Tips voor een tussenjaar in Korea

[People’s Gap Year] ‘Je twintiger jaren zijn de belangrijkste periode om jezelf te ontwikkelen’ Yi rushin

Terug naar lijst

Naam: Yi rushin
Huidige functie: Architectonisch ontwerper
Voornamelijk actief in 20 landen/steden: Israël en 20 Europese landen/Tel Aviv, Kibboets Almog

V. Kun je ons vertellen waarom je een tussenjaar hebt genomen of hoe je je daarop hebt voorbereid?

A. Omdat mijn gezin het financieel niet breed had, was dat een goed excuus om vanaf mijn eerste studiejaar tijdens vakanties parttime te werken, direct na dat eerste jaar in militaire dienst te gaan en zonder rust door te studeren tot mijn afstuderen, als een doorsnee student. Toen ik na mijn militaire dienst terugkeerde en weer naar school ging, namen mijn klasgenoten en ouderejaars studieverlof en gingen ze naar het buitenland. De verhalen van jongeren die in het buitenland waren geweest, waren voor mij echter vage voorwerpen van verlangen.
Tegen het einde van mijn derde jaar dacht ik plotseling: als ik zo afstudeer, vind ik meteen een baan en zit ik vast in dezelfde routine, als een radertje in een machine. ‘Goed, dan ga ik maar als een zwerver zonder geld reizen’, schoot me ineens te binnen. Na mijn derde jaar diende ik zonder enig plan mijn aanvraag voor een tussenjaar in. Zo begon mijn tussenjaar.

V. Kun je ons vertellen over je ervaringen tijdens je tussenjaar?

A. Als ik het moment waarop ik mijn tussenjaar begon als het begin ervan beschouw, voelt het alsof ik een jaar van mijn tussenjaar heb verspild. Ik begon zonder plan aan mijn tussenjaar en een bijbaantje, alleen om geld voor mijn vliegticket te verdienen, en verkwistte mijn tijd met verdwalen in computerspelletjes. (Ik hoop dat je je goed voorbereidt voordat je een tussenjaar neemt. Elke dag is kostbaar.)
Daarna hoorde ik dat een ouderejaars naar Ierland was gegaan om vrijwilligerswerk te doen bij CAMP HILL. Ik dacht dat het een goede gelegenheid zou zijn om wat Engels te leren en tegelijk in het buitenland onderdak te hebben. Toen ik me begon voor te bereiden op mijn aanmelding, kreeg mijn tussenjaar betekenis.
Ik begon Engels te studeren en geld te sparen. De voorwaarden van Camp Hill vormden echter een vrij hoge drempel voor mij, omdat ik al een tijdje had rondgehangen. Daarom richtte ik mijn aandacht op de Israëlische kibboets.

Eerste groei – Israël, kibboets
Op het moment dat ik voor het eerst voet zette in Israël, waar ik zonder verwachtingen naartoe was gegaan om vertrouwd te raken met het Engels, voelde ik plotseling zowel de angst dat ik alleen op de wereld was als de opwinding dat ik alles kon doen wat ik wilde.
Israël, waarvan ik dacht dat het een gevaarlijk land was, bleek veel verder ontwikkeld dan ik had verwacht. De architectuur daar inspireerde me enorm en verrijkte mijn kennis. Ik had alleen bekende Europese architectuur voor ogen, maar het werd een groot plezier en gaf me een gevoel van voldoening om op zoek te gaan naar bijzondere architectuur die overal in Israël verborgen lag, voordat ik na een kort verblijf weer zou vertrekken.
Bovendien hielp het leven in de kibboets me om als mens te groeien. De kibboets is een gemeenschap die alleen in Israël bestaat en jongeren van over de hele wereld de kans biedt om het kibboetsleven te ervaren. Doordat ik de accommodatie deelde met jongeren uit verschillende landen, kon ik hun culturen en denkwijzen direct en indirect leren kennen. In Israël, waar ik veel vrije tijd had, kon ik meer tijd doorbrengen met de mensen om me heen. Doordat ik de beperkingen van communicatie door taalverschillen ervoer, leerde ik misverstanden op te lossen en verschillen te accepteren. Ook leerde ik hoe ik relaties kon onderhouden en verder ontwikkelen door nieuwe mensen te ontmoeten en weer afscheid van hen te nemen. Ik was van plan maar drie maanden in Israël te blijven, maar doordat ik er een jaar woonde, kon ik veel herstellen en voelde ik mezelf groeien.

Tweede groei – zonder auto door Europa reizen
Tijdens mijn studiepauze dacht ik er vaag over om zonder auto door Europa te reizen en de architectuur van de wereld te bekijken. Eerst maakte ik een globaal plan aan de hand van blogs en ervaringen van ouderejaars die zonder auto hadden gereisd. Terwijl ik een jaar in Israël verbleef, stelde ik een concreet plan op van de steden die ik zou bezoeken en de architectuur die ik wilde zien, en plande ik mijn reisroute door Europa.

In het begin was ik niet gewend om om gunsten te vragen, dus kon ik niet eens met mensen praten. Maar naarmate de tijd verstreek, legde ik mijn situatie en dromen uit, stapte ik op mensen af, maakte ik vrienden en kreeg ik hulp. Zo bouwde ik waardevolle contacten op. Ik heb vaak zonder onderdak gezeten, maar dacht dat dit allemaal bij het reizen zonder onderbreking hoorde en trainde mezelf daarin. Bij onafgebroken reizen breng je veel tijd alleen door. Er waren moeilijke dagen waarop ik de hele dag moest lopen en dagen waarop ik geen woord kon uitbrengen. Toch voerde ik op die momenten vaker gesprekken met mezelf en groeide ik doordat ik op God vertrouwde.
Omdat ik naar Europa was gereisd om architectuur te bekijken, iets waar ik van droomde, bezocht ik gebouwen die ik echt wilde zien en ervaren. Er zijn zoveel prachtige gebouwen in de wereld en ze leerden me op elk moment iets. Toen ik de ideeën en ruimtes van architecten ervoer, die ik niet alleen door naar foto's te kijken kon begrijpen, besefte ik opnieuw hoe belangrijk ervaring is.

V. Tot slot, wat zou je willen zeggen tegen jongeren die een tussenjaar overwegen?

A. Niets kan de ervaring van een tussenjaar vervangen, maar als je die tijd zonder duidelijk doel doorbrengt, kun je het gevoel krijgen dat je achterloopt op anderen. Ik nam een lange pauze van drie jaar van school. In die tijd vonden mijn vrienden hun plek in de maatschappij. Toen ik terugkeerde naar Korea, was ik gewoon een student die drie jaar achterliep op anderen. Maar omdat ik in die drie jaar alles had gedaan wat ik wilde, had ik geen spijt en kon ik mijn dagelijkse leven weer oppakken.

Op het moment dat ik na mijn vrije reis voet zette op de luchthaven,
zei ik: ‘De wereld is echt niet veranderd, maar ik ben veranderd.’ Ik weet nog niet hoe die verandering mijn dagelijks leven zal beïnvloeden. Toch denk ik dat ik over 10 of 20 jaar op die ervaringen kan terugkijken en verder kan groeien. Ik zeg altijd tegen mensen: ‘Als je denkt dat je er spijt van krijgt als je het doet én als je het niet doet, doe het dan en heb er spijt van.’

Ik weet zeker dat de uitdagingen die je aangaat in je twintiger jaren, de belangrijkste periode voor je groei, je de rest van je leven zullen bijblijven.