Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#‘Nee’ zeggen en voor mezelf leven #Angst overwonnen, stabiliteit gevonden en mijn blik verruimd #Ik nam de tijd om over mezelf na te denken
Vroeger kon ik niet zeggen dat iets voor mij ‘nee’ was, maar nadat ik was gegaan, begon ik duidelijk aan te geven wanneer iets niet oké was,Ik kon wat ontspannener en meer voor mezelf leven. -Goedkoop klassiek Engels leren in Londen, VK / Im Minji’s tussenjaar / Twaalf weken tussenjaar |
# Het was onbekend, moeilijk en eng.
Hallo. Ik ben Im Minji, een 25-jarige universiteitsstudent. :) Ik kwam naar het VK nadat ik had deelgenomen aan een taalstudieproject op de Filipijnen.Tijdens het project op de Filipijnen heb ik veel meegemaakt en gedaan. Daardoor was het makkelijk om erover te schrijven en te posten, maar schrijven over het project in Londen voelde een beetje anders.
Voor mij was het VK een omgeving waarin ik alles van A tot Z zelf moest regelen; het was onbekend, moeilijk en eng. Omdat ik dacht dat mijn Engels best goed was, vond ik het Britse Engels dat ik voor het eerst hoorde erg moeilijk te begrijpen. Daardoor heb ik volgens mij meerdere mensen ongemakkelijk laten voelen.
Mijn zelfvertrouwen, dat ik in de Filipijnen had opgebouwd, zakte daardoor weg. Ik begon mezelf weer te verafschuwen en trok me terug. Vrienden maken op de taalschool was moeilijk en alles was overweldigend: wennen, de manier waarop mensen praatten, het weer, het vervoer en mijn gastgezin. Met heimwee erbij heb ik de eerste twee weken volgens mij huilend doorgebracht.
# ‘Niemand lost het voor je op.’
Soms wilde ik nergens heen en sloot ik mezelf gewoon op in mijn kamer.Wat ik toen voelde was: ‘Niemand lost het voor je op. Uiteindelijk moet je de dingen zelf onder ogen zien en verdergaan.’Dat klopte. Zodra ik dat dacht, ging ik weer naar de taalschool, waar ik een tijdje niet naartoe was gegaan. Door klasgenoten die me negeerden op dezelfde manier te behandelen, nam mijn stress af.
Toen ik thuiskwam, begon ik met wandelen in de buurt van mijn verblijf en ging ik vaker naar buiten.‘Als moedertaalsprekers geïrriteerd raken of een onaardige blik trekken omdat ik iets niet begrijp, zijn zij vreemd, niet ik.’Dat besefte ik, en vanaf dat moment ging ik vol zelfvertrouwen naar buiten.
Ook werd ik op aanraden van de docent op de taalschool naar een hoger niveau geplaatst. Ik dacht: ‘O, de mensen in mijn oude klas waren vreemd; ik ben dus toch niet vreemd.’ Ongeveer een maand voordat mijn cursus eindigde, begon ik van de school te genieten en kreeg ik een goede band met mijn klasgenoten.
Toen ik vaker naar buiten ging, begonnen nieuwe dingen me op te vallen. Toen ik taferelen zag die je in Korea niet tegenkomt — wachtrijen, festivals, galerieën en musea — besefte ik: ‘Ik ben in Londen.’ Omdat ik gezelschap had, kon ik mijn eigen tijd en tempo niet aanhouden en dat gaf me wat stress, maarik vond meer rust en stabiliteit.
# Een dag in het VK
Ik word om zes uur wakker, was me, maak me klaar en ga om half negen naar school.Na drie uur les, verdeeld over twee delen, is het twaalf uur. Meestal koop ik ergens in de buurt eten en eet ik alleen of neem ik het mee naar huis. Ongeveer anderhalve maand zat ik thuis opgesloten en was ik geobsedeerd door contact met Korea, maar
Daarna begon ik in de buurt van de taalschoolhier en daar rond te dwalen en mijn vrije tijd door te brengen.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
EngelsAls je in Londen, VK, studeert, denk ik dat luisteroefeningen voor Brits Engels noodzakelijk zijn. De uitspraak van de ‘t’ is anders dan in Amerikaans Engels. Wanneer ik iemand ontmoette die echt Brits Engels sprak, sloeg ik vaak dicht. Telefoneren kan al helemaal moeilijk aanvoelen.
(Eten)
Brits eten was niet zo lekker als de reputatie ervan doet vermoeden. Uit eten gaan is duur en ingrediënten zijn goedkoop, dus ik raad je aan zelf te koken.Bij mijn gastgezin kreeg ik meestal kant-en-klaarmaaltijden, maar de laatste twee maanden kocht ik ingrediënten en kookte ik zelf.
(Benodigdheden)
Voor dagelijkse benodigdheden raad ik aan alleen een kleine hoeveelheid mee te nemen van wat je direct nodig hebt en de rest ter plaatse te kopen (om gewicht en ruimte te besparen).
(Voor toekomstige deelnemers)
Dit wil ik echt zeggen tegen mensen die net als ik erg verlegen zijn en zich makkelijk laten intimideren.Laat je niet intimideren. Engels is uiteindelijk gewoon een taal, en zij zouden net zo reageren als ze voor het eerst Koreaans leren.(In mijn geval had ik het moeilijk omdat ik ze niet kon verstaan... hehe)
# Mijn favoriete plekken in Londen
In het begin van mijn leven in Londen had ik het zo moeilijk dat ik geen toeristische route volgde, maar rondzwierf in de buurt van mijn gastgezin. Wat me het meest is bijgebleven, is het voetbalstadion van Arsenal. Op wedstrijddagen speelden zich taferelen af die je in Korea niet ziet.
# Het was vrije tijd, rust en leren.
Als ik aan het project in Londen denk, zie ik het vooral als een ‘mislukt project’. De herinneringen waren zo moeilijk dat ik er niet aan terug wilde denken. Maar toen ik mijn gedachten en herinneringen zorgvuldig opnieuw onder de loep nam om deze terugblik te schrijven,was het project in Londen voor mij een periode van vrije tijd, rust en leren.
Ik had veel tijd alleen om over mezelf na te denken en mezelf te voelen, en ik probeerde ook dingen zonder angst onder ogen te zien.Het was een tijd waarin ik me niets hoefde aan te trekken van wat anderen van me vonden.Ik besefte dat Korea, het land waar ik vandaan kom, erg klein is en dat ik mezelf niet hoef aan te passen om erin te passen.
Vroeger was ik bang voor drukke plekken en vermeed ik ze. Maar in Londen zag ik mezelf als ‘mij te midden van veel mensen’. Dat gaf me een vreemd gevoel van stabiliteit. Zelfs nu voel ik me onverklaarbaar ongemakkelijk op een rustige plek.
Tot slot hoop ik dat niemand zichzelf de schuld geeft en zich terugtrekt omdat diegene zich niet aan het project kan aanpassen. Ik kan kritiek van anderen nog steeds niet goed verdragen en ben bang voor mensen. Maar nu ik terugkijk en deze terugblik schrijf, besef ik dat hoewel het project zelf belangrijk kan zijn,zijn de dingen die ik heb geprobeerd en gevoeld niet belangrijker?Dat voelde ik ook.Ik hoop dat timide, snel teruggetrokken mensen zoals ik zichzelf geen pijn doen.
Vroeger kon ik geen 'nee' zeggen als ik voelde dat iets niet goed zat, maar nadat ik terugkwam, begon ik mezelf duidelijk uit te spreken en nee te zeggen. Daardoor kon ik wat meer ontspannen en voor mezelf leven.
Vroeger kon ik niet zeggen dat iets voor mij ‘nee’ was, maar nadat ik was gegaan, begon ik duidelijk aan te geven wanneer iets niet oké was,Ik kon wat ontspannener en meer voor mezelf leven. -Goedkoop klassiek Engels leren in Londen, VK / Im Minji’s tussenjaar / Twaalf weken tussenjaar |
# Het was onbekend, moeilijk en eng.
Hallo. Ik ben Im Minji, een 25-jarige universiteitsstudent. :) Ik kwam naar het VK nadat ik had deelgenomen aan een taalstudieproject op de Filipijnen.Tijdens het project op de Filipijnen heb ik veel meegemaakt en gedaan. Daardoor was het makkelijk om erover te schrijven en te posten, maar schrijven over het project in Londen voelde een beetje anders.
Voor mij was het VK een omgeving waarin ik alles van A tot Z zelf moest regelen; het was onbekend, moeilijk en eng. Omdat ik dacht dat mijn Engels best goed was, vond ik het Britse Engels dat ik voor het eerst hoorde erg moeilijk te begrijpen. Daardoor heb ik volgens mij meerdere mensen ongemakkelijk laten voelen.
Mijn zelfvertrouwen, dat ik in de Filipijnen had opgebouwd, zakte daardoor weg. Ik begon mezelf weer te verafschuwen en trok me terug. Vrienden maken op de taalschool was moeilijk en alles was overweldigend: wennen, de manier waarop mensen praatten, het weer, het vervoer en mijn gastgezin. Met heimwee erbij heb ik de eerste twee weken volgens mij huilend doorgebracht.
# ‘Niemand lost het voor je op.’
Soms wilde ik nergens heen en sloot ik mezelf gewoon op in mijn kamer.Wat ik toen voelde was: ‘Niemand lost het voor je op. Uiteindelijk moet je de dingen zelf onder ogen zien en verdergaan.’Dat klopte. Zodra ik dat dacht, ging ik weer naar de taalschool, waar ik een tijdje niet naartoe was gegaan. Door klasgenoten die me negeerden op dezelfde manier te behandelen, nam mijn stress af.
Toen ik thuiskwam, begon ik met wandelen in de buurt van mijn verblijf en ging ik vaker naar buiten.‘Als moedertaalsprekers geïrriteerd raken of een onaardige blik trekken omdat ik iets niet begrijp, zijn zij vreemd, niet ik.’Dat besefte ik, en vanaf dat moment ging ik vol zelfvertrouwen naar buiten.
Ook werd ik op aanraden van de docent op de taalschool naar een hoger niveau geplaatst. Ik dacht: ‘O, de mensen in mijn oude klas waren vreemd; ik ben dus toch niet vreemd.’ Ongeveer een maand voordat mijn cursus eindigde, begon ik van de school te genieten en kreeg ik een goede band met mijn klasgenoten.
Toen ik vaker naar buiten ging, begonnen nieuwe dingen me op te vallen. Toen ik taferelen zag die je in Korea niet tegenkomt — wachtrijen, festivals, galerieën en musea — besefte ik: ‘Ik ben in Londen.’ Omdat ik gezelschap had, kon ik mijn eigen tijd en tempo niet aanhouden en dat gaf me wat stress, maarik vond meer rust en stabiliteit.
# Een dag in het VK
Ik word om zes uur wakker, was me, maak me klaar en ga om half negen naar school.Na drie uur les, verdeeld over twee delen, is het twaalf uur. Meestal koop ik ergens in de buurt eten en eet ik alleen of neem ik het mee naar huis. Ongeveer anderhalve maand zat ik thuis opgesloten en was ik geobsedeerd door contact met Korea, maar
Daarna begon ik in de buurt van de taalschoolhier en daar rond te dwalen en mijn vrije tijd door te brengen.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
EngelsAls je in Londen, VK, studeert, denk ik dat luisteroefeningen voor Brits Engels noodzakelijk zijn. De uitspraak van de ‘t’ is anders dan in Amerikaans Engels. Wanneer ik iemand ontmoette die echt Brits Engels sprak, sloeg ik vaak dicht. Telefoneren kan al helemaal moeilijk aanvoelen.
(Eten)
Brits eten was niet zo lekker als de reputatie ervan doet vermoeden. Uit eten gaan is duur en ingrediënten zijn goedkoop, dus ik raad je aan zelf te koken.Bij mijn gastgezin kreeg ik meestal kant-en-klaarmaaltijden, maar de laatste twee maanden kocht ik ingrediënten en kookte ik zelf.
(Benodigdheden)
Voor dagelijkse benodigdheden raad ik aan alleen een kleine hoeveelheid mee te nemen van wat je direct nodig hebt en de rest ter plaatse te kopen (om gewicht en ruimte te besparen).
(Voor toekomstige deelnemers)
Dit wil ik echt zeggen tegen mensen die net als ik erg verlegen zijn en zich makkelijk laten intimideren.Laat je niet intimideren. Engels is uiteindelijk gewoon een taal, en zij zouden net zo reageren als ze voor het eerst Koreaans leren.(In mijn geval had ik het moeilijk omdat ik ze niet kon verstaan... hehe)
# Mijn favoriete plekken in Londen
In het begin van mijn leven in Londen had ik het zo moeilijk dat ik geen toeristische route volgde, maar rondzwierf in de buurt van mijn gastgezin. Wat me het meest is bijgebleven, is het voetbalstadion van Arsenal. Op wedstrijddagen speelden zich taferelen af die je in Korea niet ziet.
# Het was vrije tijd, rust en leren.
Als ik aan het project in Londen denk, zie ik het vooral als een ‘mislukt project’. De herinneringen waren zo moeilijk dat ik er niet aan terug wilde denken. Maar toen ik mijn gedachten en herinneringen zorgvuldig opnieuw onder de loep nam om deze terugblik te schrijven,was het project in Londen voor mij een periode van vrije tijd, rust en leren.
Ik had veel tijd alleen om over mezelf na te denken en mezelf te voelen, en ik probeerde ook dingen zonder angst onder ogen te zien.Het was een tijd waarin ik me niets hoefde aan te trekken van wat anderen van me vonden.Ik besefte dat Korea, het land waar ik vandaan kom, erg klein is en dat ik mezelf niet hoef aan te passen om erin te passen.
Vroeger was ik bang voor drukke plekken en vermeed ik ze. Maar in Londen zag ik mezelf als ‘mij te midden van veel mensen’. Dat gaf me een vreemd gevoel van stabiliteit. Zelfs nu voel ik me onverklaarbaar ongemakkelijk op een rustige plek.
Tot slot hoop ik dat niemand zichzelf de schuld geeft en zich terugtrekt omdat diegene zich niet aan het project kan aanpassen. Ik kan kritiek van anderen nog steeds niet goed verdragen en ben bang voor mensen. Maar nu ik terugkijk en deze terugblik schrijf, besef ik dat hoewel het project zelf belangrijk kan zijn,zijn de dingen die ik heb geprobeerd en gevoeld niet belangrijker?Dat voelde ik ook.Ik hoop dat timide, snel teruggetrokken mensen zoals ik zichzelf geen pijn doen.
Vroeger kon ik geen 'nee' zeggen als ik voelde dat iets niet goed zat, maar nadat ik terugkwam, begon ik mezelf duidelijk uit te spreken en nee te zeggen. Daardoor kon ik wat meer ontspannen en voor mezelf leven.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
