|
Tijdens de twee weken die ik op het platteland in de bergen doorbracht, leefde ik op een manier waardoor ik eenvoudig kon denken. Dat hielp mijn hart, dat moe was geworden van het werkende leven, weer op orde te brengen. Alleen maar nadenken over simpele dingen, zoals wat ik morgen zou eten of dat ik koud water wilde drinken, maakte me verrassend genoeg gelukkig.
[Ervaringsverhaal internationaal vrijwilligerswerk/tussenjaar] Het uitgestrekte continent met buitenlandse vrienden: een Australisch vrijwilligersproject voor natuurbehoud
Shin Saem — tussenjaarganger van de tussenjaarstam (28 jaar, nam een tussenjaar na ontslag te hebben genomen) / tussenjaar van 2 weken
|
# Mijn droombaan opgezegd en het stadsleven ontvlucht voor de uitgestrekte Australische wildernis!
Ik ben Shin Saem en nam op mijn 28e een tussenjaar, na ongeveer twee jaar bij een bedrijf te hebben gewerkt. Gemiddeld bracht ik meer dan 12 uur per dag op kantoor door en zelfs de meeste weekenden zat ik daar, waardoor ik lichamelijk en geestelijk uitgeput raakte. Hoewel ik al sinds mijn jeugd mijn droombaan had, bleef ik denken dat dromen alleen niet genoeg waren om zo door te gaan. Ook vroeg ik me bezorgd af of ik nog nieuwe dromen zou kunnen hebben als ik mijn droombaan opzegde.
Ik had de moed om ontslag te nemen, maar kon een gevoel van leegte niet van me afschudden. Ook was mijn lichaam er slecht aan toe, dus wilde ik zo snel mogelijk de natuur in.Toen dacht ik: waarom niet het tussenjaar nemen dat ik als student niet had durven proberen, omdat ik zo ongeduldig was om een baan te vinden? Omdat ik het stadsleven wilde ontvluchten en in de natuur wilde wonen, koos ik voor een Australisch vrijwilligersprogramma voor natuurbehoud.
Reizen om te winkelen en foto’s te maken is leuk, maar samenleven met nieuwe mensen en van dichtbij de Australische natuur kunnen zien, vol dieren en planten die je op het noordelijk halfrond niet tegenkomt, overtuigde me ervan dat dit het project was dat ik wilde doen.
Nadat ik me haastig voor het tussenjaar had aangemeld, vertrok ik ongeveer een maand later naar Australië. Het programma duurde drie weken en bestond uit een project van twee weken, met daarnaast 2 tot 5 dagen voor een persoonlijke reis ervoor en erna. Het was mijn eerste soloreis en ik had nog nooit vrijwilligerswerk in het buitenland gedaan, dus maakte ik me over alles zorgen.
Maar ik wilde me voor vertrek niet alleen maar zorgen maken, dus probeerde ik te ontspannen en besloot ik een paar dingen goed voor te bereiden. Als popmuziekfanaat die zelfs bij een internationaal platenlabel had gewerkt, rondde ik mijn reisvoorbereidingen af door me te richten op het boeken van concerten in Australië en licht in te pakken.
(Tip: Als ik tijdens het project moe werd, hield ik de zware momenten vol door te denken aan het optreden van een jazzartiest dat ik na afloop in het Sydney Opera House zou bijwonen! Als je wat tijd of geld hebt, raad ik je persoonlijk aan om een concert of festival te bezoeken dat uniek is voor dat land.)
En het boek over het tussenjaar en de voorbereidingsgids die per e-mail werden toegestuurd, waren tijdens de voorbereiding erg handig. Ik kon mijn bagage inpakken door de artikelen op de meegeleverde paklijst één voor één af te vinken.
Australië is een mysterieus land op het zuidelijk halfrond, dus de reis was niet makkelijk. Tijdens de ongeveer 17 uur durende reis, inclusief overstappen, schreef ik met potlood in het boek dat jullie hadden opgestuurd hoe ik erin stond. Steeds herinnerde ik mezelf eraan waarom ik naar Australië ging.
Na aankomst in Australië bracht ik twee dagen door met het verkennen van Melbourne en het bezoeken van een liveshow tijdens mijn soloreis. Maar om te voorkomen dat ik mezelf vóór het project zou uitputten of in riskante situaties terecht zou komen, deed ik mijn best om vroeg terug te gaan naar mijn accommodatie en te sporten om mijn conditie op te bouwen. Dat bleek een heel goede keuze, want daarna moest er hard gewerkt worden. ^^
# Een dagelijkse routine in Australië waarin ik elke dag verschillende rollen kon uitproberen
Nu vertel ik over het project.
- Vrijdag: Na de introductie op het ontmoetingspunt reisden we met vervoer naar de projectlocatie (ik zat ongeveer 3 uur in de trein naar een plaats die Warrnambool heet) / we deden samen met de teamleider boodschappen bij een supermarkt in de buurt voor het eten dat we in het weekend nodig hadden.
- Eerste weekend: Twee nachten verblijven in de accommodatie voor het weekend, een hostel / de gekochte ingrediënten gebruiken om individueel ontbijt en lunch te maken; samen het avondeten bereiden en opeten / met vrienden de omgeving verkennen of alleen op pad gaan (omdat het mijn eerste weekend was, ging ik met anderen naar het nabijgelegen strand en park).
- Maandag van de eerste week: Werkkleding aantrekken en een lunchpakket klaarmaken; de medewerkers van de natuurgroep kwamen ons om 8 uur ophalen en we reisden ongeveer 2 uur naar de projectlocatie -> ongeveer 1 à 2 uur veiligheidsinstructies en demonstraties van het gereedschap -> op de terugweg boodschappen doen voor een paar dagen, aankomen bij de accommodatie -> barbecuefeest.
- Dinsdag tot en met donderdag van de eerste week: Vertrek om 7.30 uur om met de activiteiten te beginnen -> lunchpauze van 1 uur -> om 16.00 uur aankomen bij de accommodatie, het avondeten klaarmaken en daarna vrije tijd; afhankelijk van de dag een bezoek brengen aan het nabijgelegen plaatsje of wilde dieren observeren.
- Vrijdag: Alle bagage inpakken en rond 7 uur de accommodatie verlaten; een beroemd strand of park in de buurt van de weekendaccommodatie bezoeken en boodschappen doen voor het weekend -> na aankomst bij de weekendaccommodatie vrije tijd.
** Op deze dag vertrokken er meestal teamleden naar andere regio’s en kwamen er nieuwe leden aan bij de accommodatie.
Vanaf het tweede weekend herhaalt het bovenstaande schema zich.
Het project waarvoor ik verantwoordelijk was, bestond uit het doden van pijnbomen in het Mocamboro-bos. Dit bos had een zandbodem en was een zeldzaam bostype, maar de pijnbomen verdrongen de inheemse planten. Het was onze taak om de pijnbomen op te sporen en er veilig bestrijdingsmiddel in te injecteren om ze te doden.
Voor het werk gaf de teamleider een grondige uitleg over de taken, waardoor ik het gevoel had dat mijn werk een doel had. We werkten in twee teams van vier personen en verdeelden de taken in vier onderdelen: gaten boren, snoeien, bestrijdingsmiddel injecteren en bomen met verf markeren. Het was interessant om elke dag verschillende rollen uit te proberen.
Vrienden die projecten in andere steden hadden gedaan, vertelden dat ze tijdens hun vorige project een week lang alleen maar onkruid hadden getrokken. Het werk waarbij we pijnbomen verwijderden, was dus veel leuker. Er waren hete dagen waarop de temperatuur in het bos opliep tot 40 °C en koude, regenachtige dagen, maar de teamleider paste het activiteitenniveau zo nodig aan, zodat we werkten zonder onszelf te overbelasten.
# Vrienden die anders waren dan ik me had voorgesteld, maar onvergetelijke, dierbare herinneringen onder de Melkweg
Ik laat het project hier even voor wat het is en vertel nu over de belangrijkste mensen met wie ik samen was. Om te beginnen had ik me de teamgenoten voorgesteld als twintigers uit verschillende landen in Europa en de Verenigde Staten. Ik stelde me voor dat ik met hen Engels zou spreken, mijn Engels zou verbeteren en samen zou reizen.
Maar door die specifieke verwachtingen was ik erg verrast toen ik aankwam op het kantoor in Melbourne en mijn teamgenoten ontmoette. Vijf Japanse studentes (Risa, Ai, Hina, Misuki en Miho) waren bij elkaar op één kamer. Behalve Hina waren de andere vier al bevriend met elkaar, omdat ze aan dezelfde universiteit studeerden. Samen met mij waren er in totaal acht teamleden, onder wie Quincy uit de Verenigde Staten en Emily, een Duitse vriendin die op zondag aansloot.
De vijf Japanse vriendinnen en ik bleven twee weken bij elkaar; de andere twee teamleden wisselden. Meedoen met vrienden heeft voordelen, maar het feit dat vier van hen al bevriend waren, was niet per se prettig voor de andere teamgenoten. Het klopt dat je minder moeite hoeft te doen om anderen te leren kennen dan wanneer je alleen bent.
Toch kon ik de Japanse vriendinnen helpen door voor hen naar het Engels te vertalen, waardoor ik veel hechter met hen werd en we veel mooie herinneringen maakten. Ik herinner me ook nog hoe we afspeellijsten opzetten en tijdens het avondeten elkaar liedjes aanraadden.
Als ik het meest gedenkwaardige moment moest kiezen,dan was het wel die keer dat we stoelen op het grasveld voor de accommodatie zetten, samen op ons hurken zaten en eindeloos naar de Melkweg en vallende sterren keken terwijl we over van alles en nog wat praatten. Onder de prachtige Australische hemel voelde iedereen zich even helemaal puur.
De vrije tijd in het weekend was echt kostbaar. Op een dag, toen ik boodschappen deed in de supermarkt, vroeg een Australische vrouw of ik Koreaans was. Ik zei van wel en we praatten verder. Ze vertelde dat twee van haar neefjes en nichtjes uit Korea waren geadopteerd en dat haar familie zaterdag bij haar thuis zou eten. Tot mijn verrassing nodigde ze me uit om te komen en over Korea te vertellen.
Ik was verrast, maar ze zei dat haar broer of zus en diens partner, die kinderen uit Korea hadden geadopteerd, ook zouden komen en dat de hele familie erg geïnteresseerd was in de Koreaanse cultuur. Daarom nam ik de uitnodiging graag aan. Ik deed boodschappen en bereidde Koreaans eten voor het feest. We hadden heel fijne gesprekken en deelden elkaars eten.Het was een bijzondere ervaring om de hartelijke Australiërs te ontmoeten over wie ik alleen in boeken had gelezen, en hun huis te mogen bezoeken.
# Mijn tijd in Australië hielp mijn hart, dat moe was geworden van het werkende leven, weer op orde te brengen!
Tijdens de twee weken op het platteland leefde ik op een manier waardoor ik eenvoudig kon denken. Dat hielp mijn vermoeide hart, dat te lijden had gehad onder het werkende leven, weer op orde te brengen. Alleen al nadenken over simpele dingen, zoals wat ik morgen zou eten of dat ik koud water wilde drinken, maakte me verrassend gelukkig. Er zat een spin ter grootte van een gezicht in de accommodatie, er was een schattig muisje en er waren tientallen vliegen. Ik douchte met opgevangen regenwater, maar was echt gelukkig.
’s Nachts, terwijl ik naar de sterren keek en aan tafel in mijn dagboek schreef met vrienden om me heen en liedjes op de achtergrond, voelde mijn hart zich onverklaarbaar vol.Hoewel Seoul, waar ik nu ben, een heel andere omgeving is, denk ik dat ik nog steeds mijn best doe om eenvoudig te leven, net als toen. Ik had nog nooit boodschappen gedaan of gekookt, maar nu bedenk ik wat ik deze week ga eten en ontdek ik het plezier van koken. Ook walg ik minder wanneer ik insecten zie. ^^
Voor wie een tussenjaar voorbereidt: omdat ieders situatie anders is, is het moeilijk om specifiek advies te geven, maar,Ik kan met zekerheid zeggen dat je meer kansen krijgt om over jezelf na te denken als je jezelf onderdompelt in een andere omgeving en tussen nieuwe mensen.
Vermijd bovendien te hoge verwachtingen en fantasieën als je tevreden wilt zijn met het heden. Vat moed en stap in het vliegtuig! Australië is een prachtig continent vol mysterie.
P.S. Als je naar Melbourne gaat, bezoek dan Tote, een historische bar met livemuziek! De buurt eromheen heeft ook een vrijere sfeer dan het centrum van Melbourne, en je ontmoet er jonge Australiërs die naar optredens komen.
# Mijn tip voor een tussenjaar
(Hoe kom je er)
Omdat de accommodatie op ongeveer twee stratenblokken van het verzamelpunt lag, was het niet moeilijk om je te verplaatsen. De afstand was net te kort voor een taxi, dus het was persoonlijk een hele opgave om met zware bagage zo’n 10 à 20 minuten te lopen.
(Taal)
Omdat mensen uit verschillende landen elkaar ontmoeten, moet je elkaar vaak iets over je land uitleggen. Ter voorbereiding daarop is het erg handig om van tevoren allerlei informatie over ons land in het Engels klaar te zetten!Neem Engelse informatie mee die buitenlandse vrienden met weinig kennis over Korea kan helpen, bijvoorbeeld over de bevolking, oppervlakte en bevolkingsdichtheid van Zuid-Korea!
(Accommodatie)
Je kunt de accommodatie het beste accepteren met de eenvoudige instelling dat het prima is zolang je er maar kunt slapen.
Afhankelijk van het project verblijf je misschien in een hostel, een scoutskamp of op een camping. Denk dus niet: ‘het moet hier zijn’, maar sta ervoor open dat ‘elke plek goed is’; zo kun je tevredener zijn met de accommodatie voor die twee weken.
(Maaltijden)
Ongeveer twee keer per week doe je samen boodschappen binnen een vastgesteld budget. Het ontbijt en de lunch regel je zelf, en het avondeten maak je samen klaar. Als je naast je eigen maaltijd ook een of twee gerechten meeneemt om te delen, wordt het avondeten gezelliger en uitgebreider.
Als je vrienden nieuwsgierig zijn naar Koreaans eten, is het leuk om iets Koreaans te maken. Anders kun je ook iets bereiden dat iedereen lekker vindt, zoals pasta. Instantnoedels zijn op lokale markten te koop, en draagbare producten zoals gochujang (pittige rodepeperpasta) die je uit Korea meeneemt, kunnen zorgen voor een leuke proeverij met vrienden.
Tot mijn verrassing namen boodschappen doen en maaltijden bereiden een groot deel van de activiteiten tijdens die twee weken in beslag en waren ze een bron van onenigheid. Na een lange, zware werkdag lijkt iedereen wat gevoeliger te worden als het om eten gaat. ^^
(Wat neem je mee)
Muggenspray die je in Korea koopt, werkt niet goed tegen Australische muggen, dus kun je die beter ter plekke kopen. Zelf raad ik aan om een eigen waterfles mee te nemen. Een slaapmatje en een föhn vond ik ook handig en die heb ik goed gebruikt.
De drie boeken die ik had meegenomen om in mijn vrije tijd te lezen, waren alleen maar zwaar en ik heb ze nauwelijks gelezen. Ik nam ze weer ongelezen mee terug. Het is handig om met zo weinig mogelijk bagage te reizen.
Mijn tussenjaar:
Ervaring★★★★★
Een ervaring met de natuur van Australië die je tijdens een gewone reis niet opdoet, en de trots dat je daar iets nuttigs hebt gedaan.
Leren★★★★☆
De taken die je in het project krijgt toegewezen zijn niet bijzonder moeilijk, dus je doet niet veel nieuwe kennis op.
Omgeving★★★★★
De ongelofelijke natuur van Australië is bijna niet te bevatten. Elke ochtend op weg naar het werk kangoeroes en zeldzame vogels tegenkomen is een enorm voorrecht!
Veiligheid★★★★☆
We werkten met gereedschap en middelen waarbij voorzichtigheid geboden was, zoals boormachines, bijlen en pesticiden. Omdat de teamleider niet voortdurend op je kon letten, moest je zelf goed oppassen.
Vrije tijd★★★★☆
De projectlocatie lag op ongeveer een uur van de accommodatie. Tegen de tijd dat ik daar aankwam en had gegeten, was de avond alweer voorbij. Daarom was het belangrijk om je vrije tijd in het weekend van tevoren te plannen en er optimaal van te genieten.
.JPG "(1).JPG")
.JPG "(8).JPG")
.JPG "(11).JPG")
.JPG "(6).JPG")
.jpg "(18).jpg")
.JPG "(9).JPG")
.jpg "(3).jpg")
.JPG "(14).JPG")
Startpagina
