Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfvertrouwen en nieuwe kracht voor het dagelijks leven #Contact met de lokale bevolking, diepe genegenheid #Tevredenheid; het was een betekenisvolle tijd
Als ik alleen had gereisd, had ik Portugal waarschijnlijk niet op deze manier leren kennen. Nu ik mijn tussenjaar veilig heb afgerond, heb ik wat meer vertrouwen in mezelf gekregen en het gaf me de kracht om na mijn terugkeer naar Korea het dagelijks leven weer op te pakken.
[Europees vrijwilligerswerk/vrijwilligerswerk in het buitenland] Een bijzondere vrijwilligersreis in Lissabon, Portugal — een van de mooiste regio’s ter wereld Yoon Jin-sol, tussenjaarganger (34, nam een tussenjaar nadat ze haar baan had opgezegd) / tussenjaar van 4 weken (vrijwilligerswerk + reizen) |
# Een ontspannen leven dat me waardevolle tijd gaf nadat ik had besloten mijn baan op te zeggen
Hallo, ik ben de 34-jarige Yoon Jin-sol. Ik heb mijn baan opgezegd en ben op tussenjaar gegaan.Ik hoorde voor het eerst over tussenjaren toen een kennis vertelde over programma’s in het buitenland, waar je bijvoorbeeld dolfijnen kon spotten.
Destijds dacht ik alleen: ‘Het zou geweldig zijn om ergens naartoe te gaan en daar op mijn gemak te leven.’ Als je bij een bedrijf werkt, is het moeilijk om meer dan een week vrij te nemen, dus het bleef bij een dagdroom.
Een paar jaar later, nadat ik had besloten mijn baan op te zeggen, wilde ik reizen, maar ik wilde mijn tijd besteden aan iets betekenisvollers dan mijn gebruikelijke reizen. Ik herinnerde me wat mijn kennis had verteld en ging naar de website over tussenjaren. Op de homepage zag ik dit project. Ik wilde zo graag naar Portugal dat ik zonder aarzelen voor dit programma koos!
De reden dat ik naar Portugal wilde, was dat ik na het zien van de film ‘Night Train to Lisbon’ de sfeer van Lissabon prachtig vond — het licht melancholische karakter van een stad met een glorieus verleden.
Ik houd ook van de Portugese schrijver Fernando Pessoa. Zijn boek ‘The Book of Disquiet’ is zo lang en moeilijk dat ik het, hoewel ik het jaren geleden al kocht, nog steeds niet uit heb. Toch blijft het een boek en een schrijver waar ik van houd. Om die redenen was Portugal een land dat ik absoluut wilde bezoeken en dat me al vertrouwd aanvoelde voordat ik erheen ging.
# Vrijwilligerswerk bij verschillende projecten, samen met vrienden uit allerlei landen
Mijn eerste indruk van Lissabon was dat er nogal wild werd gereden op de rit van het vliegveld naar de accommodatie. Dat gaf me een vertrouwd gevoel, alsof ik aan Seoul moest denken.Omdat mijn vlucht een dag vertraging had, nam ik meteen na aankomst bij de accommodatie deel aan de introductie. Daar kreeg ik allerlei uitleg over Portugal en de lokale organisatie.
Omdat er verschillende projecten waren, kon ik verblijven met meer dan dertig vrijwilligers uit allerlei landen.De vriendinnen met wie ik bij dezelfde lokale organisatie werkte, waren Stephanie en Vanessa uit Hongkong. Ze studeerden om arts te worden.Ze waren nieuwsgierig, ondernemend en vrolijk, dus het was leuk om met hen samen te werken.
# Vrijwilligerswerk bij verschillende projecten, samen met vrienden uit allerlei landen
De wijk rond de accommodatie was Estrela, een stukje verwijderd van de toeristische bezienswaardigheden in het stadscentrum.
Er was een prachtig park vlakbij, waar je heerlijk kon wandelen, en ik vond de rustige sfeer fijn. Het café naast de accommodatie serveerde heerlijke brunch en koffie, dus ik ging er vaak naartoe!
Het openbaar vervoer was handig. Je kon vanaf de accommodatie de beroemde route van tram 28 volgen om bij de activiteitenlocatie te komen. Ik nam daarom de bus en de tram, en op rustige dagen liep ik vaak.
Op weg naar huis nam ik vaak bussen waar het minder druk was. Met zonsondergang in een bus zitten waar bijna geen toeristen in zaten, gaf me het gevoel dat ik in Lissabon woonde en na mijn werk naar huis pendelde.Ik kon echt ervaren hoe het zou zijn om in het buitenland te wonen, iets wat ik me eerder alleen vaag had voorgesteld.
Vooral op de laatste dag van het project raadde Mariana, een medewerker van de organisatie, me de wandelroute van de accommodatie naar het vrijwilligerscentrum aan. Ik herinner me dat de steegjes prachtig waren.Ik liep langs dezelfde route terug naar de accommodatie en kan de zonsondergang die ik die dag zag niet vergeten. Zonder de tijd en rust om dat te doen, had ik dat tafereel nooit gezien.
# Onvergetelijke ervaringen in Portugal, een land waar ik steeds meer van ben gaan houden!
Het project heette ‘Vrijwilligerswerk in de Portugese vakantieoorden — een van de mooiste regio’s ter wereld’. Die naam deed het recht: er waren veel prachtige plekken in de buurt, zoals Cascais en Sintra.Op de eerste donderdag nam de organisatie ons vrijwilligers mee naar het strand van Arrábida, vlak bij Lissabon. Het witte zand en de schitterend blauwe zee waren werkelijk prachtig.
Rita, die de projectorganisatie had opgericht, vertelde me dat ze na haar vrijwilligerswerk in Cambodja vond dat vrijwilligerswerk de beste manier was om een land te leren kennen. Daarom begon ze deze organisatie.Zoals Rita zei,ter plekke,werd mijn liefde voor het land sterker doordat ik vrijwilligerswerk en reizen combineerde en daadwerkelijk contact had met en mensen ontmoette die hier wonen.
Iemand die me bijzonder bijbleef, was Anna, de vrijwilligerscoördinator op woensdag. Hoewel ze ouder dan zestig was, ging Anna naar de universiteit en bleef ze nieuwe dingen leren. Ze straalde een jeugdige, opgewekte energie uit.Toen we afscheid namen,herinner ik me dat ze zei: ‘Probeer alles zolang je jong bent.’Het klinkt misschien als een cliché, maar omdat het oprecht kwam van iemand die veel meer levenservaring heeft dan ik, raakte het me op een bijzondere manier.
Hoewel de regel van het project was dat iedereen het eten zelf ophaalde, was er iemand die op maandag vanwege gezondheidsredenen maaltijden bezorgd moest krijgen. Het gebouw waar die persoon woonde, was omgebouwd tot hostel. Terwijl de andere bewoners vertrokken, kon deze persoon niet weg. Bij een rechterlijke uitspraak werd het gebouw tot hostel omgebouwd, behalve de kamer van deze bewoner.Ik vond het bijzonder dat de rechtbank zo’n beslissing had genomen. Tegelijkertijd voelde ik me verdrietig toen ik besefte dat ook hier oorspronkelijke bewoners werden verdreven doordat deze plek een beroemde toeristische bestemming werd.
Iets anders wat me is bijgebleven, is dat de bruiloft van een goede vriend samenviel met de projectperiode. Ik bleef me schuldig voelen omdat ik niet persoonlijk aanwezig kon zijn om een vriend die ik graag wilde feliciteren te vieren. De dag voor de bruiloft dacht ik dat een videoboodschap beter zou zijn dan een tekstbericht.
Die avond legde ik de situatie uit aan de vrienden die nog in het restaurant waren en vroeg ik of ze na mijn gedeelte ‘Gefeliciteerd!’ wilden zeggen. Ze hielpen graag mee en sommigen vroegen zelfs hoe je ‘gefeliciteerd’ in het Koreaans zegt.
Als ik in Korea was geweest, had ik vrienden die ik niet vaak zag waarschijnlijk niet om zo’n gunst durven vragen. Maar nu ik zo ver was gekomen, besloot ik me niet te verlegen te voelen en het gewoon te proberen. Ik raapte mijn moed bijeen en mijn vrienden hielpen enthousiast mee, waar ik heel dankbaar voor was. De vriend die de video ontving, was erg dankbaar en dat maakte me blij.
Een tussenjaar dat me de kracht gaf om het dagelijks leven aan te kunnen
Na afloop van de activiteitenperiode van twee weken was ik van plan de resterende twee weken door andere delen van Portugal te reizen. Mariana, een medewerker, hielp me actief met het plannen van mijn route. Dankzij haar kon ik veilig verschillende delen van Portugal verkennen: van de zuidelijke stranden van de Algarve tot kleine, prachtige stadjes in het binnenland, kleine kustplaatsen waar surfers graag komen en helemaal tot Porto in het noorden.
Dit project voelt echt als een project waarbij je honderd procent van de charme van Portugal kunt ervaren. De activiteitenlocatie zelf ligt op een prachtige plek waar je de charme van Lissabon kunt voelen. Je kunt er ook vriendelijke Portugezen leren kennen. Als je het personeel iets vraagt, geven ze altijd uit eigen beweging lokale tips en helpen ze je om optimaal van Lissabon en Portugal te genieten.
Ook tijdens mijn persoonlijke reis van twee weken na afloop van het project kreeg ik veel hulp. Ik zag heel veel van de prachtige Portugese kust en werd verliefd op zonnebaden op het strand.Als ik alleen had gereisd, had ik waarschijnlijk niet zo veel over Portugal kunnen leren. Door mijn tussenjaar veilig af te ronden, kreeg ik wat meer vertrouwen in mezelf en de kracht om ook na mijn terugkeer naar Korea het dagelijks leven aan te kunnen.
Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
- Hoe kom je er?
Er waren weinig problemen, omdat het ontmoetingspunt duidelijk en specifiek was aangegeven.
- Taal
De meeste Portugezen spreken goed Engels, dus zolang ik hen kon begrijpen, was er geen groot probleem.
Sommige lokale vrijwilligers spraken echter geen Engels. In die gevallen kun je communiceren met gebaren of heel eenvoudig Engels. Het is handig om de cijfers en namen van voedselcategorieën (soep, vlees, dessert, rijst enzovoort) in het Portugees te kennen. Je hoeft dit niet per se van tevoren te leren; als je het leert door het aan de lokale vrijwilligers te vragen, lijken ze dat leuk te vinden. Het kan een gespreksonderwerp worden en je helpen een betere band met hen op te bouwen.
- Accommodatie
De accommodatie is gescheiden voor mannen en vrouwen, en meer dan acht mensen delen een kamer. Omdat mensen met verschillende routines samenwonen, waren de oordopjes en het slaapmasker die ik in het vliegtuig had gekregen handig, ook al ben ik niet gevoelig voor geluid tijdens het slapen.
- Maaltijden
Er werden maaltijden verzorgd, dus eten was geen groot probleem.
- Wat je moet meenemen
Lissabon is een stad, dus ik had niet echt problemen met het vinden van benodigdheden. Alles wat je nodig hebt, is in de stad verkrijgbaar.De meeste Portugezen spreken ook goed Engels, dus zolang ik hen begreep, had ik geen grote problemen. ^^;
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★☆
Ik heb allerlei mensen ontmoet en volop de stad kunnen verkennen.
Leren★★★☆☆
Dit tussenjaarproject was op zichzelf betekenisvol en bood veel mogelijkheden om te leren.
Omgeving★★★★☆
Ik was tevreden over zowel de werkomgeving als de accommodatie.
Veiligheid★★★★★
Ik had het gevoel dat veiligheid geen groot probleem was, zolang je in toeristische gebieden maar oppast voor zakkenrollers en soortgelijke gevaren.
Vrije tijd★★★★☆
Naast de vrijwilligersactiviteiten heb je ruim voldoende tijd voor jezelf en vrije tijd.
Als ik alleen had gereisd, had ik Portugal waarschijnlijk niet op deze manier leren kennen. Nu ik mijn tussenjaar veilig heb afgerond, heb ik wat meer vertrouwen in mezelf gekregen en het gaf me de kracht om na mijn terugkeer naar Korea het dagelijks leven weer op te pakken.
[Europees vrijwilligerswerk/vrijwilligerswerk in het buitenland] Een bijzondere vrijwilligersreis in Lissabon, Portugal — een van de mooiste regio’s ter wereld Yoon Jin-sol, tussenjaarganger (34, nam een tussenjaar nadat ze haar baan had opgezegd) / tussenjaar van 4 weken (vrijwilligerswerk + reizen) |
# Een ontspannen leven dat me waardevolle tijd gaf nadat ik had besloten mijn baan op te zeggen
Hallo, ik ben de 34-jarige Yoon Jin-sol. Ik heb mijn baan opgezegd en ben op tussenjaar gegaan.Ik hoorde voor het eerst over tussenjaren toen een kennis vertelde over programma’s in het buitenland, waar je bijvoorbeeld dolfijnen kon spotten.
Destijds dacht ik alleen: ‘Het zou geweldig zijn om ergens naartoe te gaan en daar op mijn gemak te leven.’ Als je bij een bedrijf werkt, is het moeilijk om meer dan een week vrij te nemen, dus het bleef bij een dagdroom.
Een paar jaar later, nadat ik had besloten mijn baan op te zeggen, wilde ik reizen, maar ik wilde mijn tijd besteden aan iets betekenisvollers dan mijn gebruikelijke reizen. Ik herinnerde me wat mijn kennis had verteld en ging naar de website over tussenjaren. Op de homepage zag ik dit project. Ik wilde zo graag naar Portugal dat ik zonder aarzelen voor dit programma koos!
De reden dat ik naar Portugal wilde, was dat ik na het zien van de film ‘Night Train to Lisbon’ de sfeer van Lissabon prachtig vond — het licht melancholische karakter van een stad met een glorieus verleden.
Ik houd ook van de Portugese schrijver Fernando Pessoa. Zijn boek ‘The Book of Disquiet’ is zo lang en moeilijk dat ik het, hoewel ik het jaren geleden al kocht, nog steeds niet uit heb. Toch blijft het een boek en een schrijver waar ik van houd. Om die redenen was Portugal een land dat ik absoluut wilde bezoeken en dat me al vertrouwd aanvoelde voordat ik erheen ging.
# Vrijwilligerswerk bij verschillende projecten, samen met vrienden uit allerlei landen
Mijn eerste indruk van Lissabon was dat er nogal wild werd gereden op de rit van het vliegveld naar de accommodatie. Dat gaf me een vertrouwd gevoel, alsof ik aan Seoul moest denken.Omdat mijn vlucht een dag vertraging had, nam ik meteen na aankomst bij de accommodatie deel aan de introductie. Daar kreeg ik allerlei uitleg over Portugal en de lokale organisatie.
Omdat er verschillende projecten waren, kon ik verblijven met meer dan dertig vrijwilligers uit allerlei landen.De vriendinnen met wie ik bij dezelfde lokale organisatie werkte, waren Stephanie en Vanessa uit Hongkong. Ze studeerden om arts te worden.Ze waren nieuwsgierig, ondernemend en vrolijk, dus het was leuk om met hen samen te werken.
# Vrijwilligerswerk bij verschillende projecten, samen met vrienden uit allerlei landen
De wijk rond de accommodatie was Estrela, een stukje verwijderd van de toeristische bezienswaardigheden in het stadscentrum.
Er was een prachtig park vlakbij, waar je heerlijk kon wandelen, en ik vond de rustige sfeer fijn. Het café naast de accommodatie serveerde heerlijke brunch en koffie, dus ik ging er vaak naartoe!
Het openbaar vervoer was handig. Je kon vanaf de accommodatie de beroemde route van tram 28 volgen om bij de activiteitenlocatie te komen. Ik nam daarom de bus en de tram, en op rustige dagen liep ik vaak.
Op weg naar huis nam ik vaak bussen waar het minder druk was. Met zonsondergang in een bus zitten waar bijna geen toeristen in zaten, gaf me het gevoel dat ik in Lissabon woonde en na mijn werk naar huis pendelde.Ik kon echt ervaren hoe het zou zijn om in het buitenland te wonen, iets wat ik me eerder alleen vaag had voorgesteld.
Vooral op de laatste dag van het project raadde Mariana, een medewerker van de organisatie, me de wandelroute van de accommodatie naar het vrijwilligerscentrum aan. Ik herinner me dat de steegjes prachtig waren.Ik liep langs dezelfde route terug naar de accommodatie en kan de zonsondergang die ik die dag zag niet vergeten. Zonder de tijd en rust om dat te doen, had ik dat tafereel nooit gezien.
# Onvergetelijke ervaringen in Portugal, een land waar ik steeds meer van ben gaan houden!
Het project heette ‘Vrijwilligerswerk in de Portugese vakantieoorden — een van de mooiste regio’s ter wereld’. Die naam deed het recht: er waren veel prachtige plekken in de buurt, zoals Cascais en Sintra.Op de eerste donderdag nam de organisatie ons vrijwilligers mee naar het strand van Arrábida, vlak bij Lissabon. Het witte zand en de schitterend blauwe zee waren werkelijk prachtig.
Rita, die de projectorganisatie had opgericht, vertelde me dat ze na haar vrijwilligerswerk in Cambodja vond dat vrijwilligerswerk de beste manier was om een land te leren kennen. Daarom begon ze deze organisatie.Zoals Rita zei,ter plekke,werd mijn liefde voor het land sterker doordat ik vrijwilligerswerk en reizen combineerde en daadwerkelijk contact had met en mensen ontmoette die hier wonen.
Iemand die me bijzonder bijbleef, was Anna, de vrijwilligerscoördinator op woensdag. Hoewel ze ouder dan zestig was, ging Anna naar de universiteit en bleef ze nieuwe dingen leren. Ze straalde een jeugdige, opgewekte energie uit.Toen we afscheid namen,herinner ik me dat ze zei: ‘Probeer alles zolang je jong bent.’Het klinkt misschien als een cliché, maar omdat het oprecht kwam van iemand die veel meer levenservaring heeft dan ik, raakte het me op een bijzondere manier.
Hoewel de regel van het project was dat iedereen het eten zelf ophaalde, was er iemand die op maandag vanwege gezondheidsredenen maaltijden bezorgd moest krijgen. Het gebouw waar die persoon woonde, was omgebouwd tot hostel. Terwijl de andere bewoners vertrokken, kon deze persoon niet weg. Bij een rechterlijke uitspraak werd het gebouw tot hostel omgebouwd, behalve de kamer van deze bewoner.Ik vond het bijzonder dat de rechtbank zo’n beslissing had genomen. Tegelijkertijd voelde ik me verdrietig toen ik besefte dat ook hier oorspronkelijke bewoners werden verdreven doordat deze plek een beroemde toeristische bestemming werd.
Iets anders wat me is bijgebleven, is dat de bruiloft van een goede vriend samenviel met de projectperiode. Ik bleef me schuldig voelen omdat ik niet persoonlijk aanwezig kon zijn om een vriend die ik graag wilde feliciteren te vieren. De dag voor de bruiloft dacht ik dat een videoboodschap beter zou zijn dan een tekstbericht.
Die avond legde ik de situatie uit aan de vrienden die nog in het restaurant waren en vroeg ik of ze na mijn gedeelte ‘Gefeliciteerd!’ wilden zeggen. Ze hielpen graag mee en sommigen vroegen zelfs hoe je ‘gefeliciteerd’ in het Koreaans zegt.
Als ik in Korea was geweest, had ik vrienden die ik niet vaak zag waarschijnlijk niet om zo’n gunst durven vragen. Maar nu ik zo ver was gekomen, besloot ik me niet te verlegen te voelen en het gewoon te proberen. Ik raapte mijn moed bijeen en mijn vrienden hielpen enthousiast mee, waar ik heel dankbaar voor was. De vriend die de video ontving, was erg dankbaar en dat maakte me blij.
Een tussenjaar dat me de kracht gaf om het dagelijks leven aan te kunnen
Na afloop van de activiteitenperiode van twee weken was ik van plan de resterende twee weken door andere delen van Portugal te reizen. Mariana, een medewerker, hielp me actief met het plannen van mijn route. Dankzij haar kon ik veilig verschillende delen van Portugal verkennen: van de zuidelijke stranden van de Algarve tot kleine, prachtige stadjes in het binnenland, kleine kustplaatsen waar surfers graag komen en helemaal tot Porto in het noorden.
Dit project voelt echt als een project waarbij je honderd procent van de charme van Portugal kunt ervaren. De activiteitenlocatie zelf ligt op een prachtige plek waar je de charme van Lissabon kunt voelen. Je kunt er ook vriendelijke Portugezen leren kennen. Als je het personeel iets vraagt, geven ze altijd uit eigen beweging lokale tips en helpen ze je om optimaal van Lissabon en Portugal te genieten.
Ook tijdens mijn persoonlijke reis van twee weken na afloop van het project kreeg ik veel hulp. Ik zag heel veel van de prachtige Portugese kust en werd verliefd op zonnebaden op het strand.Als ik alleen had gereisd, had ik waarschijnlijk niet zo veel over Portugal kunnen leren. Door mijn tussenjaar veilig af te ronden, kreeg ik wat meer vertrouwen in mezelf en de kracht om ook na mijn terugkeer naar Korea het dagelijks leven aan te kunnen.
Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
- Hoe kom je er?
Er waren weinig problemen, omdat het ontmoetingspunt duidelijk en specifiek was aangegeven.
- Taal
De meeste Portugezen spreken goed Engels, dus zolang ik hen kon begrijpen, was er geen groot probleem.
Sommige lokale vrijwilligers spraken echter geen Engels. In die gevallen kun je communiceren met gebaren of heel eenvoudig Engels. Het is handig om de cijfers en namen van voedselcategorieën (soep, vlees, dessert, rijst enzovoort) in het Portugees te kennen. Je hoeft dit niet per se van tevoren te leren; als je het leert door het aan de lokale vrijwilligers te vragen, lijken ze dat leuk te vinden. Het kan een gespreksonderwerp worden en je helpen een betere band met hen op te bouwen.
- Accommodatie
De accommodatie is gescheiden voor mannen en vrouwen, en meer dan acht mensen delen een kamer. Omdat mensen met verschillende routines samenwonen, waren de oordopjes en het slaapmasker die ik in het vliegtuig had gekregen handig, ook al ben ik niet gevoelig voor geluid tijdens het slapen.
- Maaltijden
Er werden maaltijden verzorgd, dus eten was geen groot probleem.
- Wat je moet meenemen
Lissabon is een stad, dus ik had niet echt problemen met het vinden van benodigdheden. Alles wat je nodig hebt, is in de stad verkrijgbaar.De meeste Portugezen spreken ook goed Engels, dus zolang ik hen begreep, had ik geen grote problemen. ^^;
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★☆
Ik heb allerlei mensen ontmoet en volop de stad kunnen verkennen.
Leren★★★☆☆
Dit tussenjaarproject was op zichzelf betekenisvol en bood veel mogelijkheden om te leren.
Omgeving★★★★☆
Ik was tevreden over zowel de werkomgeving als de accommodatie.
Veiligheid★★★★★
Ik had het gevoel dat veiligheid geen groot probleem was, zolang je in toeristische gebieden maar oppast voor zakkenrollers en soortgelijke gevaren.
Vrije tijd★★★★☆
Naast de vrijwilligersactiviteiten heb je ruim voldoende tijd voor jezelf en vrije tijd.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
