Tips voor een tussenjaar in Korea

[People’s Gap Year] ‘Laten we leven als jongeren’ Yang Yu-jin

Terug naar lijst

Naam: Yang Yu-jin
Huidige activiteit: neemt deel aan een van de vier meest extreme marathons ter wereld en wordt de jongste Koreaanse vrouw die de Grand Slam voltooit
Periode van het tussenjaar: september 2013 – december 2014 (in totaal 15 maanden)
Landen waar de activiteiten plaatsvinden: Jordanië (Sahara), China (Gobiwoestijn)

V. Kunt u vertellen waarom u een tussenjaar nam en hoe u zich heeft voorbereid?
‘Eén semester voor mijn afstuderen’
In de zomer van 2013 zat ik al in mijn laatste studiejaar. Nog één semester tot mijn afstuderen, en net als veel van mijn vrienden studeerde ik voor capaciteitentests en Engels, met als doel een baan bij een bedrijf te vinden. Toch voelde ik tijdens het studeren nooit ook maar een sprankje enthousiasme of opwinding. Veel mensen noemden goede cijfers, deelname aan buitenschoolse activiteiten, een baan bij een groot bedrijf of een professionele carrière als voorwaarden voor geluk. Daarom piekerde ik erover of ik die weg moest inslaan.
Na lang nadenken besloot ik: ‘In plaats van op deze manier af te studeren, ga ik echt mijn passie volgen en doen waar mijn hart naar verlangt!’ Dankzij mijn ervaring met gewone marathons droomde ik ervan de Grand Slam te voltooien: de vier meest extreme woestijnmarathons ter wereld. Met dat doel voor ogen hield ik mijn conditie op peil door zes maanden lang 100 km per week te hardlopen en eenmaal per week te wandelen. Ook stelde ik concrete doelen om over zeven maanden de woestijn te bereiken.

V. Vertel ons over uw ervaring tijdens uw tussenjaar.
‘De eerste horde: de deelnamekosten’
De vier meest extreme woestijnmarathons ter wereld zijn de Sahara-, Gobi-, Atacama- en Antarctische marathon. Elke race is 250 km lang en duurt zes nachten en zeven dagen. De kosten per race bedragen minimaal 7,5 miljoen won: 4 miljoen won inschrijfgeld, 2 miljoen won voor de vliegtickets, 1 miljoen won voor de uitrusting en 500.000 won voor overige accommodatiekosten. Voor een student zoals ik, die geen geld had, was sponsoring vragen dus de enige mogelijkheid. Tijdens de zeven maanden voorbereiding maakte ik me langzaam klaar voor een tocht naar de Sahara in februari 2014. In november hoorde ik dat tijdens de boekpresentatie van mijn boek ‘Als je wilt huilen, ga dan naar de Sahara’ de beste promotor van het boek via een UCC de deelnamekosten en vliegtickets zou winnen. Ik maakte meteen een UCC en promootte de video over mijn droom op Facebook. Tegen de odds van 1.000 tegen 1 in won ik de wedstrijd.

Ook mijn voorstel voor materiaalondersteuning aan The North Face viel in goede aarde: ik kreeg een jaar lang materiaal gesponsord. Zo zag ik mezelf in februari 2014 door de Sahara rennen. Een rugzak van 9 kg dragen onder de brandende zon en zes nachten en zeven dagen lang 250 km hardlopen was daar bepaald geen kleinigheid. Ik dacht dat ik me goed op de woestijnloop had voorbereid, maar toen ik eenmaal begon, merkte ik dat ik te weinig had geoefend en ervaring miste om over het mulle zand te lopen. Uiteindelijk raakte ik op de vierde dag geblesseerd aan mijn knie en enkel, waardoor ik niet verder kon rennen. Na de blessures kon ik met moeite, mankend, verder lopen om de medaille voor het voltooien van de 250 km te behalen. Na mijn terugkeer naar Korea en de behandeling van mijn been begon ik me voor te bereiden op mijn tweede doel: de Gobiwoestijn in China, drie maanden later.

‘De tweede uitdaging: de Gobiwoestijn’
Omdat het mijn tweede poging was, verliep de voorbereiding veel gemakkelijker dan voor de andere deelnemers. De grootste uitdaging was echter om opnieuw sponsors te vinden. Ik stuurde voorstellen naar verschillende outdoorbedrijven en wachtte op antwoord, maar geen enkel bedrijf reageerde. Ik merkte aan den lijve dat het moeilijker was dan verwacht om een aanzienlijke sponsoring van meer dan 5 miljoen won te regelen voor een studente die de jongste Koreaanse vrouw met een Grand Slam-titel wilde worden. Ik zat in een lastige situatie, maar met de instelling ‘ik zet door!’ bleef ik naar sponsors zoeken. Uiteindelijk stemden Dong-A Pharmaceutical en Dong-A Otsuka ermee in de tocht naar de Gobiwoestijn te sponsoren. Tien dagen voor de race schreef ik me in en vertrok ik met moeite naar de Gobiwoestijn.

De Gobiwoestijn was geen dorre zandwoestijn, maar eerder een romantisch landschap met weelderige groene graslanden, zoals in het lied: ‘Bouw een schilderachtig huis op die groene weide.’ De Gobiwoestijn deed me denken aan de bergen van Korea. Op een lange dag liep ik er 68 kilometer en op een andere dag beklom ik twee bergen tot een hoogte van 2.800 meter. Buiten adem en uitgeput dacht ik als eerste: ‘Toch moet ik dankbaar zijn dat ik op mijn leeftijd en in mijn omstandigheden de kans krijg om op zo’n prachtige plek te hardlopen.’ Ik gaf tot het einde alles en behaalde de derde plaats bij de vrouwen, waarna ik een medaille voor het voltooien van de race ontving.
Daarmee ben ik dit jaar precies halverwege mijn Grand Slam-doel. De weg is nog lang en zwaar: in oktober wacht de Atacamawoestijn en in november de race op Antarctica. Maar ik ben van plan alles te geven tot ik mijn doel bereik. Helemaal in de geest van mijn jeugd!

V. Wat is er veranderd sinds uw tussenjaar, of wat heeft u eraan overgehouden?
‘Doen wat je hart je ingeeft’
Sinds mijn tussenjaar volg ik wat ik werkelijk wil en wat mijn hart me ingeeft, in plaats van de maatschappelijke norm van ‘een baan bij een groot bedrijf’. Ik heb veel vrienden zien worstelen met beslissingen, omdat ze het gevoel hebben achter te lopen op hun leeftijdsgenoten en zich zorgen maken. Door me te richten op wat ik echt wil, mezelf uit te dagen en tijd te nemen om met mezelf te praten, heb ik geleidelijk mijn eigen maatstaven voor geluk kunnen ontwikkelen. Daardoor is mijn zelfvertrouwen gegroeid en heb ik de tijd gehad om zorgvuldig na te denken over hoe ik mijn leven verder wil leiden en daarin keuzes te maken.

V. Wilt u tot slot nog iets zeggen tegen jongeren die een tussenjaar overwegen?
Ik wil jongeren van in de twintig, net als ik, niet per se vertellen dat ze een droom móéten hebben.
Of ze nu wel of geen droom hebben, ik denk dat het belangrijker is of ze op dit moment iets doen wat ze echt willen en koesteren.

De weg die ik nu bewandel is altijd vaag en verwarrend. Om precies te zijn: ik weet het niet zeker. Toch geloof ik dat ik, door het leven dat me gegeven is te vullen en weer leeg te maken en de weg te gaan waarop ik ontdek wat voor mij het kostbaarst is, de wijsheid kan verwerven om zonder spijt keuzes te maken wanneer ik onderweg voor de vele mogelijkheden en uitdagingen kom te staan, en de moed om die keuzes in praktijk te brengen.
Uiteindelijk wil ik niet zeggen dat je vage dromen voor de toekomst moet najagen, maar dat je de realiteit van het heden moedig onder ogen moet zien. ‘Met vastberadenheid en zelfvertrouwen kun je alles!’ Die moed noemen we ‘jeugd.’ Laten we in het heden leven, ‘als jongeren’.