|
Aan het einde van de week hielden ze een eenvoudig afscheidsdiner en kwam iedereen samen in de gemeenschappelijke ruimte om samen te eten. Ik had niet veel gedaan, maar zowel de vrijwilligerscoördinator als de mensen bij de accommodatie namen zo enthousiast afscheid dat ik me, hoewel ik me een beetje verdrietig voelde, er toch goed bij voelde.
[Plattelandsleven in Japan/Vrijwilligerswerk in het buitenland] Een eenvoudig dagelijks leven in de natuur: vrijwilligerswerk met zwerfdieren in Tokushima, Japan
Lee Min-hyuk, deelnemer aan Korea GapYear (24, student) / tussenjaar van 8 weken
|
# De eerste dag met hevige regen: onverwacht sterke en talrijke zwerfdieren
Toen ik aankwam, regende het hard. Daardoor kwam ik ongeveer 15 minuten later aan dan verwacht. Omdat ik geen simkaart had, kon ik niemand bereiken en was ik een beetje ongerust. Gelukkig werd ik zonder problemen opgehaald en stopten we onderweg bij een supermarktje, waar ik wat brood kocht. Tot dat moment dacht ik dat er meer plekken zouden zijn om boodschappen te doen, zoals een supermarkt.
De accommodatie was eenvoudiger dan ik had verwacht. Hoewel het nacht was en ik niet goed kon zien, voelde het er echt als het platteland.Er was toen in ieder geval geen warm water en ik wist niet hoe de verwarming in mijn kamer werkte. Het was dus koud tot ik in slaap viel en de volgende ochtend wakker werd.
De volgende dag ging ik voor het eerst aan het werk. Het bleef die dag maar regenen. Het busje dat me kwam ophalen arriveerde iets later dan gepland. Toen ik op de werkplek aankwam, hoorde ik van een Koreaan die net als het personeel in dezelfde accommodatie verbleef hoe het eraan toeging.Vanaf de eerste dag maakte de regen het werk bijzonder zwaar. Niet alleen waren mijn schoenen verpest, er waren ook meer honden dan ik me had voorgesteld en ze waren verrassend sterk.
# Elke dag 20 honden uitlaten en drie keer per week zalige vrije dagen
Ik denk dat ik ongeveer 20 honden per dag uitliet.Ik heb ze niet precies geteld, maar er leken in totaal zo'n 80 à 90 honden te zijn. Het kostte me even om te wennen aan het aanhoudende geblaf van al die honden.
Als ik rond zes uur 's avonds klaar was met werken en terugkwam bij de accommodatie, kookte ik avondeten, deed ik de was en bracht ik de tijd door tot het bedtijd was. Het was geen drukke plek, dus er was nergens om naartoe te gaan en na het werk ergens heen gaan was eigenlijk geen optie.
Ik had drie dagen per week vrij: vrijdag, zaterdag en zondag. Net als toen ik nog op school zat, vond ik het mentaal prettig om vier dagen achter elkaar te werken en daarna drie dagen achtereen vrij te zijn. Het eerste weekend bracht ik vooral door met het verkennen van de omgeving.
Op vrijdag en zaterdag liep ik alleen naar de supermarkt, maar ik ben heel slecht in de weg vinden en veel plekken stonden niet goed op de kaart aangegeven. Daardoor was ik veel tijd kwijt aan het zoeken van de juiste route. De eerste keer had ik niet verwacht dat het zo lang zou duren; zelfs de supermarkt was een heel eind lopen. Er waren geen fatsoenlijke supermarkten, wat behoorlijk frustrerend was.
Op zondag ging ik met de persoon uit de kamer naast de mijne naar een plek die 'Salon' heet, in het nabijgelegen Kamiyama. Je denkt misschien aan een traditionele Koreaanse salon, maar hier leek het gewoon een plek te zijn waar je naast gewone koffie of thee ook eenvoudige hapjes kon krijgen.
Terwijl ik een video bekeek met beelden van het landschap van Kamiyama en enkele kunstwerken, at ik wat brood en mochi bij de koffie die ze serveerden. Ik weet niet of dat gebruikelijk is, maar ze rekenden er niets voor.
# Een tafereel van de kersenbloesem dat je alleen in tekenfilms ziet
In de tweede week besloot ik eindelijk naar het station te gaan. Ik ging vrijdag en zaterdag op pad en boekte zelfs een hotel in de buurt van het station. Dat was een grote beslissing, want de busrit heen en terug kostte ongeveer 15.000 won. Daar kwam nog zo'n 60.000 won voor het hotel bij, waardoor ik een flink deel van mijn budget kwijt was.
Iets wat ik tijdens mijn verblijf in de accommodatie niet had gemerkt, was dat maaltijden behoorlijk duur zijn. Zelfs de kabelbaan kost meer dan een maaltijd, wat een beetje een financiële last werd. Toch zou ik de kabelbaan niet echt aanraden.
Het mooiste aan mijn uitstapje naar het centrum was dat overal in Tokushima Central Park de kersenbomen in bloei stonden. Het was zo mooi; het tafereel van de kersenbloesem, dat ik alleen uit manga kende, speelde zich vlak voor mijn ogen af. Ik denk dat het heel bijzonder was om precies tijdens het kersenbloesemseizoen de stad te kunnen bezoeken.
Op de laatste vrije dag van die week, zondag, ging ik naar een kleine tentoonstelling in de buurt van Kamiyama. Ik kan me de naam van de illustrator niet meer herinneren, maar hoewel het een kleinschalig evenement was, maakten de illustraties, vooral die uit de prentenboeken, veel indruk op me. Grappig genoeg kwam ik tijdens de tentoonstelling iemand tegen die ik de week ervoor in de salon had ontmoet.
Toen er meer vrijwilligers kwamen, moest ik verhuizen naar een accommodatie dichter bij het station. Dat was een beetje lastig, maar vanaf dat moment speelden mijn activiteiten zich af in de omgeving van het station. Naarmate er meer gebouwen om me heen verschenen, gaf ik ook meer geld uit. Het duurde even voordat ik weer op mijn oude ritme zat.
De grootste verandering was dat de enige vrijwilliger met wie ik Koreaans kon spreken vertrok en dat ik met een nieuwe vrijwilliger ging samenwonen. De nieuwe vrijwilliger kwam uit Frankrijk. Omdat we niet vrijuit met elkaar konden praten, raakten we niet erg bevriend.In die tijd merkte ik dat ik me het prettigst voelde als ik alleen was of met maar één ander persoon. Toch wilde ik, omdat ik in het buitenland was, graag met wat buitenlanders praten. Dus verzamelde ik al mijn moed en stapte de gemeenschappelijke ruimte binnen.
Ik had er lang over nagedacht voordat ik me erbij aansloot, maar gelukkig waren de mensen allemaal aardig en kon ik een paar korte gesprekjes voeren. Die dag beloofde ik iemand uit Rusland Koreaans te leren. Daardoor had ik vanaf de volgende week minder tijd om na het werk uit te rusten, wat me een beetje moe maakte.
Bovendien bracht het voor het eerst Koreaans leren aan iemand uit een ander land veel uitdagingen met zich mee en twijfelde ik vaak over hoe ik het moest aanpakken. Toch denk ik dat lesgeven in het Koreaans aan iemand uit het buitenland een bijzondere ervaring was.
Door het aan deze mensen te vragen, kwam ik er bovendien achter hoe ik me kon inschrijven voor een Japanse taalschool en waar die was. Zo kon ik vanaf de vijfde week lessen volgen aan een Japanse taalschool op het plein voor het station.
# Een weekend vol festivals en feestjes met vrijwilligers: geen tijd om je te vervelen
Het vijfde weekend viel samen met de festivalperiode. Op weg terug van de taalschool kon ik optredens bekijken en de Awa Odori-dans in het echt zien. Maar eerlijk gezegd vond ik het niet zo interessant om de hele dans staand te bekijken. Na ongeveer 15 minuten verveelde ik me en kreeg ik het warm, dus ging ik naar een ander optreden. Dat leek meer op een klein dorpsfestival en was zeker de moeite waard.
In de zesde weekzei een Franse vrijwilliger die in dezelfde accommodatie verbleef dat het hun laatste week was en stelde voor dat alle vrijwilligers met wie we samenwerkten naar een izakaya zouden gaan. Dus trokken we vrijdagavond allemaal de stad in.Het was mijn eerste bezoek aan een izakaya of bar in Japan. Ik was verbaasd dat je apart moest betalen voor 'tsukidashi' en dat het toegangsgeld van de bar per persoon werd berekend.
De volgende dag, zaterdag,kwamen er twee nieuwe vrijwilligers bij en gingen we naar een workshop om pottenbakken uit te proberen. We hadden blijkbaar geluk, want er was een televisieploeg aanwezig. Uiteindelijk werden we gefilmd terwijl we ons gezamenlijke aardewerk vasthielden.Dit waren ervaringen die ik alleen nooit had kunnen opdoen en ik was er ontzettend dankbaar voor.
Ook de zevende week was voor mij een beetje bijzonder. Oorspronkelijk was ik van plan Takamatsu en Matsuyama te bezoeken, maar mijn budget was wat krap. Bovendienvond dat weekend een animefestival plaats, Machi★Asobi. Daarom besloot ik het festival te verkennen.Het festivalterrein was groter dan ik had verwacht en er waren zoveel evenementen dat ik niet alles kon zien. Er was echter genoeg te beleven en ik heb veel rondgelopen.
Zelfs de normaal gesproken rustige steegjes en straten waren in deze periode druk en de winkels bruisten van het leven. Vooral de cosplayzone was erg leuk: waar je ook keek, overal zag je cosplayers. Bovendienwilde ik tijdens mijn verblijf in Japan minstens één keer met cosplayers op de foto. Drie dagen lang twijfelde ik of ik het wel of niet zou doen, maar op zondag lukte het me uiteindelijk om met een paar cosplayers op de foto te gaan en daar was ik blij mee.
Natuurlijk hoorde ik daarnaast ook onbekende mensen zingen en zag ik interviews plaatsvinden.Terwijl ik stempels verzamelde, kreeg ik als beloning een boek met anime-illustraties. Ook kocht ik cadeautjes voor mijn vrienden terwijl ik rondwandelde.Terugkijkend heb ik in die drie dagen niet veel gedaan, maar ik bleef voortdurend in beweging. Ik ben blij dat er tijdens mijn verblijf allerlei evenementen waren en dat ik mensen kon ontmoeten.
Ook in de laatste weekorganiseerden ze een eenvoudig afscheidsfeestje waarbij we samen met de mensen uit de gemeenschappelijke ruimte avondeten kookten en aten. Hoewel ik daar zelf niet veel had gedaan, namen zowel de vrijwilligerscoördinator als de mensen bij de accommodatie enthousiast afscheid. Daardoor voelde ik me zowel verdrietig als blij.
Omdat het jammer zou zijn om meteen naar huis terug te keren, boekte ik van tevoren accommodaties in Osaka en Kyoto. Ik trok drie dagen rond en ging daarna terug naar Korea.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Hoe kom je er?)
Neem een bus vanaf Kansai Airport. Op de dag van mijn reis regende het en kwam de bus ongeveer 15 minuten later aan dan gepland.
(Taal)
Het is handig als je goed Engels of Japans spreekt. Neem indien mogelijk een simkaart mee om een vertaal- of woordenboekapp te gebruiken.
(Accommodatie)
Je mag alle voorzieningen gebruiken, maar controleer de houdbaarheidsdatum van etenswaren en kruiden. De rest is meestal prima, maar verwacht niet te veel van de verwarmings- of koelsystemen.
(Maaltijden)
Als je accommodatie in een afgelegen gebied ligt, zoals Sanagouchi, ben je aangewezen op eten uit de supermarkt of moet je koken met ingrediënten die je in de buurt van het station koopt. Het is verstandig een internationaal rijbewijs mee te nemen, zodat je een auto kunt huren en je gemakkelijker kunt verplaatsen. Ligt je accommodatie dicht bij het station, dan kun je uit eten gaan of koken in een accommodatie met keuken. Controleer bij het kopen van ingrediënten waar ze vandaan komen.
(Benodigdheden)
Tijdens het werk kreeg ik vaker kleine sneetjes dan ik had verwacht. Ik had alleen pleisters meegenomen en geen zalf, wat een beetje onhandig was. Waterbestendige pleisters waren een betere keuze geweest. Omdat het de overgang van winter naar lente was (maart tot april), pakte ik kleding in van dikke jassen tot T-shirts met korte mouwen, maar die T-shirts waren eigenlijk niet nodig. Door het grote temperatuurverschil tussen dag en nacht was het juist een goed idee om bovenkleding mee te nemen. Ook was het ontzettend handig om de app Maps.me op mijn telefoon te installeren.
Als je van plan bent veel rond te reizen, raad ik aan genoeg geld mee te nemen. De Shikoku Rail Pass voor drie dagen kost ongeveer 9.000 yen, dus als je plaatsen buiten Tokushima wilt bezoeken, zoals Takamatsu of Matsuyama, moet je je reis zorgvuldig plannen en daar echt tijd voor uittrekken. Een laptop meenemen kan ook een goed idee zijn. Neem verder gewoon mee wat je denkt nodig te hebben.
Mijn tussenjaar was
Ervaring ★★★★☆
Ik heb allerlei verschillende dingen gedaan. Ik ging naar een nabijgelegen stadje en bezocht theewinkels, genoot van de kersenbloesem en probeerde zelfs pottenbakken tijdens een workshop. Achteraf gezien heb ik in de weekenden behoorlijk veel gereisd. Het enige waar ik spijt van heb, is dat de meeste activiteiten door anderen werden voorgesteld of georganiseerd, in plaats van dat ik zelf het initiatief nam.
Leren ★★☆☆☆
Eerlijk gezegd weet ik het niet zeker. Ik woonde er twee maanden, maar hoewel ik naar een Japanse taalschool ging, werd ik vanwege het lesrooster in een beginnersklas geplaatst en vielen er veel lessen uit vanwege Japanse feestdagen. Verder heb ik niet het gevoel dat ik veel heb geleerd.
Omgeving ★★★☆☆
Ik vond het precies voldoende om comfortabel te kunnen wonen. Behalve dat ik 's winters elke ochtend mijn haar met koud water moest wassen omdat er geen warm water was, waren alle benodigdheden aanwezig.
Veiligheid ★★★☆☆
Omdat het een plattelandsgebied was, waren er weinig veiligheidsrisico's door mensen. Bij het uitlaten van honden liep je echter altijd het risico gebeten te worden. En omdat de vrijwilligerslocatie vlak bij een berg lag, kon je wilde dieren tegenkomen. Ik heb zelfs een wilde aap gezien.
Vrije tijd ★★★★☆
Nadat ik dichter bij het station was gaan wonen, kon ik veel festivals bezoeken en naar allerlei parken en restaurants gaan. Ik vond mijn vrije tijd dus heel plezierig. Wat ik jammer vond, was dat er geen gamehallen of internetcafés waren, terwijl ik daar minstens één keer naartoe had willen gaan.
Startpagina
