Tips voor een tussenjaar in Korea

[People’s Gap Year] ‘Verandering vanuit mezelf’ Woo Joong-sik

Terug naar lijst

Naam: Woo Joong-sik
Beroep: student
Soort vertrek: Working holiday (Australië)

V. Wat heeft je ertoe gebracht een tussenjaar te nemen en hoe heb je je erop voorbereid?
A. Toen ik in mijn derde jaar aan de universiteit zat, had ik het geluk om een jaar als uitwisselingsstudent in Shanghai, China door te brengen. Daar ontmoette ik vrienden uit verschillende landen.
In die tijd ervoer ik persoonlijk niet alleen verschillen in huidskleur en oogkleur, maar ook de onbeschrijfelijke diversiteit aan waarden en culturele verschillen.

In die tijd dacht ik dat reizen iets was wat je moest doen. Daarom reisde ik met vrienden of alleen met de trein naar meer dan twintig steden in China, soms meer dan veertig uur lang. Ik dacht: als het nabijgelegen China al zo leuk is, hoe leuk moet het dan wel niet zijn om alleen naar een land buiten Azië te reizen? Maar toen ik een jaar later terugkeerde naar Korea en aan mijn vierde studiejaar begon, voelde ik de druk van het naderende afstuderen.

Het plan dat ik in China had gemaakt — na één semester op working holiday naar Australië gaan, Engels leren, vrienden uit verschillende landen ontmoeten die ik in China had leren kennen en alleen reizen — liet ik varen omdat ik in mijn vierde jaar zat en iets moest doen. Ik dacht vaag dat ik iets moest ondernemen, maar wist niet wat, dus begon ik anderen na te doen. Dingen als de TOEIC-test en certificaten. Toen ik nadacht over zo'n baan zoeken en over wat ik zelf wilde, wist ik het echt niet. Ik woonde al 25 jaar in dit land, dus hoe kon ik dat nou niet weten? Ik besefte ook dat de banen die ik voor ogen had niet waren wat ik echt wilde doen, maar eerder iets wat me wel geschikt leek nadat ik de verhalen van mijn ouders en familieleden had gehoord. Daarom besloot ik op working holiday naar Australië te gaan, mijn eigen tussenjaar te nemen. Ik dacht dat ik mezelf beetje bij beetje zou leren kennen door één voor één de dingen te doen die ik echt wilde.

[People's Gap Year] "Change from Myself" Woo Joong-sik

Het belangrijkste onderdeel van de voorbereiding was mijn ouders overhalen. Ze maakten zich zorgen omdat ik juist op het punt stond een baan te zoeken. Toen ik hun echter vertelde dat ik een jaar alleen naar nieuwe omgevingen en plekken wilde reizen om mezelf te vinden, in een leven dat zou duren tot mijn tachtigste, keurden ze het niet helemaal goed, maar gaven ze me wel toestemming. Daarmee was mijn voorbereiding afgerond. Na een studieperiode van twee maanden op de Filipijnen ben ik nu in Australië.

V. Wat voor tussenjaar heb je gehad?
A. Ik wil vertellen over mijn huidige ervaring: dit is inmiddels de tiende week van mijn Australische working holiday-visum. Voordat ik naar Australië kwam, was mijn plan om mijn Engels te verbeteren en de cultuur te ervaren met allerlei vrienden. Toen ik hier eenmaal was, bleek de taalschool waar ik naartoe ging om mijn Engels te verbeteren anders dan ik had verwacht. De meeste cursisten waren Koreaans, Chinees of Japans en de rest kwam uit Zuid-Amerika. Omdat ik niet zoveel geld wilde uitgeven aan een Engelse taalschool die niet eens een echte school was, besloot ik een privéleraar te zoeken en tegelijkertijd een omgeving te creëren waarin ik Engels kon spreken.

Eerst probeerde ik via het bekende Sun Brisbane een woning met buitenlandse huisgenoten te vinden, maar meestal woonden er één of twee buitenlanders en vijf Koreanen. Dat was anders dan ik me had voorgesteld, dus nam ik via de Australische communitysite Gumtree contact op met buitenlandse verhuurders en begon ik met sporten. Nu woon ik met vrienden uit Brazilië, Colombia en Italië. Ik vind het fijn dat er geen gedeelde woonkamer is en dat ik thuis vanaf het begin Engels kan spreken. Om mijn Engels te verbeteren, volg ik zes uur per week les bij een privéleraar, op momenten die mij goed uitkomen. Ik ben korte tijd naar een taalschool geweest en merkte dat je daar makkelijk vrienden kunt maken, maar ik dacht dat ik ook op andere plekken vrienden kon maken. Toen ik in Brisbane aankwam en rondkeek, ontdekte ik bovendien dat er hier meer gratis Engelse lessen zijn dan in andere gebieden. De YWCA biedt gratis lessen aan en ook kerken organiseren lessen. Daarom ga ik momenteel niet naar een taalschool, maar blijf ik via gratis lessen en privélessen mogelijkheden creëren om Engels te spreken.

Toch vind ik dat het niet genoeg is, dus bezoek ik via de Australische communitysites Gumtree en Meetup clubs voor Chinese taal en voetbalclubs. Via deze sites ontmoet ik Australische vrienden die ik anders moeilijk zou leren kennen. Ik spreek een paar vrienden met wie ik goed overweg kan en trek met hen op. Toen ik hoorde dat de afdeling Koreaanse taal aan de Australische universiteit UQ een buddyprogramma had, ging ik naar de verantwoordelijke professor om mijn situatie uit te leggen. De professor gaf toestemming, dus ik observeer nu lessen en neem deel aan het buddyprogramma.
Ze zeggen: waar een wil is, is een weg. Als je iets wilt doen, aarzel dan niet: zoek uit hoe het kan en doe het. Ik heb zelf ook de neiging om te aarzelen voordat ik belangrijke beslissingen neem, en die tijd die ik aarzel is de grootste verspilling.

Tot slot, het allerbelangrijkste! Eerst werkte ik ongeveer zeven weken in een sushizaak in Brisbane, dankzij de hulp van een klasgenoot van de middelbare school. Ik was blij dat ik al een week na aankomst in Australië aan het werk kon, maar tijdens het werk besefte ik dat dit niet was wat ik wilde. Om te beginnen was het zwartwerk, waarbij ik geen Engels hoefde te gebruiken. Ik kreeg weinig betaald per uur en er werd geen pensioen opgebouwd. Daarom ben ik daar weggegaan en bereid ik me nu voor om te werken bij een bedrijf van een Australiër. Ik ben nu iets meer dan een week op zoek naar werk. Dat ik geen Engels kan spreken, is mijn eigen probleem, maar ik ga niet bij een Koreaanse werkgever werken, waar ik makkelijk terechtkan, zonder zelfs maar het minimumloon te krijgen. Ik wil jongeren die net als ik twijfelen zeggen: probeer het gewoon! Laten we één grammetje extra moed tonen!

V. Tot slot, wat zou je willen zeggen tegen jongeren die een tussenjaar overwegen?
A. Het is een beetje gênant om dit te zeggen terwijl ik zelf nog niets heb bereikt. Maar als iemand in dezelfde situatie zit als ik en niet weet wat hij of zij moet doen, wil ik diegene vragen eerst verandering in het huidige leven na te streven. Die verandering kan betekenen dat je met mij gaat reizen of iets probeert wat je altijd al hebt willen doen. Ook ik heb veel getwijfeld voordat ik naar Australië kwam. Ik was bang dat ik daarmee de werkelijkheid ontvluchtte. Ik was bang dat ik achter zou raken op mijn vrienden.

Maar toen ik het eenmaal deed, voelde ik me opgelucht. Laten we in onszelf geloven en ervoor gaan! Als wij niet in onszelf geloven, wie dan wel?

We zijn nog jong! Ook als iets wat we hebben gedaan niet lukt, zullen we er later geen spijt van hebben en zeggen: ‘Ach, had ik het maar geprobeerd!’ Laten we in onszelf geloven en ervoor gaan! Ik word tachtig, dus ik vind het geen verspilling van tijd om een jaar in mezelf te investeren en te ontdekken wie ik ben. Verandering is eng, maar ze komt niet vanzelf als we erop wachten. Laten we met een beetje extra moed in onszelf investeren! Het maakt niet uit als we anders zijn dan anderen! Geluk is niet absoluut, maar subjectief!

Kom op, jeugd! En laten we moedig zijn. Verandering begint bij mij. Laten we de hoofdrol spelen in ons eigen leven! Maak je niet druk om anderen~