Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Overwon een gebrek aan genegenheid; streeft naar een zelfstandig leven #Leerde liefde te geven en te ontvangen; besloot op werkvakantie te gaan #Groei, bevrijding, geluk
Warme liefde opladen met kinderen in Hanoi, Vietnam Yoo Eun-ju, deelnemer aan een tussenjaar, ‘gapper’ (26, nam een tussenjaar na ontslag te hebben genomen) / tussenjaar van 12 weken
|
# No pain, no gain. Mijn tussenjaar van 7 maanden
Hallo. Ik ben Yoo Eun-ju. Na een taalcursus op de Filipijnen heb ik vrijwilligerswerk gedaan als kinderleidster in Vietnam.
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik op tussenjaar ging.Na in totaal zeveneneenhalve maand met tussenjaar te zijn geweest (3 maanden taalcursus op de Filipijnen, 3 maanden vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Vietnam, 1,5 maand reizen),Ik wilde uitrusten en mijn hoofd zat zo vol gedachten over hoe ik vanaf nu moest leven dat ik me niet klaar voelde om een terugblik te schrijven. Pas nu wilde ik deze periode onder woorden brengen, dus ik stelde het schrijven een maand uit.
* Voor Yoo Eun-ju, die een ernstig gebrek aan genegenheid had zonder dat ze het besefte,werd dagelijks een persoonlijke 1-op-1-missie op maat aangeboden om haar relaties met anderen te verbeteren en haar nieuwe perspectieven en uitdagingen te bieden. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om op zichzelf te reflecteren en plannen te maken.werden aangeboden.
Toen ik er voor het eerst kwam, waren op één Koreaanse vriendin en mij na alle anderen westerlingen. De meesten spraken Engels. Ik had moeite met hun accenten en het tempo waarin ze Engels spraken. Omdat ik na mijn taalcursus vrijwilligerswerk ging doen, dacht ik dat ik geen probleem zou hebben met buitenlanders, maar Brits Engels was een heel nieuwe wereld.
Omdat ik het Engels niet kon verstaan, voelde ik me geïntimideerd. De verschillen in uiterlijk en cultuur maakten het nog ongemakkelijker. In het begin was alleen al Engels horen stressvol. Ook voelde ik de druk van mijn rol als Engelse leerkracht op een kleuterschool.
Voordat ik op tussenjaar ging,kwam ik er tijdens gesprekken achter dat ik een gebrek aan genegenheid had. Ik ging dit project aan om te leren hoe ik liefde kon ontvangen en geven door met de kinderen samen te zijn.Omdat ik niet goed wist hoe ik liefde moest geven, dacht ik dat aaien, complimentjes geven en de kinderen verwennen manieren waren om dat te doen. Zelfs op die manier liefde geven kende pieken en dalen.
Maar: No pain, no gain. Ik denk dat ik hard heb gewerkt om het te bereiken.
Doordat ik samenwoonde met vrienden die Engels spraken, verbeterde mijn Engels vanzelf. Hun verschillen zorgden soms voor stress, maar haalden me ook uit mijn vaste patroon.Als ik zag hoe mensen zelfverzekerd voor hun rechten opkwamen zonder zich druk te maken om de mening van anderen, of hoe ze zichzelf goed kenden en ondanks hun jonge leeftijd zelfstandig op hun eigen manier leefden, dacht ik: ‘Het gaat er niet om dat je evenveel hebt als anderen of net zo leeft als zij — zo hoort het leven te zijn.’
Daarom wilde ik meer tijd doorbrengen met zulke mensen. Zo begon ik na te denken over mijn volgende plan: een werkvakantie.
Entoen ik als kleuterleidster werkte, dacht ik dat werken met kinderen en vooropgaan me goed lag en dat ik het goed kon. Dat ik mijn rol met veel verantwoordelijkheidsgevoel vervulde, gaf me waarschijnlijk zelfvertrouwen.
Tijdens het vrijwilligerswerk realiseerde ik me op een gegeven moment dat ik geen band met de kinderen opbouwde. ‘Ik ken dit kind niet goed. Ik heb niet geprobeerd het te leren kennen. Ik probeerde aardig te zijn, maar gaf geen aandacht. Uiteindelijk is aandacht liefde.’ Toegeven dat mijn manier van liefhebben verkeerd was, viel me heel zwaar. Het voelde alsof alle liefde die ik tot dan toe had gegeven, werd ontkend.
Toen begon ik dingen één voor één uit te proberen. ‘Wat vindt dit kind leuk? Waarom?’ Ik praatte vaker met mijn collega’s over de kinderen. ‘Dit kind deed vandaag dit. Op dat moment was het zo schattig en dat vond het leuk.’ Zo voelde ik mijn genegenheid voor ieder kind groeien.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
Persoonlijkraad ik aan om een taalcursus te volgen—Dat doe ik. Het is belangrijk om het ook echt in de praktijk te gebruiken.
(Accommodatie)
Omdat je met behoorlijk wat huisgenoten samenwoont, is het belangrijk om open te staan voor anderen. Mensen zijn verschillend, maar hoewel ik dacht dat ik niet veel van mezelf liet zien, bleken verrassend veel vrienden me aardig te vinden.In plaats van je zorgen te maken of te piekeren, kun je beter zelf als eerste op anderen afstappen.
(Maaltijden)
Hoewel er vaak vergelijkbaar eten wordt geserveerd, is het handig dat de maaltijden verzorgd worden.
(Wat je moet meenemen)
- Handige spullen: een stekkerdoos en een wasnetje (ik gebruikte het als ondergoedzakje wanneer ik mijn kleren rechtstreeks in de wasmachine deed)
Warme liefde opladen met kinderen in Hanoi, Vietnam Yoo Eun-ju, deelnemer aan een tussenjaar, ‘gapper’ (26, nam een tussenjaar na ontslag te hebben genomen) / tussenjaar van 12 weken
|
# No pain, no gain. Mijn tussenjaar van 7 maanden
Hallo. Ik ben Yoo Eun-ju. Na een taalcursus op de Filipijnen heb ik vrijwilligerswerk gedaan als kinderleidster in Vietnam.
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik op tussenjaar ging.Na in totaal zeveneneenhalve maand met tussenjaar te zijn geweest (3 maanden taalcursus op de Filipijnen, 3 maanden vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Vietnam, 1,5 maand reizen),Ik wilde uitrusten en mijn hoofd zat zo vol gedachten over hoe ik vanaf nu moest leven dat ik me niet klaar voelde om een terugblik te schrijven. Pas nu wilde ik deze periode onder woorden brengen, dus ik stelde het schrijven een maand uit.
* Voor Yoo Eun-ju, die een ernstig gebrek aan genegenheid had zonder dat ze het besefte,werd dagelijks een persoonlijke 1-op-1-missie op maat aangeboden om haar relaties met anderen te verbeteren en haar nieuwe perspectieven en uitdagingen te bieden. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om op zichzelf te reflecteren en plannen te maken.werden aangeboden.
Toen ik er voor het eerst kwam, waren op één Koreaanse vriendin en mij na alle anderen westerlingen. De meesten spraken Engels. Ik had moeite met hun accenten en het tempo waarin ze Engels spraken. Omdat ik na mijn taalcursus vrijwilligerswerk ging doen, dacht ik dat ik geen probleem zou hebben met buitenlanders, maar Brits Engels was een heel nieuwe wereld.
Omdat ik het Engels niet kon verstaan, voelde ik me geïntimideerd. De verschillen in uiterlijk en cultuur maakten het nog ongemakkelijker. In het begin was alleen al Engels horen stressvol. Ook voelde ik de druk van mijn rol als Engelse leerkracht op een kleuterschool.
Voordat ik op tussenjaar ging,kwam ik er tijdens gesprekken achter dat ik een gebrek aan genegenheid had. Ik ging dit project aan om te leren hoe ik liefde kon ontvangen en geven door met de kinderen samen te zijn.Omdat ik niet goed wist hoe ik liefde moest geven, dacht ik dat aaien, complimentjes geven en de kinderen verwennen manieren waren om dat te doen. Zelfs op die manier liefde geven kende pieken en dalen.
Maar: No pain, no gain. Ik denk dat ik hard heb gewerkt om het te bereiken.
Doordat ik samenwoonde met vrienden die Engels spraken, verbeterde mijn Engels vanzelf. Hun verschillen zorgden soms voor stress, maar haalden me ook uit mijn vaste patroon.Als ik zag hoe mensen zelfverzekerd voor hun rechten opkwamen zonder zich druk te maken om de mening van anderen, of hoe ze zichzelf goed kenden en ondanks hun jonge leeftijd zelfstandig op hun eigen manier leefden, dacht ik: ‘Het gaat er niet om dat je evenveel hebt als anderen of net zo leeft als zij — zo hoort het leven te zijn.’
Daarom wilde ik meer tijd doorbrengen met zulke mensen. Zo begon ik na te denken over mijn volgende plan: een werkvakantie.
Entoen ik als kleuterleidster werkte, dacht ik dat werken met kinderen en vooropgaan me goed lag en dat ik het goed kon. Dat ik mijn rol met veel verantwoordelijkheidsgevoel vervulde, gaf me waarschijnlijk zelfvertrouwen.
Tijdens het vrijwilligerswerk realiseerde ik me op een gegeven moment dat ik geen band met de kinderen opbouwde. ‘Ik ken dit kind niet goed. Ik heb niet geprobeerd het te leren kennen. Ik probeerde aardig te zijn, maar gaf geen aandacht. Uiteindelijk is aandacht liefde.’ Toegeven dat mijn manier van liefhebben verkeerd was, viel me heel zwaar. Het voelde alsof alle liefde die ik tot dan toe had gegeven, werd ontkend.
Toen begon ik dingen één voor één uit te proberen. ‘Wat vindt dit kind leuk? Waarom?’ Ik praatte vaker met mijn collega’s over de kinderen. ‘Dit kind deed vandaag dit. Op dat moment was het zo schattig en dat vond het leuk.’ Zo voelde ik mijn genegenheid voor ieder kind groeien.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
Persoonlijkraad ik aan om een taalcursus te volgen—Dat doe ik. Het is belangrijk om het ook echt in de praktijk te gebruiken.
(Accommodatie)
Omdat je met behoorlijk wat huisgenoten samenwoont, is het belangrijk om open te staan voor anderen. Mensen zijn verschillend, maar hoewel ik dacht dat ik niet veel van mezelf liet zien, bleken verrassend veel vrienden me aardig te vinden.In plaats van je zorgen te maken of te piekeren, kun je beter zelf als eerste op anderen afstappen.
(Maaltijden)
Hoewel er vaak vergelijkbaar eten wordt geserveerd, is het handig dat de maaltijden verzorgd worden.
(Wat je moet meenemen)
- Handige spullen: een stekkerdoos en een wasnetje (ik gebruikte het als ondergoedzakje wanneer ik mijn kleren rechtstreeks in de wasmachine deed)
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
