Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Tegenwoordig gaan veel mensen naar het buitenland om een taal te studeren. We denken vaak dat taalreizen alleen iets zijn voor twintigers of studenten, maar als je beter kijkt, zie je dat ook veel dertigers en veertigers gaan. Iedereen heeft zijn eigen redenen, maar in grote lijnen zijn de motieven: betere kansen op werk, langere tijd in het buitenland wonen, omdat men vindt dat je minstens één tweede vreemde taal moet beheersen, buitenlandse vrienden ontmoeten of gewoon omdat iedereen om hen heen het heeft gedaan. De laatste tijd gaan steeds meer vrienden vanwege immigratie of werk in het buitenland. Een interessant verschijnsel is dat veel mensen begin twintig gaan, maar dat zij vaak niet zelf besluiten om te gaan: het zijn hun ouders die een taalstudie in het buitenland aanraden of aanmoedigen. De reden is eenvoudig: uit ervaring lijken vrienden die vreemde talen spreken een beter leven te leiden dan mensen die dat niet doen. Omdat ze zelf in het buitenland hebben gewoond, zeggen ze dat een vreemde taal spreken helpt bij promoties en bij het vormgeven van je eigen leven. Daar zit enige waarheid in, maar het geldt niet voor iedereen.
Welk land past bij mij?
Een land kiezen voor een taalprogramma is echt moeilijk. Je moet er op zijn minst zes maanden naartoe, en als je rekent op ongeveer 2 miljoen won per maand, inclusief zakgeld, kom je uit op zo'n 12 miljoen won: genoeg om de meeste huishoudelijke apparaten in een huis te vervangen. Rijkere gezinnen denken misschien dat ze dat geld toch wel zouden uitgeven als ze in Korea bleven en zien het daarom niet als een last, maar in de meeste gevallen moet je er uiterst voorzichtig mee omgaan. Ik zal me op Engels richten, omdat dat nu eenmaal niet te vermijden is, maar vrienden die Spaans, Chinees of Japans willen leren, kunnen dit ook lezen. Mijn kijk op het kiezen van een land voor een taalstudie wijkt af van de gebruikelijke aanpak, dus dit zal ongetwijfeld nuttig zijn.
De belangrijkste landen waar mensen naartoe gaan om Engels te leren zijn de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Canada, de Filipijnen, Australië en Malta. Er zijn ook bestemmingen zoals India, Maleisië, Indonesië en zelfs Cyprus — een land waar veel mensen niet van weten — maar ik beperk me tot de voornaamste.
De meeste mensen willen voor hun taalstudie naar een land dat ze leuk vinden of bewonderen. Wie veiligheid vooropstelt, kiest Canada; wie denkt dat er maar één beste keuze is in het leven, gaat naar de Verenigde Staten; wie zich aangetrokken voelt tot aanzien en de Britse uitspraak, kiest het Verenigd Koninkrijk. Ik zou niet zeggen dat het verkeerd is om op basis van deze criteria een land te kiezen, maar ik denk niet dat dit per se de beste aanpak is. Het klinkt misschien als woordspel, maar luister toch even naar me.
Het antwoord is je persoonlijkheid.
(Afhankelijk van de beschikbaarheid van individuele lessen: Canada, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Australië tegenover de Filipijnen, Malta, India en Maleisië)
Dit is een uiterst belangrijk punt, dus houd er rekening mee bij het plannen. De indeling in Canada, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Australië tegenover de Filipijnen, Malta, India en Maleisië lijkt op het eerste gezicht misschien een onderscheid tussen minder en meer populaire Engelstalige landen. Maar het werkelijke verschil is of er individuele lessen (één-op-één) worden aangeboden. Als je het kunt betalen, kun je ook in de Verenigde Staten individuele lessen krijgen, maar dat meerdere maanden doen kost een buitensporig bedrag. Waarom zijn individuele lessen belangrijk? Al vanaf jonge leeftijd zien we onszelf als introvert of extravert; die eigenschap is een doorslaggevende factor bij het kiezen van een land voor een taalstudie. Om meteen met de conclusie te beginnen en daarna de reden uit te leggen...Als je jezelf introvert vindt, of een taal leert door erin te leven en die in je op te nemen in plaats van uit boeken, raad ik je sterk aan om eerst ongeveer drie maanden les te volgen in een land waar individuele lessen worden aangeboden.Als je daarentegen denkt dat je het goed zult doen in een land dat je leuk vindt, raad ik dat om de volgende redenen af.
Conclusie: een taalstudie in het buitenland moet prettig en leuk zijn. Leren gebeurt niet alleen op een taalschool. Meestal krijg je bij een taalinstituut les tot ongeveer 14.00 à 15.00 uur; soms zijn de lessen al om 12.00 uur afgelopen. Als je de tijd daarna goed benut, kun je de duur van je programma zelfs halveren. Sinds de jaren vijftig hebben veel taalkundigen en de huidige commissies voor vreemdetalenonderwijs in de Verenigde Staten geschat dat Amerikanen 2.400 tot 2.760 lesuren nodig hebben om een niveau te bereiken waarop ze in een vreemde taal als tolk of advocaat kunnen werken. We hoeven geen advocaat te worden, maar het is belangrijk om veel met de doeltaal in aanraking te komen en die te spreken — dat begrijpt iedereen zowel met het verstand als gevoelsmatig. Natuurlijk moet je na afloop van de lessen in de middag met anderen praten, optrekken en plezier maken. Als je dat niet doet, duurt je taalstudie meer dan twee keer zo lang en word je waarschijnlijk ongelukkig en ga je Korea missen, waardoor je misschien wilt opgeven. Daarom moet het leuk zijn. Als je introvert bent en na de les niemand hebt om mee op te trekken, of het moeilijk vindt om vrienden te maken, krijg je het zwaarder en zul je meer moeilijkheden ervaren.Volg daarom eerst lessen in een land waar individuele lessen worden aangeboden, voordat je naar het land gaat waar je uiteindelijk wilt studeren.
Het gemiddelde aantal studenten per docent per les ligt tussen de 10 en 25. Instellingen die iets meer kosten maar duidelijke onderwijsdoelen hebben, houden het aantal vaak rond de 15. De reden wordt duidelijk als je naar de tijd kijkt. Een gemiddelde les duurt 45 minuten. De tijd die één docent met één student kan praten, is 3 minuten (45 minuten / 15 studenten = 3 minuten). Als je vijf lessen per dag hebt, heeft je docent maar ongeveer 15 minuten per dag om naar je te luisteren en je grammatica en uitspraak te corrigeren. Over 22 lesdagen per maand (weekenden niet meegerekend) komt dat neer op 330 minuten. Als je daarentegen naar een plek gaat waar je dagelijks twee uur individuele les krijgt, is dat 45 minuten maal twee lesuren, oftewel 90 minuten per dag; vermenigvuldigd met 22 dagen is dat 1.980 minuten. Alleen al die cijfers vergelijken laat een verschil van ongeveer zes keer zien: 330 tegenover 1.980. Bij vier uur individuele les is het verschil twaalf keer zo groot; bij zes uur achttien keer. Bovendien bieden taalscholen ook lessen aan in groepen van vier of tien. In wezen verschilt de tijd die een docent besteedt aan het corrigeren van je grammatica en uitspraak minstens een orde van grootte. Dat is een van de redenen waarom ik individuele lessen aanraad aan mensen die introvert zijn en het moeilijk vinden om na de les contact te leggen. Helaas zijn er veiligheidsproblemen in veel Engelstalige landen waar je lange individuele lessen kunt volgen. Malta is de enige plek waar je veilig en betaalbaar ongeveer twee uur individuele les kunt krijgen. Wat dit betreft zijn de Filipijnen heel geschikt: veel programma's bieden er ongeveer vier uur individuele les per dag aan. Sinds de president is veranderd, zijn er echter steeds meer zorgen over de veiligheid vanuit het perspectief van buitenlanders. De lokale bevolking kan zeggen dat het veiliger is geworden, maar buitenlanders kunnen zich toch ongerust voelen. Mensen die wel en niet in Maleisië en India zijn geweest, zullen verschillend over de veiligheid oordelen, maar er zijn ook reële veiligheidsrisico's. Als je de Filipijnen, India of Maleisië als bestemming kiest, moet je rekening houden met zowel de veiligheid in het land als die in de steden. Toeristische bestemmingen kunnen, wat de veiligheid in de stad betreft, veiliger zijn dan je op grond van het algemene veiligheidsniveau van het land zou verwachten.
Of we nu extravert of introvert zijn, wat we allemaal nodig hebben, is een gevoel van saamhorigheid en vriendelijkheid. Sommige mensen hebben al een stevige basis in vreemde talen en hoeven die alleen verder uit te bouwen, maar de meesten beginnen op wankele grond en moeten hun taalvaardigheid vanaf nul opbouwen. Voor Koreanen kan het heel moeilijk zijn om anderen steeds te vragen hun zwakke punten en fouten aan te wijzen. Omdat vragen stellen en jezelf uitdrukken voor veel Koreanen moeilijk is, zijn individuele lessen erg prettig en nuttig. Na ongeveer drie maanden krijg je meer zelfvertrouwen en bereik je een niveau waarop je best wat assertiever kunt zijn. Vanaf dat moment wordt uit jezelf praten en vragen stellen vanzelf een comfortabele en logische keuze, zowel voor introverten als voor extraverten.
* Opmerking: ik ben geen goeroe op het gebied van taalstudies in het buitenland. In de jaren dat ik dit werk doe, ben ik voorzichtiger en oplettender geweest dan anderen en heb ik de resultaten gevolgd, terwijl ik nadacht over hoe je op een prettige manier goede resultaten kunt behalen. Nadat ik dit had geschreven, voelde ik dat het misschien de vaste overtuiging zou wekken dat individuele lessen de enige manier zijn. Daarom heb ik deze zin toegevoegd om te zeggen dat dit niet per se het enige juiste antwoord is. Ik ben geen goeroe op het gebied van taalstudies in het buitenland. |
Hoe lang moet je gaan?
Dit is ook een serieuze vraag. Sommigen zeggen drie maanden, anderen zes, negen of twaalf maanden. Als je op internet zoekt, vind je zoveel uiteenlopende meningen dat vrienden of oudere bekenden je zomaar dingen zullen zeggen als: "Zelfs na twaalf maanden ga je er niet op vooruit" of "Zie het gewoon als een reis." Voor mij is het een enorme uitdaging en een moeilijke keuze. Als mensen er zo luchtig over praten, denk ik terug aan hoeveel mijn Engels vooruitging tijdens de basisschool, de middelbare school en de universiteit — en concludeer ik dat ik niet veel vooruitgang heb geboekt. Daardoor ga ik aan mezelf twijfelen en denk ik dat ik ook deze keer misschien geen vooruitgang zal boeken. Maar als je tot de conclusie komt dat je vooruitgang móét boeken omdat je deze tijd erin investeert, begin je onvermijdelijk aan een grondige analyse.
De juiste aanpak is om elke drie maanden te veranderen.
Het juiste antwoord is om elke drie maanden je omgeving te veranderen. Als je veel taalinstituten bezoekt, kom je er veel langlopende studenten tegen: mensen die al heel lang op dezelfde plek studeren. Ze zijn allemaal even lusteloos en futloos. Als je met ze praat, zeggen ze dat ze bij aankomst niet zo waren. In het begin waren ze blij dat hun Engelse scores stegen en enthousiast omdat ze zich vlotter konden uitdrukken, maar na verloop van tijd werden ze moe van het verblijf op één plek. Ze konden niet zien of hun taalvaardigheid vooruitging, vrienden met wie ze close waren geworden vertrokken een voor een en nieuwe vrienden maken leek zinloos. Daardoor trokken ze zich terug uit het sociale leven. Hun motivatie nam vanzelf af en omdat klasgenoten al zes of zeven maanden bij elkaar waren, werden de kliekjes en scheidslijnen duidelijker, wat hun enthousiasme nog verder ondermijnde.
In werkelijkheid denken we dat onze taalvaardigheid in een rechte lijn groeit, zoals de rode grafiek: hoe meer tijd we erin investeren, hoe hoger die lijn komt. Met andere woorden, we verwachten dat onze taalvaardigheid beter wordt naarmate we er meer tijd en moeite in steken. Maar in werkelijkheid verloopt de groei zoals in de groene grafiek rechts. Tijdens het studeren van Engels stellen we ons de rode grafiek voor en koesteren we hoge verwachtingen. De frustratie die we ervaren is evenredig aan die verwachtingen. Hoe vaker we gefrustreerd raken, hoe meer we lichamelijk voelen dat onze taalstudie is mislukt en dat ons Engels niet vooruitgaat. Schrijver over productiviteit Scott Young zegt hierover...Het is nodig om regelmatig je gewoontes en omgeving te doorbreken. Door zulke inspanningen kun je verder groeien.
Kort samengevat: je krijgt een periode van drie maanden. Je groeit snel en bent blij met je vooruitgang en de moeite die je erin steekt. Maar na ongeveer drie maanden zorgen de vertrouwdheid en het comfort van het instituut waar je verblijft ervoor dat je de spanning en inspanning vergeet. Je zult dan momenten meemaken waarop je ontevreden bent over de trage vooruitgang van je Engels. Dat is het moment om in actie te komen. Zelfs als je in hetzelfde land blijft, is het tijd om van instituut te veranderen, of zelfs van land of van manier van taal leren. In die zin kun je de Koreaanse programma's voor een tussenjaar, die taalstudies organiseren en aanbevelen in periodes van drie maanden, zien als een manier om rekening te houden met het plezier en de begeleiding van de student.
Tijdens de basisschool, de middelbare school en de universiteit leren we vanzelf wat voor groeicurve het leren van een taal volgt. Er zijn verschillende fases en leraren en mensen om ons heen blijven zeggen dat alleen onvermoeibare inzet en volharding tijdens elke stagnatiefase ons Engels vooruit zullen helpen. Maar als je het van een andere kant bekijkt: betekent dit dat mensen die niet consequent kunnen volhouden, zullen falen in talen en vreemde talen? En als dat zo is, kunnen we dan niet juist van die volharding genieten of er makkelijker doorheen komen?
Misschien weet iedereen dit al, maar Scott Young zegt dat het belangrijk is om tijdens zulke periodes van stagnatie regelmatig aanmoediging, complimenten en positieve feedback te krijgen. Als ik zelfstandig Engels oefen, is het heel moeilijk voor anderen om zomaar mijn Engels te beoordelen en me vervolgens passend aan te moedigen en complimenten te geven. Ik denk dat dit probleem ook kan worden opgelost door elke drie maanden van instituut te veranderen. Elke taalschool geeft nieuwe studenten een niveautest en deelt ze op basis daarvan in een klas in. Bovendien zijn taalscholen zo ingericht dat ze in het begin extra aandacht besteden aan nieuwe studenten. Daardoor kan de eerste belangstelling en aanmoediging die nieuwe studenten krijgen, de periode waarin je moet blijven oefenen positiever en prettiger maken, ongeacht in welke klas je terechtkomt. Samen met het leren kennen van een nieuwe stad, docenten en vrienden is het een handige manier om niet alleen de woorden en uitdrukkingen te leren die je al gebruikte, maar ook de veelzijdigheid van de taal te ontdekken. Je kunt ook ontsnappen aan de saaie routine van school-thuis-school-thuis die ontstaat doordat je één stad te goed kent.
Mensen hebben verschillende niveaus van Engels en willen ieder een ander niveau bereiken. Een globale conclusie is dus:Plan voor minstens zes maanden en schrijf je in voor twee taalprogramma's.Als je na zes maanden weinig vooruitgang boekt, kun je je voor nog ongeveer drie maanden inschrijven voor een taalprogramma. Als je juist snel leert, blijf dan Engels gebruiken via leukere activiteiten in plaats van taalschool. Zoals later wordt besproken, kun je nagaan waar je tekortschiet door andere activiteiten te doen. Daarna is het efficiënter om weer taallessen te volgen en je op die zwakke punten te richten.
Welk instituut moet je kiezen?
Welk instituut moet je kiezen? Het voor de hand liggende antwoord is: kies een instituut waar goed les wordt gegeven. Dat is een eenvoudige vraag met een eenvoudig antwoord, maar omdat de meesten van ons voor het eerst naar het buitenland gaan om een taal te studeren en nog niet veel instituten of landen hebben bezocht, wordt het toch een lastig vraagstuk. Daarom vraag ik me soms af waarom ik dit eigenlijk schrijf. Misschien kun je beter een betrouwbaar, goed reisbureau vinden dan dit allemaal lezen. In Jongno 3-ga zijn veel taalscholen waar je hulp kunt krijgen bij het behalen van goede scores op taaltoetsen. Interessant genoeg gaan de meeste studenten niet maar naar één taalschool: ze gaan twee maanden naar school A, twee maanden naar school B en vervolgens twee maanden naar school C, totdat ze de juiste plek vinden. Terugkijkend klopt het dat hun toetsscores gedurende dat proces verbeteren. De school waar ze zitten wanneer hun score stijgt, vinden ze dan de beste. Dat taalonderwijs een eigen wetenschappelijk vakgebied is, laat zien hoe moeilijk het is om een taal te leren. De lesmethode vinden die bij je past, is dus onvermijdelijk lastig. Je moet veel dingen over de lessen nagaan en voorbereiden, maar de betrouwbaarste maatstaf is om je te herinneren onder welke omstandigheden je het beste leerde en die methode te kiezen. Zo beperk je fouten en maak je de beste keuze. Ik geef een voorbeeld om dit uit te leggen.
Mijn cijfers verbeterden het meest in het eerste jaar van de middelbare school. Ik vond de natuurkundedocent aardig en vriendelijk. Andere vrienden zeiden dat ze de lessen maar een beetje volgden, maar ik vond de zorgzame aard van de docent prettig, ook al leek die soms onverschillig. Tegelijkertijd nam mijn moeder toevallig een jaar vrij en kookte ze lekker, waardoor ik me thuis geborgen voelde en me volledig op mijn studie kon richten. Naarmate mijn cijfers stegen, ontstonden er vanzelf doelen en kreeg ik een rivaal die hetzelfde doel nastreefde. Ik raakte vanzelf met die rivaal bevriend. Mijn cijfers bleven stijgen.
Hieruit kunnen we opmakendat de voorwaarden voor het kiezen van een instituut voor een taalstudieals volgt zijn.
- Kies liever geen grote, beroemde instelling, maar een plek waar je persoonlijke aandacht krijgt en een gevoel van saamhorigheid ervaart. (De deskundigheid van docenten is belangrijk, maar let ook op of ze er al lang werken en of ze zorgzaam zijn.)
- Een kleiner instituut kan bovendien beter zijn. (Het kan natuurlijk ook een slechte instelling zijn, dus controleer of die al lang bestaat.)
- Kies bij een gastgezin liever een verblijf met maaltijden. (Geef de voorkeur aan gastouders die zich op het ontvangen van studenten richten, in plaats van mensen die vaak weg zijn voor hun werk.)
- Als je rekening houdt met rivaliteit en sociale contacten, is het beter om ten minste een paar landgenoten om je heen te hebben dan helemaal geen. (Als het aandeel landgenoten te hoog is, kan dat ook invloed hebben, dus houd daar rekening mee.)
Dat vat het ongeveer samen. Natuurlijk kunnen er bij het kiezen van een instituut nog criteria ontbreken, omdat dit slechts een voorbeeld is. Maar als je de periode in je leven achterhaalt waarin je je het beste op je studie kon concentreren, de omstandigheden van toen analyseert en die wensen en voorwaarden duidelijk aan een reisbureau vertelt, kan dat je in contact brengen met het best mogelijke instituut voor een taalstudie. De meeste reisbureaus kennen de instituten goed (al geldt dat niet voor allemaal). Ze weten veel meer dan je misschien denkt: hoe tevreden studenten zijn, in welke seizoenen er soms water- of stroomuitval is, hoe koud het er is, welke instituten een betere sfeer hebben en hoe de studiemethoden per instituut verschillen. Maar als degene die om hulp vraagt deze dingen niet weet of er niet naar vraagt, kan het reisbureau er niet diep op ingaan. In een echt geval had een vriendin die ik adviseerde een hekel aan erg koud weer. In haar geval had je Canada of het Verenigd Koninkrijk in de winter niet moeten aanraden. Als je haar naar Canada of het Verenigd Koninkrijk had gestuurd alleen omdat de meeste studenten daar tevreden waren, zou studeren voor haar veel moeilijker zijn geweest. Zelfs nadat ik haar situatie had uitgelegd, hield ze vol dat ze naar Canada wilde. Als ze per se naar Canada wilde, had ik relatief mildere plekken zoals Victoria of Vancouver moeten aanraden. Uiteindelijk ging ze naar Malta en ging ze, zoals ze wilde, alleen in de zomer naar Canada. In dit soort kwesties is het echter belangrijk om een betrouwbare of deskundige adviseur te vinden.
Waar ga je slapen en wonen?
(Gastgezin, gedeelde woning, appartement enzovoort)
Nadat je het land, het instituut en de duur van je verblijf hebt bepaald, komt vanzelf de vraag waar je gaat wonen. Zoals we later zullen bespreken, geldt er op enkele uitzonderingen na:de conclusie is dat 'de meesten minstens twee maanden bij een gastgezin verblijven'.Je zult hiermee te maken krijgen. Let vooral op die twee maanden. Ik heb eerder duidelijk gezegd dat je drie maanden moet gaan, dus waarom twee maanden? Misschien vraag je je af of ik bedoel dat je er maar twee maanden moet wonen. En zelfs als je van plan bent zes maanden te blijven: waar woon je dan de overige vier maanden als je maar twee maanden bij een gastgezin verblijft? Kort samengevat: sommige mensen zeggen dat ze niet bij een gastgezin willen wonen en ook geen gedeelde woning of appartement willen, maar de meesten kunnen het beste een van deze opties kiezen. Als je in een nieuw land aankomt, kost het tijd om je aan te passen: minimaal een week en maximaal drie weken. Als je in die periode ook nog woonruimte moet zoeken, meubels en keukengerei moet kopen, koken, de was doen en je leven helemaal opnieuw moet opbouwen, ben je veel te veel tijd kwijt aan alleen maar wennen. Een taalstudie volgen voordat je gewend bent, is moeilijk. Om het een beetje te overdrijven: op eenzame avonden merk je misschien ineens dat je in tranen uitbarst en steeds verdrietiger gaat snikken. Het is verstandiger om in die periode naar de les te gaan en tijd met vrienden door te brengen. Als je je binnen één tot drie weken hebt aangepast, heb je rond de vierde week meer ruimte. Dan kun je beslissen: als het goed klikt met de gastmoeder, verleng je je verblijf; als je meer vrijheid wilt, verhuis je naar een studio of appartement; of als je socialer met vrienden wilt wonen, ga je in een gedeelde woning wonen. Als Engels snel verbeteren je enige prioriteit is, raad ik je aan bij het gastgezin te blijven. Het is misschien wat duurder, maar je hoeft niet zelf voor maaltijden, de was en de schoonmaak te zorgen. De tijd die je daarmee bespaart, kun je productiever besteden aan contact met anderen en leren. Als het niet klikt met het gastgezin, verander dan snel van verblijfplaats. Nog één ding: ik raad sterk af om in een gedeelde woning te wonen waar alleen Koreanen wonen. Ver weg in het buitenland zullen eenzame jonge mensen die samenwonen vanzelf liever Koreaans praten, zich vermaken en roddelen dan Engels spreken of studeren.
Samenvatting
- De meesten kiezen voor een verblijf van twee maanden bij een gastgezin (schrijf je niet dapper in voor maar één maand; dat is zwaar)
- Gebruik de eerste maand om te wennen (begin je vanaf de tweede maand zorgen te maken over wat je daarna gaat doen)
- Als Engels je enige prioriteit is, blijf dan bij het gastgezin (klikt het niet, verander dan van gastgezin; let niet te veel op de kosten, maar beperk je huishoudelijke taken en gebruik meer Engels)
- Als je vrijheid belangrijk vindt, kies dan liever voor een appartement of studio
- Als je met vrienden meer Engels wilt spreken, ga dan in een gedeelde woning wonen (maar vermijd woningen waar alleen Koreanen wonen)
Hoe moet je leven?
Eerste periode en algemeen
Het is lastig om dit strikt als de ‘beginperiode’ te bestempelen, maar zoals hierboven al genoemd, kan wat hierna komt enigszins optioneel zijn als je in blokken van drie maanden in het buitenland studeert. Wees om te beginnen niet bang. Net zoals iedereen alleen de bus kan nemen, zijn vliegtuigen gemaakt om talloze mensen in en uit te laten stappen. Zelfs als je nog nooit hebt gevlogen, lukt het met een beetje voorbereiding. Wanneer je in een nieuw land aankomt, stopt het vliegtuig en loop je vanzelf met de stroom mee naar buiten. Je spreekt een of twee medewerkers die je wat vragen stellen, haalt je bagage op en loopt net als alle anderen naar de uitgang. Net als in series en films staat er misschien iemand met een bordje met je naam of de naam van je organisatie; als je dichterbij komt, roept diegene je naam. Het voelt wat ongemakkelijk en vermoeiend, maar daarna vertellen ze dat er een auto klaarstaat en vragen ze of je wilt meegaan. Je stapt in, houdt je zware hoofd vast en kijkt om je heen, met een mengeling van opwinding en angst omdat alles zo anders is dan thuis. Na ongeveer 30–40 minuten (luchthavens liggen vaak een eind van het stadscentrum) staar je verdwaasd uit het raam, terwijl degene die je heeft opgehaald vragen stelt die het ene oor in en het andere weer uit gaan. Zodra de spanning afneemt, kom je aan bij je verblijf. Je bent moe, maar je krijgt je kamer te zien en de huisregels worden uitgelegd. Nadat je je snel hebt opgefrist en naar bed bent gegaan, slapen de meeste mensen veel langer dan normaal en staan ze pas op wanneer de gebruikelijke slaaptijd allang voorbij is. Als je naar buiten gaat, vind je wat eten in de koelkast of woonkamer dat je kunt pakken. Je eet wat, maakt een wandeling in de buurt en valt daarna weer in slaap. Zo begint je taalstudie. Je hebt Google en een kaart van de gastmoeder. Wanneer je de taalschool vindt, begint de introductie, doe je een niveautest en maak je met je nieuwe klasgenoten een wandeling door de buurt. Dan zit je derde dag erop. De terugweg naar huis voelt zwaar door de jetlag, de aanhoudende vermoeidheid en de spanning die nog niet helemaal weg is, maar je voelt je al iets meer op je gemak. Thuis vraagt de gastmoeder: ‘Ben je goed teruggekomen?’ en geef je wat stijfjes antwoord. Nadat je weer in bed bent gekropen en een moment van leegte hebt doorgemaakt, heb je het moeilijkste deel van je taalstudie overwonnen.
De volgende dag voel je je wat energieker, let je op de omgeving onderweg naar school en beginnen de vrienden die gisteren nog ongemakkelijk aanvoelden vertrouwder te worden. Iemand die grapjes met je maakte, begint te voelen als een vriend die je al langer kent. In de komende twee weken krijg je geleidelijk je energie terug, worden je vrienden steeds meer ontspannen en laat ook jij de gewoonte los om in Korea overdreven op jezelf te letten. Je wordt speelser met je vrienden. Het nieuwe studentenleven dat daar begint, zorgt ervoor dat mensen van eind tienerleeftijd, midden twintig of eind dertig zich samen een beetje onvolwassen gedragen. De klasgenoten die ooit aarzelden om je mee uit wandelen of koffie te vragen, worden voor je het weet reisgenoten. Je blijft de hele nacht op om te kletsen, wisselt complimenten uit over wat er goed is aan jullie thuislanden en beantwoordt lastige vragen over je land. Soms reageer je emotioneel, soms vind je tijdens het uitleggen een objectieve kijk. De momenten waarop je de taal niet goed beheerst, worden de dingen die je de volgende dag gaat bestuderen. Naarmate jullie closer worden, brengen jullie samen tijd door met wandelen en koken en eten, en uiteindelijk beginnen jullie te praten over jullie dromen, verleden en de manier waarop jullie in de toekomst willen leven. De schok van het besef dat er naast wat je als Koreaan kende ook andere manieren van denken en leven bestaan, maakt dat je je leven opnieuw wilt vormgeven. Die nieuwsgierigheid en de schok die je hebt ervaren, gaan met je mee naar huis en worden onderdeel van je dagelijkse routine, zelfs voor het slapengaan. Die tijd is vredig en eenvoudig; zulke kleine, vredige momenten stapelen zich op tot je op een dag geluk voelt.
Vrienden maken
Zoals eerder vermeld, bestaat een taalstudie doorgaans uit ongeveer zeven uur les per dag. Hoe je de resterende zeven uur doorbrengt, maakt een groot verschil. Zelfs als je Engels verbeteren niet je voornaamste doel is, moet je met iemand een band opbouwen om die zeven uur optimaal te benutten, bijvoorbeeld door het lokale leven te observeren of om te gaan met andere internationale studenten. Tijdens de introductie van ons bedrijf raden we als tweede manier om een band met mensen op te bouwen aan: ‘JA’ zeggen.
Zeg ‘ja’
Omdat velen van ons tussen onze tienerjaren en dertigste al hebben geleerd wat voor mensen we wel en niet aardig vinden, zijn we geneigd om ook in het buitenland te selecteren met wie we bevriend raken. Vrienden kiezen is niet per se verkeerd, maar wanneer mensen met verschillende talen, nationaliteiten en culturen elkaar ontmoeten, is het een gemiste kans om snel over mensen te oordelen en hen af te schrijven zonder ze de tijd te geven. Bovendien wijs je uitnodigingen vaak sneller af omdat je het gevoel hebt dat je hard moet werken in het buitenland en je je ongemakkelijk of gespannen voelt. In Korea is het gebruikelijk om iemand twee of drie keer te vragen, dus na een eerste afwijzing kan er nog een kans komen. In andere culturen kunnen zulke herhaalde uitnodigingen onbeleefd overkomen, waardoor mensen vaak niet nog eens vragen.Probeer ‘ja’ te zeggen, behalve bij echt absurde of gevaarlijke dingen.Als je dat doet, zul je merken dat je mensen om je heen vindt met wie je een hechte band hebt, en dat je ervaringen zich uitbreiden naar gebieden en richtingen die je nooit had verwacht. Of het nu gaat om een wandeling, een biertje of hulp bij het boodschappen doen: zeg ja in plaats van uit gewoonte meteen te weigeren.
Iemand die duidelijk tijd over heeft
Ik woonde ooit samen met een Fransman en een Taiwanees. We waren alle drie huismussen. De Taiwanese vriend was gameontwikkelaar en verliet zijn kamer bijna nooit. De Franse vriend had duidelijk veel vrije tijd, dus we raakten vanzelf bevriend en deelden allerlei verhalen over Frankrijk en Korea. Na een tijdje breidt het gebied waar je rondloopt zich uit en merk je vanzelf mensen op — ouderen of tieners — die altijd op dezelfde plek zitten en eruitzien alsof ze niets te doen hebben.Stap op ze af en praat met ze! Stel jezelf gewoon voor! En vertel eerlijk waarom je een gesprek bent begonnen.Dankun je meer te weten komen over de wereld waarin zij leven en die je nog niet kende. (Maar wees voorzichtig: op sommige plekken, zoals bibliotheken of scholen, zijn er lokale mannen die met Oost-Aziatische vrouwen flirten. Neem dus de nodige voorzorgsmaatregelen.)
Wat doe je in het weekend?
Kortom: of je nu vrijdagavond of zaterdagavond flink gaat feesten, ga eropuit en maak plezier.Dat is de regel. Steden als Londen, Vancouver, Los Angeles, New York, Cebu en Malta zijn populaire bestemmingen voor een taalstudie, dus er zijn bekende plekken om te bezoeken. Met andere woorden: er zijn zo’n 8 tot 12 routes voor uitstapjes van één of twee dagen. Vraag het aan de lokale bevolking, vrienden die je ontmoet of Koreanen die eerder zijn aangekomen; zij vertellen je waar ze zijn geweest en waar ze naartoe gaan. Sommige groepen die op school ontstaan, zijn heel goed in het plannen van wekelijkse uitstapjes. Stel geen vragen, maar ga gewoon mee. Tenzij je een uitzonderlijk vermoeiende week hebt, is veel zien en veel praten de snelste manier om je taalvaardigheid te verbeteren. En hoe meer vrienden je maakt, hoe meer gesprekspartners je na de les hebt. Nog een tip: goede scholen organiseren vaak wekelijkse of maandelijkse culturele uitstapjes en activiteiten in de vorm van een picknick. Als de school niet alleen maar geld probeert te verdienen, zijn zulke groepsactiviteiten meestal goedkoper dan wanneer je ze alleen doet. Daarom raad ik aan om eraan mee te doen.
Hoeveel geld moet je uitgeven?
Nadat je je taalschool, vlucht en verblijf hebt betaald, vraag je je natuurlijk af hoeveel je per maand zult uitgeven en hoeveel geld je voor noodgevallen moet meenemen. Kort gezegd: waarschijnlijk geef je ongeveer evenveel uit als in Korea. Tien jaar of langer geleden waren de prijzen in Korea niet zo hoog en verwachtte je misschien dat je in het buitenland meer geld nodig zou hebben, maar sindsdien zijn de kosten van levensonderhoud in Korea gestegen. Daarom...Tenzij je naar New York gaat, geef je ongeveer evenveel uit als in Korea als je redelijk zuinig leeft.Misschien vraag je je af hoe dat zit in landen als de Filipijnen, India, Malta of Maleisië, waar de prijzen relatief laag zijn. Omdat je er niet eet, slaapt en winkelt zoals de lokale bevolking, zul je uiteindelijk op een hoger niveau consumeren. Een Filipijn kan bijvoorbeeld voor 500 won een maaltijd krijgen, maar waarschijnlijk eet jij niet op die manier en bestel je misschien een biefstuk van 7.000 won. Hetzelfde geldt voor India, Malta en Maleisië. Aan de andere kant kan dat hogere consumptieniveau daar tot uiteenlopende ervaringen leiden. Als je van plan bent om als tweede land naar een land met hogere prijzen te gaan, houd er dan rekening mee dat je de eerste maand iets meer uitgeeft dan normaal. Als je activiteiten plant zoals een noorderlichttour in Canada, een reis naar Parijs vanuit Londen of het behalen van een duikbrevet op de Filipijnen, zijn dat aparte hobby- of reiskosten. Begroot daar extra geld voor in plaats van ze als zakgeld mee te rekenen.
Wat doe je nadat je taalstudie in het buitenland is afgelopen?
Wanneer het taalprogramma van negen of zes maanden waarop je je had gericht afloopt, ben je druk bezig om de ene na de andere winkel in winkelcentra af te gaan en cadeaus voor je familie te kopen. Je bagage wordt een hele stapel spullen en wanneer je tas vol zit met de medicijnen voor je vader en moeder en de onmisbare dingen die ze erop hebben aangedrongen dat je koopt, komen er vanzelf allerlei gedachten in je op. Zal ik in een ander land nog steeds goed Engels kunnen spreken? Wat voor score haal ik als ik na mijn terugkeer meteen een test doe? Enzovoort. Maar los van die vragen denk ik dat het ook een optie is om nog wat meer van het leven in het buitenland te genieten, en ik zou graag een paar dingen aanbevelen.
Reizen
Onder internationale studenten kiezen mensen die van reizen houden of avontuurlijk zijn voor uitstapjes die het land doorkruisen. Met vier personen is prima, met drie ook, en alleen gaan kan eveneens. Groepen huren meestal een auto om rond te reizen, terwijl mensen die alleen reizen het openbaar vervoer gebruiken. Ik raad het aan. Volgens mij krijg je er vertrouwen door dat je Engels overal ter wereld van pas komt, en ontdek je tegelijk waar je je nog kunt verbeteren.
Vrijwilligerswerk
Vrijwilligerswerk in ons land is vaak overdreven vroom en veeleisend. Om het wat bot te zeggen, ligt de nadruk vaak op werk of verplichtingen. In de meeste landen wordt vrijwilligerswerk echter gezien als een keuze en een vrijetijdsbesteding, niet als een wedstrijd. Er zijn bijvoorbeeld veel mogelijkheden waarbij je werkt als je wilt en rust als je wilt. Het is niet vreemd en wordt ook niet snel verkeerd begrepen als sommige mensen werken terwijl anderen praten. Bovendien hoop ik dat je geniet van vrijwilligerswerk, uiteenlopende ervaringen opdoet en de praktische taal leert die mensen uit verschillende landen op de werkvloer gebruiken.
Werkvakantie
Persoonlijk vind ik werkvakanties erg zwaar. Als je taalvaardigheid niet sterk is, kan het moeilijk zijn om met anderen samen te werken en je werk goed te doen, terwijl je in het buitenland ook huishoudelijke taken en de verantwoordelijkheden van een zelfstandig persoon moet dragen. Als je de taal voldoende hebt gestudeerd en vertrouwen hebt, raad ik aan om ongeveer drie tot vier maanden te werken of een bijbaan te nemen — niet te lang — om te proberen het geld terug te verdienen dat je aan je taalprogramma hebt uitgegeven.
Terugkeren naar Korea
Of je nu voor een taalstudie bent gegaan of voor iets anders, ik hoop dat je na je terugkeer op zijn minst een spreektoets doet. Misschien valt de score tegen, of misschien verrast die je omdat hij hoger is dan verwacht. Maar na alle inspanningen en moeilijkheden die je hebt doorstaan, is dit misschien het moment waarop je je het meest op je gemak kunt uitdrukken in een vreemde taal. Wees niet te streng voor jezelf: schrijf je in voor de toets en probeer het minstens één keer in het weekend.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
