokken, zelfs met laarzen aan, doorweekt raken met modder als je in moerassen werkte. En wanneer je klimplanten uit de grond trok, vlogen er zwermen motten op je kleren. Voor mensen die alleen een schone, culturele ervaring zoeken, kan het daarom behoorlijk zwaar zijn.
Rond het middaguur hielden we altijd een theepauze. De teamleider zorgde voor thee, koffie, snacks, gelei, energierepen enzovoort. We zaten samen, praatten wat en rustten uit. Met lichte snacks kon je dus prima vooruit, ook als je geen uitgebreide lunch had meegenomen. Omdat we met veel mensen waren, hoefden we niet lang achter elkaar te werken. Na de theepauze werkten we meestal nog ongeveer twee uur, waarna we klaar waren en teruggingen naar de accommodatie. Meestal reed iedereen samen terug in het busje, maar soms gingen we na het vrijwilligerswerk met z'n allen naar een nabijgelegen strand om te ontspannen. Een andere keer deden we samen boodschappen voordat we teruggingen. We waren altijd in de loop van de middag weer thuis. Als je wilde, kon je er daarna zelf nog op uitgaan, maar mijn accommodatie lag ver van het centrum. Ik was moe en had geen zin meer om weg te gaan, dus na het werk bleef ik thuis. Ter informatie: op officiële feestdagen in Nieuw-Zeeland zijn er geen vrijwilligersactiviteiten; dan ben je gewoon vrij.
Mijn persoonlijke tips ter voorbereiding op milieuvrijwilligerswerk in Nieuw-Zeeland!
Omdat ik me zowel op een uitwisseling als op het vrijwilligerswerk moest voorbereiden, maakte ik van tevoren een lijst om overzicht te houden: wat ik moest inpakken, welke deadlines ik moest halen en wat ik moest inleveren. Zo zou ik niets vergeten. Ik lette vooral op de belangrijkste dingen: vliegtickets, paspoort en het online immigratieformulier. Ik had ook gehoord dat de douanecontroles op voedsel in Australië en Nieuw-Zeeland streng zijn. Daarom noteerde ik in het Koreaans en Engels welk voedsel en welke medicijnen ik in mijn koffer had gepakt en hield ik dat briefje bij de hand om het zo nodig te laten zien.
Omdat dit vrijwilligersprogramma gericht is op natuurbehoud en veel lichamelijk werk omvat, was ik op doordeweekse dagen met vrijwilligersactiviteiten na afloop meestal te uitgeput om nog ergens naartoe te gaan. Toch raad ik je sterk aan om, zelfs op die vermoeide dagen, tijd te maken voor een wandeling in de buurt en om het stadje te verkennen.
De accommodatie in Wellington was gevestigd in het voormalige geboortehuis van een historische Nieuw-Zeelandse figuur. Het gebouw stond aan de rand van een klein, bosrijk dorpje, op enige afstand van de stad. Achter de accommodatie liep een pad het bos in. Als je het smalle, kronkelende paadje volgde, kon je rustig tussen de majestueuze pijnbomen wandelen. Dat was heerlijk om je hoofd leeg te maken en tot rust te komen na een dag in een onbekende taal te hebben gesproken. Als je verder liep, kwam je geen toeristische bezienswaardigheden tegen, maar een klein dorpje met woonhuizen. Een wandeling door de straten was al schilderachtig genoeg; ik vond het heerlijk om de bijzondere huizen te bekijken die zo uit een sprookjesboek leken te komen. Mijn Franse huisgenoot hield van de zee en ging na het vrijwilligerswerk vaak alleen naar het nabijgelegen strand om te wandelen. Ik raad je aan een wandeling te maken door de vredige, schilderachtige omgeving, waar je zowel de bergen als de zee kunt ervaren.
Ook op Nieuw-Zeelandse feestdagen waarop ik niet vrijwilligerswerk deed, nam ik de bus naar de dierentuin van Wellington. Het is geen typische dierentuin die met hekken is afgesloten; de dierentuin is natuurvriendelijk, met wandelpaden die zijn ontworpen als bospaden. Daardoor voelt het alsof je door het bos wandelt om de dieren te ontdekken. De dierentuin is ook kindvriendelijk, met veel te zien en te doen, en zelfs toen ik er alleen was, was er heel veel te zien. Vooral de schattige otters, capibara's en kleine pinguïns zijn een aanrader. Er zijn ook kiwi's, maar die zijn nachtdieren, dus toen ik overdag op bezoek kwam, kon ik ze niet zien — maar ik was nog steeds heel blij!
Mijn vrijwilligersjaar in Nieuw-Zeeland voor natuurbehoud was!
Ervaring★★★★★
: Het was een perfecte ervaring.
Leren★★★★★
: Ik zag en hoorde veel en werd ertoe aangezet om over mezelf na te denken.
Omgeving★★★★★
:Zoals je mag verwachten van het beroemde Nieuw-Zeeland, kon ik de pure natuur en het groen met mijn hele lichaam voelen.
Veiligheid★★★★★
: Nieuw-Zeeland staat wereldwijd bekend om zijn veiligheid. De steden zijn veel kleiner en vrediger dan die in Australië, dat bekendstaat als een land waar het prettig wonen is, en de mensen verwelkomen buitenstaanders.
Vrije tijd ★★★★★
: De accommodatie lag ver van de stad en het vrijwilligerswerk was lichamelijk zwaar. Daarom was het moeilijk om na het werk nog op pad te gaan, tenzij het een volledige rustdag was.
Byeon Seo-jeongwaaraan je hebt deelgenomen: vrijwilligersproject voor natuurbehoud in Nieuw-Zeeland Wil je meer weten?!
Klik op de banner hieronderAlsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
|
Door de muren van mijn comfortzone te doorbreken en alleen een pad te bewandelen waar ik nog nooit eerder was geweest, kreeg ik de kracht om zelfstandig de angst en zorgen onder ogen te zien en te overwinnen die een onzekere toekomst met zich meebrengt. Die zal ik tijdens de voorbereiding op competitieve examens in Korea vaak ervaren.Ik heb het gevoel dat ik ben gegroeid: vroeger vond ik troost in ergens bij horen en nam ik genoegen met alleen vertrouwde ervaringen, maar nu heb ik als lid van de maatschappij de moed gekregen om de toekomst met vertrouwen tegemoet te treden.
Samen met vrienden van over de hele wereld genieten van uitdagend vrijwilligerswerk voor natuurbescherming in de Nieuw-Zeelandse natuur Ervaring van deelnemer aan een tussenjaar: Byeon Seo-jeong |
# Ik heb me aangemeld voor het tussenjaarproject om tijd te nemen voor zelfreflectie en rust.
Ik ben momenteel vierdejaarsstudent aan een universiteit in Seoul. Via Korea Gap Year deed ik vrijwilligerswerk voor het milieu in Wellington, Nieuw-Zeeland.
Als laatste stap voordat ik na mijn afstuderen echt begin met de voorbereiding op de toelating tot de rechtenstudie heb ik me aangemeld voor het tussenjaarproject om mezelf tijd te gunnen voor zelfreflectie en rust.. Omdat ik de afgelopen drie jaar onafgebroken had gestudeerd, vond ik het jammer dat ik na mijn afstuderen misschien geen gedenkwaardige ervaringen zou hebben om op terug te kijken. Daarom besloot ik tijdens de winterperiode van januari 2025 aan een uitwisselingsprogramma deel te nemen. De gastuniversiteit stond in Australië, dus dacht ik: nu ik helemaal naar Oceanië ben gekomen...Nu ik helemaal naar het continent Oceanië was gekomen, wilde ik bijzondere ervaringen opdoen en herinneringen maken die ik alleen hier kon beleven. Toen ik op zoek was naar vrijwilligerswerk in het buitenland, vond ik op Korea Gap Year een vrijwilligersprogramma in Nieuw-Zeeland en heb ik me aangemeld.
Omdat het de eerste keer was dat ik zo lang alleen in het buitenland zou wonen, maakte ik me de dag voor vertrek veel zorgen en had ik eerlijk gezegd ook wat spijt. Ik was bang dat ik geld en tijd had verspild en beter gewoon thuis had kunnen blijven om uit te rusten. Maar voordat het vrijwilligersprogramma in Nieuw-Zeeland begon, volgde ik als uitwisselingsstudent een maand lang lessen aan een Australische universiteit. Ik ging met medestudenten op pad, woonde in een studentenhuis en maakte buitenlandse vrienden. Daardoor voelde het alsof ik ook echt aan een universiteit in Australië studeerde en was ik meer op mijn gemak. Toen de uitwisselingslessen waren afgelopen en ik alleen in Nieuw-Zeeland aankwam, kon ik me snel aan het leven daar aanpassen door zelf de omgeving te verkennen en alleen lokale gerechten te eten.
* Ik raad mevrouw Byeon Seo-jeong vrijwilligerswerk voor natuurbescherming in Nieuw-Zeeland aan voordat ze aan een belangrijk examen begint. Zo kan ze reflecteren op zichzelf en bijzondere ervaringen opdoen!Wil je een plan op maat voor waar en hoe je verandering in gang zet? Dan raad ik een persoonlijk adviesgesprek met een tussenjaarspecialist van harte aan!
Een zekere manier om je leven te veranderen: persoonlijk adviesgesprek over een tussenjaar
# Mijn ware zelf ontdekt in een vreemd land.
Mijn belangrijkste doel was om alleen in het buitenland te wonen, na te denken over wat voor iemand ik ben, dingen over mezelf te ontdekken die ik nog niet wist en mijn Engels te verbeteren. Door alleen in het buitenland te wonen en mijn accommodatie en maaltijden met buitenlandse vrienden te delen, merkte ik duidelijk welke onderdelen van mijn alledaagse Engels zwak waren, enDoor samen te wonen met mensen die ik helemaal niet kende en mijn eigen reacties en gewoonten op te merken, kon ik opnieuw nadenken over wat voor iemand ik ben.
Omdat ik gewend was in een grote stad in Korea te wonen,wilde ik de tijd nemen om stil te staan bij de omgeving en de natuur, en te genieten van het ongerepte landschap van de uitgestrekte Nieuw-Zeelandse wildernis. Tijdens het vrijwilligerswerk voor het milieu in Nieuw-Zeeland voelde ik door het contact met de natuur een band, alsof ik met het land zelf communiceerde. Ook ervoer ik hoe waardevol het is om me in te zetten voor het milieu.
# Rust vinden in schilderachtige landschappen en mijn hart tot rust laten komen.
De Nieuw-Zeelanders die ik ontmoette, hadden allemaal respect voor hun tradities en de natuur. Ze waren trots op hun land en bovendien vriendelijk tegen buitenlanders en toeristen.Als jonge Oost-Aziatische vrouw alleen reizen was niet gevaarlijk; integendeel, veel mensen begonnen hartelijk een gesprek. Ook de medewerkers van de vrijwilligersorganisatiehadden begrip voor mijn gebrekkige Engels, maakten oogcontact en wachtten tot ik had kunnen zeggen wat ik wilde, ook als ik langzaam sprak. Ze luisterden altijd en hielden in de gaten of ik ergens last van had.Hoewel de medewerkers ongetwijfeld al veel buitenlandse vrijwilligers zoals ik hadden ontmoet en weer uitgezwaaid, vonden ze het oprecht jammer toen mijn programma eindigde en we afscheid moesten nemen. Ze gaven me zelfs een handgeschreven brief.
Het Engels in Nieuw-Zeeland verschilt qua uitdrukkingen en intonatie sterk van het Amerikaans-Engels dat doorgaans in Korea wordt onderwezen. Ik denk dat je het moeilijk kunt begrijpen zonder het ter plekke te horen, te spreken en zelf te ervaren.Omdat ik in Nieuw-Zeeland alleen maar Engels hoorde, sprak, las en schreef en mijn hele leven daar in het Engels verliep, verbeterde mijn Engels vanzelf.
Door in Nieuw-Zeeland te wonen, kreeg ik vanzelf niet alleen een betere beheersing van het Engels, maar ook meer liefde voor de natuur en de tijd en rust om van het landschap om me heen te genieten. Door het vrijwilligerswerk ging ik extra letten op natuurbescherming en veranderingen in het milieu.Anders dan in Zuid-Korea, waar je tussen hoge gebouwen en in drukke stadscentra woont, waren er in Nieuw-Zeeland geen hoge gebouwen te vinden,en overal waar ik keek, zag ik mooie vrijstaande huizen die zo op een schilderij konden staan, omringd door weelderig groen. Tijdens het wandelen verdwenen mijn onrustige gedachten en voelde ik me kalm.
Dierbare contacten in Nieuw-Zeeland, nog warmer dan de natuur 😃
Iedereen die ik tijdens het vrijwilligerswerk in Nieuw-Zeeland ontmoette, is me dierbaar gebleven, maar degene die ik het meest zal herinneren is Kiri, een vrouw van middelbare leeftijd die teamleider en algemeen begeleider was. Ze was Māori. Op de dag dat ik voor het eerst bij de accommodatie aankwam, maakte ze ondanks haar drukke agenda tijd vrij om me volgens de Māori-traditie welkom te heten en met me te dineren. Tijdens het eten vertelde ze me over Nieuw-Zeeland en leerde ze me zelfs wat Māori. Ze voelde aan als een warme moeder, maar belichaamde tegelijkertijd de professionaliteit en zorgzaamheid van een leider.
Een andere indrukwekkende teamleider was Gemma, een vrouw met een Brits accent. Ze was warm en vriendelijk, schreef graag handgeschreven brieven en werkte ook als dierenverzorger in de Wellington Zoo, pal naast de accommodatie. Nadat we samen vrijwilligerswerk hadden gedaan en elkaar beter hadden leren kennen, liet ze haar vriendelijkheid zien door ons zomaar gratis toegangskaartjes te geven en iedereen uit te nodigen voor een bezoek aan de dierentuin waar ze werkte.
In totaal waren er vier vrijwilligers, inclusief ikzelf, die samen deelnamen en de accommodatie deelden. Hoewel we verschillende nationaliteiten en achtergronden hadden, voelden we ons echt met elkaar verbonden. Twee van hen waren een Nederlands stel dat na hun afstuderen op wereldreis was gegaan naar Nieuw-Zeeland. De ander was een vrouw uit Frankrijk van mijn leeftijd.
We hadden allemaal respect voor elkaars cultuur, luisterden naar elkaar en deelden graag. In die korte of lange periode leefden we echt als vrienden en familie. In het begin voelde het ongemakkelijk om elke ochtend een praatje te maken en te vragen of iedereen goed had geslapen, maar na verloop van tijd raakte ik gewend aan die gewoonte. Ik begon zelf als eerste de anderen goedemorgen te wensen, voelde me steeds meer thuis en genoot samen met hen van het leven in Nieuw-Zeeland. Voor het avondeten kookten we om de beurt gerechten uit ons eigen land. Als we rond de tafel zaten en over onze dag vertelden, voelde het als een echt gezin. Toen ik aan de beurt was om te koken, maakte ik gedroogd zeewier, pittige tonijn met chili, roergebakken kip met sojasaus en gebakken rijst met ei. Mijn huisgenoten vonden het heerlijk en aten hun borden helemaal leeg, wat me erg trots maakte.
Het was maar een klein gebaar, maar dat moment werd uiteindelijk mijn warmste herinnering.
Voordat ik aan het vrijwilligerswerk voor het milieu begon, was er zelfs een kleine, onverwachte tegenslag.In eerste instantie had ik me aangemeld voor het programma in Auckland, niet voor dat in Wellington. Maar de dag voordat het vrijwilligerswerk begon, zegden alle kandidaten voor Auckland plotseling af en kreeg ik een e-mail waarin stond dat ik de enige overgebleven kandidaat voor Auckland was. Ze boden ook aan dat ik, als ik dat wilde, naar Wellington kon gaan, waar andere vrijwilligers waren.
Ik was behoorlijk van mijn stuk en bezorgd, omdat al mijn oorspronkelijke plannen in duigen waren gevallen. Maar toen ik de volgende dag op het kantoor in Auckland aankwam, heette het personeel me hartelijk welkom en vertelden ze me dat ik zelf mocht kiezen wat ik wilde en kon aangeven waar ik wilde verblijven.
Ik wist helemaal niet hoe Wellington was, hoe de accommodatie eruit zou zien of wie de mensen waren. Daarom voelde ik me angstig en bezorgd, maar toch besloot ik uiteindelijk naar Wellington te gaan. Ter plaatse hielpen ze me met de verhuizing en hoewel er normaal gesproken geen vervoer vanaf het vliegveld werd geregeld, kwam Kiri vanwege de bijzondere situatie persoonlijk naar Wellington Airport om me op te halen zodra ik was geland,en om me gerust te stellen praatte ze onderweg in de auto uitgebreid met me. Ze vertelde over Wellington en de andere vrijwilligers en vroeg naar Korea, zodat ik kon ontspannen.
Een van de moeilijkheden die ik tijdens het vrijwilligerswerk ervoer, was dat ik het Nieuw-Zeelandse Engels moeilijk kon verstaan.De teamleider of de verantwoordelijke op de vrijwilligerslocatie legde de activiteiten van die dag in het Engels uit en deed ze voor, maar ze spraken snel en met een sterk accent, waardoor ik maar ongeveer de helft begreep. Elke keer vroeg ik eerst aan mijn huisgenoten of zij hadden gehoord wat er zojuist was uitgelegd. Als ik vertelde dat mijn Engels niet zo goed was en dat ik het nog steeds moeilijk vond om alles te begrijpen, merkten de huisgenoten die het wel hadden begrepen mijn verwarde blik op en legden ze het nog eens, langzamer, uit. Ze hielden daarbij veel rekening met me.Als je het Engels moeilijk vindt, niet begrijpt wat er wordt uitgelegd of je ongemakkelijk voelt omdat de situatie onbekend is, kun je het beste de moed verzamelen om eerst iets aan de mensen om je heen te vragen en in je eigen woorden te herhalen of te controleren wat je hebt begrepen.
Welk advies zou ik willen geven aan toekomstige gappers die zich voorbereiden op een tussenjaar met milieuvrijwilligerswerk in Nieuw-Zeeland?
Tot ik bij de accommodatie voor vrijwilligers aankwam, stelde ik me voor hoe de dagen zouden verlopen en wat voor mensen ik zou ontmoeten. Ik was bang en had er zelfs spijt van dat ik niet in Korea was gebleven, maar uiteindelijkToen het vrijwilligerswerk voorbij was en ik erop terugkeek, had ik zoveel mooie herinneringen gemaakt dat ik ertegenop zag om terug te keren naar Korea.En vooralIk raad iedereen die, net als ik, via vrijwilligerswerk in het buitenland zijn of haar Engels wil verbeteren aan om zich onder te dompelen in de omgeving en zo ervaring uit de eerste hand op te doen. Vreemde talen zoals Engels leer je beter spreken als je zelfvertrouwen opbouwt en vaker met verschillende taalsituaties in aanraking komt. Je verstoppen omdat je niet goed bent in Engels, gesprekken bewust uit de weg gaan of alleen in je accommodatie blijven, zal je Engels niet verbeteren.
Toen ik besefte dat niemand hier de versie van mij uit Korea kende, kon ik in Nieuw-Zeeland mijn vroegere teruggetrokken zelf achter me laten. Ik begon zelf een praatje, maakte grapjes in het Engels en voelde me op mijn gemak.De kosten om je op het programma voor te bereiden zijn niet gering. Bovendien zijn er de psychische kosten, de tijd die je in het buitenland doorbrengt en de dingen die je had kunnen doen als je in Korea was gebleven. Daar staat tegenover dat... Ik kan met vertrouwen zeggen dat ook jij, door zelf contact te zoeken met de mensen om je heen en je in te zetten om de plaatselijke cultuur te ervaren, waardevolle ervaringen en lessen kunt opdoen en net als ik in Nieuw-Zeeland een keerpunt in je leven kunt vinden.
Warme, onvergetelijke dagen in Nieuw-Zeeland en de rust en veerkracht die ik daar heb geleerd
Mijn hele leven had ik alleen in Korea Engels geleerd. Ik gaf er zelfs Engelse les en was trots op mijn vaardigheden. Maar doordat ik ter plaatse volledig in het Engels leefde, kon ik groeien en ging ik nadenken over hoe weinig ik voorheen eigenlijk wist. Engels dat je theoretisch aan een bureau leert door opdrachten te maken, verschilt enorm van praktisch Engels uit het dagelijks leven.In Korea was ik een hardloper, maar in Nieuw-Zeeland voelde het alsof ik opnieuw moest leren lopen. Toch gaf het me juist meer zelfvertrouwen toen ik besefte dat niemand in Nieuw-Zeeland wist dat ik in Korea een hardloper was. Doordat ik hier met mijn beperkte Engels allerlei situaties meemaakte, verbeterden mijn vaardigheden vanzelf. Hoewel ik vóór mijn deelname aan het vrijwilligersprogramma in Nieuw-Zeeland al eens als uitwisselingsstudent in Australië was geweest, had ik nog nooit zo lang alleen in het buitenland verbleven. Door alle voorbereidingen zelf te treffen, zonder op iemand te steunen, en me zelfstandig aan een onbekende omgeving aan te passen, voelde ik dat ik sterker werd.
Door uit mijn comfortzone te stappen en alleen een weg te bewandelen die ik nog nooit eerder had bewandeld, kreeg ik de kracht om de onzekerheid en zorgen over een onzekere toekomst te verdragen en te overwinnen. Dat zijn gevoelens die ik vaak zal tegenkomen tijdens mijn voorbereiding op examens in Korea. Ik ben gegroeid ten opzichte van de persoon die veiligheid vond in ergens bij horen en genoegen nam met wat al vertrouwd was. Daardoor heb ik nu, als lid van de maatschappij, het gevoel dat ik de moed heb om toekomstige angsten onder ogen te zien.
Als mensen aan reizen naar het buitenland denken, stellen ze zich meestal Europa of Amerika voor. Daardoor wordt Nieuw-Zeeland in Oceanië minder vaak bezocht. Toch... Door deze ervaring kan ik Nieuw-Zeeland nu vol overtuiging aanbevelen aan vrienden die nadenken over bestemmingen voor een reis naar het buitenland. Toen ik voor het eerst besloot vrijwilligerswerk te doen en de dag van vertrek naderde, twijfelde ik aan alles. Maar uiteindelijk...Dit tussenjaarproject werd een herinnering die ik nooit zal vergeten.
Het gaf me de kans om afstand te nemen van een drukke, ingewikkelde routine en over mezelf na te denken. Ook leerde ik een kalme vorm van ontspanning kennen, zonder me voortdurend te hoeven haasten. Ik maakte een waardevolle persoonlijke groei door die me innerlijk sterker maakte. De herinneringen aan de landschappen in Nieuw-Zeeland, die zo anders zijn dan die in ons land, hebben me lessen en inzichten bijgebracht die ik nooit had kunnen opdoen als ik alleen in Korea was opgegroeid. Door vrijwilligerswerk te doen, iets bij te dragen aan de natuur en de planeet en contact te hebben met de plaatselijke bevolking, voelde ik een verbondenheid tussen mensen en de aarde en kreeg ik vertrouwen in mijn eigen kunnen. Zo bouwde ik zelfvertrouwen op voor alle uitdagingen die me nog te wachten staan.
Als ik de kans krijg, wil ik na mijn afstuderen zeker nog eens deelnemen aan een vrijwilligersprogramma in Nieuw-Zeeland. Het vrijwilligerswerk in Wellington blijft in mijn hart een dierbare, warme herinnering. Zelfstandig door Nieuw-Zeeland reizen, vrijwilligerswerk doen voor de natuur, avondeten koken met mijn huisgenoten, met de teamleider langs de kust rijden en ontspannen op het strand, op een vrije dag alleen door de stad dwalen en bezienswaardigheden bezoeken, de vriendelijke en attente mensen in Nieuw-Zeeland en de frisse lucht in de majestueuze bossen die je in Korea niet vindt — al deze ervaringen hebben me gevoed en me geholpen stevige wortels in het leven te slaan.Met weemoed nam ik afscheid van het onvergetelijke dagelijkse leven in Nieuw-Zeeland.
Hoe ziet een doorsnee dag milieuvrijwilligerswerk in Nieuw-Zeeland eruit?
Het programma voor vrijwilligerswerk verschilde telkens, afhankelijk van de plaatselijke vrijwilligerslocatie.Op dagen waarop we vroeg begonnen, moesten we rond 8.00 uur klaarstaan; op dagen waarop we later begonnen, was dat soms pas om 11.00 uur. Nadat we de benodigde uitrusting hadden ingepakt en klaargemaakt, stapten we in het busje dat voor ons klaarstond en vertrokken we met de teamleider en andere vrijwilligers naar de locatie van die dag. Daar ontmoetten we niet alleen mensen die net als wij langdurig aan het vrijwilligerswerk deelnamen, maar ook allerlei plaatselijke bewoners die zich via de website van de organisatie hadden aangemeld voor een dag vrijwilligerswerk. Ik raakte al snel bevriend met een Japanner die vaak deelnam aan de dagelijkse vrijwilligersactiviteiten en wisselde contactgegevens met hem uit, haha. Het werk varieerde: invasieve soorten en onkruid verwijderen uit de zandduinen bij bossen of aan zee, invasieve klimplanten afknippen en verwijderen uit moerassige gebieden (wat helaas niet makkelijk was), invasieve planten verwijderen bij een hondendagopvang en zaailingen van inheemse planten verplanten, en nog veel meer. De teamleider hield ons echter niet de hele dag in de gaten; als je moe was, kon je zo nodig rusten, dus het voelde lichamelijk niet buitensporig zwaar. Toch konden je sokken, zelfs met laarzen aan, doorweekt raken met modder als je in moerassen werkte. En wanneer je klimplanten uit de grond trok, vlogen er zwermen motten op je kleren. Voor mensen die alleen een schone, culturele ervaring zoeken, kan het daarom behoorlijk zwaar zijn.
Rond het middaguur hielden we altijd een theepauze. De teamleider zorgde voor thee, koffie, snacks, gelei, energierepen enzovoort. We zaten samen, praatten wat en rustten uit. Met lichte snacks kon je dus prima vooruit, ook als je geen uitgebreide lunch had meegenomen. Omdat we met veel mensen waren, hoefden we niet lang achter elkaar te werken. Na de theepauze werkten we meestal nog ongeveer twee uur, waarna we klaar waren en teruggingen naar de accommodatie. Meestal reed iedereen samen terug in het busje, maar soms gingen we na het vrijwilligerswerk met z'n allen naar een nabijgelegen strand om te ontspannen. Een andere keer deden we samen boodschappen voordat we teruggingen. We waren altijd in de loop van de middag weer thuis. Als je wilde, kon je er daarna zelf nog op uitgaan, maar mijn accommodatie lag ver van het centrum. Ik was moe en had geen zin meer om weg te gaan, dus na het werk bleef ik thuis. Ter informatie: op officiële feestdagen in Nieuw-Zeeland zijn er geen vrijwilligersactiviteiten; dan ben je gewoon vrij.
Mijn persoonlijke tips ter voorbereiding op milieuvrijwilligerswerk in Nieuw-Zeeland!
Omdat ik me zowel op een uitwisseling als op het vrijwilligerswerk moest voorbereiden, maakte ik van tevoren een lijst om overzicht te houden: wat ik moest inpakken, welke deadlines ik moest halen en wat ik moest inleveren. Zo zou ik niets vergeten. Ik lette vooral op de belangrijkste dingen: vliegtickets, paspoort en het online immigratieformulier. Ik had ook gehoord dat de douanecontroles op voedsel in Australië en Nieuw-Zeeland streng zijn. Daarom noteerde ik in het Koreaans en Engels welk voedsel en welke medicijnen ik in mijn koffer had gepakt en hield ik dat briefje bij de hand om het zo nodig te laten zien.
Omdat dit vrijwilligersprogramma gericht is op natuurbehoud en veel lichamelijk werk omvat, was ik op doordeweekse dagen met vrijwilligersactiviteiten na afloop meestal te uitgeput om nog ergens naartoe te gaan. Toch raad ik je sterk aan om, zelfs op die vermoeide dagen, tijd te maken voor een wandeling in de buurt en om het stadje te verkennen.
De accommodatie in Wellington was gevestigd in het voormalige geboortehuis van een historische Nieuw-Zeelandse figuur. Het gebouw stond aan de rand van een klein, bosrijk dorpje, op enige afstand van de stad. Achter de accommodatie liep een pad het bos in. Als je het smalle, kronkelende paadje volgde, kon je rustig tussen de majestueuze pijnbomen wandelen. Dat was heerlijk om je hoofd leeg te maken en tot rust te komen na een dag in een onbekende taal te hebben gesproken. Als je verder liep, kwam je geen toeristische bezienswaardigheden tegen, maar een klein dorpje met woonhuizen. Een wandeling door de straten was al schilderachtig genoeg; ik vond het heerlijk om de bijzondere huizen te bekijken die zo uit een sprookjesboek leken te komen. Mijn Franse huisgenoot hield van de zee en ging na het vrijwilligerswerk vaak alleen naar het nabijgelegen strand om te wandelen. Ik raad je aan een wandeling te maken door de vredige, schilderachtige omgeving, waar je zowel de bergen als de zee kunt ervaren.
Ook op Nieuw-Zeelandse feestdagen waarop ik niet vrijwilligerswerk deed, nam ik de bus naar de dierentuin van Wellington. Het is geen typische dierentuin die met hekken is afgesloten; de dierentuin is natuurvriendelijk, met wandelpaden die zijn ontworpen als bospaden. Daardoor voelt het alsof je door het bos wandelt om de dieren te ontdekken. De dierentuin is ook kindvriendelijk, met veel te zien en te doen, en zelfs toen ik er alleen was, was er heel veel te zien. Vooral de schattige otters, capibara's en kleine pinguïns zijn een aanrader. Er zijn ook kiwi's, maar die zijn nachtdieren, dus toen ik overdag op bezoek kwam, kon ik ze niet zien — maar ik was nog steeds heel blij!
Mijn vrijwilligersjaar in Nieuw-Zeeland voor natuurbehoud was!
Ervaring★★★★★
: Het was een perfecte ervaring.
Leren★★★★★
: Ik zag en hoorde veel en werd ertoe aangezet om over mezelf na te denken.
Omgeving★★★★★
:Zoals je mag verwachten van het beroemde Nieuw-Zeeland, kon ik de pure natuur en het groen met mijn hele lichaam voelen.
Veiligheid★★★★★
: Nieuw-Zeeland staat wereldwijd bekend om zijn veiligheid. De steden zijn veel kleiner en vrediger dan die in Australië, dat bekendstaat als een land waar het prettig wonen is, en de mensen verwelkomen buitenstaanders.
Vrije tijd ★★★★★
: De accommodatie lag ver van de stad en het vrijwilligerswerk was lichamelijk zwaar. Daarom was het moeilijk om na het werk nog op pad te gaan, tenzij het een volledige rustdag was.
Byeon Seo-jeongwaaraan je hebt deelgenomen: vrijwilligersproject voor natuurbehoud in Nieuw-Zeeland Wil je meer weten?!
Klik op de banner hieronderAlsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
