"Het deed me beseffen dat relaties tussen mensen altijd gelijkwaardig zijn, en terwijl ik veel meer liefde ontving dan ik had verwacht, probeer ik beetje bij beetje iets meer te lijken op de onbevangenheid van de kinderen, die hun hart geven zonder zich af te vragen: ‘Wat als deze persoon mij niet zo leuk vindt als ik hem of haar?’" [Extracurricular/Overseas Volunteer Work] Recharging Warm Love with Children in Hanoi, Vietnam Park Sejin — iemand met een tussenjaar (21, neemt een tussenjaar vóór de universiteit) / tussenjaar van 4 weken |
# Ik hield niet van kinderen, maar besloot tijdens mijn tussenjaar vrijwilligerswerk met hen te doen
Ik neem nu een tussenjaar voordat ik naar de universiteit ga Ik ben Park Sejin. En dit project was mijn tweede project tijdens mijn tussenjaar. Eerlijk gezegd hield ik niet zo van kinderen. Ik vond het misschien prima om ze even op straat te zien, maar de gedachte voor kinderen te moeten zorgen putte me uit. Toch wilde ik tijdens mijn tussenjaar op de een of andere manier proberen vrijwilligerswerk te doen waarbij ik voor kinderen zorg.
Ik had het gevoel dat ik was opgegroeid met allerlei voordelen en goed onderwijs, dus wilde ik kinderen die minder kansen hadden gekregen op zijn minst een beetje helpen. Een van de projecten die me tijdens het adviesgesprek over mijn tussenjaar werden aangeraden, was dit project in Hanoi.
# Ik was diep geraakt doordat de kinderen onvoorwaardelijk liefde gaven
Wat me echt verraste was dit — misschien een arrogante gedachte, maar voordat ik hierheen kwam, dacht ik dat ik de kinderen iets zou geven. Maar toen ik er eenmaal was, met ze speelde en ze lesgaf, besefte ik dat ik van deze kinderen meer kreeg dan ik gaf. Het klinkt misschien cliché, maar het was echt zo.
Er waren kinderen die zo vrolijk en stralend waren dat ik me afvroeg of ik vroeger ook zo was en mijn eigen kindertijd opnieuw beleefde. En er waren kinderen die, ondanks hun jonge leeftijd, zo zelfstandig waren dat ze dingen probeerden voordat ik ze kon helpen. Sommigen waren meer dan tien jaar jonger dan ik, maar hadden me toch iets te leren. Het deed me beseffen dat alle relaties gelijkwaardig zijn, ongeacht leeftijd of status.
Ik ben gaan denken dat er geen relatie bestaat waarin de ene partij alleen maar geeft of lesgeeft.Persoonlijk denk ik niet dat ik de kinderen ooit vanuit een positie van superioriteit iets heb geleerd. Eigenlijk heb ik zelf veel dingen opnieuw geleerd die ik was vergeten.
In dezelfde trant raakte ik, toen ik alleen naar Ha Longbaai reisde, bevriend met een paar gepensioneerde Amerikaanse oma’s op de cruise. Ik had het gevoel dat ze me, ondanks het grote leeftijdsverschil, als een gelijke behandelden. Dat vond ik heel fijn. Het was zo’n verrassende ervaring.Het was verbazingwekkend, maar tegelijk troostrijk en hartverwarmend om op gelijke voet om te gaan met zowel kinderen die veel jonger waren dan ik als oma’s die ouder leken dan mijn eigen grootouders.
En bovenal was ik diep geraakt doordat de kinderen echt onvoorwaardelijk liefde gaven.Eigenlijk dacht ik dat de kinderen misschien wat afstandelijk tegenover me zouden zijn. Omdat vrijwilligers voortdurend komen en gaan, dacht ik dat ze het misschien zat waren om telkens een band op te bouwen.
Maar vanaf het begin waren er kinderen die zich in mijn armen wierpen, en de kinderen waren altijd aardig en lachten stralend. Kon ik deze kinderen achterlaten? Naarmate ik een hechtere band met hen kreeg, groeide die gedachte en werd het steeds moeilijker.Ze glimlachten zodra onze blikken elkaar kruisten, riepen ‘Juf!’ als ik langsliep en begroetten me, knuffelden me, pakten mijn hand vast en gaven me kusjes.
In het begin reageerden een paar verlegen kinderen niet, hoe vaak ik ook met ze praatte of naar ze glimlachte. Maar toen ze zich langzaam voor me openstelden, glimlachten, naar me toe kwamen en me knuffelden, was dat echt ontroerend. Tegen het einde voelde elke dag zo kostbaar. Zelfs nu mis ik de kinderen enorm als ik naar hun foto’s en video’s kijk.
Ik vond het vooral leuk om verjaardagsfeestjes met de kinderen te vieren. Twee dagen achter elkaar waren er verjaardagen, dus we bleven feestjes vieren; dat herinner ik me het best. Ook herinner ik me dat ik in de accommodatie met andere buitenlandse vrijwilligers films en Koreaanse dramaseries keek en spelletjes speelde.
# Voor het eerst vond ik het fijn dat ik niet iemands eerste keus was
En Voor het eerst voelde ik dat het niet erg was als de hoeveelheid genegenheid die ik gaf niet gelijk was aan wat ik terugkreeg.Ik ben de oudste thuis en, zoals de meeste kinderen met broers of zussen, dacht ik tijdens mijn jeugd soms kinderlijk: ‘Mama en papa vinden die ander leuker’, ongeacht wat mijn ouders bedoelden. Omdat er weinig leeftijdsverschil is tussen mij en mijn jongere broer of zus, had ik vaak dat gevoel, los van wat mijn ouders werkelijk voelden. Zelfs als je ‘weet’ dat het niet zo is, helpt die kennis niet veel zodra je je gekwetst ‘voelt’.
Misschien kwam het daardoor dat ik, in vriendschappen en andere relaties, erg gekwetst raakte wanneer ik niet iemands eerste keus was terwijl ik die persoon wel graag mocht. Maar een paar dagen voordat ik terugging naar Korea, kwamen er twee nieuwe oudere meisjes aan en de kinderen waren vanaf de eerste dag dol op hen. Normaal waren de verlegen kinderen en de meeste andere kinderen meer aan mij gehecht, omdat ze mij al langer kenden. Toch speelden een paar kinderen meer met die oudere meisjes en maakten grapjes met hen. Het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik helemaal niet van streek was, maarvoor het eerst in mijn leven dacht ik bijna: wat een opluchting dat ik niet iemands nummer één ben.
Op dit moment zijn het er maar een paar, maar nadat ik vertrek zullen ze waarschijnlijk nog meer aan die oudere meisjes gehecht raken. Dat klinkt misschien belachelijk kinderachtig, maar vroeger zou ik daar erg van streek door zijn geweest. Deze keer voelde ik me echter opgelucht bij de gedachte: ‘Als het zo zit, zullen deze kinderen niet al te verdrietig zijn wanneer ik wegga en kunnen ze gewoon naar de kleuterschool.’ Het verbaasde me dat zulke gevoelens vanzelf opkwamen. Het was een verandering die ik niet had verwacht.
Natuurlijk heeft deze ervaring van een maand me er niet volledig van bevrijd — ik maak me nog steeds zorgen om anderen en houd rekening met hun gevoelens — maar ik denk dat ik nu wat makkelijker over dingen kan nadenken. Het zit me nog steeds dwars dat ik niet elk kind evenveel liefde kon geven als zij mij gaven. Maar net zoals dingen niet altijd gingen zoals ik wilde, vonden sommige kinderen mij misschien minder leuk dan ik hen. Ik ben gaan denken dat dat niet per se iets is waarover ik me gekwetst of verdrietig hoef te voelen.
Ik vond het ook dwaas van mezelf dat ik de genegenheid die ik gaf afwoog tegen wat ik terugkreeg en daar verdrietig over werd. Toen ik zag dat de kinderen helemaal niet zo rekenden, besefte ik dat het geen zin had. Het enige wat telt, is dat de mensen om wie ik geef gelukkig en vrolijk leven.
# ‘Laat je niet beïnvloeden door het oordeel van anderen; doe wat je zelf wilt’
Ik heb hier ook veel geleerd van de mensen die ik heb ontmoet.Ik ben erg timide. Hoewel ik zo angstig ben, kies ik toch een pad dat behoorlijk anders is dan dat van anderen. Mijn gekozen studierichting, studeren in het buitenland, een tussenjaar nemen — omdat dit geen gebruikelijke keuzes zijn, word ik soms ineens bang wanneer ik naar mijn vrienden kijk.
Had ik niet gewoon een gewoner pad moeten kiezen, zoals deze jongeren? Hoe zou het zijn geweest als ik, wanneer mensen me vroegen waar en wat ik studeerde, de naam van een bekende Koreaanse universiteit kon noemen in plaats van die van een onbekende buitenlandse universiteit? Of als ik een populairdere studierichting had gekozen, of op zijn minst al aan de universiteit was begonnen? Was dat misschien het betere pad geweest?
Maar een gesprek met een Koreaanse oudere zus die ik in Vietnam ontmoette, gaf me meer moed. Ik ben altijd onzeker over de keuzes die ik heb gemaakt, maar zij was iemand die altijd verantwoordelijkheid nam voor haar keuzes en ermee doorging. Dat vond ik heel bewonderenswaardig, en ik was jaloers op haar moed om zich volledig in te zetten voor wat ze wilde doen.Haar woorden, ‘Doe wat je wilt. Laat je niet te veel van de wijs brengen door het oordeel van anderen’, gaven me echt moed.
En iets wat me in Vietnam echt verraste, was dat, hoewel ik in Vietnam was, veel van de mensen die ik ontmoette uit Europa kwamen. Anders dan in Singapore waren er ook veel andere vrijwilligers en veel gelegenheden om tijd met hen door te brengen. Soms verbaasden we elkaar met onze verschillende culturen.
Vooral wanneer dingen die voor mij vertrouwd waren dat voor deze meisjes niet waren, en dingen die ik niet kende voor hen volkomen normaal waren. Een van hen had bijvoorbeeld last van haar maag en at drie maaltijden per dag alleen brood, terwijl ik bij maagklachten geen bloemproducten aanraak. Maar voor iemand uit een land waar brood een basisvoedsel is, kan dat heel normaal zijn — dat vond ik ontzettend fascinerend. Het voelde alsof ik een klap op mijn hoofd kreeg. Het is niets dramatisch, maar ik was verbaasd dat wat ik als ‘gezond verstand’ beschouwde per cultuur kan verschillen!
Dat soort Wanneer onbekende dingen voor elkaar uitmondden in excuses of verwondering, voelde dat als een boeiende culturele uitwisseling, en sommige dingen gaven me moed.Ik heb het over situaties zoals ik eerder noemde. In Korea moest ik, telkens als ik iemand ontmoette die vroeg naar welke universiteit ik ging of wat ik studeerde, van alles uitleggen — van mijn universiteit tot de reden waarom ik een tussenjaar nam — en de meeste mensen vonden dat vreemd. Velen vergaten het zelfs en vroegen het opnieuw.
Maar veel mensen die ik in Vietnam ontmoette, trokken mijn keuzes niet in twijfel. Onder de meisjes uit Denemarken was er iemand die haar tweede tussenjaar nam, en sommigen vertelden me dat tussenjaren in Denemarken heel gewoon zijn. Ik ontmoette iemand die net als ik een tussenjaar nam voordat ze aan de universiteit begon, en anderen die hier net als ik vrijwilligerswerk deden, ongeacht hun studierichting. Ik ontmoette meisjes die net waren afgestudeerd aan de universiteit waar ik naartoe ga, en iemand die erover had nagedacht om naar die universiteit te gaan. Voor hen waren mijn universiteit, mijn studierichting en mijn situatie allemaal heel normaal en niet vreemd.
Eigenlijk vonden, afgezien van mijn familie en leraren, de meeste mensen om me heen mijn situatie verwarrend. In Singapore kreeg ik nauwelijks de kans om mensen van mijn leeftijd te ontmoeten. Hun verwarring kwam voort uit zorgen dat ik mijn tijd verspilde en medelijden omdat ik het moeilijk had en geld uitgaf. Ook ik werd onzeker van die blikken.
Maar Door de mensen die ik in Vietnam ontmoette, voelde ik dat mijn keuze volkomen redelijk is. Dat gaf me veel moed. Misschien betekent dit dat het me nog steeds kan schelen wat anderen denken, maar het was geruststellend te weten dat ik niet de enige ben die voor een wat langzamere route kiest.
# Een droomachtige tijd in Vietnam — ik ben blij dat ik een pauze heb genomen!
Dit is erg lang geworden, maar de tijd in Vietnam voelde echt als een droom. Achteraf gezien nog meer.Het deed me beseffen dat relaties tussen mensen altijd gelijkwaardig zijn, en terwijl ik veel meer liefde ontving dan ik had verwacht, probeer ik beetje bij beetje iets meer te lijken op de onbevangenheid van de kinderen, die hun hart geven zonder zich af te vragen: ‘Wat als deze persoon mij niet zo leuk vindt als ik hem of haar?’
Het was ook een periode die me geruststelde: ik ben niet alleen. Het gaf me absoluut het gevoel dat een pauze nemen de juiste keuze was.☺
# Mijn persoonlijke tip voor een tussenjaar
(Vervoer)
Het was fijn dat iemand ons kwam ophalen.However, the visa process took longer than expected, so it took time until we met the driver who came out, so you should take that into account.
(Taal)
Vietnamezen spreken niet zo goed Engels. Behalve met het personeel van de accommodatie was het bijna onmogelijk om in het Engels met Vietnamezen te communiceren. Omdat je in de accommodatie Engels moet spreken met de andere vrijwilligers, is het fijn als je goed Engels spreekt. Voor het dagelijks leven en andere situaties is kennis van het Vietnamees echter nuttiger dan Engels.
(Accommodatie)
De accommodatie was niet bepaald oncomfortabel. Afhankelijk van de kamer moesten soms wel tien mensen een kamer delen, dus het was jammer dat er geen plek was om even alleen te zijn. Ik was blij dat er tijdens mijn verblijf een nieuwe lounge werd ingericht! Er is een plek waar iedereen samen kan komen en ontspannen.
Neem ook zeker slippers mee. Binnen in de accommodatie moet je je schoenen uitdoen en op blote voeten lopen zorgde ervoor dat mijn voeten erg vies werden.
(Maaltijden)
Het eten was over het algemeen heerlijk. Er werd alleen niet veel fruit aangeboden, dus als je van fruit houdt, kun je het het beste op de markt of in de supermarkt kopen ☺
(Wat meenemen)
In het begin vond ik het echt heel oncomfortabel zonder slippers, dus uiteindelijk heb ik er een paar gekocht! Ik twijfelde of ik mijn laptop mee zou nemen, maar liet hem thuis en daar ben ik blij om. Als je geen dingen hebt die je per se op een laptop moet doen, is het alleen maar extra bagage. Het is een waardevol voorwerp, dus je maakt je er toch zorgen om. Je kunt hem dus beter thuislaten, tenzij je hem echt nodig hebt.
Vochtige doekjes waren beschikbaar en handig. Lastig waren de kleren die je niet kon dragen. Als je naar de kleuterschool ging, mocht je geen korte rokjes of shorts dragen en mouwloze tops waren ook niet toegestaan. Bovendien houd je voortdurend kinderen vast die aan je kleren trekken, en tijdens het voeren valt er vaak eten op je kleding. Daardoor draag je liever geen zwierige of wat duurdere kleren. Neem een paar mooiere outfits mee voor in het weekend of als je uitgaat, en vooral comfortabele kleren die vies mogen worden en die je zonder spijt kunt weggooien. Uiteindelijk heb ik een paar van zulke ‘wegwerpkleren’ gekocht, haha.
Neem absoluut slippers mee en pak vooral comfortabele kleren in! Het is ook heel, heel handig om van tevoren te plannen, zodat je spullen kunt meenemen voor allerlei verschillende activiteiten met de kinderen.
Mijn tussenjaar
Ervaring ★★★★★
Om te beginnen vond ik de kinderen geweldig. Tijd doorbrengen met de kinderen en met de andere vrijwilligers was een fantastische ervaring.
Leren ★★★★★
Nieuwe mensen ontmoeten was een geweldige kans om veel te leren, en ook van de jonge kinderen kon ik veel leren!
Omgeving ★★★★☆
Er was niets bijzonder onhandig, maar doordat veel mensen de badkamer deelden, was het niet altijd comfortabel. Het hangt er blijkbaar ook een beetje vanaf met wie je de badkamer deelt. De huisgenoten die er eerst waren, hielden alles netjes, maar de mensen die ongeveer twee dagen voordat ik naar Korea vertrok aankwamen, maakten de kamer erg rommelig. Dat was best lastig.
Veiligheid ★★★☆☆
Er zijn zo veel motoren dat oversteken best zenuwslopend is. Motoren zijn erg handig en een prima vervoermiddel, maar ik heb een keer een klein ongeluk gehad. Er zijn veel aardige mensen, maar af en toe proberen sommigen je op te lichten of te veel geld te vragen. Een enkeling heeft zelfs al je geld meegenomen toen je even niet oplette en ongemerkt een paar biljetten in zijn zak gestoken.
Maar als je voorzichtig bent, gaat het meestal goed! (Misschien was ik gewoon niet zo straatwijs!) Hoe dan ook, de openbare veiligheid leek prima. Ik hoorde dat het er veiliger is dan in andere Zuidoost-Aziatische landen, dus gingen we ’s avonds uit zolang we met anderen waren.
Vrije tijd ★★★★★
Vier en een halve ster. Ik heb een halve ster afgetrokken omdat de plekken buiten Hanoi mooier waren dan Hanoi zelf, haha. Bezienswaardigheden in Hanoi bezoeken kostte niet veel: naar allerlei goede restaurants gaan, musea bezoeken en over de avondmarkt lopen. Je kunt daar prima een weekendje mee vullen. Maar eerlijk gezegd vond ik het reizen buiten Hanoi beter! Ik ben naar Ha Long Bay, Da Nang en Hoi An geweest, en ik vond ze allemaal geweldig!
Startpagina
