Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik vond richting in mijn leven #Omgaan met buitenlandse vrienden #Ik voelde het geluk van genieten van het moment
De uitdagingen tijdens mijn tussenjaar waren en blijven een waardevolle kans om richting te vinden in zowel mijn leven als mijn carrière. Bedankt dat je deze bijzondere ervaring met me hebt gedeeld.
- Een dorp bouwen in Chiang Rai, Thailand, met buitenlandse vrienden / Kim Jeong-eun, deelnemer aan Gap Year Tribe / tussenjaar van 8 weken |
# Ik nam een tussenjaar om richting te vinden in mijn leven.
Hallo, ik ben Kim Jeong-eun. 2017 was een jaar waarin veel gebeurde en waarin ik veel uitdagingen aanging. Vlak voor mijn afstuderen kreeg ik onverwacht via een aanbeveling van een professor een baan. Daardoor begon ik me veel zorgen te maken over mijn studierichting. Duszegde ik mijn baan op en nam ik een tussenjaar om richting te vinden in mijn leven, zowel privé als professioneel.
Na drie gesprekken stelde ik een programma samen: drie maanden taalstudie op de Filipijnen, gevolgd door twee maanden vrijwilligerswerk in Chiang Rai, Thailand. Beide projecten boden me de kans om grenzen te verleggen die ik tijdens mijn leven nog niet had kunnen overwinnen.om mijn eigen grenzen te verleggen
Het was een kans.
Ik studeerde drie maanden Engels op de Filipijnen en ging daarna meteen naar Thailand. Ik had het zo gepland omdat ik bang was dat ik lui zou worden als ik ook maar even in Korea bleef. Uiteindelijk was het een goede keuze. Doordat ik achter elkaar in het buitenland verbleef, kreeg ik zin om nog meer uitdagingen aan te gaan.
Voordat ik vertrok, voelde ik me half bezorgd en half enthousiast. Bovenal vond ik relaties met mensen het belangrijkst, en daarvoor was taal essentieel. Sommigen vonden acht weken lang, maar omdat het voor mij acht weken waren,heb ik veel meegemaakt. Uiteindelijk denk ik dat het de juiste keuze was.
# Ik probeerde van elk moment te genieten.
Met dit project wilde ik ervaren hoe mijn kleine of grote acties invloed konden hebben op het dorp ofde mensen. Daarom koos ik ervoor: ik wilde ervaren hoe het is om iets teweeg te brengen.Daarnaastwas mijn persoonlijke doelom me niet druk te maken om wat anderen denken en zo veel mogelijk van het moment te genieten.
Tijdens het project merkte ik mijnslechte gewoonte op om me steeds meer zorgen te maken en mezelf uit te putten.Die zorgen begonnen meestal doordat ik me te veel aantrok van de mening van anderen. Daaromprobeerde ik van elk moment te genieten en zo te leven.
# Een dag in Chiang Rai
We ontbijten om 8 uur, houden om 9 uur een korte vergadering en gaan daarna aan het werk.Daarna lunchen we om 12 uur, beginnen rond 13.30 uur weer met werken en zijn om 16 uur klaar. Daarna is er vrije tijd.
Voor buitenactiviteiten (vrijwilligerswerk buiten) hoef je niets bijzonders klaar te maken. In je vrije tijd kun je dus op je gemak doen wat je wilt.Je kunt rustig je gang gaan. Soms bel ik rond 18.30 uur samen met vrienden een songthaew (openbaar vervoer in Thailand) om naar de stad te gaanom plezier te maken en vóór 22 uur terug te zijn.
# Ik maakte vanzelf vrienden.
Nu ga ik iets vertellen over Chiang Rai in Thailand. Ik was er nog nooit geweest en had zelfs nog nooit gehoord van een plaats die Chiang Rai heet. Dat maakte me nog enthousiaster. Op de bekende toeristische plekken wemelt het van de Koreaanse toeristen, maar op een plek als deze kreeg ik het gevoel: 'Ik ben hier de eerste!' — zo voelde het.
De eerste dag, toen ik aankwam, was één grote aaneenschakeling van zenuwen. De meeste vrienden kwamen uit Engelstalige landen en de nieuwe omgeving maakte me bang. Ik wilde zelfs de periode van acht weken inkorten. Op dat moment wist ik zeker dat ik later alles zou missen, maar...Die onmiddellijke angst leek me nog meer in mezelf te doen keren.
Maar ik liet alles los.Ik was naar het buitenland gekomen en maakte deze bijzondere momenten mee. Het leek me zonde van mijn tijd om vanwege zulke kleine dingen niets te doen.Daarom bleef ik vanaf die dag in de wifiruimte van de vrijwilligers zitten. Ook als ik niet goed kon verstaan wat er werd gezegd, hield ik mezelf voor dat ik luistervaardigheid aan het oefenen was en deed ik mijn best. Als er een onderwerp ter sprake kwam waaraan ik wilde meedoen, stelde ik als eerste een vraag. Zo maakte ik vanzelf vrienden.
Voor iemand zoals ik, die relaties met anderen belangrijk vindt, werd het daarna makkelijker om overal initiatief in te nemen. Ik merkte opnieuw dat ik het ook kon, zolang ik de moeilijke beginperiode maar doorkwam. Ik koos voor een buitenprogramma. Anders dan bij Engelse les deden we vooral dingen zoals irrigatiesystemen aanleggen in het dorp en helpen op het land.
Ik dacht dat dit programma goed paste bij iemand zoals ik, die in het leger had gediend. In zo'n prachtige natuur wilde ik geen werk doen dat veel denkwerk vergde... haha. Toch was het fysiek zwaar werk: als het tijdens het werk regende, waren we doorweekt, we werden gebeten door bloedzuigers en in de hitte zweetten we alsof het regende. Maar dankzij die ervaringen waren er volop gelegenheden om met buitenlandse vrienden bevriend te raken met eenvoudige zinnetjes als 'Hoe gaat het?' of 'Heb je water gedronken?'.
Toen ik er voor het eerst kwam, waren er nauwelijks Aziaten, laat staan Koreanen. Maar als ik er nu op terugkijk, kan ik zeggen dat ik daardoor...veel meer Engels kon spreken en vrienden uit allerlei landen maakte.
# Daardoor kreeg ik de kans om stil te staan bij mijn levenservaringen
Op advies dat ik halverwege tijdens een kort telefoongesprek met CEO Ahn Si-jun kreeg, voerde ik persoonlijke gesprekken onder vier ogen met vrienden met wie ik inmiddels hechter was geworden.Toenze vertelden wat ze dachten en hoe ze nu leefden, raakte dat me diep.
Toen ik in Korea was, dacht ik dat er voor mij maar één weg was, omdat iedereen om me heen ook zo leefde... Maar zij waren anders. Ieder had zijn eigen droompad. Vroeger zou ik dat hebben afgedaan met: 'Dat komt gewoon door cultuurverschillen.' Nu dacht ik: 'Zij doen het gewoon — wat houdt mij dan tegen?'
Vroeger dacht ik dat mijn leven voorbij zou zijn als ik bij het verkeerde bedrijf terechtkwam,maar dankzij deze ervaring kreeg ik de kans om na te denken over de richting van mijn leven. Dit voelt echt als een geluk bij een ongeluk.Vergeleken met Korea zijn de leefomstandigheden er eenvoudig. Insecten en koude douches waren in het begin een schok, maar binnen een week was ik eraan gewend.
En door deze omgeving zijn er bezienswaardigheden die je kunt zien. Zonder verlichting en midden in de bergen flikkeren er ’s nachts honderden vuurvliegjes in het bos en is de nachtelijke hemel gevuld met sterren, alsof ze naar beneden zouden stromen. Ik kon het niet vastleggen op camera, maar dat prachtige tafereel kan ik nog steeds niet vergeten.
# Daardoor kreeg ik de kans om stil te staan bij mijn levenservaringen
Als ik er in het algemeen op terugkijk, vond ik het vooral fijn om in het Engels een emotionele band op te bouwen met buitenlandse vrienden.Bij buitenwerk gebruik je je lichaam meer dan bij binnenprogramma’s, dus je zou denken dat je minder praat. Maar we moedigden elkaar onderweg aan en vooral tijdens de homestays hadden we veel gesprekken. Ik denk dat die omgeving ons dichter bij elkaar bracht.
Bovendien was 90% van de vrienden westers en cultureel anders dan Aziaten. In het begin begreep ik hen niet, maar hoe langer ik bleef, hoe meer ik zag dat ze duidelijk aangaven wat ze prettig vonden en wat hun mening was. Eerst verraste hun directheid me, maar ik had dat soort gedrag nodig en nam het vanzelf over. Daardoor hoefde ik geen energie te verspillen aan onnodige zorgen.
Tijdens het programma ontmoette ik zoveel vrijwilligers dat ik ze niet allemaal kan noemen, zoals Medi, Temi, Carmen, Brittany enzovoort. Omdat ik acht weken bleef, leerde ik veel vrienden kennen.Een tip die ik zou willen geven: aarzel niet om een gesprek te beginnen.Dan ontdek je een nieuwe kant van jezelf.
# Mijn tip voor een tussenjaar
(Taal)
Voordat ik aan dit project deelnam, volgde ik drie maanden een taalcursus in de Filipijnen. Wat ik toen leerde en het zelfvertrouwen dat ik opbouwde, hielpen me om actiever met moedertaalsprekers te praten.
(Accommodatie)
Als je er voor het eerst aankomt, ben je misschien verbaasd over een omgeving die compleet anders is dan Korea: koude douches, insecten waarvan je nog nooit hebt gehoord, en zelfs het eten. Maar mensen kunnen zich toch aanpassen? Als je de nieuwe omgeving met een open houding accepteert, zul je al snel merkendat je eraan went. De uiteenlopende situaties die je in Korea niet kunt meemaken of zien, zul je na terugkeer thuis vast missen. Dus ik hoop dat je er met een open blik naartoe gaat.
(Maaltijden)
De maaltijden waren redelijk goed, zeker vergeleken met het sterk gekruide eten in Thailand, maar ik was er niet aan gewend en at vanzelfsprekend niet te veel. Er was echter een snackbar in het dorp, en het washeel bevredigend om volop te genieten van de verschillende tropische vruchten die altijd bij de maaltijden werden geserveerd.
(Paklijst)
De kleding van deelnemers aan buitenactiviteiten wordt gemakkelijk vies, dus neem bij voorkeur kleding mee van materiaal dat snel droogt en gemakkelijk te wassen is, ook als het vuil is geworden.Laarzen, werkhandschoenen, armstukken, hoeden enzovoort kun je ter plaatse kopen, maar het is handig om ze vooraf in Korea klaar te leggen. Er komen ook veel vrienden uit verschillende landen, dus iets meenemen dat hen aan Korea doet denken en dat je als afscheidscadeau kunt geven, is een mooie manier om elkaar te blijven herinneren.
(Voor toekomstige deelnemers)
Als je bereid bent alles te accepteren, gaat er een hele nieuwe wereld voor je open!!
# Mijn favoriete plek in Chiang Rai
Op ongeveer 100 km van de stad Chiang Rai ligt een gebied dat Phu Chi Fa heet. Samen met een Koreaanse vriend maakte ik op een scooter een weekendtrip om de zonsondergang en zonsopgang te zien. Die reis werd een onvergetelijke herinnering. Het landschap van Phu Chi Fa was prachtig, maar ook de schitterende natuur en tempels die we onderweg zagen, maakten deel uit van de charme.
Ook voor mij was het de eerste keer dat ik hier op een scooter reed, maar als je kunt scooterrijden, is het geweldig om de omgeving vrij te verkennen.Maar veiligheid staat altijd voorop!
In het weekend reizen mensen vaak met vrienden naar het nabijgelegen Chiang Mai of blijven ze in de stad Chiang Rai. Maar op één reis naar Chiang Mai en één naar Bangkok na, bleef ik in Chiang Rai. Je denkt misschien dat er in een kleine stad niets te doen is, maar ik huurde een scooter en reed overal naartoe.
Ik at heerlijk en deed alles wat ik had willen proberen. Als ik onderweg naar een theeplantage een mooie tempel zag, stopte ik om een kijkje te nemen. En als ik onderweg een leuk café of restaurant ontdekte, lunchte ik daar. Ik denk dat ik reisde door goed te luisteren naar wat ik op ieder moment wilde doen.
Het is niets bijzonders, maar ik denk dat ik deze ervaring in Korea niet had kunnen opdoen, omdat ik me te veel aantrok van wat anderen dachten... Elk moment waarop ik op mijn scooter reed en ging waar ik maar wilde, gaf me dus een enorm gevoel van vrijheid. De huurprijs van de scooter was ook heel laag, wat geweldig was.
# Het staat vast dat dit belangrijke ervaringen zijn geweest bij het bepalen van de richting van mijn leven.
Ik kan niet zeggen dat mijn leven door dit tussenjaar drastisch is veranderd, maar zeker is dat de richting van mijnlevenvorm heeft gekregen — deze ervaringen hebben daar zeker een belangrijke rol in gespeeld.Het is nog steeds een proces, maar ik kan nu beter rechtstreeks voelen en weten wat ik leuk vind, niet leuk vind en goed kan. En daardooris ook mijn zelfvertrouwen toegenomen.
Na mijn thuiskomst belde ik een oude vriend, die zei dat mijn kijk op de wereld erg veranderd leek. Volgens die vriend leek ik van elk moment te genieten. Ik voelde zelf dat ik aan het veranderen was. Ik weet nog steeds niet wat mijn volgende plan zal zijn.
Maar wat het ook wordt, ik denk dat ik verder kan gaan en tegelijk de richting kan vinden die ik op wil.De uitdagingen tijdens mijn tussenjaar zijn een uitstekende kans geweest, en zullen dat blijven, om de richting van mijn leven en loopbaan te vinden. Bedankt dat je deze waardevolle ervaring met me hebt gedeeld.
Ervaring★★★★★
Alles wat ik nog nooit eerder had meegemaakt, voelde compleet nieuw!! Deze ervaring zal waarschijnlijk invloed hebben op de richting die ik hierna insla.
Leren★★★★★
Ik ging vrijwilligerswerk doen, maar het was eigenlijk een periode waarin ik veel over mezelf ontdekte. Terwijl ik steeds tijd doorbracht met vrienden uit westerse landen, voelde ik op ieder moment aan wat voor persoon ik ben en hoeveel energie ik kan besparen als ik me geen zorgen maak over de mening van anderen.
De uitdagingen tijdens mijn tussenjaar waren en blijven een waardevolle kans om richting te vinden in zowel mijn leven als mijn carrière. Bedankt dat je deze bijzondere ervaring met me hebt gedeeld.
- Een dorp bouwen in Chiang Rai, Thailand, met buitenlandse vrienden / Kim Jeong-eun, deelnemer aan Gap Year Tribe / tussenjaar van 8 weken |
# Ik nam een tussenjaar om richting te vinden in mijn leven.
Hallo, ik ben Kim Jeong-eun. 2017 was een jaar waarin veel gebeurde en waarin ik veel uitdagingen aanging. Vlak voor mijn afstuderen kreeg ik onverwacht via een aanbeveling van een professor een baan. Daardoor begon ik me veel zorgen te maken over mijn studierichting. Duszegde ik mijn baan op en nam ik een tussenjaar om richting te vinden in mijn leven, zowel privé als professioneel.
Na drie gesprekken stelde ik een programma samen: drie maanden taalstudie op de Filipijnen, gevolgd door twee maanden vrijwilligerswerk in Chiang Rai, Thailand. Beide projecten boden me de kans om grenzen te verleggen die ik tijdens mijn leven nog niet had kunnen overwinnen.om mijn eigen grenzen te verleggen
Het was een kans.
Ik studeerde drie maanden Engels op de Filipijnen en ging daarna meteen naar Thailand. Ik had het zo gepland omdat ik bang was dat ik lui zou worden als ik ook maar even in Korea bleef. Uiteindelijk was het een goede keuze. Doordat ik achter elkaar in het buitenland verbleef, kreeg ik zin om nog meer uitdagingen aan te gaan.
Voordat ik vertrok, voelde ik me half bezorgd en half enthousiast. Bovenal vond ik relaties met mensen het belangrijkst, en daarvoor was taal essentieel. Sommigen vonden acht weken lang, maar omdat het voor mij acht weken waren,heb ik veel meegemaakt. Uiteindelijk denk ik dat het de juiste keuze was.
# Ik probeerde van elk moment te genieten.
Met dit project wilde ik ervaren hoe mijn kleine of grote acties invloed konden hebben op het dorp ofde mensen. Daarom koos ik ervoor: ik wilde ervaren hoe het is om iets teweeg te brengen.Daarnaastwas mijn persoonlijke doelom me niet druk te maken om wat anderen denken en zo veel mogelijk van het moment te genieten.
Tijdens het project merkte ik mijnslechte gewoonte op om me steeds meer zorgen te maken en mezelf uit te putten.Die zorgen begonnen meestal doordat ik me te veel aantrok van de mening van anderen. Daaromprobeerde ik van elk moment te genieten en zo te leven.
# Een dag in Chiang Rai
We ontbijten om 8 uur, houden om 9 uur een korte vergadering en gaan daarna aan het werk.Daarna lunchen we om 12 uur, beginnen rond 13.30 uur weer met werken en zijn om 16 uur klaar. Daarna is er vrije tijd.
Voor buitenactiviteiten (vrijwilligerswerk buiten) hoef je niets bijzonders klaar te maken. In je vrije tijd kun je dus op je gemak doen wat je wilt.Je kunt rustig je gang gaan. Soms bel ik rond 18.30 uur samen met vrienden een songthaew (openbaar vervoer in Thailand) om naar de stad te gaanom plezier te maken en vóór 22 uur terug te zijn.
# Ik maakte vanzelf vrienden.
Nu ga ik iets vertellen over Chiang Rai in Thailand. Ik was er nog nooit geweest en had zelfs nog nooit gehoord van een plaats die Chiang Rai heet. Dat maakte me nog enthousiaster. Op de bekende toeristische plekken wemelt het van de Koreaanse toeristen, maar op een plek als deze kreeg ik het gevoel: 'Ik ben hier de eerste!' — zo voelde het.
De eerste dag, toen ik aankwam, was één grote aaneenschakeling van zenuwen. De meeste vrienden kwamen uit Engelstalige landen en de nieuwe omgeving maakte me bang. Ik wilde zelfs de periode van acht weken inkorten. Op dat moment wist ik zeker dat ik later alles zou missen, maar...Die onmiddellijke angst leek me nog meer in mezelf te doen keren.
Maar ik liet alles los.Ik was naar het buitenland gekomen en maakte deze bijzondere momenten mee. Het leek me zonde van mijn tijd om vanwege zulke kleine dingen niets te doen.Daarom bleef ik vanaf die dag in de wifiruimte van de vrijwilligers zitten. Ook als ik niet goed kon verstaan wat er werd gezegd, hield ik mezelf voor dat ik luistervaardigheid aan het oefenen was en deed ik mijn best. Als er een onderwerp ter sprake kwam waaraan ik wilde meedoen, stelde ik als eerste een vraag. Zo maakte ik vanzelf vrienden.
Voor iemand zoals ik, die relaties met anderen belangrijk vindt, werd het daarna makkelijker om overal initiatief in te nemen. Ik merkte opnieuw dat ik het ook kon, zolang ik de moeilijke beginperiode maar doorkwam. Ik koos voor een buitenprogramma. Anders dan bij Engelse les deden we vooral dingen zoals irrigatiesystemen aanleggen in het dorp en helpen op het land.
Ik dacht dat dit programma goed paste bij iemand zoals ik, die in het leger had gediend. In zo'n prachtige natuur wilde ik geen werk doen dat veel denkwerk vergde... haha. Toch was het fysiek zwaar werk: als het tijdens het werk regende, waren we doorweekt, we werden gebeten door bloedzuigers en in de hitte zweetten we alsof het regende. Maar dankzij die ervaringen waren er volop gelegenheden om met buitenlandse vrienden bevriend te raken met eenvoudige zinnetjes als 'Hoe gaat het?' of 'Heb je water gedronken?'.
Toen ik er voor het eerst kwam, waren er nauwelijks Aziaten, laat staan Koreanen. Maar als ik er nu op terugkijk, kan ik zeggen dat ik daardoor...veel meer Engels kon spreken en vrienden uit allerlei landen maakte.
# Daardoor kreeg ik de kans om stil te staan bij mijn levenservaringen
Op advies dat ik halverwege tijdens een kort telefoongesprek met CEO Ahn Si-jun kreeg, voerde ik persoonlijke gesprekken onder vier ogen met vrienden met wie ik inmiddels hechter was geworden.Toenze vertelden wat ze dachten en hoe ze nu leefden, raakte dat me diep.
Toen ik in Korea was, dacht ik dat er voor mij maar één weg was, omdat iedereen om me heen ook zo leefde... Maar zij waren anders. Ieder had zijn eigen droompad. Vroeger zou ik dat hebben afgedaan met: 'Dat komt gewoon door cultuurverschillen.' Nu dacht ik: 'Zij doen het gewoon — wat houdt mij dan tegen?'
Vroeger dacht ik dat mijn leven voorbij zou zijn als ik bij het verkeerde bedrijf terechtkwam,maar dankzij deze ervaring kreeg ik de kans om na te denken over de richting van mijn leven. Dit voelt echt als een geluk bij een ongeluk.Vergeleken met Korea zijn de leefomstandigheden er eenvoudig. Insecten en koude douches waren in het begin een schok, maar binnen een week was ik eraan gewend.
En door deze omgeving zijn er bezienswaardigheden die je kunt zien. Zonder verlichting en midden in de bergen flikkeren er ’s nachts honderden vuurvliegjes in het bos en is de nachtelijke hemel gevuld met sterren, alsof ze naar beneden zouden stromen. Ik kon het niet vastleggen op camera, maar dat prachtige tafereel kan ik nog steeds niet vergeten.
# Daardoor kreeg ik de kans om stil te staan bij mijn levenservaringen
Als ik er in het algemeen op terugkijk, vond ik het vooral fijn om in het Engels een emotionele band op te bouwen met buitenlandse vrienden.Bij buitenwerk gebruik je je lichaam meer dan bij binnenprogramma’s, dus je zou denken dat je minder praat. Maar we moedigden elkaar onderweg aan en vooral tijdens de homestays hadden we veel gesprekken. Ik denk dat die omgeving ons dichter bij elkaar bracht.
Bovendien was 90% van de vrienden westers en cultureel anders dan Aziaten. In het begin begreep ik hen niet, maar hoe langer ik bleef, hoe meer ik zag dat ze duidelijk aangaven wat ze prettig vonden en wat hun mening was. Eerst verraste hun directheid me, maar ik had dat soort gedrag nodig en nam het vanzelf over. Daardoor hoefde ik geen energie te verspillen aan onnodige zorgen.
Tijdens het programma ontmoette ik zoveel vrijwilligers dat ik ze niet allemaal kan noemen, zoals Medi, Temi, Carmen, Brittany enzovoort. Omdat ik acht weken bleef, leerde ik veel vrienden kennen.Een tip die ik zou willen geven: aarzel niet om een gesprek te beginnen.Dan ontdek je een nieuwe kant van jezelf.
# Mijn tip voor een tussenjaar
(Taal)
Voordat ik aan dit project deelnam, volgde ik drie maanden een taalcursus in de Filipijnen. Wat ik toen leerde en het zelfvertrouwen dat ik opbouwde, hielpen me om actiever met moedertaalsprekers te praten.
(Accommodatie)
Als je er voor het eerst aankomt, ben je misschien verbaasd over een omgeving die compleet anders is dan Korea: koude douches, insecten waarvan je nog nooit hebt gehoord, en zelfs het eten. Maar mensen kunnen zich toch aanpassen? Als je de nieuwe omgeving met een open houding accepteert, zul je al snel merkendat je eraan went. De uiteenlopende situaties die je in Korea niet kunt meemaken of zien, zul je na terugkeer thuis vast missen. Dus ik hoop dat je er met een open blik naartoe gaat.
(Maaltijden)
De maaltijden waren redelijk goed, zeker vergeleken met het sterk gekruide eten in Thailand, maar ik was er niet aan gewend en at vanzelfsprekend niet te veel. Er was echter een snackbar in het dorp, en het washeel bevredigend om volop te genieten van de verschillende tropische vruchten die altijd bij de maaltijden werden geserveerd.
(Paklijst)
De kleding van deelnemers aan buitenactiviteiten wordt gemakkelijk vies, dus neem bij voorkeur kleding mee van materiaal dat snel droogt en gemakkelijk te wassen is, ook als het vuil is geworden.Laarzen, werkhandschoenen, armstukken, hoeden enzovoort kun je ter plaatse kopen, maar het is handig om ze vooraf in Korea klaar te leggen. Er komen ook veel vrienden uit verschillende landen, dus iets meenemen dat hen aan Korea doet denken en dat je als afscheidscadeau kunt geven, is een mooie manier om elkaar te blijven herinneren.
(Voor toekomstige deelnemers)
Als je bereid bent alles te accepteren, gaat er een hele nieuwe wereld voor je open!!
# Mijn favoriete plek in Chiang Rai
Op ongeveer 100 km van de stad Chiang Rai ligt een gebied dat Phu Chi Fa heet. Samen met een Koreaanse vriend maakte ik op een scooter een weekendtrip om de zonsondergang en zonsopgang te zien. Die reis werd een onvergetelijke herinnering. Het landschap van Phu Chi Fa was prachtig, maar ook de schitterende natuur en tempels die we onderweg zagen, maakten deel uit van de charme.
Ook voor mij was het de eerste keer dat ik hier op een scooter reed, maar als je kunt scooterrijden, is het geweldig om de omgeving vrij te verkennen.Maar veiligheid staat altijd voorop!
In het weekend reizen mensen vaak met vrienden naar het nabijgelegen Chiang Mai of blijven ze in de stad Chiang Rai. Maar op één reis naar Chiang Mai en één naar Bangkok na, bleef ik in Chiang Rai. Je denkt misschien dat er in een kleine stad niets te doen is, maar ik huurde een scooter en reed overal naartoe.
Ik at heerlijk en deed alles wat ik had willen proberen. Als ik onderweg naar een theeplantage een mooie tempel zag, stopte ik om een kijkje te nemen. En als ik onderweg een leuk café of restaurant ontdekte, lunchte ik daar. Ik denk dat ik reisde door goed te luisteren naar wat ik op ieder moment wilde doen.
Het is niets bijzonders, maar ik denk dat ik deze ervaring in Korea niet had kunnen opdoen, omdat ik me te veel aantrok van wat anderen dachten... Elk moment waarop ik op mijn scooter reed en ging waar ik maar wilde, gaf me dus een enorm gevoel van vrijheid. De huurprijs van de scooter was ook heel laag, wat geweldig was.
# Het staat vast dat dit belangrijke ervaringen zijn geweest bij het bepalen van de richting van mijn leven.
Ik kan niet zeggen dat mijn leven door dit tussenjaar drastisch is veranderd, maar zeker is dat de richting van mijnlevenvorm heeft gekregen — deze ervaringen hebben daar zeker een belangrijke rol in gespeeld.Het is nog steeds een proces, maar ik kan nu beter rechtstreeks voelen en weten wat ik leuk vind, niet leuk vind en goed kan. En daardooris ook mijn zelfvertrouwen toegenomen.
Na mijn thuiskomst belde ik een oude vriend, die zei dat mijn kijk op de wereld erg veranderd leek. Volgens die vriend leek ik van elk moment te genieten. Ik voelde zelf dat ik aan het veranderen was. Ik weet nog steeds niet wat mijn volgende plan zal zijn.
Maar wat het ook wordt, ik denk dat ik verder kan gaan en tegelijk de richting kan vinden die ik op wil.De uitdagingen tijdens mijn tussenjaar zijn een uitstekende kans geweest, en zullen dat blijven, om de richting van mijn leven en loopbaan te vinden. Bedankt dat je deze waardevolle ervaring met me hebt gedeeld.
Ervaring★★★★★
Alles wat ik nog nooit eerder had meegemaakt, voelde compleet nieuw!! Deze ervaring zal waarschijnlijk invloed hebben op de richting die ik hierna insla.
Leren★★★★★
Ik ging vrijwilligerswerk doen, maar het was eigenlijk een periode waarin ik veel over mezelf ontdekte. Terwijl ik steeds tijd doorbracht met vrienden uit westerse landen, voelde ik op ieder moment aan wat voor persoon ik ben en hoeveel energie ik kan besparen als ik me geen zorgen maak over de mening van anderen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
