Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik werd sterker en positiever, met duidelijkere overtuigingen #Ik vond mijn carrièrepad en kon wat uitrusten #Ik wilde de kinderen helpen
"Het spijt me zo dat ik geen betere docent kon zijn, en ik ben jullie ontzettend dankbaar dat jullie de beste leerlingen waren! Op de laatste dag renden de kinderen naar me toe en knuffelden ze me zodra ze me zagen, en toen barstte ik in tranen uit. Dat was een gevoel dat ik nog nooit eerder had ervaren.. We spraken vaag af elkaar over een jaar weer te zien, en ik wil ze echt graag weer zien!"
[Extracurricular/Overseas Volunteer] Volunteering as a childcare teacher in Cambodia! Park Seong-hwa, deelnemer aan een tussenjaar (27, tussenjaar na ontslag) / tussenjaar van 8 weken
|
# Doelen voor mijn tussenjaar: een volgend carrièrepad vinden, uitrusten en mezelf belonen voor de ontberingen van het werkende leven
Na mijn ontslag kon ik niet beslissen welke richting ik op wilde met mijn carrière, dus liet ik me adviseren en nam ik deel aan een project dat de adviseur had aanbevolen.Mijn doelen voor het tussenjaar zijn een volgend carrièrepad vinden, uitrusten en mezelf compenseren voor het harde werk dat ik op mijn werk heb verricht.
Mijn tussenjaar in 2018, dat een van de kostbaarste periodes van mijn leven zou worden, begon met twee maanden vrijwilligerswerk in Cambodja. Toen ik voor het eerst op het vliegveld aankwam en een tuktuk nam, voelde ik me heel goed. Terwijl we in de open tuktuk met de warme wind in ons gezicht naar onze accommodatie reden, was ik opgewonden en nerveus over hoe die twee maanden zouden verlopen.
Maar de eerste week na het begin van mijn tussenjaar was niet bepaald prettig. De eerste kamer die ik toegewezen kreeg, was ontzettend krap en donker, en er kwamen elke dag twee kakkerlakken tevoorschijn... Zo'n kamer was het. Ik vroeg de beheerder van de accommodatie om een andere kamer en kon verhuizen naar een schone en comfortabele kamer.
Een ander probleem had te maken met taal en cultuur: ik was de enige Aziaat, terwijl de anderen allemaal uit Europese landen kwamen. Daardoor waren er maar weinig onderwerpen waarover we konden praten, en die jongeren konden het zo goed met elkaar vinden dat ik me soms buitengesloten voelde. Ik was lichamelijk ziek en had niemand bij wie ik me emotioneel kon aansluiten, dus dat voelde best hartverscheurend... Mijn vrienden in Korea konden niet begrijpen wat ik zei of voelde en hadden ook geen vergelijkbare ervaringen.
Dus huilde ik en voelde ik dat de last te zwaar was om alleen te dragen. Ik vertelde de coördinator van het tussenjaar uitgebreid over de emotionele problemen die ik ervoer; die gaf me via e-mail hartverwarmend advies.Op basis van dat advies ging ik de volgende keer dat zoiets gebeurde de situatie niet uit de weg, maar ging ik haar onder ogen zien. Ik stapte vaker op anderen af, stelde vragen, glimlachte breed en vertelde als eerste openhartig mijn eigen verhaal.Als ik toen alleen had geworsteld en de situatie had vermeden, was het een hoofdstuk in mijn gênante verleden geworden..
Vanaf dat moment kon ik, wanneer er nieuwe vrijwilligers aankwamen, hun goede plekken laten zien en over mijn vrijwilligerswerk vertellen, omdat ik langer in Phnom Penh was geweest dan zij. Zo konden ze zich op hun gemak voelen en zich niet geïntimideerd voelen. Toen ik hen observeerde, besefte ik iets...Wanneer mensen net aankomen en er geen gemeenschappelijk onderwerp is, is het logisch dat de meesten een vergelijkbare periode doormaken waarin ze zich, net als ik, enigszins buitengesloten voelen. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik besefte dat ik niet de enige was. Omdat ik dat niet zomaar kon aanzien, stapte ik vaker op hen af en zorgde ik voor ze.
# Vrijwilligerswerk waarbij ik actief mijn mening gaf en de leiding nam, omdat ik de kinderen wilde helpen
Toen ik aan vrijwilligerswerk in de kinderopvang dacht, verwachtte ik dat ik de kinderen eten zou geven en in bad zou doen (zoals in een kinderdagverblijf),maar mijn belangrijkste taak was Engelse les geven. Uiteindelijk was ik juist meer tevreden omdat ik Engels gaf.Op de eerste dag bij de vrijwilligersorganisatie werd ik ingedeeld bij de groep van vier- en vijfjarigen, maar dat was moeilijk omdat noch de kinderen, noch de leerkrachten Engels konden spreken. De omstandigheden waren slecht en er was geen structuur; van schrijfmateriaal tot lesmateriaal was er vrijwel niets. Ik vroeg me af wat ik hier deed... Het voelde alsof ik mijn tijd en energie verspilde en geen positieve invloed op de kinderen had.
Daarom vroeg ik of ik van groep kon wisselen en werd ik overgeplaatst naar de jongere groep van driejarigen, maar ik kon me niet voorstellen dat ik dat twee maanden zou doen en de eerste twee dagen waren echt zwaar. Ik verzamelde de moed om opnieuw om een andere groep te vragen en ging naar de groep van acht- tot twaalfjarigen. Eindelijk vond ik een groep die bij me paste; de kinderen hadden geen grote problemen met communiceren in het Engels. Ook met de leerkrachten kon ik prima communiceren.
Daar was ik eerder een assistent dan degene die de lessen gaf. In het begin dacht ik: 'Ik ben hier eigenlijk niet echt nodig', dus gedurende de eerste drie weken probeerde ik meer betekenisvolle tijd door te brengen met de vrienden met wie ik samenwoonde, in plaats van me op het vrijwilligerswerk te richten. Toen...Ik had het gevoel dat er iets zou ontbreken als ik zo doorging. En bovenal wilde ik de kinderen echt helpen, dus gaf ik actief mijn mening aan de groepsleerkracht en nam ik uiteindelijk bijna zelf de leiding. Daardoor begon ik er oprecht van te genieten en kon ik me er helemaal in verdiepen.
De vrijwilligerslocatie ligt op twintig minuten lopen van de accommodatie. Andere vrienden namen tuktuks en reisden dagelijks heen en weer, wat ongeveer 4 tot 6 dollar per dag aan vervoer kostte. Door met anderen te delen kun je meer besparen.Ik liep elke dag van en naar mijn werk. De lunchpauze duurt drie uur; hoewel je op de vrijwilligerslocatie kunt lunchen, ging ik altijd terug naar de accommodatie om te eten en uit te rusten.
Als je op de vrijwilligerslocatie luncht, ben je er uiteindelijk negen uur. Daar staat tegenover dat je tijd kunt doorbrengen met de lokale leerkrachten en vrijwilligers die bij de organisatie wonen. Tijdens de lunch geef je de kinderen te eten, poets je hun tanden en breng je ze naar bed. Ik hielp in totaal drie keer tijdens de lunch; het was een fijne ervaring, maar niet iets wat ik elke dag zou kunnen doen.
De toiletten op de vrijwilligerslocatie waren zo slecht dat ik een keer eerder ben vertrokken om die reden. Je kunt het beste je eigen toiletpapier meenemen. Soms liep ik ongeveer vijf minuten naar een café in de buurt om daar naar het toilet te gaan. Deze organisatie helpt zowel kinderen uit zeer arme gezinnen als kinderen uit gewone gezinnen. Letterlijk ongeveer de helft bestond uit kinderen die van straat waren gehaald en de andere helft uit gewone kinderen. Met andere woorden: de ene helft betaalt en de andere helft komt gratis.
De meesten zijn sociaal en vinden buitenlanders erg leuk. Ze lijken graag van buitenlanders te willen leren.
Bij de vrijwilligersorganisatie wordt naast Engels geen ander speciaal vak gegeven. Na de ochtendlessen gaan de kinderen naar lokale scholen, en kinderen die 's ochtends naar lokale scholen zijn geweest, komen 's middags. Zelfs binnen dezelfde klas is er een groot leeftijdsverschil en lopen de onderwijsniveaus sterk uiteen. De meeste leerkrachten zijn verbonden aan de vrijwilligersorganisatie en hebben nooit een goede opleiding gevolgd. In plaats van iets nieuws te leren, blijven ze steeds hetzelfde onderwijzen.
Tijdens de pauze spelen de kinderen vooral spelletjes. Eerst zat ik alleen op mijn smartphone en deed ik niets, maar geleidelijk begon ik met hen mee te spelen. Ik leerde ze het spelletje '369' en ze vonden het geweldig. Dat was een bevredigend moment.
Het was een beetje moeilijk om de kinderen de juiste Engelse uitspraak aan te leren. Ik leerde het ze tien keer en de volgende dag waren ze het alweer vergeten... Maar toen ik eenvoudige Italiaanse en Franse woorden leerde van de Europese jongeren, vond ik hun uitspraak ontzettend moeilijk en kreeg ik het, hoe vaak ik het ook probeerde, niet goed voor elkaar. Daar moest ik om lachen. Toen ik het van de andere kant bekeek, besefte ik hoe moeilijk het voor de kinderen moest zijn. Vanaf dat moment begon ik hen beter te begrijpen.
# Een cultuur die ik nog nooit had meegemaakt — samenwonen met vrijwilligers uit verschillende landen en dagelijks culturele schokken ervaren
Ik vond het fijn om tijdens mijn vrijwilligerswerk in Cambodja een cultuur mee te maken die ik nog niet kende.Ik had altijd al Cambodja willen bezoeken, maar kende behalve Angkor Wat niets van het land. Nadat ik er twee maanden had gewoond, was ik blij te ontdekken dat Cambodja naast Angkor Wat ook een heel divers en fascinerend land is. Politiek, economie, onderwijs, milieu — alles was zo nieuw en verbazingwekkend... Het was geweldig.
EnSamenwonen met vrijwilligers uit verschillende landen zorgde ervoor dat ik... bijna dagelijks een cultuurschok kreeg. Het is te lang en te schokkend om onder woorden te brengen. Maar ik vond het fijn, het was altijd leuk en ik leerde anderen beter begrijpen.
Tijdens mijn vrijwilligersperiode sloten veel mensen zich bij ons aan. Wat ik me het best herinner, zijn de reizen naar andere regio's met vrienden. Elke keer als een vriend of vriendin weer vertrok voor de volgende reis, deed dat pijn... We zeiden 'tot de volgende keer', en dat was geen loze belofte — ik ga ze zeker weer zien!
Mijn eerste kamergenote, de 39-jarige Elizabeth, en de 52-jarige Chris, een ongetrouwde vrouw die dol is op fietsen (ik noem hun leeftijden om te laten zien dat leeftijd er op zo'n reis niet toe doet),
Emilia uit Letland, die tijdens een uitwisselingsprogramma in Spanje verliefd werd en uiteindelijk trouwde, en de jonge Mexicaan Pasto! (Hij gaf zijn carrière als advocaat in Mexico-Stad op om bij een ngo in Cambodja te gaan werken. Inmiddels hebben ze allebei een baan in een hotel in Cambodja en bouwen ze daar hun leven op.)
Shiori, een Japanse vriendin die aan de Yonsei-universiteit studeert! Laura, die als apotheker in Ierland werkte, maar alles opgaf om vóór haar dertigste meer dan een jaar de wereld te verkennen; Filippo, die economie studeert in Italië; en Amy uit Nederland, die bij een lokale organisatie woonde en daar ongeveer vijf maanden lang vol enthousiasme onbetaald werkte, van zeven uur 's ochtends tot zeven uur 's avonds, zelfs in het weekend,
Vrienden uit Denemarken die ik kort in een pub ontmoette — ik weet hun namen niet meer, maar ze namen een tussenjaar!Toen ik vroeg: 'Wat doe je in je eigen land? Ben je student?' en als antwoord hoorde: 'Ik neem een tussenjaar', was ik echt verbaasd!Ook in Denemarken zijn er voor- en nadelen aan een tussenjaar. Sommigen vinden het tijdverspilling. Toen ik dat zag, voelde ik dat mensen overal op dezelfde manier leven~ Je hoeft niet naar het buitenland om iets te doen; soms nemen mensen gewoon vrij en doen ze helemaal niets. Persoonlijk vond ik dat heel fascinerend.
Mijn charmante tweede kamergenote Clara uit Frankrijk; Liza, een Chinese vriendin die ik tijdens mijn reis in Siem Reap ontmoette; Alex uit Italië! (Ik ontmoette Alex in Siem Reap en zag hem weer toen hij Phnom Penh bezocht.) En hoewel we niet met woorden konden communiceren, was er Melissa, een lieve medewerkster van het pension die altijd glimlachte en zich perfect met lichaamstaal verstaanbaar maakte — iedereen was me dierbaar en zal ik me blijven herinneren.
VooralVrienden uit Frankrijk die in een ander pension verbleven, kwamen langs en kookten ongeveer drie uur lang. Ik was erg geïnteresseerd in de Franse keuken, dus ik keek toe, deed mee en had veel plezier; dat is me bijgebleven. Op een dag dat de school gesloten was, reden we bovendien op de scooter van de leerkracht door de buurt, op zoek naar gratis speelplekken. We voetbalden en volleybalden met de kinderen en stopten onderweg bij het huis van de leerkracht om de familie te ontmoeten. We kregen er zelfs cola.Dankzij deze ervaringen kreeg ik echt een kijkje in het leven van de lokale bevolking. Het was een van de leukste ervaringen.Dat was het.
Als ik mezelf van vóór en na het tussenjaar vergelijk aan de hand van deze ervaringen, denk ik dat ik sterker en positiever ben geworden en dat mijn eigen overtuigingen duidelijker zijn geworden.
# Op de laatste dag barstte ik echt in tranen uit. Het was een gevoel dat ik nog nooit eerder had ervaren.
Despite the poor conditions, the children really participated in class enthusiastically and were eager to present but couldn''t.If I had the means, I''d pour in a ton of money, bring them to Korea, feed them better, clothe them, and educate them. These kids are so passionate but can''t progress because their environment doesn''t support them... It''s so sad. They were truly pure and it was amazing that they didn''t get angry or fight among themselves.
Those kids scraped together their pocket money to throw me a surprise party — it was incredibly touching... I only remember what I couldn''t do for them, so I feel even more sorry... I want to get a new job, save up, and send donated goods as soon as possible!!
I''m so sorry I couldn''t be a great teacher, and I''m really grateful they were the best students! On the last day they ran to me and hugged me as soon as they saw me, and I burst into tears. It was a feeling I''d never experienced... We made a vague promise to meet again in a year, and I really want to see them again!
"Het spijt me zo dat ik geen betere docent kon zijn, en ik ben jullie ontzettend dankbaar dat jullie de beste leerlingen waren! Op de laatste dag renden de kinderen naar me toe en knuffelden ze me zodra ze me zagen, en toen barstte ik in tranen uit. Dat was een gevoel dat ik nog nooit eerder had ervaren.. We spraken vaag af elkaar over een jaar weer te zien, en ik wil ze echt graag weer zien!"
[Extracurricular/Overseas Volunteer] Volunteering as a childcare teacher in Cambodia! Park Seong-hwa, deelnemer aan een tussenjaar (27, tussenjaar na ontslag) / tussenjaar van 8 weken
|
# Doelen voor mijn tussenjaar: een volgend carrièrepad vinden, uitrusten en mezelf belonen voor de ontberingen van het werkende leven
Na mijn ontslag kon ik niet beslissen welke richting ik op wilde met mijn carrière, dus liet ik me adviseren en nam ik deel aan een project dat de adviseur had aanbevolen.Mijn doelen voor het tussenjaar zijn een volgend carrièrepad vinden, uitrusten en mezelf compenseren voor het harde werk dat ik op mijn werk heb verricht.
Mijn tussenjaar in 2018, dat een van de kostbaarste periodes van mijn leven zou worden, begon met twee maanden vrijwilligerswerk in Cambodja. Toen ik voor het eerst op het vliegveld aankwam en een tuktuk nam, voelde ik me heel goed. Terwijl we in de open tuktuk met de warme wind in ons gezicht naar onze accommodatie reden, was ik opgewonden en nerveus over hoe die twee maanden zouden verlopen.
Maar de eerste week na het begin van mijn tussenjaar was niet bepaald prettig. De eerste kamer die ik toegewezen kreeg, was ontzettend krap en donker, en er kwamen elke dag twee kakkerlakken tevoorschijn... Zo'n kamer was het. Ik vroeg de beheerder van de accommodatie om een andere kamer en kon verhuizen naar een schone en comfortabele kamer.
Een ander probleem had te maken met taal en cultuur: ik was de enige Aziaat, terwijl de anderen allemaal uit Europese landen kwamen. Daardoor waren er maar weinig onderwerpen waarover we konden praten, en die jongeren konden het zo goed met elkaar vinden dat ik me soms buitengesloten voelde. Ik was lichamelijk ziek en had niemand bij wie ik me emotioneel kon aansluiten, dus dat voelde best hartverscheurend... Mijn vrienden in Korea konden niet begrijpen wat ik zei of voelde en hadden ook geen vergelijkbare ervaringen.
Dus huilde ik en voelde ik dat de last te zwaar was om alleen te dragen. Ik vertelde de coördinator van het tussenjaar uitgebreid over de emotionele problemen die ik ervoer; die gaf me via e-mail hartverwarmend advies.Op basis van dat advies ging ik de volgende keer dat zoiets gebeurde de situatie niet uit de weg, maar ging ik haar onder ogen zien. Ik stapte vaker op anderen af, stelde vragen, glimlachte breed en vertelde als eerste openhartig mijn eigen verhaal.Als ik toen alleen had geworsteld en de situatie had vermeden, was het een hoofdstuk in mijn gênante verleden geworden..
Vanaf dat moment kon ik, wanneer er nieuwe vrijwilligers aankwamen, hun goede plekken laten zien en over mijn vrijwilligerswerk vertellen, omdat ik langer in Phnom Penh was geweest dan zij. Zo konden ze zich op hun gemak voelen en zich niet geïntimideerd voelen. Toen ik hen observeerde, besefte ik iets...Wanneer mensen net aankomen en er geen gemeenschappelijk onderwerp is, is het logisch dat de meesten een vergelijkbare periode doormaken waarin ze zich, net als ik, enigszins buitengesloten voelen. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik besefte dat ik niet de enige was. Omdat ik dat niet zomaar kon aanzien, stapte ik vaker op hen af en zorgde ik voor ze.
# Vrijwilligerswerk waarbij ik actief mijn mening gaf en de leiding nam, omdat ik de kinderen wilde helpen
Toen ik aan vrijwilligerswerk in de kinderopvang dacht, verwachtte ik dat ik de kinderen eten zou geven en in bad zou doen (zoals in een kinderdagverblijf),maar mijn belangrijkste taak was Engelse les geven. Uiteindelijk was ik juist meer tevreden omdat ik Engels gaf.Op de eerste dag bij de vrijwilligersorganisatie werd ik ingedeeld bij de groep van vier- en vijfjarigen, maar dat was moeilijk omdat noch de kinderen, noch de leerkrachten Engels konden spreken. De omstandigheden waren slecht en er was geen structuur; van schrijfmateriaal tot lesmateriaal was er vrijwel niets. Ik vroeg me af wat ik hier deed... Het voelde alsof ik mijn tijd en energie verspilde en geen positieve invloed op de kinderen had.
Daarom vroeg ik of ik van groep kon wisselen en werd ik overgeplaatst naar de jongere groep van driejarigen, maar ik kon me niet voorstellen dat ik dat twee maanden zou doen en de eerste twee dagen waren echt zwaar. Ik verzamelde de moed om opnieuw om een andere groep te vragen en ging naar de groep van acht- tot twaalfjarigen. Eindelijk vond ik een groep die bij me paste; de kinderen hadden geen grote problemen met communiceren in het Engels. Ook met de leerkrachten kon ik prima communiceren.
Daar was ik eerder een assistent dan degene die de lessen gaf. In het begin dacht ik: 'Ik ben hier eigenlijk niet echt nodig', dus gedurende de eerste drie weken probeerde ik meer betekenisvolle tijd door te brengen met de vrienden met wie ik samenwoonde, in plaats van me op het vrijwilligerswerk te richten. Toen...Ik had het gevoel dat er iets zou ontbreken als ik zo doorging. En bovenal wilde ik de kinderen echt helpen, dus gaf ik actief mijn mening aan de groepsleerkracht en nam ik uiteindelijk bijna zelf de leiding. Daardoor begon ik er oprecht van te genieten en kon ik me er helemaal in verdiepen.
De vrijwilligerslocatie ligt op twintig minuten lopen van de accommodatie. Andere vrienden namen tuktuks en reisden dagelijks heen en weer, wat ongeveer 4 tot 6 dollar per dag aan vervoer kostte. Door met anderen te delen kun je meer besparen.Ik liep elke dag van en naar mijn werk. De lunchpauze duurt drie uur; hoewel je op de vrijwilligerslocatie kunt lunchen, ging ik altijd terug naar de accommodatie om te eten en uit te rusten.
Als je op de vrijwilligerslocatie luncht, ben je er uiteindelijk negen uur. Daar staat tegenover dat je tijd kunt doorbrengen met de lokale leerkrachten en vrijwilligers die bij de organisatie wonen. Tijdens de lunch geef je de kinderen te eten, poets je hun tanden en breng je ze naar bed. Ik hielp in totaal drie keer tijdens de lunch; het was een fijne ervaring, maar niet iets wat ik elke dag zou kunnen doen.
De toiletten op de vrijwilligerslocatie waren zo slecht dat ik een keer eerder ben vertrokken om die reden. Je kunt het beste je eigen toiletpapier meenemen. Soms liep ik ongeveer vijf minuten naar een café in de buurt om daar naar het toilet te gaan. Deze organisatie helpt zowel kinderen uit zeer arme gezinnen als kinderen uit gewone gezinnen. Letterlijk ongeveer de helft bestond uit kinderen die van straat waren gehaald en de andere helft uit gewone kinderen. Met andere woorden: de ene helft betaalt en de andere helft komt gratis.
De meesten zijn sociaal en vinden buitenlanders erg leuk. Ze lijken graag van buitenlanders te willen leren.
Bij de vrijwilligersorganisatie wordt naast Engels geen ander speciaal vak gegeven. Na de ochtendlessen gaan de kinderen naar lokale scholen, en kinderen die 's ochtends naar lokale scholen zijn geweest, komen 's middags. Zelfs binnen dezelfde klas is er een groot leeftijdsverschil en lopen de onderwijsniveaus sterk uiteen. De meeste leerkrachten zijn verbonden aan de vrijwilligersorganisatie en hebben nooit een goede opleiding gevolgd. In plaats van iets nieuws te leren, blijven ze steeds hetzelfde onderwijzen.
Tijdens de pauze spelen de kinderen vooral spelletjes. Eerst zat ik alleen op mijn smartphone en deed ik niets, maar geleidelijk begon ik met hen mee te spelen. Ik leerde ze het spelletje '369' en ze vonden het geweldig. Dat was een bevredigend moment.
Het was een beetje moeilijk om de kinderen de juiste Engelse uitspraak aan te leren. Ik leerde het ze tien keer en de volgende dag waren ze het alweer vergeten... Maar toen ik eenvoudige Italiaanse en Franse woorden leerde van de Europese jongeren, vond ik hun uitspraak ontzettend moeilijk en kreeg ik het, hoe vaak ik het ook probeerde, niet goed voor elkaar. Daar moest ik om lachen. Toen ik het van de andere kant bekeek, besefte ik hoe moeilijk het voor de kinderen moest zijn. Vanaf dat moment begon ik hen beter te begrijpen.
# Een cultuur die ik nog nooit had meegemaakt — samenwonen met vrijwilligers uit verschillende landen en dagelijks culturele schokken ervaren
Ik vond het fijn om tijdens mijn vrijwilligerswerk in Cambodja een cultuur mee te maken die ik nog niet kende.Ik had altijd al Cambodja willen bezoeken, maar kende behalve Angkor Wat niets van het land. Nadat ik er twee maanden had gewoond, was ik blij te ontdekken dat Cambodja naast Angkor Wat ook een heel divers en fascinerend land is. Politiek, economie, onderwijs, milieu — alles was zo nieuw en verbazingwekkend... Het was geweldig.
EnSamenwonen met vrijwilligers uit verschillende landen zorgde ervoor dat ik... bijna dagelijks een cultuurschok kreeg. Het is te lang en te schokkend om onder woorden te brengen. Maar ik vond het fijn, het was altijd leuk en ik leerde anderen beter begrijpen.
Tijdens mijn vrijwilligersperiode sloten veel mensen zich bij ons aan. Wat ik me het best herinner, zijn de reizen naar andere regio's met vrienden. Elke keer als een vriend of vriendin weer vertrok voor de volgende reis, deed dat pijn... We zeiden 'tot de volgende keer', en dat was geen loze belofte — ik ga ze zeker weer zien!
Mijn eerste kamergenote, de 39-jarige Elizabeth, en de 52-jarige Chris, een ongetrouwde vrouw die dol is op fietsen (ik noem hun leeftijden om te laten zien dat leeftijd er op zo'n reis niet toe doet),
Emilia uit Letland, die tijdens een uitwisselingsprogramma in Spanje verliefd werd en uiteindelijk trouwde, en de jonge Mexicaan Pasto! (Hij gaf zijn carrière als advocaat in Mexico-Stad op om bij een ngo in Cambodja te gaan werken. Inmiddels hebben ze allebei een baan in een hotel in Cambodja en bouwen ze daar hun leven op.)
Shiori, een Japanse vriendin die aan de Yonsei-universiteit studeert! Laura, die als apotheker in Ierland werkte, maar alles opgaf om vóór haar dertigste meer dan een jaar de wereld te verkennen; Filippo, die economie studeert in Italië; en Amy uit Nederland, die bij een lokale organisatie woonde en daar ongeveer vijf maanden lang vol enthousiasme onbetaald werkte, van zeven uur 's ochtends tot zeven uur 's avonds, zelfs in het weekend,
Vrienden uit Denemarken die ik kort in een pub ontmoette — ik weet hun namen niet meer, maar ze namen een tussenjaar!Toen ik vroeg: 'Wat doe je in je eigen land? Ben je student?' en als antwoord hoorde: 'Ik neem een tussenjaar', was ik echt verbaasd!Ook in Denemarken zijn er voor- en nadelen aan een tussenjaar. Sommigen vinden het tijdverspilling. Toen ik dat zag, voelde ik dat mensen overal op dezelfde manier leven~ Je hoeft niet naar het buitenland om iets te doen; soms nemen mensen gewoon vrij en doen ze helemaal niets. Persoonlijk vond ik dat heel fascinerend.
Mijn charmante tweede kamergenote Clara uit Frankrijk; Liza, een Chinese vriendin die ik tijdens mijn reis in Siem Reap ontmoette; Alex uit Italië! (Ik ontmoette Alex in Siem Reap en zag hem weer toen hij Phnom Penh bezocht.) En hoewel we niet met woorden konden communiceren, was er Melissa, een lieve medewerkster van het pension die altijd glimlachte en zich perfect met lichaamstaal verstaanbaar maakte — iedereen was me dierbaar en zal ik me blijven herinneren.
VooralVrienden uit Frankrijk die in een ander pension verbleven, kwamen langs en kookten ongeveer drie uur lang. Ik was erg geïnteresseerd in de Franse keuken, dus ik keek toe, deed mee en had veel plezier; dat is me bijgebleven. Op een dag dat de school gesloten was, reden we bovendien op de scooter van de leerkracht door de buurt, op zoek naar gratis speelplekken. We voetbalden en volleybalden met de kinderen en stopten onderweg bij het huis van de leerkracht om de familie te ontmoeten. We kregen er zelfs cola.Dankzij deze ervaringen kreeg ik echt een kijkje in het leven van de lokale bevolking. Het was een van de leukste ervaringen.Dat was het.
Als ik mezelf van vóór en na het tussenjaar vergelijk aan de hand van deze ervaringen, denk ik dat ik sterker en positiever ben geworden en dat mijn eigen overtuigingen duidelijker zijn geworden.
# Op de laatste dag barstte ik echt in tranen uit. Het was een gevoel dat ik nog nooit eerder had ervaren.
Despite the poor conditions, the children really participated in class enthusiastically and were eager to present but couldn''t.If I had the means, I''d pour in a ton of money, bring them to Korea, feed them better, clothe them, and educate them. These kids are so passionate but can''t progress because their environment doesn''t support them... It''s so sad. They were truly pure and it was amazing that they didn''t get angry or fight among themselves.
Those kids scraped together their pocket money to throw me a surprise party — it was incredibly touching... I only remember what I couldn''t do for them, so I feel even more sorry... I want to get a new job, save up, and send donated goods as soon as possible!!
I''m so sorry I couldn''t be a great teacher, and I''m really grateful they were the best students! On the last day they ran to me and hugged me as soon as they saw me, and I burst into tears. It was a feeling I''d never experienced... We made a vague promise to meet again in a year, and I really want to see them again!
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
