Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Ik kwam een artikel tegen met een aansprekende kop in een bekend modemagazine.
De titel van het artikel was'Het bedrijf opzeggen en naar het buitenland gaan om te studeren – een nieuwe carrière'.
......
'Hè? Is dit geen tussenjaar? Het is een tussenjaar...!'
Ik dacht dat het een typisch voorbeeld was van een tussenjaar dat kantoormedewerkers zouden kunnen nemen, en ik wilde meer over haar verhaal horen.
Dus ontmoette ik persoonlijk iemand die na drie jaar werken een tussenjaar had genomen,de kantoorboekhandelFibreno (fibreno), CEO Seongmin Im die ik
ontmoette. We horen het verhaal van een vrouw die haar baan bij een groot bedrijf opzegde om haar eigen droom na te jagen.
© fibreno
Het begin van kantoorboekhandel 'Fibreno'
Ik heb oorspronkelijk kunst gestudeerd. Om precies te zijn, studeerde ik visueel ontwerp, waaronder merkbeheer. Uiteindelijk richtte ik me op het ontwikkelen van merk-BI en CI. Later, omdat ik mijn eigen merk wilde creëren, schreef ik me in voor een opleiding genaamd 'Luxury Marketing Management' toen ik in Italië ging studeren. Sindsdien droom ik er altijd van om iets van mezelf te creëren.
Je leeft maar één keer, dus moet ik proberen te doen wat ik wil.
Drie volle jaren werkervaring
Destijds wist ik nog niet zoveel en dacht ik dat ik eerst werkervaring moest opdoen. Mijn ouders sloten ook een deal met me: ze zouden me niet tegenhouden om te doen wat ik wilde, maar stonden erop dat ik drie jaar bij een bedrijf zou werken. Gelukkig vond ik een baan en werkte ik in het marketingteam van warenhuis Galleria, waar ik verantwoordelijk was voor Leather Total.
(Hoe was het om te werken?)Het was leuk. Ook nu nog gaan mijn verhalen meestal over werk. Ik werkte twee jaar op de afdeling luxeartikelen en één jaar bij HR. Wat het dagelijkse werk betreft, vond ik de luxeafdeling leuk, terwijl HR interessant was omdat ik er de structuur van het bedrijf leerde kennen.
Het was leuk, maar als je vraagt waarom ik ben gestopt (lacht): ik raakte in de war over het verschil tussen het pad dat ik oorspronkelijk wilde volgen en waar ik me bevond. Toen ik mijn gedachten op een rijtje zette, besefte ik dat er dingen waren die ik wilde doen en vroeg ik me af waar ik bang voor was. Omdat je maar één keer leeft, dacht ik dat ik moest proberen te doen wat ik wilde. Het was dus niet omdat ik een groot plan had.(Hoe reageerden de mensen om je heen toen je zei dat je ontslag nam?)In de Koreaanse samenleving wordt van vrouwen verwacht dat ze trouwen. De zorgen die mensen uitten, werden begrijpelijk toen ik eenmaal ontslag had genomen. Er is ook de angst die ontstaat als je niet langer deel uitmaakt van een groot, beschermend kader.
Hoe dan ook, als je binnen die regels en grenzen hebt geleefd, is het eng om je aan te passen aan het leven erbuiten. Maar inmiddels ben ik eraan gewend. In het begin voelde het soms angstaanjagend. Ik dacht: 'Dat zal mij niet overkomen', maar nadat je zo hebt geleefd en er vervolgens niet meer naar leeft, verdwijnt die angst niet helemaal.
Naarmate mijn werkende leven vorderde,
En ik was het vergeten. Ik was de afspraak met mijn ouders en de dingen die ik wilde doen vergeten, maar op een dag dacht ik plotseling: 'Hé, dit klopt niet.' Of mijn werk nu goed of slecht was, terwijl ik bij het bedrijf werkte, voelde ik dat dit niet de richting was die ik op wilde. Daardoor dacht ik opnieuw na over mijn vroegere dromen. Toen ik mijn dagboek doorbladerde, dacht ik: 'O ja, dit wilde ik toen doen,' en vond ik veel aantekeningen die ik had gemaakt. Toevallig viel dat besef precies samen met het moment waarop ik drie volle jaren had gewerkt. Dus vertelde ik het mijn ouders en ze zeiden meteen dat het goed was.
Dromen, ontmoeten, eten, dragen, leven
Teruggaan en opnieuw ontdekken
Ik probeerde mijn droom opnieuw te vinden, maar de omschakeling gebeurde niet meteen. Nadat ik voortdurend bij HR had gewerkt, duurde het ongeveer een maand voordat ik dat gevoel weer terug had. Ik kon niet snel terugschakelen naar mijn vroegere manier van denken. Ik had een vaag idee van wat ik wilde doen, maar geen helder beeld. Dus, ervan uitgaande dat ik honderd jaar oud zou worden,was mijn plan om een jaar helemaal voor mezelf te nemen.Bij dat plan maakte ik een blog. Het idee was om een jaar lang dagboekstukjes te schrijven in vijf categorieën (dromen, ontmoeten, eten, dragen, leven), en daarna vertrok ik op reis.
Een reis op zoek naar dromen
Ik koos drie landen om te bezoeken.Het eerste was Italië, het tweede Brazilië en het derde Indonesië.Tijdens mijn studie in Rome hoorde ik dat er in Florence een opleiding tot leerambachtsman was die drie maanden duurde. Dat werd de aanleiding die mijn huidige leven vormgaf. Ik dacht: "O, zoiets wilde ik altijd al eens proberen," en alles viel op zijn plek. Ik besloot: "Ik ga daar eerst heen en maak daarna concrete plannen," en vertrok.
Toen ik daadwerkelijk naar Florence in Italië ging, dacht ik aanvankelijk: "Er is hier wel erg veel leer," maar na er ongeveer drie maanden te hebben gewoond, besefte ik dat leer en verpakkingen er bijzonder geavanceerd waren. Leer interesseerde me meer dan tassen of schoenen, en omdat ik visueel ontwerp had gestudeerd, leek het me goed om de mogelijkheden ervan in verband met grafisch ontwerp te bekijken. Dus dacht ik toen, terwijl die ruimtes werden ingericht, na over hoe ik de ruimte zou ontwerpen en hoe ik de objecten zou rangschikken...Tijdens die reisperiode heb ik veel nagedacht.
Maar een jaar vrij nemen bleek moeilijker dan ik had verwacht. Ik was gewend om voortdurend te werken, en het was heel moeilijk om niemand te hebben die me begeleidde of aanstuurde. Ik weet niet of ik dit moet zeggen, maar volgens mij moet je daar rekening mee houden. Oorspronkelijk was ik van plan een jaar weg te blijven, maar ik kwam iets eerder dan verwacht terug en opende Pivreno na tien maanden.
Italië, Brazilië en Indonesië
In Brazilië woont mijn beste vriend, die ik in Rome heb ontmoet. Die vriend runt een pastaboutique. Deze Braziliaanse vriend had de grootste invloed op mijn naamkeuze voor 'Station Boutique' en op mijn besluit om ontslag te nemen. Hij zei altijd: "Ik ga terug naar Brazilië en begin daar iets als dit," en ik ontwierp logo's voor hem terwijl we erover praatten. Destijds dacht ik: "Ik open een cadeauwinkel."
Die vriend volgde die weg zodra hij terug was, terwijl ik nog bij het bedrijf werkte. Telkens als ik zei dat iets maar zo-zo was of niet leuk, belde hij me en vroeg: "Heb je al ontslag genomen?" Dan zei ik: "Nee, nog niet." We praatten daar vaak over, en omdat ik hem zo aardig vond, wilde ik zijn land bezoeken. En omdat hij een pastaboutique runde, dacht ik dat ik erheen zou gaan om pasta te leren maken. Dus ging ik.
Voordat ze Pivreno opende, volgde ze drie maanden lang een opleiding aan een leerlooierijschool in Florence, Italië.
CEO Im Seongmin leerde met leer werken.
Ze leerde van een leerbewerker verschillende technieken voor leerbewerking, van leer vouwen en lijm aanbrengen tot stikken, en nog veel meer.
Drie maanden pauze in Florence: Leather School
Het is leuk. Maar toen ik erheen ging, was het een korte cursus en waren er drie studenten. Dat was geweldig, want ik kreeg privéles van de docent. Inmiddels is de school enigszins bekend en zijn er behoorlijk wat Koreanen. Toch was het erg leuk toen ik er studeerde.
(Spreek je Italiaans?)Ik kende een beetje Italiaans. Maar je kunt de cursus ook in het Engels volgen, en er zijn mensen die Engels spreken. Eigenlijk draait het vooral om het proces zelf, dus vormde de taal geen grote barrière. Niet alleen voor mij: niemand die erheen gaat, zou last moeten hebben van een taalbarrière (lacht).
(De prijs is hoger dan verwacht. Misschien is dat een flinke uitgave voor studenten.)De prijs is hoger dan je zou verwachten. Maar de lessen zijn van maandag tot en met vrijdag, van tien tot vijf. Persoonlijk vond ik het, misschien omdat ik de cursus volgde terwijl ik werkte, niet zo duur toen ik de uren erbij optelde. Je kunt er intensief leren.
Ik wilde nooit meester-ambachtsman worden, dus volgde ik de korte cursus van drie maanden. De reguliere opleiding van de school duurt zes maanden. Na die zes maanden kan de school je, als het van beide kanten goed bevalt, een baan aanbieden. Na een stage van drie maanden krijg je dan de kans om er te werken. Maar ik wilde niet zo'n ambachtsman worden; ik wilde de basisprincipes leren. Daarom ben ik naar die school gegaan.
© fibreno
Je huidige producten zijn vernieuwende, andere types dan de bestaande producten. Wat bracht je ertoe ze te maken?
Ik weet zelf eigenlijk ook niet precies hoe het is begonnen; ik voelde gewoon dat ik ze nodig had. Het antwoord op de vraag waarom ik muismatten of bureaumatjes maakte, was dus simpelweg dat ik ze zelf wilde gebruiken. Wat ik maak, is eigenlijk niet zo mainstream. Toen ik bij een bedrijf werkte, zaten de tissues in van die vierkante dozen. Dat vond ik verschrikkelijk. Echt verschrikkelijk (lacht). Daarom dacht ik dat ik er zelf een wilde maken. Het was gewoon iets wat ik nodig had, maar nergens kon vinden.Wat ik zelf wil maken, staat meestal centraal.
Ik bestudeer op eigen initiatief wat ik wil leren.
Het voelt alsof ik alles zelf invul.
Heb je achteraf ergens spijt van?
Bedoel je wat mijn levensonderhoud betreft? (lacht) Ik denk dat werken bij een bedrijf comfortabel was. Soms denk ik daaraan.Ik heb helemaal nergens spijt van. Het voelt prettig, Integendeel.Ik heb nog geen grote ambities. In plaats van te denken dat ik geld moet verdienen of succesvol moet zijn, vind ik het belangrijker om nu van het leven te genieten.
Momenteel ben ik actief in een groep die 'Bukchon Love' heet.(https://blog.naver.com/bukchon4rang)Er is een groep met die naam. Ok Seon-hee, de schrijfster van het boek 'Bukchon Tannik', is erbij betrokken. Ze was ook filmcolumniste. Samen met haar, Kang Young-ju, de eigenaar van I-bap, en het stadsbestuur van Seoel heb ik het initiatief genomen om de groep op te richten. We verdiepen ons in Bukchon, brengen mensen samen om culturele instellingen te bezoeken en organiseren dit soort programma's. We doen het niet om geld te verdienen; het gaat erom de plek waar ik woon en werk beter te leren kennen. Dat had ik niet kunnen doen toen ik nog bij een bedrijf werkte. Ik vind het fijn dat het voelt als een andere manier van studeren, los van mijn zaak en zonder dat geld de drijfveer is. Ik heb het er erg naar mijn zin.Ik bestudeer op eigen initiatief wat ik wil leren. Het voelt alsof ik zelf iets aan het opbouwen ben.
Voor werknemers die een sabbatical willen nemen, of voor mensen die zich zorgen maken zoals ik vroeger.
Mijn ervaring is dat je een plan voor de grote lijnen moet hebben. Ik had het idee om mijn eigen merk op te zetten en iets met leer te doen — een breed idee van 'wat ik wil doen' — maar het plan om een kantoorboekhandel te beginnen, kwam later, toen ik eenmaal aan de slag was. Toen dacht ik: 'O, dit is het.'
Op een gegeven moment dacht ik: 'Dit is het.' Maar je kunt niet zomaar zonder plan voor de grote lijnen ergens blindelings aan beginnen. Ik vind niet dat het een doelloos avontuur, een vlucht of een gok moet zijn. Je kunt eropuit trekken en de details uitwerken die bij het grotere plan horen... Ik weet niet of ik dat wel mag zeggen (lacht).
Ik vind een pauze nemen echt een goed idee.Ik vraag me af of ik mijn baan had kunnen opzeggen en deze winkel meteen had kunnen openen, zonder een periode om me voor te bereiden. Volgens mij is het gelukt dankzij die pauze: de tijd om mijn hoofd leeg te maken, dingen te bekijken en opnieuw na te denken.
© fibreno
Plannen voor de toekomst
Eerst wil ik dit merk opbouwen. Ja, op dit moment voelt het gewoon als een winkel, maar ik hoop dat 'Fibreno' in de toekomst een merk wordt. (Benieuwd naar de betekenis van 'Fibreno') Toen ik in Rome woonde, hield ik altijd een dagboek bij. Ik schreef in de kamer waar ik tijdens een gastverblijf logeerde. Destijds schreef ik arrogant: 'Over vijf jaar, Koreaanse mannen, wacht maar — dan geef ik jullie zo'n studeerkamer' (lacht). Ik werkte toen niet en als student was ik vast nogal aanmatigend. Er staat een aantekening in die luidt: '- vanuit mijn kamer in Fibreno'. Dat was het adres van het huis in Rome. Als ik een dagboek schrijf, noteer ik altijd '- vanuit [plaats]'.
De website van Fibreno, van directeur Seongmin Im
Kantoorboekhandel,
Fibrenobiedt bureauaccessoires en kantoorartikelen van leer in verfijnde kleuren.
Website: https://www.fibreno.com
Facebook: https://www.facebook.com/fibreno10
Voor het interview stapte ik uit bij metrostation Anguk en liep ik langs het stenen pad bij de muur van Changdeokgung naar Fibreno. Op een rustige locatie ligt Fibreno er netjes en eenvoudig bij. Toen ik de winkel bezocht,voelde het niet als een kantoor of atelier, maar als een warme, persoonlijke kamer.
Ook na het interview praatte ik nog even met de directeur. Wat me tijdens het interview steeds opviel, was hoe gelukkig en mooi de directeur eruitzag, iemand die echt doet wat die wil. Ik denk dat ik me dat zal herinneren telkens als ik in de buurt van Bukchon kom. De directeur van Fibreno, Seongmin ImHiermee wordt het interviewartikel afgesloten.
Korea Gap Year-programma voor leerbewerking in Florence, Italië
........
OliveRedacteur
olive@koreagapyear.com
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
