Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik werd meer ontspannen en begon anderen aan te moedigen #Gemeenschapsgevoel; redenen voor de groei van de organisatie #Geluk ondanks het hebben van weinig
- Griekenland, reddingsactie voor gewonde zeeschildpadden in de Middellandse Zee — verslag van een tussenjaar Kim Junhyung, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 4 weken
|
# Ik moest afstand nemen van dit leven om tijd te hebben om na te denken, en tijdens die onzekere periode kwam ik meer te weten over een tussenjaar.
Het afgelopen jaar had ik me alleen op werk en studie gericht. Ik had doelen, maar was er niet zeker van.Ik moest afstand nemen van dit leven om tijd te hebben om na te denken, en tijdens die onzekere periode kwam ik meer te weten over een tussenjaar.
Ik studeerde dierwetenschappen en deed er een beetje werk in. Toch begon ik te voelen dat werk met dieren niet strookte met mijn liefde voor dieren, dus besloot ik resoluut een andere carrière te kiezen. Ik houd nog steeds van dieren en kon die blijvende gehechtheid niet van me afschudden. Daarom wilde ik tijdens mijn tussenjaar opnieuw ervaring opdoen met werk rond dieren. Ik had gewoon een sterk verlangen om dat werk weer te proberen.
# Ik denk dat juist dit gevoel van tegenstrijdigheid het romantischer maakte.
Toen ik voor het eerst bij het opvangcentrum aankwam, voelde ik me meteen prettig in de omgeving. Vlak voor het centrum lag de zee, op ongeveer tien meter afstand, en aan de andere kant was een jachthaven in privébezit.
Misschien voelde het een beetje als het leger omdat ik tijdens mijn diensttijd op een kustpost had gediend, maar de voorzieningen waren niet geweldig. Het kantoor, de winkel en de verblijfsruimten voor vrijwilligers waren gemaakt door een trein om te bouwen.Op het eerste gezicht zag het er romantisch uit, maar in werkelijkheid was dat niet zo. Toch denk ik dat het juist door die tegenstrijdigheid nóg romantischer leek.
# Een beetje daadkrachtig en onbewogen optreden is eigenlijk het beste voor de schildpadden.
Sommige aspecten van het werk konden gevaarlijk worden genoemd.
Ten eerste wogen de schildpadden gemiddeld 40 kg, en de zwaarste wogen meer dan 60 kg. Je kunt ze natuurlijk niet alleen tillen, en zelfs met z'n tweeën kan het gevaarlijk zijn als een schildpad spartelt of bijt. Dit kon vooral zwaar zijn voor vrouwelijke vrijwilligers die fysiek minder sterk waren.
Sommige schildpadden bijten bovendien veel, en soms zijn hun klauwen of zelfs hun gebroken schild scherp. Na de tweede week, toen ik aan het werk gewend raakte, kreeg ik steeds meer kleine wondjes. Als je diep in je vlees wordt gesneden, kun je een tijdje zelfs bang zijn om een schildpad op te tillen. Een tijdlang vermeed ik het werk door die wonden zelfs onbewust.
Verder waren erbasistaken zoals schildpadden wassen, hun bassins schoonmaken, wonden behandelen, sondevoeding geven (een slangetje voorbij de slokdarm inbrengen om voedsel toe te dienen), injecties geven en infusen aanleggen.Dat waren enkele van de taken. De schildpadden douchen en de bassins schoonmaken zijn de meest basale taken en iedereen kan ze gemakkelijk uitvoeren. De overige taken houden in dat je de schildpadden rechtstreeks behandelt; sondevoeding geven is daarbij misschien wel het moeilijkst.
Een lange slang in de bek van de schildpad en diep in de slokdarm inbrengen, is beslist niet gemakkelijk. Als de schildpad overstuur raakt en met zijn zware lichaam spartelt, kan de slang er weer uitkomen en kun je de moed verliezen en proberen hem eruit te trekken. Maar als je hem er tijdens dit proces uithaalt, moet de schildpad die pijn opnieuw doorstaan.Dus zelfs als het moeilijk en aangrijpend is, is een enigszins vastberaden en koelbloedige aanpak eigenlijk in het belang van de schildpad.
Injecties vond ik eigenlijk iets moeilijker dan sondevoeding. Gelukkig voerde ik ze goed uit, zonder fouten, maar de eerste paar keer kon ik niet voorkomen dat ik telkens terugdeinsde wanneer ik een injectie gaf.
# De persoon die me het meest is bijgebleven
Rond het begin van de derde week kwam er een nieuwe Italiaanse vrijwilliger aan. Hij was erg levendig en had uitstekende sociale vaardigheden, waardoor hij al snel vrienden maakte.
Op het eerste gezicht leek hij onschuldig en gedroeg hij zich soms een beetje kinderlijk, maar in werkelijkheid was hij erg volwassen en diepzinnig. Deze Italiaan is me het meest bijgebleven, meer dan veel Griekse vrijwilligers. We beloofden elkaar ooit weer te ontmoeten en wisselen nog steeds nieuws uit via sociale media.
# Het was paradoxaal dat wat ik dacht volledig te kunnen leren, uiteindelijk toch niet zo bleek te zijn.
Na de derde week kwamen veel vrijwilligers van de organisatie bij het centrum bijeen voor een barbecue. Er waren mensen die ik helemaal niet kende en, samen met vrijwilligers die af en toe langskwamen, deden er ongeveer tien mensen mee. De meeste vrijwilligers waren ervaren krachten en verschilden van mensen zoals ik, die een maand vrijwilligerswerk doen en dan weer vertrekken. Die mensenkoesterden de organisatie oprecht en wilden zelfs nog één ding extra bijdragen.
Toen ik daar naar hun verhalen luisterde, begreep ik waarom deze organisatie zonder steun van de overheid zo goed had kunnen groeien. Het was een gemeenschap van mensen die zich hadden verenigd om zeeschildpadden te beschermen op de verspreide Griekse eilanden, en die verder reikte dan één enkele vrijwilligersgroep.
Je zou het imago van een land kunnen afwaarderen omdat de Griekse economie zwak is. Dat dacht ik ook, totdat ik een paar dagen in Griekenland had doorgebracht. Maar in plaats daarvan...Mensen waren eerder ontspannen dan lui, en wisten elkaar aan te moedigen en rekening met elkaar te houden.
Natuurlijk leefde niet iedereen comfortabel of met een volle maag. Maar anders dan de Koreaanse overtuiging dat je volle zakken moet hebben om gelukkig te zijn, waren ze dankbaar voor wat ze hadden en wat ze konden doen, ook als ze niet veel hadden, en vonden ze dat vanzelfsprekend.
Terwijl ik daar zat en uitgebreid met hen praatte, voelde ik voor het eerst dat ik nog wat langer in Griekenland wilde blijven.Ik vroeg me af hoe de mensen het deden in afgelegen, dunbevolkte gebieden buiten Athene. Zij moeten het moeilijker hebben dan de lokale bewoners hier, dus ik was benieuwd of zij ook zo ontspannen in het leven stonden.
Alleen op basis van Athene is het moeilijk Griekenland als een IMF-land te zien. Ik dacht dat een maand genoeg zou zijn om Griekenland te leren kennen, maar het lijkt erop dat ik maar ongeveer 50% heb begrepen, wat teleurstellend is. De gedachte dat ik genoeg zou kunnen leren, bleek tegenstrijdig.
Griekenland heeft de meeste eilanden van Europa, dus je kunt het hele land niet beoordelen op basis van het leven in Athene. Als ik later de kans krijg om me voor dit project of een ander project in Griekenland aan te melden, ben ik van plan me grondiger voor te bereiden en meer te bestuderen. De volgende keer neem ik zeker minstens één eiland op in de reisroute.......
# Uiteindelijk ben ik dit tussenjaar juist geëindigd met een zorg die ik mezelf heb bezorgd.
De manager van deze organisatie combineert momenteel haar werk in de dierentuin met haar werk in dit centrum. Ze is iemand die bereid is zichzelf op te offeren voor haar werk. Als er bijvoorbeeld een probleem is in het centrum, maakt ze altijd tijd om langs te komen en het op te lossen.Ze zei dat ze dit kan doen omdat ze dit werk en dieren echt liefheeft.
Ik heb ook doelen, maar ik denk niet dat ik ze wil bereiken ten koste van mezelf. Misschien is dat de reden dat ik langzaam vooruitkom. Of misschien heb ik alleen een lege huls gecreëerd die ik een ‘doel’ noem, terwijl er iets heel anders in zit — of helemaal niets. Uiteindelijk ben ik dit tussenjaar juist geëindigd met een zorg die ik mezelf heb bezorgd.
Lees verder over Kim Jun-hyeongs verhaal over Griekenland < Klik hier
- Griekenland, reddingsactie voor gewonde zeeschildpadden in de Middellandse Zee — verslag van een tussenjaar Kim Junhyung, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 4 weken
|
# Ik moest afstand nemen van dit leven om tijd te hebben om na te denken, en tijdens die onzekere periode kwam ik meer te weten over een tussenjaar.
Het afgelopen jaar had ik me alleen op werk en studie gericht. Ik had doelen, maar was er niet zeker van.Ik moest afstand nemen van dit leven om tijd te hebben om na te denken, en tijdens die onzekere periode kwam ik meer te weten over een tussenjaar.
Ik studeerde dierwetenschappen en deed er een beetje werk in. Toch begon ik te voelen dat werk met dieren niet strookte met mijn liefde voor dieren, dus besloot ik resoluut een andere carrière te kiezen. Ik houd nog steeds van dieren en kon die blijvende gehechtheid niet van me afschudden. Daarom wilde ik tijdens mijn tussenjaar opnieuw ervaring opdoen met werk rond dieren. Ik had gewoon een sterk verlangen om dat werk weer te proberen.
# Ik denk dat juist dit gevoel van tegenstrijdigheid het romantischer maakte.
Toen ik voor het eerst bij het opvangcentrum aankwam, voelde ik me meteen prettig in de omgeving. Vlak voor het centrum lag de zee, op ongeveer tien meter afstand, en aan de andere kant was een jachthaven in privébezit.
Misschien voelde het een beetje als het leger omdat ik tijdens mijn diensttijd op een kustpost had gediend, maar de voorzieningen waren niet geweldig. Het kantoor, de winkel en de verblijfsruimten voor vrijwilligers waren gemaakt door een trein om te bouwen.Op het eerste gezicht zag het er romantisch uit, maar in werkelijkheid was dat niet zo. Toch denk ik dat het juist door die tegenstrijdigheid nóg romantischer leek.
# Een beetje daadkrachtig en onbewogen optreden is eigenlijk het beste voor de schildpadden.
Sommige aspecten van het werk konden gevaarlijk worden genoemd.
Ten eerste wogen de schildpadden gemiddeld 40 kg, en de zwaarste wogen meer dan 60 kg. Je kunt ze natuurlijk niet alleen tillen, en zelfs met z'n tweeën kan het gevaarlijk zijn als een schildpad spartelt of bijt. Dit kon vooral zwaar zijn voor vrouwelijke vrijwilligers die fysiek minder sterk waren.
Sommige schildpadden bijten bovendien veel, en soms zijn hun klauwen of zelfs hun gebroken schild scherp. Na de tweede week, toen ik aan het werk gewend raakte, kreeg ik steeds meer kleine wondjes. Als je diep in je vlees wordt gesneden, kun je een tijdje zelfs bang zijn om een schildpad op te tillen. Een tijdlang vermeed ik het werk door die wonden zelfs onbewust.
Verder waren erbasistaken zoals schildpadden wassen, hun bassins schoonmaken, wonden behandelen, sondevoeding geven (een slangetje voorbij de slokdarm inbrengen om voedsel toe te dienen), injecties geven en infusen aanleggen.Dat waren enkele van de taken. De schildpadden douchen en de bassins schoonmaken zijn de meest basale taken en iedereen kan ze gemakkelijk uitvoeren. De overige taken houden in dat je de schildpadden rechtstreeks behandelt; sondevoeding geven is daarbij misschien wel het moeilijkst.
Een lange slang in de bek van de schildpad en diep in de slokdarm inbrengen, is beslist niet gemakkelijk. Als de schildpad overstuur raakt en met zijn zware lichaam spartelt, kan de slang er weer uitkomen en kun je de moed verliezen en proberen hem eruit te trekken. Maar als je hem er tijdens dit proces uithaalt, moet de schildpad die pijn opnieuw doorstaan.Dus zelfs als het moeilijk en aangrijpend is, is een enigszins vastberaden en koelbloedige aanpak eigenlijk in het belang van de schildpad.
Injecties vond ik eigenlijk iets moeilijker dan sondevoeding. Gelukkig voerde ik ze goed uit, zonder fouten, maar de eerste paar keer kon ik niet voorkomen dat ik telkens terugdeinsde wanneer ik een injectie gaf.
# De persoon die me het meest is bijgebleven
Rond het begin van de derde week kwam er een nieuwe Italiaanse vrijwilliger aan. Hij was erg levendig en had uitstekende sociale vaardigheden, waardoor hij al snel vrienden maakte.
Op het eerste gezicht leek hij onschuldig en gedroeg hij zich soms een beetje kinderlijk, maar in werkelijkheid was hij erg volwassen en diepzinnig. Deze Italiaan is me het meest bijgebleven, meer dan veel Griekse vrijwilligers. We beloofden elkaar ooit weer te ontmoeten en wisselen nog steeds nieuws uit via sociale media.
# Het was paradoxaal dat wat ik dacht volledig te kunnen leren, uiteindelijk toch niet zo bleek te zijn.
Na de derde week kwamen veel vrijwilligers van de organisatie bij het centrum bijeen voor een barbecue. Er waren mensen die ik helemaal niet kende en, samen met vrijwilligers die af en toe langskwamen, deden er ongeveer tien mensen mee. De meeste vrijwilligers waren ervaren krachten en verschilden van mensen zoals ik, die een maand vrijwilligerswerk doen en dan weer vertrekken. Die mensenkoesterden de organisatie oprecht en wilden zelfs nog één ding extra bijdragen.
Toen ik daar naar hun verhalen luisterde, begreep ik waarom deze organisatie zonder steun van de overheid zo goed had kunnen groeien. Het was een gemeenschap van mensen die zich hadden verenigd om zeeschildpadden te beschermen op de verspreide Griekse eilanden, en die verder reikte dan één enkele vrijwilligersgroep.
Je zou het imago van een land kunnen afwaarderen omdat de Griekse economie zwak is. Dat dacht ik ook, totdat ik een paar dagen in Griekenland had doorgebracht. Maar in plaats daarvan...Mensen waren eerder ontspannen dan lui, en wisten elkaar aan te moedigen en rekening met elkaar te houden.
Natuurlijk leefde niet iedereen comfortabel of met een volle maag. Maar anders dan de Koreaanse overtuiging dat je volle zakken moet hebben om gelukkig te zijn, waren ze dankbaar voor wat ze hadden en wat ze konden doen, ook als ze niet veel hadden, en vonden ze dat vanzelfsprekend.
Terwijl ik daar zat en uitgebreid met hen praatte, voelde ik voor het eerst dat ik nog wat langer in Griekenland wilde blijven.Ik vroeg me af hoe de mensen het deden in afgelegen, dunbevolkte gebieden buiten Athene. Zij moeten het moeilijker hebben dan de lokale bewoners hier, dus ik was benieuwd of zij ook zo ontspannen in het leven stonden.
Alleen op basis van Athene is het moeilijk Griekenland als een IMF-land te zien. Ik dacht dat een maand genoeg zou zijn om Griekenland te leren kennen, maar het lijkt erop dat ik maar ongeveer 50% heb begrepen, wat teleurstellend is. De gedachte dat ik genoeg zou kunnen leren, bleek tegenstrijdig.
Griekenland heeft de meeste eilanden van Europa, dus je kunt het hele land niet beoordelen op basis van het leven in Athene. Als ik later de kans krijg om me voor dit project of een ander project in Griekenland aan te melden, ben ik van plan me grondiger voor te bereiden en meer te bestuderen. De volgende keer neem ik zeker minstens één eiland op in de reisroute.......
# Uiteindelijk ben ik dit tussenjaar juist geëindigd met een zorg die ik mezelf heb bezorgd.
De manager van deze organisatie combineert momenteel haar werk in de dierentuin met haar werk in dit centrum. Ze is iemand die bereid is zichzelf op te offeren voor haar werk. Als er bijvoorbeeld een probleem is in het centrum, maakt ze altijd tijd om langs te komen en het op te lossen.Ze zei dat ze dit kan doen omdat ze dit werk en dieren echt liefheeft.
Ik heb ook doelen, maar ik denk niet dat ik ze wil bereiken ten koste van mezelf. Misschien is dat de reden dat ik langzaam vooruitkom. Of misschien heb ik alleen een lege huls gecreëerd die ik een ‘doel’ noem, terwijl er iets heel anders in zit — of helemaal niets. Uiteindelijk ben ik dit tussenjaar juist geëindigd met een zorg die ik mezelf heb bezorgd.
Lees verder over Kim Jun-hyeongs verhaal over Griekenland < Klik hier
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
