Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Naam:An Si-nae
Periode van het tussenjaar:Maart 2014 – heden
Ervaringen tijdens het tussenjaar:Naar 8 landen gereisd(Maleisië, Thailand, India, Marokko, Egypte, Spanje, Frankrijk, Italië)
Reden om een tussenjaar te nemen
"Het mooiste en gelukkigste moment van mijn leven"
Op de middelbare schoolIerlands Transition Year (Transition Year)Ik keek toevallig een documentaire eroveren dacht: 'Waarom hebben we in ons land niet zo'n systeem?'Dat dacht ik. Toen zei ik tegen mezelf: 'Ikkan gewoon mijn eigen tussenjaar creëren,' besloot ik.en nam me voor om tijdens een van de mooiste periodes van mijn leveneen jaar lang te doen waar mijn hart naar verlangt,en volop te genieten van de kostbare tijd van mijn jeugd.Ik zwoer dat te doen.Ik deed die belofte. Op mijn 21e nam ik de beslissing om te vertrekken,vroeg ik verlof aan en vertrok ik nadat ik 3,5 miljoen won had gespaardIk vertrok en keerde terug na 141 dagen reizen.
Hoewel het kort in één zin werd samengevat,De voorbereidingwas niet eenvoudig.Tijdens mijn verlof werkte ik iets meer dan een halfjaar lang drie banen tegelijken spaarde ik geld. Doordeweeks werkte ik overdag bij een bank, 's avonds in een café en in het weekend als oppas... Ik was zo moe dat ik tijdens de lunch in slaap viel, maar de gedachte dat ik binnenkort weg zou zijn gaf me meteen weerenergie. Zovertrok ik, ondanks dat ik hard had gewerkt, met 3,5 miljoen won omdat ik door de moeilijke omstandigheden van mijn familie destijds het grootste deel van mijn verdiensten aan hen moest geven. Tochwilde ik mijn droom niet opgeven alleen omdat ik te weinig geld had, dus vertrok ik met een klein bedrag. ''Als mijn geld op is, komt er wel een oplossing!'Met die instelling vertrok ik.
Mijn verhaal over het tussenjaar
"Eigenlijk was vóór ik aan mijn tussenjaar begon,nadat ik de beslissing had genomen,alles eng."
De angst om alleen op reis te gaaneneen verlof van een jaargebruiken om te reizen, alsof dat iets zieligs was.Maak ik echtde juiste keuzeIs dat zo? Kan ik in deze tijd niet beter voor de TOEIC studeren?Misschien? Tot aan mijn vertrek maakte ik me zorgen. Om precies te zijn,Zelfs nadat ik was vertrokken, twijfelde ik aanvankelijk aanmijn beslissing..
Iedereen zei tegen me:Ze zeiden: 'Jij? Jij bent binnen een maand weer terug.' Toen ik dat hoorde,werd ik koppig, maar toen ik daadwerkelijk naar het vliegveld ging, was ik zo bang dat ik ongeveer drie uur lang snikte. Mijn spiegelbeeld in het raam leek op een kind met een enorme rugzak, nog geen volwassene. In de eerste dagen van mijn reis in India trilde ik zo erg dat ik altijd een klein zakmes in mijn hand hield. Zo bezorgd zijn terwijl je reistIk beleefde eindelijk het eerste incident. Er waren tijdens de reis eigenlijk veel prachtige en ontroerende momenten, maarhet was de gebeurtenis die me voor het eerst veranderdeditincidenterover te pratenwil ik.
‘Het gevoel helemaal alleen op de wereld te staan’
Het was tijdens mijn verblijf in de Indiase stad waar ik tot op de dag van vandaag het meest van houd'Blauwe Stad' waar ik verbleef. De film'Finding Kim Jong-wook', waarineen beroemde sjaalwinkel voorkomt. Ik nam uitgebreid de tijd om rond te kijkenen terwijl ik aan het rondkijken was, kwam een medewerker naar me toe enraakte mijn schouder aan op een manier waarbij ik me ongemakkelijk voelde. Op dat moment wist ik niet hoe ik moest reageren en was ik bang, dus zei ik alleen: ‘Wat doe je? Raak me niet aan,’ en verliet de winkel. Maar hoe meer ik erover nadacht, hoe bozer ik werd. Ik vond dat als ik het erbij liet zitten, hij zeker hetzelfde bij andere reizigers zou doen.Die avond bedacht ik allerlei beledigingen in het Hindi en Engels voor de volgendeDe volgende ochtend ging ik terug naar die winkel.
Maar voor iemand zoals ik, die nooit voor zichzelf was opgekomen, was iemand confronteren echt moeilijk. De woorden die ik had voorbereid, wilden maar niet uit mijn keel komen. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen, maar omdat ik dacht dat ik zou verliezen als ik daar huilde, vertelde ik de eigenaar met een vastberaden blik dat een medewerker me had aangeraakt. In tegenstelling tot wat ik verwachtte — dat hij meteen zijn excuses zou aanbieden — glimlachte hij en bood hij halfslachtig zijn verontschuldigingen aan. Door zijn onoprechte excuses trilde mijn hele lichaam en begon ik te huilen. Ik vermande me. Met een bevend hart schreeuwde ik uit volle overtuiging tegen hem, berispte hem en maakte een foto van de winkel terwijl ik zei dat ik op internet zou schrijven wat me was overkomen. Pas toen bood hij oprecht zijn excuses aan en smeekte hij om vergeving. Hij probeerde me het geld voor het artikel dat ik had gekocht terug te geven, en de medewerker bood ook zijn excuses aan en zei dat het hem echt speet. Ik weigerde het teruggegeven geld beleefd en vertrok. Zelfs toen ik de deur uit liep, bonsde mijn hart.
Ik voelde me alsof ik helemaal alleen op de wereld stond. Dat gevoel was beangstigend en eng, maar nu kon ik dingen zelf aan.Ik voelde me volwassen.Ik had het gevoel dat ik nu elke muur ter wereld kon doorbreken.Ik dacht dat ik behoorlijk moedig was geworden enging met meer energie op reis.
Ik na mijn tussenjaar
‘Ik wist zeker wat mijn droom was.’
Voordat ik vertrok, was ik eigenlijk meer dan wie dan ookeen praktisch ingesteld persoonIk was. Als iemand me naar mijn droom vroeg, noemde ik de bedrijven waar ik wilde werken, van mijn eerste tot mijn zevende keuze. Dan prezen mensen me en zeiden ze dat ik besluitvaardig en slim was, en dat het indrukwekkend was dat ik al zo'n duidelijke droom had.
Terwijl ik tijdens mijn reis naar Parijs aan de Seine zat uit te rusten, vroeg een straatkunstenaar of hij naast me mocht komen zitten, dus zei ik ja. Terwijl we over allerleidingen praatten, vroeg ik naar dromen. Toen ik de kunstenaar vroeg: ‘Wat is jouw droom?’, keek hij me verbaasd aan. Ik wees naar het zelfportret van Van Gogh dat aan de muur van het Musée d'Orsay aan de overkant hing en vroeg opnieuw: ‘Je weet wel, een droom — een beroemde schilder worden zoals die, of geld verdienen...’
Het antwoord van de straatkunstenaar veranderde de richting van mijn leven. Zo beantwoordde hij mijn vraag.
‘Ik heb al genoeg geld om gelukkig te zijn. Om jou op een maaltijd te trakteren, hoef ik alleen maar daar te gaan staan en één schilderij te verkopen. En op de brug waar ik schilder, ben ik de beroemdste. Iedereen kijkt naar mijn schilderij en glimlacht gelukzalig. Bovenal ben ik vrij. Mijn droom is gewoonmijn hele leven met ditzelfde gevoel te leven.’
Nadat ik terug was in Korea, vroeg iemand me: ‘Sinae, wat is jouw droom?’ Ik hadnooitin mijn hoofd op een rijtje gezet, maar het antwoord kwam eruit voordat ik tijd had om het te ordenen.‘Mijn droom is schrijver worden — gelukkig kunnen zijn terwijl ik schrijf, zoals nu.’
Na een tussenjaar te hebben genomen,was ik voor ik het wist,een stap dichter bij een diepere versie vanmezelfgekomen. Ik had het gevoel dat ik mezelf beter kon benaderen. Terugkijkend hielden mijn oude dromen ook verband met schrijven, dus ik weet niet waarom ik ze altijd zo indrukwekkend liet klinken. De 141 dagen vol ervaringen maakten me niet zozeer volwassener, maar brachten me dichter bij mijn warezelfen maakten het mogelijk om dichterbij te komen.Het was een bijzondere periode. Voor het volgende project nam ik opnieuw verlofmaar ik ben helemaal niet bang. Ik kan niet beschrijven hoe enthousiast ik word van het gevoel dat ik stap voor stap dichter bij mijn ware zelf kom.
Een boodschap aan jongeren die een tussenjaar plannen
‘Ik hoop dat je een droom vindt waarvan je hart sneller gaat kloppen als je er alleen al aan denkt.’
Sinds ik mijn echte droom heb gevonden, begin ik elke ochtend met een overweldigend gevoel. Het is vreemd. Vroeger dacht ik dat mijn ware droom was om de zware concurrentie op de arbeidsmarkt te overwinnen en bij een topbedrijf binnen te komen... De dromen die ik toen had, leken vaagweg indrukwekkend, maar mijn hart ging er niet sneller van kloppen.
'We verlangen naar het verlangen van de Ander.'Zoals Jacques Lacan zei, kunnen we dromen koesteren die door de verwachtingen van anderen zijn gevormd, in plaats van onze echte dromen. Ik hoop dat je die echte droom vindt die je hart doet zwellen, alleen al bij de gedachte eraan. Neem de tijd — al is het maar één jaar — om je ware zelf te vinden. Ik beloof je dat je daar geen spijt van zult krijgen.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
