Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Leven als mens, en niet alleen als onderdeel van de samenleving #Een diepgaande les over het helpen van anderen in hun leven #Ik heb meer gekregen dan ik heb gegeven
|
Tegen het einde van mijn middelbareschooltijd, terwijl ik me al zorgen maakte over mijn toekomst, kreeg ik plotseling een waardevolle les. Toen ik zag hoe kinderen al wisten hoe ze moesten delen en elkaar helpen, ging ik opnieuw nadenken over hoe het ‘leven waarin je mensen helpt’ waar ik op hoopte er werkelijk uitziet. Natuurlijk kan ik daar nog niet zeker van zijn. Ik ben pas negentien en er liggen nog vele dagen voor me. Het antwoord zal zich in de loop van de vele dagen die nog komen langzaam aandienen. Maar de stralendste glimlach die deze kinderen me schonken — de stralendste die ik ooit in mijn leven heb gezien — zal me helpen als mens te leven, en niet slechts als onderdeel van de maatschappij.
-2013 Gift of Music-muziekvrijwilligerswerk tijdens een tussenjaar |
Op 31 juli 2013 om 7.25 uur kwam ik bezweet aan op Incheon Airport. Nadat ik met overal aan me bungelende bagage in een drukke ochtendtrein was gestapt en me bij het team had gevoegd, twijfelde ik of het wel goed zou komen. Omdat ik in Jeju woon, kon ik niet bij de twee voorbereidende bijeenkomsten zijn. Ik kende dus niemand en voelde me behoorlijk ongemakkelijk. Ongeveer de helft van de deelnemers kwam uit dezelfde club, dus ik vroeg me af of ik erbij zou kunnen horen. Ik vermoedde zelfs dat het hele vrijwilligersprogramma misschien maar een façade was, omdat er een documentaireploeg met ons meereisde..
Het duurde niet lang voordat ik besefte dat al die zorgen nergens voor nodig waren. De mensen die daar bijeen waren, waren heel verschillend, maar waren we niet samengebracht door een gemeenschappelijk doel? Universiteitsstudenten van Yonsei’s Piano In, moeders uit multiculturele gezinnen, vrijwilligers van de middelbare school en de universiteit en de leiding van Korea Gap Year behandelden me allemaal hartelijk. Daar was ik erg dankbaar voor. Het zette me ook aan het denken of ik tot dan toe niet te afstandelijk was geweest in mijn relaties met anderen. In het vliegtuig naar Hongkong vertelde professor Ryu ons allerlei verhalen. Tegen de tijd dat we bij het hotel in Phnom Penh aankwamen, was ik al bevriend geraakt met veel van de mensen die ik die dag had ontmoet..
Op de eerste dag werd de hele groep verdeeld in een optreedteam en een vrijwilligersteam. Omdat mijn positie en rol nog niet duidelijk waren vastgesteld, maakte ik me zorgen. Ik twijfelde welke kant voordeliger zou zijn, maar uiteindelijk koos ik voor de kant die ik zelf wilde, zoals ik meestal zou doen. Dat bleek voor mij de juiste keuze. Deze vrijwilligersreis draaide immers om delen en contact maken met mensen. Was het dan niet voor beide kanten beter als ik deed wat ik wilde, in plaats van de voordelen tegen elkaar af te wegen? Uiteindelijk is kiezen voor wat je aantrekt het juiste om te doen..
©Korea gapyear
We brachten drie dagen door met de kinderen in de kinderbeschermingsinstelling Soban Koma, en ik bleef me over hen verbazen. In de wereld waarin ik tot nu toe heb geleefd, zijn mensen geneigd hun geluk relatief ver weg te zoeken. Ik zag mensen die werden meegesleurd en worstelden in de maatschappij, terwijl ze hoopten op beter onderwijs, werk, woningen en financiële zekerheid. Toen zag ik vijf- en zesjarige kinderen die, bij hun eerste ontmoeting met een buitenlandse vrijwilliger, alles probeerden te geven wat ze konden delen. Eindelijk besefte ik dat er iets grondig mis was..
Er zijn mensen die het einde van de horizon willen bereiken. Maar hoe ver ze ook in de richting van die horizon lopen, er verschijnt steeds een nieuwe horizon voor hen. Zo iemand kijkt niet eens om zich heen om te zien wat er dichtbij is en heeft geen tijd om te genieten van het landschap waar hij staat. Tot aan zijn dood jaagt hij koortsachtig een horizon na die nooit aan zijn voeten zal liggen..Als iemand toevallig het einde van het land zou bereiken en de oceaan tegenkwam, zou diegene, zelfs nadat het doel was bereikt, niets dan leegte voelen. Wat een dwaas gezicht. Dat ik zo ben,En de kinderen leerden me over deze dwaasheid..
© Korea gapyear
Tegen het einde van mijn middelbareschooltijd, terwijl ik me al zorgen maakte over mijn toekomst, kreeg ik plotseling een waardevolle les. Toen ik zag hoe kinderen al wisten hoe ze moesten delen en elkaar helpen, ging ik opnieuw nadenken over hoe het ‘leven waarin je mensen helpt’ waar ik op hoopte er werkelijk uitziet. Natuurlijk kan ik daar nog niet zeker van zijn. Ik ben pas negentien en er liggen nog vele dagen voor me. Het antwoord zal zich in de loop van de vele dagen die nog komen langzaam aandienen. Maar de stralendste glimlach die deze kinderen me schonken — de stralendste die ik ooit in mijn leven heb gezien — zal me helpen als mens te leven, en niet slechts als onderdeel van de maatschappij..
Het was een reis waar ik veel aan overhield: herinneringen, dierbare contacten, waardevolle lessen, tijd om over mezelf na te denken, een ontsnapping aan het strakke schema van een examenkandidaat en een verrassend comfortabele broek..Omdat ik tijdens deze reis, waaraan ik deelnam om iets te geven, meer ontving dan ik gaf, weet ik niet hoe ik mijn dankbaarheid moet uiten aan degenen die dit allemaal hebben voorbereid en mogelijk gemaakt. Het is zo’n dankbaarheid waardoor ik onwillekeurig diep mijn hoofd buig en mijn handen vouw voor degenen die mijn hart hebben verrijkt..
|
Tegen het einde van mijn middelbareschooltijd, terwijl ik me al zorgen maakte over mijn toekomst, kreeg ik plotseling een waardevolle les. Toen ik zag hoe kinderen al wisten hoe ze moesten delen en elkaar helpen, ging ik opnieuw nadenken over hoe het ‘leven waarin je mensen helpt’ waar ik op hoopte er werkelijk uitziet. Natuurlijk kan ik daar nog niet zeker van zijn. Ik ben pas negentien en er liggen nog vele dagen voor me. Het antwoord zal zich in de loop van de vele dagen die nog komen langzaam aandienen. Maar de stralendste glimlach die deze kinderen me schonken — de stralendste die ik ooit in mijn leven heb gezien — zal me helpen als mens te leven, en niet slechts als onderdeel van de maatschappij.
-2013 Gift of Music-muziekvrijwilligerswerk tijdens een tussenjaar |
Op 31 juli 2013 om 7.25 uur kwam ik bezweet aan op Incheon Airport. Nadat ik met overal aan me bungelende bagage in een drukke ochtendtrein was gestapt en me bij het team had gevoegd, twijfelde ik of het wel goed zou komen. Omdat ik in Jeju woon, kon ik niet bij de twee voorbereidende bijeenkomsten zijn. Ik kende dus niemand en voelde me behoorlijk ongemakkelijk. Ongeveer de helft van de deelnemers kwam uit dezelfde club, dus ik vroeg me af of ik erbij zou kunnen horen. Ik vermoedde zelfs dat het hele vrijwilligersprogramma misschien maar een façade was, omdat er een documentaireploeg met ons meereisde..
Het duurde niet lang voordat ik besefte dat al die zorgen nergens voor nodig waren. De mensen die daar bijeen waren, waren heel verschillend, maar waren we niet samengebracht door een gemeenschappelijk doel? Universiteitsstudenten van Yonsei’s Piano In, moeders uit multiculturele gezinnen, vrijwilligers van de middelbare school en de universiteit en de leiding van Korea Gap Year behandelden me allemaal hartelijk. Daar was ik erg dankbaar voor. Het zette me ook aan het denken of ik tot dan toe niet te afstandelijk was geweest in mijn relaties met anderen. In het vliegtuig naar Hongkong vertelde professor Ryu ons allerlei verhalen. Tegen de tijd dat we bij het hotel in Phnom Penh aankwamen, was ik al bevriend geraakt met veel van de mensen die ik die dag had ontmoet..
Op de eerste dag werd de hele groep verdeeld in een optreedteam en een vrijwilligersteam. Omdat mijn positie en rol nog niet duidelijk waren vastgesteld, maakte ik me zorgen. Ik twijfelde welke kant voordeliger zou zijn, maar uiteindelijk koos ik voor de kant die ik zelf wilde, zoals ik meestal zou doen. Dat bleek voor mij de juiste keuze. Deze vrijwilligersreis draaide immers om delen en contact maken met mensen. Was het dan niet voor beide kanten beter als ik deed wat ik wilde, in plaats van de voordelen tegen elkaar af te wegen? Uiteindelijk is kiezen voor wat je aantrekt het juiste om te doen..
©Korea gapyear
We brachten drie dagen door met de kinderen in de kinderbeschermingsinstelling Soban Koma, en ik bleef me over hen verbazen. In de wereld waarin ik tot nu toe heb geleefd, zijn mensen geneigd hun geluk relatief ver weg te zoeken. Ik zag mensen die werden meegesleurd en worstelden in de maatschappij, terwijl ze hoopten op beter onderwijs, werk, woningen en financiële zekerheid. Toen zag ik vijf- en zesjarige kinderen die, bij hun eerste ontmoeting met een buitenlandse vrijwilliger, alles probeerden te geven wat ze konden delen. Eindelijk besefte ik dat er iets grondig mis was..
Er zijn mensen die het einde van de horizon willen bereiken. Maar hoe ver ze ook in de richting van die horizon lopen, er verschijnt steeds een nieuwe horizon voor hen. Zo iemand kijkt niet eens om zich heen om te zien wat er dichtbij is en heeft geen tijd om te genieten van het landschap waar hij staat. Tot aan zijn dood jaagt hij koortsachtig een horizon na die nooit aan zijn voeten zal liggen..Als iemand toevallig het einde van het land zou bereiken en de oceaan tegenkwam, zou diegene, zelfs nadat het doel was bereikt, niets dan leegte voelen. Wat een dwaas gezicht. Dat ik zo ben,En de kinderen leerden me over deze dwaasheid..
© Korea gapyear
Tegen het einde van mijn middelbareschooltijd, terwijl ik me al zorgen maakte over mijn toekomst, kreeg ik plotseling een waardevolle les. Toen ik zag hoe kinderen al wisten hoe ze moesten delen en elkaar helpen, ging ik opnieuw nadenken over hoe het ‘leven waarin je mensen helpt’ waar ik op hoopte er werkelijk uitziet. Natuurlijk kan ik daar nog niet zeker van zijn. Ik ben pas negentien en er liggen nog vele dagen voor me. Het antwoord zal zich in de loop van de vele dagen die nog komen langzaam aandienen. Maar de stralendste glimlach die deze kinderen me schonken — de stralendste die ik ooit in mijn leven heb gezien — zal me helpen als mens te leven, en niet slechts als onderdeel van de maatschappij..
Het was een reis waar ik veel aan overhield: herinneringen, dierbare contacten, waardevolle lessen, tijd om over mezelf na te denken, een ontsnapping aan het strakke schema van een examenkandidaat en een verrassend comfortabele broek..Omdat ik tijdens deze reis, waaraan ik deelnam om iets te geven, meer ontving dan ik gaf, weet ik niet hoe ik mijn dankbaarheid moet uiten aan degenen die dit allemaal hebben voorbereid en mogelijk gemaakt. Het is zo’n dankbaarheid waardoor ik onwillekeurig diep mijn hoofd buig en mijn handen vouw voor degenen die mijn hart hebben verrijkt..
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
