Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Het plezier van reizen zonder plan ontdekt #Nieuwe ervaringen in een eenvoudig dagelijks leven #Een bitterzoet gevoel; een tijd die door niets te vervangen was
Toen ik de honden zag die ik had uitgelaten en de eenvoudige plekjes in Tokushima, voelde ik spijt en kon ik mezelf maar moeilijk losrukken. Ik was verdrietig en vond het moeilijk om weg te gaan. Het plezier dat ik beleefde aan een ongeplande reis enhet gevoel van mysterie en de ervaringen waren momenten die ik voor geen goud had willen missen. Eenvoudig dagelijks leven met dieren in het wild — vrijwilligerswerk voor de verzorging van achtergelaten dieren in Tokushima, Japan. Lee Yeonjin, deelnemer aan een tussenjaar (gapper) (25, student) / 3 weken tussenjaar. |
# Opmerking: Ik vertrok naar Tokushima met het idee dat ik het wel zou volhouden.
Toen ik voor het eerst in Japan aankwam voor het vrijwilligerswerk, was ik zowel enthousiast als bezorgd over wat me in de komende drie weken te wachten stond. Zodra ik de luchthaven uitstapte, waren de overweldigende vochtigheid en hitte erg zwaar, maar toch...Opmerking: Ik vertrok naar Tokushima met het idee dat ik het wel zou volhouden.
Ik kwam laat aan, om 22.00 uur.Er waren helemaal geen Koreanen te bekennen in Tokushima, dus wachtte ik rustig tot de vrijwilligerscoördinator arriveerde.
* Omdat Lee Yeonjin sterk verlangde naar nieuwe ervaringen en uiteenlopende prikkels, kreeg die dagelijks persoonlijke opdrachten voor nieuwe uitdagingen en perspectieven, evenals een tussenjaarnotitieboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Iedereen was vriendelijk, dus vrienden maken ging gemakkelijk.
De vrijwilligerscoördinator maakte een erg vriendelijke en opgewekte eerste indruk. Na aankomst bij de accommodatie wachtte ik in de lobby op de begane grond, waar mensen uit verschillende landen bijeen waren en vrolijk met elkaar praatten. Omdat sommigen helemaal geen Koreaans spraken, moesten we Engels of Japans gebruiken, wat best lastig was, maar...Iedereen was zo vriendelijk dat het gemakkelijk was om met elkaar op te trekken, en ik kon veel verschillende culturen ervaren.
Daarna kwam de coördinator (Hitoshi) aan en bracht hij ons naar de kamer waar we drie weken zouden verblijven.
# Ik besefte ook dat er veel te leren viel.
Sommige honden, misschien mishandeld door mensen, schrokken en renden weg als je ze benaderde,terwijl anderen, omdat ze nog niet lang geleden voor het eerst contact met mensen hadden gehad, mensen vrolijk begroetten zodra er iemand kwam. Toen ik dat zag, zette het me aan het denken.
Wat begon als medeleven en medelijden, veranderde later in vertrouwdheid en vreugde.Ik maakte het wandelen leuker door de namen van de honden uit mijn hoofd te leren. We spraken niet dezelfde taal, maar ik praatte af en toe met ze en bracht samen met hen tijd door in de schaduw.
Ik heb veel geleerd van de vrijwilligers die ik ter plaatse ontmoette en besefte dat er nog veel te leren viel.
Ook sprak ik niet alleen tijdens het vrijwilligerswerk, maar ook ’s avonds na het werk ofin het weekend met andere buitenlandse vrienden. Ik leerde over hun culturen en hoe ik mijn tijd in Tokushima aangenamer en zinvoller kon besteden, waardoor de drie weken nog waardevoller werden.
De lokale coördinator leende me een fiets en nam me mee naar een festival, waar ik nieuwe ervaringen opdeed enlokale gerechten en cultuur ontdekte. Zo deed ik ervaringen op die ik tijdens een gewone reis naar Japan normaal gesproken niet zou hebben.
# Ik kon mezelf maar moeilijk losrukken.
Op een dag ontmoette ik toevallig een Koreaan die in Tokushima woonde. Dankzij die persoon kreeg ik een lift naar bezienswaardigheden die ik niet op de fiets kon bereiken. Op het strand regelden ze een jetski en heerlijk eten.
Ik vond het ook fijn jou te ontmoeten in Tokushima, een streek waar we helemaal geen Koreanen konden vinden.Wat een slaperig platteland leek, bleek verborgen verrassingen te hebben. Ik ontdekte kleine geneugten en ervaringen die andere reizigers zelden meemaken, waardoor ik niet alleen naar het vrijwilligerswerk, maar ook naar mijn vrije dagen uitkeek.
Toen ik voor het eerst bij de vrijwilligerslocatie aankwam, wachtte ik alleen maar tot de dag voorbij zou zijn, maar toen die dag eenmaal naderde...de buitenlandse vrienden met wie ik daar verbleef, de lokale coördinator Hitoshi en de andere mensen bij de vrijwilligerslocatie, en...toen ik de honden zag die ik had uitgelaten en de eenvoudige plekjes rond Tokushima, voelde ik spijt en vond ik het moeilijk om weg te gaan.
De ongeplande reis — het plezier, het gevoel van verwondering en de ervaringen die ik daarbij opdeed — waren dingen die ik voor geen goud had willen missen.
# Mijn tip voor een tussenjaar
- Taal
Het helpt om enkele basiszinnen in de lokale taal te kennen (begroetingen of vragen die handig zijn in het dagelijks leven).
- Accommodatie
In de zomer kan het heet zijn, dus neem spullen mee die je helpen koel te blijven.
- Maaltijden
Omdat je al je maaltijden zelf betaalt, is het handig om kant-en-klare maaltijden uit de supermarkt te kopen of instantmaaltijden van thuis mee te nemen.
- Mee te nemen spullen
Draag vooral een panty, armstukken, handschoenen enzovoort. Er is veel gras in de omgeving, dus het is belangrijk om je lichaam zo veel mogelijk bedekt te houden.
Mijn tussenjaar is
Ervaring ★★★★☆
Leren ★★★☆☆
Milieu ★★☆☆☆
Veiligheid ★★☆☆☆
Vrije tijd ★★★★☆
Toen ik de honden zag die ik had uitgelaten en de eenvoudige plekjes in Tokushima, voelde ik spijt en kon ik mezelf maar moeilijk losrukken. Ik was verdrietig en vond het moeilijk om weg te gaan. Het plezier dat ik beleefde aan een ongeplande reis enhet gevoel van mysterie en de ervaringen waren momenten die ik voor geen goud had willen missen. Eenvoudig dagelijks leven met dieren in het wild — vrijwilligerswerk voor de verzorging van achtergelaten dieren in Tokushima, Japan. Lee Yeonjin, deelnemer aan een tussenjaar (gapper) (25, student) / 3 weken tussenjaar. |
# Opmerking: Ik vertrok naar Tokushima met het idee dat ik het wel zou volhouden.
Toen ik voor het eerst in Japan aankwam voor het vrijwilligerswerk, was ik zowel enthousiast als bezorgd over wat me in de komende drie weken te wachten stond. Zodra ik de luchthaven uitstapte, waren de overweldigende vochtigheid en hitte erg zwaar, maar toch...Opmerking: Ik vertrok naar Tokushima met het idee dat ik het wel zou volhouden.
Ik kwam laat aan, om 22.00 uur.Er waren helemaal geen Koreanen te bekennen in Tokushima, dus wachtte ik rustig tot de vrijwilligerscoördinator arriveerde.
* Omdat Lee Yeonjin sterk verlangde naar nieuwe ervaringen en uiteenlopende prikkels, kreeg die dagelijks persoonlijke opdrachten voor nieuwe uitdagingen en perspectieven, evenals een tussenjaarnotitieboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Iedereen was vriendelijk, dus vrienden maken ging gemakkelijk.
De vrijwilligerscoördinator maakte een erg vriendelijke en opgewekte eerste indruk. Na aankomst bij de accommodatie wachtte ik in de lobby op de begane grond, waar mensen uit verschillende landen bijeen waren en vrolijk met elkaar praatten. Omdat sommigen helemaal geen Koreaans spraken, moesten we Engels of Japans gebruiken, wat best lastig was, maar...Iedereen was zo vriendelijk dat het gemakkelijk was om met elkaar op te trekken, en ik kon veel verschillende culturen ervaren.
Daarna kwam de coördinator (Hitoshi) aan en bracht hij ons naar de kamer waar we drie weken zouden verblijven.
# Ik besefte ook dat er veel te leren viel.
Sommige honden, misschien mishandeld door mensen, schrokken en renden weg als je ze benaderde,terwijl anderen, omdat ze nog niet lang geleden voor het eerst contact met mensen hadden gehad, mensen vrolijk begroetten zodra er iemand kwam. Toen ik dat zag, zette het me aan het denken.
Wat begon als medeleven en medelijden, veranderde later in vertrouwdheid en vreugde.Ik maakte het wandelen leuker door de namen van de honden uit mijn hoofd te leren. We spraken niet dezelfde taal, maar ik praatte af en toe met ze en bracht samen met hen tijd door in de schaduw.
Ik heb veel geleerd van de vrijwilligers die ik ter plaatse ontmoette en besefte dat er nog veel te leren viel.
Ook sprak ik niet alleen tijdens het vrijwilligerswerk, maar ook ’s avonds na het werk ofin het weekend met andere buitenlandse vrienden. Ik leerde over hun culturen en hoe ik mijn tijd in Tokushima aangenamer en zinvoller kon besteden, waardoor de drie weken nog waardevoller werden.
De lokale coördinator leende me een fiets en nam me mee naar een festival, waar ik nieuwe ervaringen opdeed enlokale gerechten en cultuur ontdekte. Zo deed ik ervaringen op die ik tijdens een gewone reis naar Japan normaal gesproken niet zou hebben.
# Ik kon mezelf maar moeilijk losrukken.
Op een dag ontmoette ik toevallig een Koreaan die in Tokushima woonde. Dankzij die persoon kreeg ik een lift naar bezienswaardigheden die ik niet op de fiets kon bereiken. Op het strand regelden ze een jetski en heerlijk eten.
Ik vond het ook fijn jou te ontmoeten in Tokushima, een streek waar we helemaal geen Koreanen konden vinden.Wat een slaperig platteland leek, bleek verborgen verrassingen te hebben. Ik ontdekte kleine geneugten en ervaringen die andere reizigers zelden meemaken, waardoor ik niet alleen naar het vrijwilligerswerk, maar ook naar mijn vrije dagen uitkeek.
Toen ik voor het eerst bij de vrijwilligerslocatie aankwam, wachtte ik alleen maar tot de dag voorbij zou zijn, maar toen die dag eenmaal naderde...de buitenlandse vrienden met wie ik daar verbleef, de lokale coördinator Hitoshi en de andere mensen bij de vrijwilligerslocatie, en...toen ik de honden zag die ik had uitgelaten en de eenvoudige plekjes rond Tokushima, voelde ik spijt en vond ik het moeilijk om weg te gaan.
De ongeplande reis — het plezier, het gevoel van verwondering en de ervaringen die ik daarbij opdeed — waren dingen die ik voor geen goud had willen missen.
# Mijn tip voor een tussenjaar
- Taal
Het helpt om enkele basiszinnen in de lokale taal te kennen (begroetingen of vragen die handig zijn in het dagelijks leven).
- Accommodatie
In de zomer kan het heet zijn, dus neem spullen mee die je helpen koel te blijven.
- Maaltijden
Omdat je al je maaltijden zelf betaalt, is het handig om kant-en-klare maaltijden uit de supermarkt te kopen of instantmaaltijden van thuis mee te nemen.
- Mee te nemen spullen
Draag vooral een panty, armstukken, handschoenen enzovoort. Er is veel gras in de omgeving, dus het is belangrijk om je lichaam zo veel mogelijk bedekt te houden.
Mijn tussenjaar is
Ervaring ★★★★☆
Leren ★★★☆☆
Milieu ★★☆☆☆
Veiligheid ★★☆☆☆
Vrije tijd ★★★★☆
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
