Naam: Choi Go
Huidige activiteit: Backpacken met een step
Gapyearperiode: juni 2013 ~ december 2013
V. Kunt u vertellen wat u ertoe heeft gebracht een gapyear te nemen, of hoe de voorbereiding verliep?
A. Hallo, ik ben Choi Go en daag mezelf uit om mijn bucketlist af te werken.
Ik ga de uitdagingen op mijn bucketlist aan — een lijst met dingen die ik wil doen voordat ik sterf — en ik ben heel dankbaar en blij dat ik mijn verhaal met veel mensen kan delen.
Van de middelbare school tot aan de universiteit was ik schermer. Ik was een sporter.
De vele snijwonden door het lemmet, mijn blauwe billen doordat ik zo vaak op mijn kop kreeg, het trainingsveld waar ik elke dag rondjes liep, de wedstrijdlocaties waar mijn hart sneller van ging kloppen... Ik herinner het me nog levendig.
Ik hield echt van schermen. Ondanks de slopende trainingen die me de smaak van inspanning in mijn mond achterlieten en het feit dat ik bijna dagelijks geblesseerd raakte, hield ik van schermen. En omdat ik een doel had, kon ik elke dag gelukkig leven. Tot die tijd was schermen de reden voor mijn bestaan.
© Korea Gapyear
Helaas moest ik stoppen vanwege een chronische ziekte. Ik kon de wanhoop om mijn droom te verliezen en de frustratie omdat ik niet aan de verwachtingen van mijn ouders voldeed, niet verdragen. Zoals ik al zei, dacht ik als kind dat schermen mijn hele leven was en had ik mijn toekomst ermee gevuld. Toen dat allemaal instortte, voelde het alsof mijn leven voorbij was.
Maar wat me nog meer pijn deed, was het zelfverwijt omdat ik mijn ouders had teleurgesteld, terwijl zij in me geloofden en me zo veel hadden geholpen. Ik voelde me zielig en ontzettend klein.
Dus!!! Ik begon een valse droom na te jagen — niet voor mezelf, maar om de teleurstelling van mijn ouders snel uit te wissen — en besloot ambtenaar te worden. Ik wil dat beroep niet kleineren; het was een stabiele baan die veel mensen wilden. In mijn hoofd dacht ik alleen maar aan meteen gaan studeren, slagen en mijn ouders trots maken; de depressie en al het andere zette ik opzij. Ik bereidde me ijverig voor en verdroeg de beklemmende stilte in de bibliotheek en de onrustige dagen, maar ik zakte. Voordat ik me op het volgende examen voorbereidde, wilde ik even op adem komen. Daarom begon ik in de bibliotheek te lezen. Waarschijnlijk heb ik alle zelfhulpboeken gelezen die ik interessant vond. Dat veranderde mijn manier van denken ingrijpend. Die periode stelde me in staat een gapyear te nemen.
Zinnen en verhalen in die boeken zetten me aan het denken. De donkere rook in mijn hart verdween door een verfrissende bries, en ik voelde me alsof ik mijn ware ik had ontmoet, dat door de rook verborgen was geweest.
Vanaf dat moment zocht ik dag en nacht in boeken en op internet naar wat ik wilde, leuk vond en graag wilde doen. Maar nergens kon ik een bevredigend antwoord vinden, want die antwoorden waren niet van mij. De boeken, online berichten en mooie dingen die op televisie werden gezegd, waren niet werkelijk van mij; het waren hun gedachten en ervaringen. Daarom had ik mijn eigen ervaringen en verhalen nodig.
"De hoofdpersoon van mijn leven ben ik, niet mijn ouders, en ik schrijf mijn eigen levensverhaal, niet zij! Vanaf nu wil ik de regisseur én hoofdpersoon van mijn leven zijn en leuke films in allerlei genres maken."
Zo vertrok ik voor een backpacktocht op een step door het hele land.
© Korea Gapyear
V. Kunt u vertellen over uw ervaringen tijdens uw gapyear?
A."Leer uit boeken, voel door te reizen."
Eigenlijk was het mijn eerste keer dat ik alleen reisde, dus ik was erg bang. Ik vertrok trillend, maar misschien omdat ik geluk heb met mensen, ontmoette ik heel veel aardige mensen. Tijdens mijn reis door het hele land kreeg ik vaak eten aangeboden. Ik mocht verblijven in kathedralen, tempels, kerken, buurthuizen en zelfs bij de grootmoeders van vreemden. Ik werkte zelfs onderweg om geld voor de overtocht te verdienen en ging naar Dokdo — dit zijn kostbare ervaringen en herinneringen die ik nooit zou hebben opgedaan als ik thuis was gebleven. Dit is het verhaal dat ik wilde!!
© Korea Gapyear
Het was niet prettig om steeds ergens anders dan thuis te slapen. Ik wist niet hoe dankbaar ik zou zijn als ik 's ochtends gewoon veilig wakker werd. Daardoor ben ik gaan denken dat ik de 'dood' niet alleen van een afstand moet bekijken, maar dat ik me altijd bewust moet zijn van de eindigheid van het leven en dankbaar moet zijn terwijl ik elke dag leef. Ik heb ook geleerd dat het leven te kort is om alleen mooie dingen te zien, alleen aardige woorden te zeggen, alleen fijne mensen te ontmoeten en alleen dingen te doen die je leuk vindt. Daarom moet je altijd positief leven. Ook besefte ik dat het geluk en de vreugde die ik tijdens deze reis heb ervaren — ondanks dat ik met schulden terugkwam — in nog grotere mate aan iemand anders moet doorgeven. De woorden die de vele oudere mensen die ik onderweg ontmoette vaak uitspraken, zal ik niet vergeten.
"Jong zijn is op zichzelf al prachtig. Maak veel mooie herinneringen en verhalen en geniet van een gelukkige jeugd."
Hierdoor besefte ik dat ik pas echt gelukkig kan leven als ik de dingen die ik wil niet alleen bedenk, maar ook daadwerkelijk doe. Daarom bedacht ik een project met de naam 'Bucketlist-uitdager'. Inmiddels heb ik mijn eerste stap gezet.
Mijn volgende uitdaging is een backpacktocht met een step door Turkije en Griekenland. Ik ga ervoor. Ik zal mijn bucketlist stap voor stap afwerken.
© Korea Gapyear
V. Welke veranderingen hebben zich voorgedaan sinds uw gapyear, of wat heeft u eraan overgehouden?
A. Ik was verdwaald, maar ben iemand geworden met een doel: iemand die zijn eigen weg baant, een richting kiest en een droom heeft. Ik heb mijn verloren passie teruggevonden en probeer elke dag met de energie van hoop en positiviteit van het leven te genieten. Bovendien kon ik door veel dingen te zien en te ervaren die ik niet kende, de starre patronen in mezelf doorbreken en een bredere kijk op de wereld krijgen. Ook kon ik de beperkingen doorbreken die ik mezelf had opgelegd. Tijdens dit gapyear heb ik zo veel geleerd, gevoeld en ervaren, en zo veel gekregen. Daarom ben ik meer dan woorden kunnen uitdrukken dankbaar.
© Korea Gapyear
V. Tot slot: welk advies zou u geven aan jongeren die een gapyear plannen?
A. Ik denk dat het essentieel is om tijd te nemen om jezelf te leren kennen voordat je je droom vindt. Tijdens zo'n gapyear kun je ontdekken wat je leuk vindt, waar je goed in bent, wat je wilt en wat je graag wilt doen — zo kun je toch de eerste stap zetten? Ik geloof dat dit de eerste stap naar een droom is. Als je jezelf eenmaal kent, moet je in actie komen. Kennis en wijsheid zonder actie zijn niet echt. Heb je plannen, aarzel dan niet langer — voer ze nu uit. Alles is een keuze. Alleen God weet of het uiteindelijk een goede keuze zal blijken. Ze zeggen dat het voorrecht van de jeugd is dat je iets kunt proberen wat nog niemand voor mogelijk heeft gehouden. Laten we de uitdaging aangaan!!
© Korea Gapyear
Terug naar lijst
Startpagina
