Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Een kans om mezelf te accepteren en steviger in mijn schoenen te staan #Groei door de band met de kinderen #Kostbare tijd; spijt en verlangen
Nu je naar Vietnam gaat, moet je er zeker volop van genieten! Wat me het meest opviel toen ik naar mijn buitenlandse vrienden keek, was dat ze zowel plezier maken als vrijwilligerswerk doen. Recharging warm love with children in Hanoi, Vietnam Jo Hye-min — Gap Year family gapper (26, university student) / 4-week gap year |
# Nu ik erop terugkijk, is het weer zo’n kostbare periode die gevoelens van spijt en heimwee oproept.
Hallo! Ik ben Jo Hye-min en doe voor de tweede keer mee aan een gap year-project!Dit project gaf me de kans om diep na te denken en te bepalen welke richting ik vanaf nu op wil.
Zoals in de missie stond, bood het eerste project (taalstudie in Malta) me de omgeving en de tijd om van mezelf te leren houden,terwijl het tweede project (vrijwilligerswerk op een kleuterschool) een periode werd waarin ik mezelf kon accepteren zoals ik ben en sterker kon worden.
Misschien was dit project daarom eigenlijk best moeilijk (lacht), maarnu ik erop terugkijk, is het weer zo’n kostbare periode die gevoelens van spijt en heimwee oproept.
* Voor Jo Hye-min, die sterk de wens had om zichzelf te veranderen, werd een persoonlijk dagelijks 1-op-1-missieprogramma aangeboden rond expressiviteit en nieuwe ervaringen. Ook kreeg ze een gap year-notitieboek om op zichzelf te reflecteren en plannen te maken.
# Door te ervaren hoe ik me voel, ontdekte ik wat ik wel en niet leuk vind.
Ik koos voor dit project omdat ik de twijfels die ik over mezelf had wilde proberen op te lossen.Toen ik advies kreeg over een gap year, raadde de adviseur dit project aan, maar aanvankelijk aarzelde ik.Op dat moment was het een uitdaging die ik nog niet eerder had overwogen, dus ik was erg bang,en ik kon niet goed zien hoe vrijwilligerswerk me zou helpen mijn zorgen aan te pakken.
Maar ik besloot toch een gap year te nemen,en besloot ervoor te gaan omdat ik benieuwd was hoe ik zou veranderen. Nu ik erop terugkijk, denk ik echt dat het de juiste keuze was.Natuurlijk losten de vijf maanden die ik in het buitenland woonde (inclusief mijn taalstudie) niet al mijn zorgen op, maarik leerde mezelf objectief te bekijken.Eigenlijk ben ik iemand die niet goed is in het onder woorden brengen van zichzelf,en mijn doel met dit project was om mijn gevoelens op een goede manier aan anderen te uiten.
Daarom uitte ik mijn gevoelens zonder me in te houden. Soms bracht ik ze onhandig onder woorden, precies zoals ik ze voelde, maar door op die manier te oefenen,ontdekte ik door te ervaren hoe ik me voel wat ik wel en niet leuk vind.
De kleuters hebben me ook enorm geholpen!!Omdat de kinderen oprecht lieten merken wat ze voor me voelden, reageerde ik op dezelfde manier. Zo ontstond er een band en groeide onze genegenheid.Hoewel het maar een korte periode van één maand was, was het een fijne tijd. Ik hoop dat ik in de toekomst mijn gevoelens volwassener en natuurlijker kan uiten (lacht).
# Ik raakte het meest bevriend met de mensen in mijn accommodatie.
Toen ik naar Hanoi vertrok, was dit het tweede buitenlandse land waar ik naartoe ging. Ik voelde me zelfverzekerd, omdat ik inmiddels redelijk goed wist hoe ik tijdens een langer verblijf in het buitenland zou denken en handelen, en welke spullen ik wel of niet nodig zou hebben.
Ik nam dus luchtig afscheid van mijn ouders en vrienden, alsof ik op een kort reisje ging: "Het komt goed. Ik heb dit al eens gedaan, dus jullie hoeven je niet al te veel zorgen te maken." Maar je weet nooit wat er kan gebeuren — ik verwachtte een ontspannen, vredige routine zoals in Malta, maar uiteindelijk leefde ik elke dag als op een achtbaan, vol spanning :-)
Als ik nadenk over de reden, komt dat waarschijnlijk doordat ik met allerlei verschillende mensen werkte en woonde. Of ik nu vrijwilligerswerk deed, in de accommodatie at of op mijn kamer uitrustte, er was altijd wel iemand in de buurt.Er waren dus vanzelfsprekend veel voorvallen en akkefietjes (lacht). Zo zag ik mijn kamergenoten in het Engels ruzie maken en voelde het alsof ik naar een buitenlandse dramaserie keek. Het was een moment waarop ik opnieuw besefte hoe vergelijkbaar mensenlevens zijn.
Ik deelde een kamer met tien mensen, dus door de verschillende nationaliteiten en persoonlijkheden waren er veel verschillen.Toch raakte ik het meest bevriend met de mensen in mijn accommodatie. We reisden samen, gingen iets drinken, haalden koffie en praatten tot in de vroege uurtjes voordat we in slaap vielen.
# Een dag in Vietnam
Om het lokale project uit te leggen: ik gaf Engelse les en zorgde voor kinderen op een kleuterschool. De kleuterschool waar ik werkte had, anders dan andere kleuterscholen, twee vestigingen. Daarom ging ik op maandag en woensdag naar ‘Kleuterschool 1’ en op dinsdag en donderdag naar ‘Kleuterschool 2’.
Beide kleuterscholen begonnen om 9.00 uur. Tot 11.00 uur gingen we naar de toegewezen klas om de kinderen eten te geven, Engels te leren en met hen te spelen. Daarna was er lunch en rust van 11.00 tot 14.30 uur. Van 14.30 tot 16.00 uur werkten we in een andere klas dan ’s ochtends. (De tijden kunnen verschillen, afhankelijk van de kleuterschool waar je wordt geplaatst!)
Meestal reisden we met de bus naar de kleuterschool. (Soms namen collega’s samen een taxi als we ons verslapen hadden of het hard regende.) Nog iets: de kleuterschool waar ik werd geplaatst werkte nog niet zo lang samen met de lokale organisatie, in tegenstelling tot andere kleuterscholen. Daardoor was er weinig georganiseerd.
De klas waaraan ik werd toegewezen lag dus niet vast. Elke ochtend of wanneer dat nodig was, keek de lokale begeleider (lokale coördinator) welke klas beschikbaar was en wees die aan mij toe om de les te geven of de leerkrachten te helpen. Dat was enigszins onhandig.
Maar ik heb dit besproken met de lokale contactpersoon, dusvoor deelnemers die na mij komen, zou alles beter georganiseerd moeten zijn.(Dat hoop ik ☺)(*Contactpersoon: momenteel in overleg met de lokale organisatie.)
O ja! Omdat Engels in Vietnam geen officiële taal is, spreken veel kleuterleerkrachten het niet goed. Daarom gaat er een lokale begeleider (lokale coördinator) met ons mee :)
# Ik kreeg de ruimte om me op mezelf te richten.
Voor wie aan dit project gaat deelnemen, denk ik dat het heel belangrijk is om ‘los te laten’.Tijdens de introductie benadrukten de medewerkers van Korea Gap Year herhaaldelijk dat we moesten loslaten. Op dat moment schonk ik daar niet veel aandacht aan, maar na er gewoond te hebben begreep ik wat ze bedoelden.
Eh... in plaats van te hard je best te doen om alles perfect te doen, hoop ik dat je op een natuurlijke manier meegaat met de situatie, de omgeving en de mensen om je heen.Als je probeert dingen te accepteren, te begrijpen en te erkennen, zul je elke dag echt genieten.
In het begin vond ik het moeilijk om deze instelling aan te nemen en maakte ik me veel zorgen, maar op een gegeven moment accepteerde en erkende ik de dingen, en kon ik ervan genieten.Hoe dan ook, nu je naar Vietnam gaat: geniet er volop van!Wat me het meest opviel aan mijn buitenlandse vrienden, was dat ze zowel feestvierden als vrijwilligerswerk deden.
Ze reisden veel voor hun plezier en gingen vaak met vrienden wat drinken en dansen in de buurt van hun accommodatie of in de Oude Wijk, en bleven tot laat op pad. Toch zetten ze zich ook volop in voor het vrijwilligerswerk.'Ze weten echt hoe ze hun leven in balans moeten houden.'Ik was jaloers. Zet je dus volop in voor het vrijwilligerswerk én maak er volop plezier!
Als ik de periode vóór en na mijn deelname vergelijk: voordat ik vrijwilligerswerk deed, waren mijn gedrag en gevoelens afhankelijk van de situatie en waren ze vaag en moeilijk te herkennen. Nu kan ik ze min of meer duidelijk onder woorden brengen en weet ik waarom ik me zo voel,waardoor ik de ruimte kreeg om me op mezelf te richten.
Ik heb het gevoel dat ik mezelf steeds beter leer kennen. Toch zet ik nog maar kleine stapjes vooruit.Ik was trots dat ik op eigen kracht stap voor stap vooruitging!
# Ik hoop dat je alles wat je kunt meemaken tijdens de tijd die je hebt gekregen, ten volle beleeft en ervan geniet!
Toen ik aan mijn tussenjaar denk, besef ik dat Vietnam qua omgeving, weer, accommodatie en zelfs de mensen totaal anders was dan Malta. Daardoor had ik meer tijd nodig om me aan te passen dan in Malta. Het eerste wat ik dus dacht toen ik aankwam, was...'Wauw... kan ik echt wel in Vietnam wonen?!' (lacht)
Toevallig waren er op de dag dat ik begon de meeste vrijwilligers bij de lokale organisatie. Ik ontmoette er mensen uit allerlei landen; de meesten kwamen uit Europa en ongeveer de helft daarvan was Brits. Omdat velen Engels als moedertaal hadden, waren de gespreksonderwerpen, de gebruikte woorden en de accenten duidelijk heel anders.
Het voelde dus alsof ik in een klein Brits stadje was, denk ik. Daardoor leerde ik veel praktisch, alledaags Engels. Er waren relatief veel dingen waaraan ik me moest aanpassen, en...Destijds was het zwaar en vermoeiend, maar nu ik erop terugkijk, herinner ik me veel mooie momenten en dingen waarvan ik wou dat ze anders waren gelopen.
Dus toekomstige deelnemers: zet je zorgen even opzij enbeleef en geniet ten volle van alles wat je kunt tijdens de tijd die je hebt gekregen!
# Tips voor mijn tussenjaar
- Taal
Omdat je de accommodatie deelt en samenwoont met vrienden uit verschillende landen, is Engels nodig. Tijdens het project moet je met medewerkers en collega's praten, dus het is handig om vóór je komst Engels te studeren.
Voordat ik aan het project begon, volgde ik drie maanden een taalcursus. Daardoor kon ik me gemakkelijker aanpassen. Ook zonder taalcursus helpt het enorm als je vóór vertrek al gewone, alledaagse gesprekken kunt voeren. Je kunt je dus het beste vooral op spreken richten! Omdat de accenten bij het luisteren zo sterk uiteenlopen, kun je beter leren door veel te luisteren en je gehoor te trainen.
- Accommodatie
De kamers zijn gescheiden naar geslacht, maar je woont samen in de accommodatie. Net als in Korea dragen mensen in Vietnam binnenshuis geen schoenen. De vloeren kunnen echter vies zijn, dus het is handig om pantoffels mee te nemen voor binnen!
- Maaltijden
In de maaltijden die in de accommodatie werden verzorgd, zaten niet veel specerijen, dus ze waren makkelijk te eten. Maar omdat het Vietnamees eten was, konden veel mensen er toch niet aan wennen. Probeer het eerst; als het niet naar je smaak is, zijn er in de buurt genoeg Koreaanse restaurants en heerlijke streetfoodkraampjes, dus je kunt prima buiten de deur eten! Ik ben niet zo kieskeurig met eten, dus behalve als ik plannen had of iets anders wilde, at ik de maaltijden die werden verzorgd.
- Wat je moet meenemen
Een ding dat ik miste en onhandig vond, was een mondkapje. In Vietnam is er veel uitlaatgas van voertuigen, dus de lokale bevolking draagt altijd mondkapjes. Als je een goed mondkapje tegen stof en uitlaatgassen meeneemt, kun je je keel beschermen onderweg naar je werk.
Een handig item waren pantoffels. Binnen moet je je schoenen uitdoen, maar de vloeren zijn niet zo schoon als in Korea. Zonder pantoffels worden je voeten dus snel vies (lol). Daarom droeg ik in de accommodatie altijd pantoffels. In juli regent het in Vietnam bovendien veel, maar het is wel zomer en de zon is fel. Daarom is het handig om iets mee te nemen dat je zowel als parasol als paraplu kunt gebruiken wanneer je naar buiten gaat.
Het item dat problemen opleverde, was de vooraf gekochte simkaart. Bij het vorige project was de wifi in de accommodatie zo goed dat we nog geen 3 GB per maand gebruikten. Daarom kocht ik voor deze reis vooraf op Incheon Airport een Vietnamese simkaart met 3 GB per maand. Maar de wifi in de accommodatie bleek onbetrouwbaar en uiteindelijk gebruikte ik meer data dan mijn simkaart bood. Je hoeft dus niet per se van tevoren een simkaart te regelen: bij aankomst krijg je tijdens de introductie uitleg, en lokaal een simkaart kopen kan voordeliger zijn.
In Vietnam zijn ze echt dol op Korea. Misschien zijn er daarom zoveel Koreaanse restaurants en kun je in buurtwinkels gemakkelijk Koreaanse instantnoedels of snacks kopen. Eten zal dus geen groot probleem zijn. Bovendien gaan mensen na het werk 's avonds vaak met vrienden wat drinken of naar een club!
Ik raad ook aan om kleding en cosmetica mee te nemen. Overdag is het warm en op het werk kleedt iedereen zich misschien casual, maar 's avonds maakt iedereen zich echt klaar om uit te gaan en plezier te maken (lacht).
Mijn tussenjaar was
Ervaring★★★★★
Ik heb veel geleerd door elke dag met allerlei mensen door te brengen. Door met de kinderen samen te zijn, ontdekte ik kanten van mezelf die ik nog niet kende, en dat was fijn.
Leren★★★★☆
Anders dan bij het eerste project leerde ik deze keer veel over interpersoonlijke relaties. Het was een periode waarin ik mezelf verder kon versterken, dus geef ik het 4 sterren.
Omgeving ★★☆☆☆
De luchtvervuiling is ernstig en er zijn veel motoren, dus je hoort veel getoeter. Daarom voelt het niet als een rustige, comfortabele omgeving.
Veiligheid ★★★☆☆
Door de motoren is de lucht niet erg schoon, en als je op de weg niet oplet, bestaat er kans op ongelukken. Wees dus voorzichtig!
Vrije tijd ★★★★☆
Hanoi was een geweldige plek om rond te reizen of tijd door te brengen. In de drukke wijken vind je de meeste restaurants, en het is handig om andere delen van Vietnam te bezoeken!
Nu je naar Vietnam gaat, moet je er zeker volop van genieten! Wat me het meest opviel toen ik naar mijn buitenlandse vrienden keek, was dat ze zowel plezier maken als vrijwilligerswerk doen. Recharging warm love with children in Hanoi, Vietnam Jo Hye-min — Gap Year family gapper (26, university student) / 4-week gap year |
# Nu ik erop terugkijk, is het weer zo’n kostbare periode die gevoelens van spijt en heimwee oproept.
Hallo! Ik ben Jo Hye-min en doe voor de tweede keer mee aan een gap year-project!Dit project gaf me de kans om diep na te denken en te bepalen welke richting ik vanaf nu op wil.
Zoals in de missie stond, bood het eerste project (taalstudie in Malta) me de omgeving en de tijd om van mezelf te leren houden,terwijl het tweede project (vrijwilligerswerk op een kleuterschool) een periode werd waarin ik mezelf kon accepteren zoals ik ben en sterker kon worden.
Misschien was dit project daarom eigenlijk best moeilijk (lacht), maarnu ik erop terugkijk, is het weer zo’n kostbare periode die gevoelens van spijt en heimwee oproept.
* Voor Jo Hye-min, die sterk de wens had om zichzelf te veranderen, werd een persoonlijk dagelijks 1-op-1-missieprogramma aangeboden rond expressiviteit en nieuwe ervaringen. Ook kreeg ze een gap year-notitieboek om op zichzelf te reflecteren en plannen te maken.
# Door te ervaren hoe ik me voel, ontdekte ik wat ik wel en niet leuk vind.
Ik koos voor dit project omdat ik de twijfels die ik over mezelf had wilde proberen op te lossen.Toen ik advies kreeg over een gap year, raadde de adviseur dit project aan, maar aanvankelijk aarzelde ik.Op dat moment was het een uitdaging die ik nog niet eerder had overwogen, dus ik was erg bang,en ik kon niet goed zien hoe vrijwilligerswerk me zou helpen mijn zorgen aan te pakken.
Maar ik besloot toch een gap year te nemen,en besloot ervoor te gaan omdat ik benieuwd was hoe ik zou veranderen. Nu ik erop terugkijk, denk ik echt dat het de juiste keuze was.Natuurlijk losten de vijf maanden die ik in het buitenland woonde (inclusief mijn taalstudie) niet al mijn zorgen op, maarik leerde mezelf objectief te bekijken.Eigenlijk ben ik iemand die niet goed is in het onder woorden brengen van zichzelf,en mijn doel met dit project was om mijn gevoelens op een goede manier aan anderen te uiten.
Daarom uitte ik mijn gevoelens zonder me in te houden. Soms bracht ik ze onhandig onder woorden, precies zoals ik ze voelde, maar door op die manier te oefenen,ontdekte ik door te ervaren hoe ik me voel wat ik wel en niet leuk vind.
De kleuters hebben me ook enorm geholpen!!Omdat de kinderen oprecht lieten merken wat ze voor me voelden, reageerde ik op dezelfde manier. Zo ontstond er een band en groeide onze genegenheid.Hoewel het maar een korte periode van één maand was, was het een fijne tijd. Ik hoop dat ik in de toekomst mijn gevoelens volwassener en natuurlijker kan uiten (lacht).
# Ik raakte het meest bevriend met de mensen in mijn accommodatie.
Toen ik naar Hanoi vertrok, was dit het tweede buitenlandse land waar ik naartoe ging. Ik voelde me zelfverzekerd, omdat ik inmiddels redelijk goed wist hoe ik tijdens een langer verblijf in het buitenland zou denken en handelen, en welke spullen ik wel of niet nodig zou hebben.
Ik nam dus luchtig afscheid van mijn ouders en vrienden, alsof ik op een kort reisje ging: "Het komt goed. Ik heb dit al eens gedaan, dus jullie hoeven je niet al te veel zorgen te maken." Maar je weet nooit wat er kan gebeuren — ik verwachtte een ontspannen, vredige routine zoals in Malta, maar uiteindelijk leefde ik elke dag als op een achtbaan, vol spanning :-)
Als ik nadenk over de reden, komt dat waarschijnlijk doordat ik met allerlei verschillende mensen werkte en woonde. Of ik nu vrijwilligerswerk deed, in de accommodatie at of op mijn kamer uitrustte, er was altijd wel iemand in de buurt.Er waren dus vanzelfsprekend veel voorvallen en akkefietjes (lacht). Zo zag ik mijn kamergenoten in het Engels ruzie maken en voelde het alsof ik naar een buitenlandse dramaserie keek. Het was een moment waarop ik opnieuw besefte hoe vergelijkbaar mensenlevens zijn.
Ik deelde een kamer met tien mensen, dus door de verschillende nationaliteiten en persoonlijkheden waren er veel verschillen.Toch raakte ik het meest bevriend met de mensen in mijn accommodatie. We reisden samen, gingen iets drinken, haalden koffie en praatten tot in de vroege uurtjes voordat we in slaap vielen.
# Een dag in Vietnam
Om het lokale project uit te leggen: ik gaf Engelse les en zorgde voor kinderen op een kleuterschool. De kleuterschool waar ik werkte had, anders dan andere kleuterscholen, twee vestigingen. Daarom ging ik op maandag en woensdag naar ‘Kleuterschool 1’ en op dinsdag en donderdag naar ‘Kleuterschool 2’.
Beide kleuterscholen begonnen om 9.00 uur. Tot 11.00 uur gingen we naar de toegewezen klas om de kinderen eten te geven, Engels te leren en met hen te spelen. Daarna was er lunch en rust van 11.00 tot 14.30 uur. Van 14.30 tot 16.00 uur werkten we in een andere klas dan ’s ochtends. (De tijden kunnen verschillen, afhankelijk van de kleuterschool waar je wordt geplaatst!)
Meestal reisden we met de bus naar de kleuterschool. (Soms namen collega’s samen een taxi als we ons verslapen hadden of het hard regende.) Nog iets: de kleuterschool waar ik werd geplaatst werkte nog niet zo lang samen met de lokale organisatie, in tegenstelling tot andere kleuterscholen. Daardoor was er weinig georganiseerd.
De klas waaraan ik werd toegewezen lag dus niet vast. Elke ochtend of wanneer dat nodig was, keek de lokale begeleider (lokale coördinator) welke klas beschikbaar was en wees die aan mij toe om de les te geven of de leerkrachten te helpen. Dat was enigszins onhandig.
Maar ik heb dit besproken met de lokale contactpersoon, dusvoor deelnemers die na mij komen, zou alles beter georganiseerd moeten zijn.(Dat hoop ik ☺)(*Contactpersoon: momenteel in overleg met de lokale organisatie.)
O ja! Omdat Engels in Vietnam geen officiële taal is, spreken veel kleuterleerkrachten het niet goed. Daarom gaat er een lokale begeleider (lokale coördinator) met ons mee :)
# Ik kreeg de ruimte om me op mezelf te richten.
Voor wie aan dit project gaat deelnemen, denk ik dat het heel belangrijk is om ‘los te laten’.Tijdens de introductie benadrukten de medewerkers van Korea Gap Year herhaaldelijk dat we moesten loslaten. Op dat moment schonk ik daar niet veel aandacht aan, maar na er gewoond te hebben begreep ik wat ze bedoelden.
Eh... in plaats van te hard je best te doen om alles perfect te doen, hoop ik dat je op een natuurlijke manier meegaat met de situatie, de omgeving en de mensen om je heen.Als je probeert dingen te accepteren, te begrijpen en te erkennen, zul je elke dag echt genieten.
In het begin vond ik het moeilijk om deze instelling aan te nemen en maakte ik me veel zorgen, maar op een gegeven moment accepteerde en erkende ik de dingen, en kon ik ervan genieten.Hoe dan ook, nu je naar Vietnam gaat: geniet er volop van!Wat me het meest opviel aan mijn buitenlandse vrienden, was dat ze zowel feestvierden als vrijwilligerswerk deden.
Ze reisden veel voor hun plezier en gingen vaak met vrienden wat drinken en dansen in de buurt van hun accommodatie of in de Oude Wijk, en bleven tot laat op pad. Toch zetten ze zich ook volop in voor het vrijwilligerswerk.'Ze weten echt hoe ze hun leven in balans moeten houden.'Ik was jaloers. Zet je dus volop in voor het vrijwilligerswerk én maak er volop plezier!
Als ik de periode vóór en na mijn deelname vergelijk: voordat ik vrijwilligerswerk deed, waren mijn gedrag en gevoelens afhankelijk van de situatie en waren ze vaag en moeilijk te herkennen. Nu kan ik ze min of meer duidelijk onder woorden brengen en weet ik waarom ik me zo voel,waardoor ik de ruimte kreeg om me op mezelf te richten.
Ik heb het gevoel dat ik mezelf steeds beter leer kennen. Toch zet ik nog maar kleine stapjes vooruit.Ik was trots dat ik op eigen kracht stap voor stap vooruitging!
# Ik hoop dat je alles wat je kunt meemaken tijdens de tijd die je hebt gekregen, ten volle beleeft en ervan geniet!
Toen ik aan mijn tussenjaar denk, besef ik dat Vietnam qua omgeving, weer, accommodatie en zelfs de mensen totaal anders was dan Malta. Daardoor had ik meer tijd nodig om me aan te passen dan in Malta. Het eerste wat ik dus dacht toen ik aankwam, was...'Wauw... kan ik echt wel in Vietnam wonen?!' (lacht)
Toevallig waren er op de dag dat ik begon de meeste vrijwilligers bij de lokale organisatie. Ik ontmoette er mensen uit allerlei landen; de meesten kwamen uit Europa en ongeveer de helft daarvan was Brits. Omdat velen Engels als moedertaal hadden, waren de gespreksonderwerpen, de gebruikte woorden en de accenten duidelijk heel anders.
Het voelde dus alsof ik in een klein Brits stadje was, denk ik. Daardoor leerde ik veel praktisch, alledaags Engels. Er waren relatief veel dingen waaraan ik me moest aanpassen, en...Destijds was het zwaar en vermoeiend, maar nu ik erop terugkijk, herinner ik me veel mooie momenten en dingen waarvan ik wou dat ze anders waren gelopen.
Dus toekomstige deelnemers: zet je zorgen even opzij enbeleef en geniet ten volle van alles wat je kunt tijdens de tijd die je hebt gekregen!
# Tips voor mijn tussenjaar
- Taal
Omdat je de accommodatie deelt en samenwoont met vrienden uit verschillende landen, is Engels nodig. Tijdens het project moet je met medewerkers en collega's praten, dus het is handig om vóór je komst Engels te studeren.
Voordat ik aan het project begon, volgde ik drie maanden een taalcursus. Daardoor kon ik me gemakkelijker aanpassen. Ook zonder taalcursus helpt het enorm als je vóór vertrek al gewone, alledaagse gesprekken kunt voeren. Je kunt je dus het beste vooral op spreken richten! Omdat de accenten bij het luisteren zo sterk uiteenlopen, kun je beter leren door veel te luisteren en je gehoor te trainen.
- Accommodatie
De kamers zijn gescheiden naar geslacht, maar je woont samen in de accommodatie. Net als in Korea dragen mensen in Vietnam binnenshuis geen schoenen. De vloeren kunnen echter vies zijn, dus het is handig om pantoffels mee te nemen voor binnen!
- Maaltijden
In de maaltijden die in de accommodatie werden verzorgd, zaten niet veel specerijen, dus ze waren makkelijk te eten. Maar omdat het Vietnamees eten was, konden veel mensen er toch niet aan wennen. Probeer het eerst; als het niet naar je smaak is, zijn er in de buurt genoeg Koreaanse restaurants en heerlijke streetfoodkraampjes, dus je kunt prima buiten de deur eten! Ik ben niet zo kieskeurig met eten, dus behalve als ik plannen had of iets anders wilde, at ik de maaltijden die werden verzorgd.
- Wat je moet meenemen
Een ding dat ik miste en onhandig vond, was een mondkapje. In Vietnam is er veel uitlaatgas van voertuigen, dus de lokale bevolking draagt altijd mondkapjes. Als je een goed mondkapje tegen stof en uitlaatgassen meeneemt, kun je je keel beschermen onderweg naar je werk.
Een handig item waren pantoffels. Binnen moet je je schoenen uitdoen, maar de vloeren zijn niet zo schoon als in Korea. Zonder pantoffels worden je voeten dus snel vies (lol). Daarom droeg ik in de accommodatie altijd pantoffels. In juli regent het in Vietnam bovendien veel, maar het is wel zomer en de zon is fel. Daarom is het handig om iets mee te nemen dat je zowel als parasol als paraplu kunt gebruiken wanneer je naar buiten gaat.
Het item dat problemen opleverde, was de vooraf gekochte simkaart. Bij het vorige project was de wifi in de accommodatie zo goed dat we nog geen 3 GB per maand gebruikten. Daarom kocht ik voor deze reis vooraf op Incheon Airport een Vietnamese simkaart met 3 GB per maand. Maar de wifi in de accommodatie bleek onbetrouwbaar en uiteindelijk gebruikte ik meer data dan mijn simkaart bood. Je hoeft dus niet per se van tevoren een simkaart te regelen: bij aankomst krijg je tijdens de introductie uitleg, en lokaal een simkaart kopen kan voordeliger zijn.
In Vietnam zijn ze echt dol op Korea. Misschien zijn er daarom zoveel Koreaanse restaurants en kun je in buurtwinkels gemakkelijk Koreaanse instantnoedels of snacks kopen. Eten zal dus geen groot probleem zijn. Bovendien gaan mensen na het werk 's avonds vaak met vrienden wat drinken of naar een club!
Ik raad ook aan om kleding en cosmetica mee te nemen. Overdag is het warm en op het werk kleedt iedereen zich misschien casual, maar 's avonds maakt iedereen zich echt klaar om uit te gaan en plezier te maken (lacht).
Mijn tussenjaar was
Ervaring★★★★★
Ik heb veel geleerd door elke dag met allerlei mensen door te brengen. Door met de kinderen samen te zijn, ontdekte ik kanten van mezelf die ik nog niet kende, en dat was fijn.
Leren★★★★☆
Anders dan bij het eerste project leerde ik deze keer veel over interpersoonlijke relaties. Het was een periode waarin ik mezelf verder kon versterken, dus geef ik het 4 sterren.
Omgeving ★★☆☆☆
De luchtvervuiling is ernstig en er zijn veel motoren, dus je hoort veel getoeter. Daarom voelt het niet als een rustige, comfortabele omgeving.
Veiligheid ★★★☆☆
Door de motoren is de lucht niet erg schoon, en als je op de weg niet oplet, bestaat er kans op ongelukken. Wees dus voorzichtig!
Vrije tijd ★★★★☆
Hanoi was een geweldige plek om rond te reizen of tijd door te brengen. In de drukke wijken vind je de meeste restaurants, en het is handig om andere delen van Vietnam te bezoeken!
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
