Tips voor een tussenjaar in Korea

[People’s Gap Year] ‘Ook als ik een pauze neem of terugga, kan ik er nog steeds komen’ Park Haeri

Terug naar lijst

Naam: Park Haeri
Geslacht: vrouw
Beroep: student
Land van activiteit: India

V. Kunt u ons vertellen over de voorbereidingen op uw tussenjaar?

A. Omdat mijn score voor het toelatingsexamen niet goed genoeg was, kon ik niet naar de universiteit die ik wilde. Ik wilde er via een voorbereidingsjaar alsnog naartoe, maar ook dat resultaat viel tegen. Ik was te moe om nog een derde jaar over te doen en wilde tijdens een tussenjaar even pauze nemen. Ook wilde ik goed nadenken over wat ik eigenlijk vanaf het begin al wilde doen.

Toch nam ik zonder enige voorbereiding een tussenjaar, waardoor mijn zorgen over de toekomst steeds groter werden. Ik dacht vaagweg dat alles wel goed zou komen als ik op reis ging, dus vertrok ik gewoon. Toen ik terugkwam, besloot ik het derde jaar opnieuw te doen, maar uiteindelijk deed ik dat niet. Nu maak ik me geen zorgen meer over mijn kwalificaties. Door deze ervaring raakte ik mijn angst voor allerlei beroepen kwijt. Toen ik de wereld in al haar omvang zag, besefte ik dat kwalificaties in het leven niet zo belangrijk zijn.

V. Vertel eens over uw tussenjaar.

A. Eerst dacht ik dat mijn leven heel saai had kunnen zijn als ik geen tussenjaar had genomen. Ik dacht dat het toelatingsexamen alles in het leven was en voelde voor het eerst ‘mislukking’. Ik voelde alleen maar wanhoop. Ik dacht: ‘Ach, de hemel is zo onverschillig. Ik heb zo hard gestudeerd, en krijg ik dan dit resultaat?’ Maar na mijn tussenjaar denk ik nu: ‘Een tussenjaar nemen was een gouden kans.’ ‘Wat als ik op de school van mijn keuze was terechtgekomen?’ ‘Wat als ik geen tussenjaar had genomen en gewoon tevreden was geweest met mijn school?’ Ik vraag me af of mijn leven dan zo anders had kunnen zijn. Waarschijnlijk had ik me heel wat verbeeld en was ik niet bang geweest voor de wereld, of was ik elke vakantie van de ene naar de andere academie gegaan om, net als iedereen, mijn cv op te bouwen. Tijdens mijn tussenjaar ervoer ik echter hoe groot de wereld is en hoeveel ik daarin kan doen. Wat ik tijdens mijn tussenjaar vooral wilde ontdekken, was: ‘Waarvoor leef ik? Wie ben ik?’ Natuurlijk is het moeilijk om tijdens een tussenjaar het perfecte antwoord op zo’n vraag te vinden. Toch denk ik dat er een verschil is tussen iemand die er nooit over heeft nagedacht en iemand die er al een of twee jaar over heeft nagedacht.

In 2011 ging ik op reis naar India. Tijdens die reis van twee maanden trok ik een maand rond en deed ik een maand vrijwilligerswerk bij Rogpa, een café dat geld inzamelt voor Tibetaanse vluchtelingen. Daar ontmoette ik een monnik, gaf ik wiskundeles aan een jonge monnik, werkte ik parttime door dreadlocks te vlechten en bracht ik tijd door met Tibetaanse vrienden. Op een dag, terwijl ik in een riksja reed, schoot de remriem los en botste ik op een helling tegen een muur. Ik raakte niet ernstig gewond, maar omdat de voorzieningen in het ziekenhuis niet goed waren, zocht ik met behulp van traditionele geneeswijzen naar behandeling. Dat zette me aan het denken. Ik dacht: ‘Je weet nooit wanneer of waar je zult sterven. Wat heeft het voor zin om het toelatingsexamen opnieuw te doen als ik niets heb wat ik wil doen?’ Daarom zag ik dat jaar af van een derde poging om het toelatingsexamen te doen en besloot ik wat meer tijd aan mezelf te besteden. Na mijn terugkeer naar Korea nam ik de tijd om mezelf beter te leren kennen door stages te lopen en bijbaantjes te doen.

In augustus 2012 ging ik na mijn tweejarige tussenjaar eindelijk weer naar school. Mijn kijk op de wereld was veranderd. Ik ging terug met de gedachte: ‘Mijn achtergrond en het idee dat mijn school tweederangs is, maken mij niet tweederangs. Wie zijn best doet op het podium dat hem wordt geboden, is eersteklas.’ Nu kijk ik, dankzij de ervaring van mijn tussenjaar, verwachtingsvol uit naar wat voor leuke dingen ik hierna kan doen, in plaats van me vaag zorgen te maken over de toekomst.
Mijn doel om elke vakantie op reis te gaan, en mijn hoofdvak en tweede hoofdvak (een minder gangbare taal en taalkunde) staan ver af van een baan vinden. Mensen denken misschien dat ik niet van plan ben om werk te zoeken, maar één ding is zeker: ik leef niet om een baan te krijgen. Je moet allerlei ervaringen opdoen om te ontdekken wat je echt wilt doen.
Zeggen dat je geen tijd of geld hebt, is gewoon een smoes. Ook ik heb bij het kruispunt van nog een derde studiejaar doen moedig voor een andere weg gekozen en de tijd genomen. Omdat ik geen geld had, heb ik het zelf verdiend. Ook nu reis ik elke vakantie op eigen houtje naar allerlei plaatsen.
De plek waar je nu staat, is het resultaat van je eigen keuzes, of je dat nu wilde of niet. Als die situatie niet verandert, is het tijd dat jij verandert. Denk eens na: ‘Waarvoor leef ik?’ Als het moeilijk is om die vraag te beantwoorden, is het dan niet tijd om even pauze te nemen?

V. Tot slot, wat zou u willen zeggen tegen jongeren die zich op een tussenjaar voorbereiden?

A. Is het niet zonde van je jeugd om die voorbij te laten gaan zonder een tussenjaar te nemen? Investeer één jaar in deze tijd waarin we honderd jaar oud kunnen worden. Een jaar in je twintiger jaren is anders dan een jaar in je tachtiger jaren. Eén jaar nu kan de waarde van de rest van je leven veranderen. Als je het later doet, is het te laat.
Waarom ren je toch zo hard? Ook als je pauze neemt of een stap terug doet, kun je er nog steeds komen.