Ik heb het gevoel dat ik meer met beide benen op de grond sta. Op een vrijwilligersplek heb je veel meer tijd dan in Korea. Je hebt meer tijd om alleen na te denken, en door met de andere vrijwilligers te praten heb ik het meest over mezelf ontdekt — kanten van mezelf die ik niet kende. Ik vraag me af wat er zou zijn gebeurd als ik niet was gegaan.
[Vrijwilligerswerk in het buitenland/buitenschoolse activiteit] Een leuke ervaring met Engelse les geven in Chiang Rai, Thailand, samen met internationale vrienden Seoneul — deelnemer aan een tussenjaar (25, werkzoekend) / tussenjaar van 12 weken |
# ‘Vrijwilligerswerk als docent Engels’: een item op mijn bucketlist waarbij je anderen echt iets geeft van wat je zelf hebt geleerd
Hallo, ik ben Seoneul en ik ben 25 jaar. Afgelopen december ben ik afgestudeerd aan de universiteit. Ik heb een vrijwilligersprogramma van 12 weken gevolgd waarbij ik Engelse les gaf in Chiang Rai, Thailand, en ben inmiddels terug.
Ik ben naar Chiang Rai in Thailand geweest. Ik koos voor Thailand omdat ik altijd al geïnteresseerd was in het land. Ik heb Thaise vrienden en via hen raakte ik geïnteresseerd. Ik ben ook dol op Thais eten (haha), en veel mensen om me heen reizen erheen, maar ik besefte dat ik eigenlijk weinig wist over het land zelf. Ik wilde er meer over leren.
In Thailand gaf ik Engelse les aan kinderen.Vrijwilligerswerk waarbij je Engelse les geeft, stond altijd op mijn bucketlist. Het draait er echt om anderen iets te geven van wat je zelf hebt geleerd. Ik dacht er eigenlijk alleen vaag over dat het ‘cool’ was.
Ik maakte me niet bepaald zorgen over een lang verblijf in het buitenland. Ik dacht eerder aan het feit dat ik drie maanden lang in een land was waar ik nog nooit was geweest — Thailand — en me in de bijzondere omgeving van vrijwilligerswerk zou bevinden. Maar mijn grootste zorg was vooral: ‘Zou ik het wel goed kunnen doen?’
Kan ik wel vrijwilligerswerk gaan doen in plaats van me op een baan voor te bereiden? Zal het me daar goed afgaan? Dat waren mijn zorgen. Daar dacht ik aan tot vlak voor mijn vertrek. Nu ik erop terugkijk, was het eigenlijk geen erg zinvolle zorg!
Ik nam de tijd om me op mijn vertrek voor te bereiden. Eerst las ik het informatiemateriaal voor de introductie dat Korea Gap Year had gestuurd en zocht ik op internet. Voor de vaccinaties kreeg ik te horen welke prikken ik moest halen en heb ik die volgens de instructies gehaald. Het is lastig om alle prikken tegelijk te krijgen, dus ik zette van tevoren op een rijtje wat ik nodig had en vinkte alles één voor één af.
Ik pakte mijn spullen in en mailde de coördinator als ik tijdens de voorbereidingen vragen had. Ik ontving ook alle belangrijke documenten per e-mail. Op het eerste gezicht leek er veel te moeten gebeuren,maar als je de handleiding van de coördinator van Korea Gap Year volgt, is het niet zo ingewikkeld als het lijkt.
De introductie voordat ik naar de locatie vertrok, was bijzonder nuttig. Ik had via Skype een introductiegesprek met de coördinator en ik ben heel blij dat ik dat heb gedaan.Er waren veel dingen die ik niet had geweten als ik dat gesprek niet had gehad. Ik kreeg allerlei adviezen en ik denk dat ik me er mentaal beter op kon voorbereiden.
# Op tussenjaar om de verwarrende periode na mijn afstuderen te overwinnen!
Het doel van mijn tussenjaar was om mezelf te observeren.Ik had niet per se behoefte aan een grote verandering in mijn leven, maar begon me af te vragen of de versies van mezelf die ik kende alles waren wat ik in me had. Was ik echt alleen maar zo?
Ik begon met een gesprek bij Korea Gap Year en tijdens dat gesprek besefte ik: ‘O, ik draag emotionele bagage met me mee.’ Ik dacht dat mijn beeld van mezelf misschien niet volledig was en vervormd kon zijn. Daardoor werd ik nieuwsgierig naar wie ik werkelijk ben — welke andere kanten ik misschien heb — en zo kwam ik uiteindelijk in Thailand terecht.
Na mijn afstuderen aan de universiteit brak er een verwarrende periode aan. Hoewel ik volwassen ben, wist ik niet wat ik echt wilde of welke richting ik op moest.Tot dan toe had ik steeds gedaan wat de maatschappij van me verwachtte — studeren en naar de universiteit gaan — en nu was het tijd om een baan te zoeken. Maar ik wist niet zeker of dat echt bij me paste.
Wie ben ik? Wat wil ik en waar ben ik goed in? Moet ik gewoon eerst geld gaan verdienen en er later over nadenken? Zo ja, waarom beginnen zoveel mensen weer helemaal opnieuw, zelfs nadat ze een baan hebben gevonden, met de vraag: ‘Ik weet eigenlijk niet wat ik wil’? Ik vond dat ik beter moest nadenken voordat ik me aan werk zou binden.
* Voor Seoneul, die veel piekerde over zichzelf en haar loopbaan, werden dagelijks persoonlijke één-op-één-opdrachten aangeboden voor zelfreflectie, nieuwe perspectieven en uitdagingen. Ook kreeg ze een tussenjaarschrift om na te denken en plannen te maken.
# De kinderen die oprecht van ons hielden en de internationale vrienden met wie ik uiteenlopende waarden deelde
Een gewone dag: om 8 uur ontbijt, om half 9 mededelingen en rond 9 uur vertrekken we vanuit de vrijwilligersslaapzaal naar school. De lessen beginnen rond half 10 of 10 uur. We geven ’s ochtends les, lunchen en gaan daarna door met de middaglessen. Die zijn meestal rond 3 uur afgelopen.
Na de middaglessen keren we terug en houden we een overleg. We bespreken hoe de lessen zijn verlopen: wat de kinderen goed begrepen, wat niet, hoe ze reageerden op een bepaald spel — zelfs kleine dingen — en hoe we de volgende les beter kunnen aanpakken.
Daarna bereiden we de lessen voor de volgende dag voor. Om 5 uur eten we en als er nog taken openstaan, maken we die daarna af, maar meestal is er dan niets meer te doen. Dus rustte ik vooral, speelde ik bord- of kaartspelletjes met de kinderen, zette ik muziek op en schreef ik in mijn dagboek.
Op school wordt er lesgegeven vanaf dinsdagmiddag tot en met woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdagochtend. Zaterdagmiddag, zondag en maandag zijn we vrij. Op dinsdag gaan we weer naar school.
Mijn tussenjaar was echt... geweldig. Ik heb zoveel geleerd over kanten van mezelf die ik niet kende. Toen ik aan mijn tussenjaar begon, was het mijn doel om mezelf te observeren. In Thailand heb ik veel nieuwe dingen over mezelf ontdekt.
Thailand is een ontzettend charmant land. De mensen zijn aardig. De bijnaam ‘Land van de Glimlach’ is meer dan terecht. Of ik nu naar de markt of naar school ga, de mensen glimlachen altijd naar me, als buitenlander.
Als ik aan vrijwilligerswerk denk, denk ik allereerst aan de kinderen! Lesgeven aan de kinderen. Thaise leerlingen hebben doorgaans veel respect voor hun leraren. We gaven les op verschillende scholen, en zelfs als je een docent bent die hen maar één keer per week ziet...Behandelden ze ons oprecht en hielden ze van ons. Later raakte ik aan hen gehecht en vond ik afscheid nemen moeilijk.
Eén kind herinner ik me omdat het zich tijdens de les telkens niet kon concentreren. Het was niet zo dat het de stof niet kon bijhouden; de lessen waren juist te makkelijk en het kind verveelde zich. Ik kon niet alles speciaal voor dat ene kind aanpassen, dus op een gegeven moment twijfelde ik en dacht ik: ‘Doe ik dit wel goed?’
Maar in de laatste maand spreidde dat kind telkens de armen en omhelsde me zodra het me zag. Het wilde niet van mijn zijde wijken. Zodra ik de klas binnenkwam, riep het me en bleef het dicht bij me. Dat raakte me echt. Ik kreeg zoveel liefde.
In zekere zin waren wij vrijwilligers een soort geïmproviseerde, wat slordige leraren, maar de kinderen accepteerden ons en vonden ons aardig zoals we waren. Gewoon omdat we leraren waren.
En nog iets: de andere vrijwilligers waren ontzettend dierbaar! Je krijgt niet vaak de kans om op één plek mensen uit zoveel landen te ontmoeten. Met vrienden die zulke uiteenlopende ervaringen hadden, kwamen we van heel verschillende plekken en waren we heel verschillend, maar hadden we toch vergelijkbare zorgen.
Het voelde alsof we naar elkaar toe groeiden door dingen te delen zoals: ‘Jij maakt je daar ook zorgen over?’ of ‘Ben jij met die gedachte vrijwilligerswerk komen doen?’ Vooral...Ik bracht drie maanden door met vrienden uit allerlei landen. Elke keer gingen mijn ogen weer open en leerde ik nederiger te zijn.
# Hoe ik voor en na mijn tussenjaar merkbaar veranderde — wat als ik niet was gegaan!
Aan toekomstige ‘tussenjaargangers’ die hierheen komen wil ik het belang van Engels benadrukken!!!! Je kunt niet genoeg benadrukken hoe belangrijk Engels is. We gaan toch niet alleen in het Engels lesgeven of het alleen gebruiken voor noodzakelijke communicatie? Tijdens het eten met lokale medewerkers en vrijwilligers delen we onze interesses, praten we met elkaar, trekken we samen op, maken we grapjes en praten we over onze zorgen. Maar dat doen we allemaal in het Engels. Helemaal in het Engels.
Als ik zeg dat je goed moet zijn in Engels, bedoel ik vooral zelfvertrouwen en niet zozeer vloeiendheid. Het betekent dat je niet bang bent om Engels te spreken!Ik heb veel mensen gezien die Engels niet als moedertaal hebben en, ook al spreken ze het niet vloeiend, niet aarzelen om het te gebruiken. Hun Engelse grammatica kan helemaal fout zijn, maar ze praten gewoon onbevangen. Die vrienden maken makkelijk en zonder angst vrienden. Je moet je gedachten met zelfvertrouwen kunnen uiten.
Als ik naar mezelf kijk, ben ik voor en na het tussenjaar merkbaar veranderd.Misschien ben ik mezelf meer gaan bekijken?Vroeger dacht ik vaak negatief over mezelf. Ik had het gevoel dat ik nergens goed genoeg in was, geen doelen had, en vroeg me af waarom ik zo gevoelig was en zoveel te klagen had. Ik dacht gewoon: ‘Blijkbaar ben ik nu eenmaal zo.’
Maar het leven op de vrijwilligersplek doorbrak die vastgeroeste beelden van mezelf. De nieuwe versie van mij hield meer van kinderen dan ik had gedacht, vond onderwijs geven voldoening geven, was verantwoordelijk, kon goed met mensen opschieten en glimlachte veel. Ook haatte ik mezelf vroeger omdat ik geen doelen had, maar na mijn reis naar Thailand nam mijn obsessieve fixatie op het hebben van doelen enigszins af. Ik ontwikkelde ook mijn eigen ideeën en perspectieven.
Ik voel me sterker en sta meer met beide benen op de grond. Op de vrijwilligersplek heb je veel meer tijd dan in Korea.Ik had meer tijd om alleen na te denken en door met andere vrijwilligers te praten ontdekte ik het meest over mezelf — kanten die ik niet kende. Ik blijf denken: ‘Wat zou er zijn gebeurd als ik niet was gegaan?’
Tot slot wil ik zeggen: ‘Probeer het gewoon.’
Het is zo’n cliché en iedereen heeft andere zorgen en gedachten, maar soms moet je je ogen sluiten en de sprong wagen. Maar! Als je besluit jezelf uit te dagen, bereid je dan goed voor voordat je vertrekt.
Bovenal is je instelling tegenover verandering belangrijk. Als je jezelf ‘uitdaagt’ zonder klaar te zijn om te veranderen, denk je waarschijnlijk: ‘Waarom ben ik nog steeds hetzelfde? Ik dacht dat hierheen komen alles zou oplossen, dus waarom merk ik geen verandering?’ Om te beginnen...1) Besluit om te gaan; 2) bereid je daarna grondig en zorgvuldig voor; 3) die voorbereiding draait om jezelf klaar te maken om ‘je te laten veranderen’.—of zoiets.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Hoe kom je er?)
Ontmoet de contactpersoon die je op het vliegveld komt ophalen.
(Taal)
Poets je spreekvaardigheid in het Engels op. Het helpt enorm om zonder angst voor buitenlanders op pad te gaan. Veel muziek uit de iTunes-hitlijsten luisteren is handig als je met de vrijwilligers omgaat.
(Accommodatie)
Het is een plek midden in de natuur.
(Maaltijden)
Elke dag wordt er rijst met bijgerechten geserveerd en twee keer per dag is er fruit! De hoofdgerechten zijn de pittige en zoute bijgerechten die typisch zijn voor Thailand.
Ik nam een klein flesje sesamolie mee en mengde dat soms met sojasaus en ei als ik geen eetlust had — het smaakte hemels.
(Wat neem je mee?)
Neem zeker muggenwerende armbandjes, muggenspray en Vermuri (insectenwerend middel) mee! Je hebt ook een broek nodig waar muggen moeilijk doorheen kunnen prikken, zoals een joggingbroek of spijkerbroek. Een klein wasnetje is handig om ondergoed in te wassen.
In plaats van één algemeen middel tegen verkoudheid is het handig om medicijnen mee te nemen tegen specifieke klachten, zoals een loopneus, hoofdpijn, keelpijn en koorts. Van augustus tot oktober is het seizoen waarin je gemakkelijk verkouden wordt. De kussens in de accommodatie zijn wat hoog, dus als je langer dan een maand blijft, is het fijn om je eigen kussen mee te nemen. Ik redde me trouwens prima met het kussen van de accommodatie!
Neem nooit malariamedicatie mee. Het is duur (ongeveer 3.000 won per pil) en niet nodig. Een slaapzak heb je ook niet nodig. Ik had er maar één keer een nodig en leende er een van de vrijwilligersaccommodatie voor 3.000 won.
Lees het introductiemateriaal zorgvuldig en zorg ervoor dat je de introductiebijeenkomst bijwoont — dat zal erg nuttig zijn!
Mijn tussenjaar was
Ervaring★★★★★
Een ervaring die je maar één keer in je leven meemaakt.
Leren ★★★★★
Ik had nooit verwacht dat ik in drie maanden zoveel zou leren.
Omgeving★★★☆☆
Vooral in de stad zijn er veel auto’s en veel stof. De voorzieningen zijn leefbaar, maar het kost tijd om eraan te wennen.
Veiligheid★★★★☆
De openbare veiligheid is goed, maar wees voorzichtig in de omgeving (onverharde wegen, motoren en loslopende dieren).
Vrije tijd★★★★☆
Doordeweeks ben je verrassend druk en is er niet veel te doen, maar in het weekend kun je eropuit trekken en allerlei plekken verkennen.
Startpagina
