Ik sta oog in oog met het Engels dat ik altijd heb geprobeerd te vermijden, en ik begin het zelfs leuk te vinden — ik kan nu in het Engels communiceren. Ik wil dit gebruiken om iets groters te proberen. Ik wil naar een grotere plek.Ik zou het betreurd hebben als ik dit niet had meegemaakt. Zelfs puur qua plezier en genieten was het een ontzettend gelukkige tijd.
[Ervaringsverhaal over taalstudie in Cebu, Filipijnen] Engels leren zonder stress en er plezier in hebben — meer hoeft het niet te zijn! Yoo Eun-ju, deelneemster aan een tussenjaar (26, tussenjaar na ontslag) / tussenjaar van 12 weken |
# Is dit echt het pad dat ik zocht? Een tussenjaar om zelfvertrouwen te vinden
Hallo. Ik ben Yoo Eun-ju, 24 jaar volgens de internationale leeftijdsrekening. Fijn om volgens die telling twee jaar jonger te zijn.
Ik heb een taalstudieproject in de Filipijnen afgerond en doe momenteel vrijwilligerswerk in een kleuterschool in Vietnam.
Voordat ik aan dit tussenjaar begon, was ik afgestudeerd aan de universiteit, had ik een jaar gewerkt en ontslag genomen. Ik stond op het punt te beginnen met studeren voor het werk in de psychologische hulpverlening dat ik graag wilde doen.Hoewel ik plannen had voor mijn verdere studie en financiën, koos ik plotseling voor een tussenjaar omdat ik geen vertrouwen had in het pad dat ik had uitgestippeld.
Is dit echt het pad dat ik zoek? Wat als ik veel tijd in deze studie investeer en er dan achter kom dat het niets voor mij is, waarna ik ermee stop zonder iets bereikt te hebben? Ben ik sterk en bekwaam genoeg om de moeilijkheden van anderen aan te kunnen en hen te helpen?
Eerlijk gezegd heb ik heel lang getwijfeld. Ik bleef heen en weer geslingerd tussen zekerheid en twijfel, besloot uiteindelijk in actie te komen, maakte concrete plannen en stond zelfs op het punt me in te schrijven aan een online universiteit, maar toch had ik nog steeds geen vertrouwen.
Daarom besloot ik alleen naar het buitenland te reizen. Ik dacht dat ik door alleen een nieuwe omgeving te ervaren misschien meer vertrouwen zou krijgen in het leven en in het aangaan van nieuwe uitdagingen.
Ik had bovendien eerder video's over tussenjaren gezien en dacht dat zo'n tussenjaar de tijd betekenisvoller zou maken.Ik kreeg advies van de directeur. Na dat gesprek was ik er sterk van overtuigd dat ik juist deze tijd nu nodig had.
Hij vertelde me over de tekortkomingen die ik voelde, en over wat ik moest voelen en ervaren. Wat hij me toen aanraadde, waren het taalstudieproject in de Filipijnen en het vrijwilligersproject op een kleuterschool in Vietnam waar ik nu aan meedoe.Hij zei dat het taalprogramma in de Filipijnen me de kans zou geven om zichtbare vooruitgang te ervaren met Engels en de lang gekoesterde overtuiging dat ik het niet kon te doorbreken.
Hij zei vooral dat de opdrachten voor het tussenjaar en het werkboek dat gedurende het hele project werd verstrekt, me het meest zouden helpen om mezelf te veranderen.
# Ik had geen belangstelling voor Engels, maar uiteindelijk lachte en genoot ik onbekommerd met buitenlandse vrienden — in het Engels.
Oorspronkelijk had ik geen belangstelling voor Engels en had ik er nooit veel moeite voor gedaan. Maar in de Koreaanse samenleving is Engels een hulpmiddel voor studie en werk, dus laten zien dat mijn Engels slecht was voelde — misschien overdreven — alsof ik anderen liet zien dat ik niet mijn best had gedaan.
Toen ik hier voor het eerst kwam, voelde ik me daarom erg geïntimideerd. Ik dacht dat ik anderen niet zou kunnen begrijpen of bijbenen, dat ze me frustrerend zouden vinden en dat het moeilijk zou zijn om op mensen af te stappen of vrienden te maken.
En het weekend van de eerste week keerde mijn negatieve stemming helemaal om.Ik ging mee met een vriend en reisde met een grote groep. Die tijd hielp me om mensen te vinden bij wie ik me thuis voelde. Ook begon ik te merken dat een gesprek in het Engels helemaal geen probleem was.
Uiteindelijk besefte ik dat ik niet kon praten door mijn instelling en gebrek aan zelfvertrouwen, en niet door mijn Engelse vaardigheden.
En is mijn Engels daadwerkelijk zo verbeterd dat ik vloeiend spreek? Heb ik ineens zelfvertrouwen gekregen? Als je dat vraagt,denk ik niet dat ik genoeg ben gegroeid om het vertrouwen te hebben dat ik alles goed kan doen alleen omdat ik Engels spreek.
In plaats daarvan denk ik dat ik mijn mogelijkheden heb gezien.Ik sta oog in oog met het Engels dat ik vroeger vermeed, en ik begin het zelfs leuk te vinden — ik kan in het Engels communiceren. Ik wil dit gebruiken om iets groters te proberen. Ik wil naar een grotere plek.
En zelfs als deze tijd me geen bijzondere vaardigheden heeft opgeleverd, zou ik het betreurd hebben als ik deze ervaring niet had opgedaan. Zelfs puur qua plezier en genieten was het een ontzettend gelukkige tijd.
Ik, die altijd met een hoofd vol zorgen en gedachten rondliep,kon hier net als in mijn schooltijd onbekommerd spelen, lachen en genieten. Ik maakte dierbare vrienden met wie ik elk jaar op reis wil. Elke dag was zo fijn dat deze periode achteraf als een droom voelde.
# Ik trok me vroeger veel aan van wat anderen dachten, maar ik ben me niet meer druk gaan maken om hun blikken.
Dit is misschien een zijsprongetje, maar ik heb hier ook een partner ontmoet. Ik had toen echter al een vriend en vertelde hem dat ik het wilde uitmaken. Eerst dacht ik dat ik die beslissing niet zou kunnen nemen. Ik voelde me erg schuldig en was hem voor veel dingen dankbaar.
Toen besefte ik dat ik niet met hem uit elkaar kon gaan omdat ik wist dat ik van hem hield, maar omdat ik dacht aan zijn gevoelens en aan alles wat hij voor me had gedaan. Ik schrijf dit hier op omdat ik deze stap tijdens mijn tussenjaar kon zetten en de beslissing alleen vanuit mijn eigen perspectief nam. Het was de eerste keer dat ik ervoor koos om de ander resoluut pijn te doen.
Ik ben iemand die zich erg bewust is van de mening van anderen. In de Filipijnen voelde ik, denk ik, vaker hoe fijn het was om dingen te doen zonder me druk te maken om de blikken van anderen, dan dat ik me daardoor liet beïnvloeden.
Tijdens het dansmoment danste ik. In Korea zou ik hebben gezegd dat ik me schaamde en het niet hebben gedaan. Hier danste ik vrolijk, zonder me druk te maken om anderen. Daarvoor had ik me volgens mij nog nooit tussen zoveel mensen zo volledig ergens in verloren. Misschien kwam het doordat ik in het buitenland was, of doordat mijn tussenjaar een bepaald doel had. Ik deed het gewoon.
Daarom denk ik dat ik alles deed waarvan ik dacht dat het me plezier zou brengen.
# Eén ding weet ik zeker: ik heb het vertrouwen gekregen om te kiezen voor wat me na aan het hart ligt.
Als ik terugkijk op mijn leven in de Filipijnen, waren er zoveel geweldige ervaringen. In het begin bijvoorbeeld, toen ik met buitenlandse vrienden op reis ging en landschappen zag die zo uit een ansichtkaart leken te komen, voelde het als een droom.De Engelstalige omgeving, de bijzonder exotische landschappen en het feit dat ik met buitenlandse vrienden reisde — het voelde allemaal opeens onwerkelijk.
Ik ontmoette ook twee Koreaanse leeftijdsgenoten met hetzelfde temperament, die net als ik een tussenjaar in de Filipijnen doorbrachten. Bij hen was ik heel open en kinderlijk en kon ik echt zorgeloos plezier maken. Dat gold eigenlijk overal. Bijna alles was leuk.
Na deze periode, als je me vraagt of ik het vertrouwen heb gekregen dat ik goed kan studeren en werken in de psychologische hulpverlening, weet ik eigenlijk nog steeds niet of ik terugga om counseling te studeren.
Maar één ding weet ik zeker: ik kies niet iets omdat ik denk dat het moet of omdat ik heb besloten dat het hoort,maar omdat ik het vertrouwen heb om te kiezen voor wat me na aan het hart ligt. En ik neem verantwoordelijkheid voor die keuzes.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Hoe je er komt)
Je krijgt van tevoren het profiel van degene die je komt ophalen. Bekijk dat en zoek meteen naar diens bordje zodra je naar buiten komt.
(Taal)
Ik dacht dat ik echt heel slecht was in Engels. Ik had nog nooit in het Engels gesprekken gevoerd en had de taal niet echt goed bestudeerd. De woorden bleven steken en ik kon niet praten; ik had geen zelfvertrouwen. Maar in de eerste week, nadat we samen uit eten waren geweest en ik terugkwam van een uitstapje, merkte ik dat ik opeens makkelijker uit mijn woorden kwam — ik kon veel gemakkelijker praten.
Ik denk dat zelfvertrouwen een grote rol speelt. Toen ik eenmaal mensen had gevonden bij wie ik me thuis voelde, vond ik communiceren daarna niet echt meer een probleem. Dus ik raad aan om mee te doen aan alles wat je met vrienden kunt ondernemen. Samen op reis gaan is echt een aanrader!!!
(Wat je moet meenemen)
Het is handig om een stekkerdoos mee te nemen.
Mijn tussenjaar was
Ervaring★★★★★
Het is een ervaring die je minstens één keer in je leven zou moeten meemaken.
Leren★★★★★
Je kunt er alleen maar beter van worden als je zulke individuele Engelse lessen volgt.
Omgeving★★★★☆
Ik denk niet dat er grote problemen waren.
Veiligheid★★★☆☆
Er is ooit een gevaarlijk incident geweest door een motorongeluk, en ik heb gehoord dat er in taxi’s soms veiligheidsproblemen zijn. Je moet voorzichtig zijn.
Vrije tijd★★★★★
Er leek genoeg tijd te zijn om van de reis te genieten en plezier te maken. Ik heb een geweldige tijd gehad en goed uitgerust.
Startpagina
