Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
37e GappeprKim Ye-eun
Een tussenperiode van zes jaar, doorstaan dankzij passie en verlangen naar hanbok.
Ontwerp en exploitatie van het Road Hanbok-merk.
# Zes jaar gevormd door passie en verlangen naar hanbok
Ik ontwerp momenteel moderne kleding geïnspireerd op hanbok als road-hanbokontwerper en beheer het merk Road Hanbokyen. Het kostte veel stappen om uit te komen bij de specifieke vorm die ik nu heb, maar ik doorliep dat proces met één doel voor ogen: passie en verlangen naar hanbok.Tijdens dat proces volgde ik een pad dat enigszins anders was dan de tussenperiode die je misschien verwacht, maar ik maakte iets vergelijkbaars mee. Daarom wil ik dat deel graag toelichten.
Eigenlijk denk ik dat de vier jaar aan de universiteit en de twee jaar dat ik op de Chilbo-middelbare school in Suwon werkte — in totaal zes jaar — als mijn tussenperiode kunnen worden beschouwd. Dankzij die zes jaar kan ik nu het leven leiden dat ik als road-hanbokontwerper heb.Zoals ik hierboven al zei, had ik deze lange periode van zes jaar om één reden: mijn passie voor en verlangen naar hanbok.Dat was het.
De voorbereiding tijdens de vier jaar aan de universiteit en de twee jaar dat ik op een middelbare school werkte — mijn soort tussenperiode — was voor mij niet bijzonder.Op aanraden van de dominee van onze kerk, die zei dat het een vakgebied met goede vooruitzichten was, ging ik zonder veel aarzeling studeren aan de faculteit Maatschappelijk Werk (ik schreef me voor mijn universiteitsaanmelding maar bij die ene opleiding in, dus je kunt zien hoe weinig ik me zorgen maakte ^^;). Nadat ik er had gestudeerd, voelde ik sterk dat dit niet mijn weg was. Toenbegon ik na te denken over waar ik goed in was, wat ik leuk vond en wat ik wilde doen. Voor ik het wist, dacht ik aan hanbok, waar ik op de middelbare school helemaal weg van was, en voelde ik sterk dat ik met hanbok aan de slag moest.
Omdat ik toen eerstejaarsstudent was, was ik van plan me opnieuw in te schrijven bij een universiteit waar ik hanbok kon leren. Bovendien was ik na het voortijdig verlaten van de middelbare school een jaar eerder dan mijn leeftijdsgenoten aan de universiteit begonnen. Als ik me dus opnieuw zou inschrijven, zou ik op dezelfde leeftijd als zij beginnen, wat me nog enthousiaster maakte over dat plan.
# Verzet van mijn ouders en een groeiend verlangen naar road-hanbok
Maar mijn ouders waren tegen.Mijn vader zei: "Hoe kun je bepalen of een vakgebied bij je past zonder het zelfs maar een jaar te bestuderen? Als je na vier jaar studie nog steeds echt hanbok wilt maken, zal ik me er niet tegen verzetten als je dan weer gaat studeren of naar het buitenland gaat."Mijn moeder zei: "Weet je hoe smal en moeilijk de weg van hanbok is? Als je echt met hanbok aan de slag wilt, maak dan je opleiding Maatschappelijk Werk af, haal een eerstegraads diploma maatschappelijk werker en behaal tijdens je studie ook je lesbevoegdheid. Als je aan die voorwaarden voldoet, zal ik me er niet tegen verzetten dat je hanbok gaat maken." Ze wilde dat ik een manier had om in mijn levensonderhoud te voorzien voor het geval het werk met hanbok niet zou lukken.
De opleiding Maatschappelijk Werk waar ik toen studeerde, was oorspronkelijk opgericht als de opleiding Gezinswelzijn. Het programma voor de lesbevoegdheid bleef alleen bestaan tot aan ons studiejaar.
Daarom deed ik tijdens mijn vier jaar aan de universiteit mijn uiterste best om mijn cijfers op peil te houden. Zo werd ik een van de vier studenten die de lesbevoegdheid behaalde.Tochverflauwde mijn passie voor hanbok niet tijdens mijn studie. Ik dacht er voortdurend aan; soms had ik het gevoel dat ik mijn tijd verspilde en werd ik ongeduldig.Daarom spaarde ik mijn zakgeld en leerde ik in een buurthuis hanbok maken. Mijn zakgeld was lang niet genoeg voor het lesgeld en de materialen, dus vanaf mijn tweede studiejaar tot aan mijn afstuderen nam ik volgens mij nooit een pauze van bijbaantjes.Ik werkte als kassamedewerker in de kantine van een school, maakte 's ochtends vroeg schoon in een tandartspraktijk, gaf bijles en naschoolse lessen in een welzijnscentrum, deed allerlei tijdelijke klusjes en werkte zelfs bij het eerste evenement met vrouwelijke steltlopers in Busan...
Omdat ik zo snel mogelijk wilde afstuderen en met hanbok aan de slag wilde, bereidde ik me voor op een vervroegd afstuderen. Maar ik had niet genoeg uren aan educatief vrijwilligerswerk voltooid voor mijn lesbevoegdheid, waardoor mijn tweede semester van het laatste studiejaar uiteindelijk leegliep. Ik had al mijn studiepunten gehaald en het jaar ervoor zelfs met ouderejaars het afstudeerexamen gedaan en gehaald. Er was dus geen reden om op school te blijven, maar door de ontbrekende uren vrijwilligerswerk kon ik niet afstuderen.
Zodra de zomervakantie van mijn laatste studiejaar begon, kreeg ik een baan bij een hanbokwinkel in Cheongdam-dong. Eigenlijk zou ik in het tweede semester stage lopen in het buitenland. Ik was toegelaten tot een programma van de universiteit en bereidde me daarop voor, maar op advies van een hanbokontwerper die ik toevallig ontmoette, besloot ik bij een hanbokwinkel te gaan werken. Ondanks het verzet van mijn ouders zag ik af van mijn plannen voor de buitenlandse stage. Ik ben de hanbokwinkel zo dankbaar dat ze me aannamen, ook al had ik geen opleiding in het vakgebied. Ik verhuisde meteen naar Seoel. Vanaf juni werkte ik ongeveer zeven maanden met een bonzend hart en veel plezier. Het loon was veel te laag, maar ik huurde een klein kamertje in een pension vlak bij de winkel. Ik vertrok twee à drie uur vóór mijn officiële begintijd om allerlei dingen te doen waar niemand me om had gevraagd, en genoot van het geluk en de vreugde van helemaal opgaan in hanbok.
Naarmate de tijd verstreek, begon ik me zorgen te maken omdat het examen voor maatschappelijk werker in februari naderde.De hanbok waar ik al zo lang van droomde, was eigenlijk bedoeld als alledaagse kleding die je comfortabel kunt dragen — zoals de Road Hanbok die ik nu ontwerp. Maar op mijn werk waren hanbok bruidskleding of traditionele kleding voor speciale gelegenheden. Hoe langer ik er werkte, hoe sterker mijn verlangen werd om het soort hanbok te maken waar ik van droomde.Natuurlijk was ik na het alleen wonen in een studiepension geestelijk en lichamelijk uitgeput. Uiteindelijk vertrok ik om verschillende redenen bij de hanbokwinkel en bereidde ik me ongeveer een maand voor op het eerstegraadsexamen voor maatschappelijk werk. Ik slaagde. Daarmee had ik aan alle voorwaarden van mijn moeder voldaan.
# Met plezier werken als lerares met kinderen, maar mijn passie voor hanbok bleef
Toen ik weer met hanbok aan de slag wilde, had ik veel twijfels. Ik besefte dat het doeltreffender zou zijn om het vakgebied in te gaan dan naar de universiteit te gaan om hanbok te leren, dus moest ik werk vinden. Maar gewone hanbokwinkels richtten zich vooral op standaard bruidskleding, en ik kon niet meteen beginnen met het maken van de kleding die ik wilde.Terwijl ik hierover nadacht, solliciteerde ik op aanraden van mijn tante, die op een basisschool werkt, met mijn tweedegraads lesbevoegdheid naar een baan als lerares op een middelbare school. Mijn tante zei:'Een leraar heeft relatief veel vrije tijd en krijgt een salaris. Zou dat geen goede voorbereidingsperiode zijn om te doen wat je wilt?'En dat was het.
Zo werd ik aangenomen als tijdelijke lerares bij de afdeling Technologie en Huishoudkunde van de Chilbo-middelbare school in Suwon.Lesgeven beviel me veel beter dan ik had verwacht. Het paste perfect bij mijn aanleg, en lesgeven en samenleven met de kinderen bracht me meer vreugde dan ik me had kunnen voorstellen.Toch verflauwde mijn passie voor hanbok niet, los van dat alles.Ook terwijl ik lesgaf, bleef ik zelfstandig hanbok bestuderen, lezingen en gesprekken bijwonen en proberen zelf kledingstukken te maken. Zo bleef ik mijn droom voeden.
# Eindelijk mijn eigen hanbokmerk gelanceerd!
Zo lanceerde ik in 2015 het merk Road Hanbok.Eigenlijk had ik geen doordacht plan voor het merk. Mensen reageerden enthousiast op foto's van de hanbok die ik had gemaakt en gedragen, en soms wilden ze die kopen. Terwijl ik ze één voor één verkocht, groeide het merk geleidelijk, groeiden mijn ambities en werd ik als het ware vanzelf tot hier meegevoerd.
Mijn tussenperiode was niet iets wat ik alleen vormgaf. Het was eigenlijk een periode vol keuzes van moment tot moment, beïnvloed door mijn wens om tot op zekere hoogte tegemoet te komen aan de eisen, wensen en verwachtingen van mijn ouders, en door de aanmoediging van mijn tante.Ik denk dat ik in die lange periode niet van mijn pad raakte omdat ik een duidelijk en concreet doel had.
# Voortdurend werken aan het overwinnen van angst, onzekerheid en een laag zelfbeeld
Mijn grootste angst was eigenlijk: 'Wat als ik achter anderen raak?' Zelfs terwijl ik deze vreemde studierichting volgde, kwalificaties haalde die totaal niets met mijn droom te maken hadden en werk deed dat er niets mee te maken had, was iemand anders waarschijnlijk onvoorstelbaar hard aan het werk om betere hanbok te ontwerpen en vooruitgang te boeken... De angst dat ik achter hen zou raken, overviel me vaak zo sterk dat mijn zelfvertrouwen erdoor daalde.
Maar nu ik erop terugkijk, was die tijd beslist niet verspild. Ik besef heel goed dat de basis waarop ik nu kan ontwerpen en een merk kan runnen, in die zes jaar is gelegd.Toch leek ik, angstig als ik toen was, mijn onzekerheid te verdrijven door te doen wat ik binnen die periode kon.Dat waren inspanningen voor mijn droom. Ik zocht allerlei materiaal over hanbok, woonde lezingen bij en leerde hoe ik ze moest maken. Daardoor kreeg ik mijn zelfvertrouwen terug.
Voor veel mensen wordt een tussenjaar bovendien een bron van zorg voor hun omgeving en hun ouders. Daardoor vraag je je af of het wel echt de juiste keuze is om deze tijd te nemen.Maar ik was anders. De mensen om me heen en mijn ouders steunden de zes jaar die ik aan mijn tussenjaren besteedde volledig. Vooral de twee jaar waarin ik als docent werkte, waren een periode waarin familie, vrienden en zelfs onbekenden me prezen en steunden. Ze wilden zelfs dat het mijn levenslange beroep zou worden in plaats van een tussenjaar. Daarom moest ik voortdurend mijn best doen om tijdens mijn tussenjaar niet zelfgenoegzaam te worden.
Vooral het teleurstellen van de verwachtingen van mijn familie — zoals mijn grootouders, die van vreugde dansten en me bleven bedanken toen ze hoorden dat ik een baan als docent had gekregen —, van vrienden die me bezorgd aankeken en me probeerden van gedachten te doen veranderen als ik zei dat ik zou stoppen met lesgeven om hanbok te gaan maken, van de jonge leerlingen die me ‘docent’ noemen en van mijn lessen genieten, van het vaste salaris, van de maatschappelijke status die bij het beroep van docent hoort, enzovoort...In al die comfortabele situaties was het niet gemakkelijk om mezelf voortdurend af te vragen wat ik werkelijk wilde en wat voor leven ik wilde leiden, en mezelf daaraan te herinneren.Maar naarmate de tijd verstreek, werd het duidelijk wat ik echt moest doen. Mijn hart vertelde het me.
# Tijd om me voor te bereiden op het najagen van mijn droom: een tussenjaar
The biggest difference is that I'm somewhat prepared — prepared to pursue my dream.Hoewel ik nog veel meer nodig heb, is de basis die het me mogelijk maakte mijn droom na te jagen uiteindelijk gelegd dankzij zes jaar tussenjaren.Destijds had ik het gevoel dat ik stilstond en was ik bang achter te raken, maar die periode was een warming-up om daarna sterker te kunnen rennen.
Sommige mensen zeggen: geef alles op voor je droom. Ze zeggen dat je offers moet brengen voor je droom.Maar dat is niet per se een gelukkig pad. Het is essentieel om een periode te nemen waarin je realistisch vaststelt wat je nodig hebt om je droom waar te maken en je daarop voorbereidt. Net zoals je eerst moet leren lekker eten te bereiden en kapitaal moet verzamelen om een restaurant te openen, is een minimale basisvoorbereiding onmisbaar.Als je doel duidelijk is, maak je dan geen zorgen. Wees niet bang dat je achterblijft. Ook al lijkt het alsof je op je plek blijft staan, tijdens een tussenjaar warm je je op om straks op volle snelheid te rennen.Ik zal je altijd aanmoedigen terwijl je de tijd neemt om je ware zelf te leren kennen.
Suggesties voor en inzendingen voor ‘100 Gap Year’ zijn altijd welkom. Laat een reactie of bericht achter, of stuur een e-mail naar marketingmanager Choi Dayoung (choi@koreagapyear.com)! |
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
