Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Mezelf ontdekt, meer initiatief genomen en doelen gesteld #Nieuwe ervaringen; geleerd hoe ik anderen kan inspireren en in beweging kan brengen #Ingezien dat geluk afhangt van je instelling
Ik heb veel geleerd over mijn leven.Telkens wanneer ik ergens aan dacht, probeerde ik het gewoon.Ik dacht niet alleen: ‘Het verandert wel’ — ik deed er moeite voor. Of het nu veranderde of niet, doordat ik me ervoor inzette, heb ik er iets aan overgehouden. Het ging er niet om stil te zitten en me af te vragen wat ik moest doen. Samen met buitenlandse vrienden een dorp bouwen in Chiang Rai, Thailand — klussen en aanpakken / tussenjaar van 8 weken / Baek Seung-yeop, gapper van Gap Year Tribe. |
Zuid-Korea telt momenteel
elk jaar 60.000 middelbare scholieren die stoppen met school, 346.000 twintigers die doelloos niets doen en een personeelsverloop van meer dan 40% binnen een jaar na indiensttreding.75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers geeft aan zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische oplossingen en ondersteuning ontbreken, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (Gapyear)’is een periode waarin je studie en werk combineert of tijdelijk onderbreekt en via uiteenlopende activiteiten zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en ondernemerschaprichting geeft aan je toekomst — een culturele praktijk die in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen wordt aangemoedigd.
#Dankzij het tussenjaar had ik de tijd om mezelf beter te leren kennen.Mijn doel was mezelf te ontdekken.
Ik wist niet hoe ik iets moest aanpakken en had nergens goed in geleerd. Na al die ervaringen vond ik dat ik moest ontdekken wat ik hierna moest doen. Daarom ging ik meteen na mijn ontslag uit het leger naar het buitenland, zonder me goed voor te bereiden.Ik geloofde dat er buiten hoop was; ik dacht dat er iets zou veranderen als ik naar het buitenland ging en had het gevoel dat ik het niet zou redden als ik in Korea hetzelfde deed als anderen.
Ik maakte me geen zorgen, maar was juist enthousiast. Het was een nieuw begin. Op mijn 27e ging ik voor het eerst naar het buitenland.Ik dacht dat mensen overal hetzelfde leven en dat alleen de cultuur verschilde, en dat ik gewoon vragen kon stellen als ik iets niet wist.Dat dacht ik.
Ik had niets voorbereid voordat ik vertrok. ‘Ik koop gewoon wat ik nodig heb en ga, dan zie ik wel wat er gebeurt en leer ik vanzelf.’‘Zo dacht ik erover. Kan ik zeggen dat ik er mentaal klaar voor was?’Dankzij het tussenjaar had ik de tijd om mezelf beter te leren kennen.Mijn doel was mezelf te ontdekken.
#Tijdens dit project voelde het alsof ik op reis was.Ik had het gevoel dat ik op reis was.
De werkdag begint om 9 uur. Daarvoor is er om 8 uur een vergadering. Danvertelt de manager ons welk werk we die dag gaan doen. Na het ontbijt komen we om 9 uur allemaal bij elkaar en beginnen we met werken.Het is moeilijk om precies te zeggen, want er is altijd werk, maar we graven in de grond om aarde te verzamelen en slopen gebouwen.We bouwen ook nieuwe gebouwen, leggen watersystemen aan, schilderen en werken op het land — er is van alles te doen.
Er zijn veel plekken waar vrijwilligers hard nodig zijn. Meestal eindigt de werkdag om 16.00 uur, en eens in de twee wekenverbleven we bij een lokaal Thais gezin, van maandag tot vrijdag, en hielpen we met wat er in het dorp nodig was.Dat werk deden we.Daarnaast ontmoette ik dankzij het vrijwilligerswerk veel vrienden uit allerlei landen: Europa, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Latijns-Amerika enzovoort.Ik had het gevoel dat ik op reis was terwijl ik aan dit project werkte.
#Een tussenjaar is geen periode om jezelf te verbergen,maar een periode om jezelf te ontdekken en te vinden.
De taal was hier een probleem. Omdat de managers Amerikaans en Australisch waren, was communiceren soms lastig.Sommige dingen waren moeilijk. In mijn leven had ik maar drie maanden Engelse les gevolgd en twee maanden vrijwilligerswerk in Vietnam gedaan om Engels te leren en te gebruiken.Ik had dus nog nooit Amerikanen of Australiërs ontmoet. Maar zij gebruikten veel moeilijke woorden enspraken heel snel. Iemand zoals ik zou er gek van worden; de communicatie liep gewoon volledig vast.
Dus nam ik het woord. Ik zei dat ik maar drie maanden Engels had gestudeerd en dat het Engels dat ik in Vietnam had geleerdwas wat ik had geprobeerd te gebruiken om hier te komen, maar dat ik nog veel tekortkwam en het niet kon begrijpen. Of ze wat eenvoudiger konden praten.Toen vroegen ze of ik wilde overstappen van een programma waarin ik Engels gaf naar een programma met buitenwerk.Ik zei: ‘Ik wil doorgaan met het programma dat ik nu volg.Ik heb de basis van het Engels goed geleerd, dus ik denk niet dat lesgeven een probleem zal zijn’, en zij zeiden dat ze mijn cv hadden bekeken enprobeerden me ervan te overtuigen dat het volgens hen beter zou zijn om over te stappen naar een buitenprogramma. Zou dat goed zijn?
Toen ik erover nadacht: omdat ik al een educatief vrijwilligersprogramma in Vietnam had gedaan, kon ik hier misschien overstappen op een nieuw programma met buitenwerkom een nieuwe ervaring op te doen? dacht ik. Dus zei ik oké en koos ik voor de nieuwe ervaring.Als je tijdens het communiceren met buitenlanders iets niet begrijpt, schaam je dan niet — zeg het gewoon.
Ze zullen gewoon een betere richting voorstellenen zelfs proberen het je te leren. Je zult merken hoe attent ze zijn. Wees niet bang.Een tussenjaar is geen tijd om jezelf te verbergenmaar een tijd om jezelf te ontdekken en te vinden.Als je zelfs kleine stukjes van jezelf verbergt, zul je jezelf niet kunnen ontdekken,denk ik.
Als er één vreugdevolle herinnering aan dit project is, dan is het dat ze me gek noemden wanneer ik hard werkte.en me prezen. Ze vroegen waar ik in vredesnaam die energie vandaan haalde. Zelfs een vriend die altijd de kantjes ervan afliep en niet werkte, zei toen hij je zag: ‘Ik...’hij zei dat hij niet anders kon dan werken.Ik voelde echt dat ik iemand in mijn leven had geraakt.
Een Amerikaanse vriend vertelde me dit rechtstreeks.
"Gast, je bent een machine. Blijf mensen inspireren, of het nu tijdens het reizen is of met je krankzinnige werkethiek."
Vertaald betekent het: je bent echt geweldig. Of het nu om reizen of je werkethiek gaat, je blijft mensen inspireren.Ik zal deze woorden de rest van mijn leven met me meedragen. Ik zal ze nooit kunnen vergeten.Heb je ooit iets gehoord dat je diep raakte?
# Mijn eigen reisbestemming!
Ik had geen eigen reisroute. Ik liep gewoon waar mijn voeten me brachten en probeerde de bus te nemen.Als er ergens iets was waarin ik geïnteresseerd was of waar ik naartoe wilde, ging ik er zonder aarzelen heen.Gewoon gaan.Denk na over waar je vandaag bent geweest en over dat soort dingen. Dan ontdek je wat je leuk vindt.Dat kom je vanzelf te weten.Natuurlijk is plannen goed, maar ik wilde niet elke dag doorbrengen alsof ik volgens een schema aan het werk was.Dat deed ik niet. Als je zelfstandig reist, raad ik je aan om zo vrij te reizen als de reis zelf al doet vermoeden!
# Mijn tips
(Accommodatie)
Wat accommodatie betreft: het is een huis dat een bamboehuis wordt genoemd, gebouwd in traditionele Thaise stijl.Het kan er vervallener uitzien dan een oud huis van een oma waar vroeger gestookt werd. De wasmachine werkt niet goed.Je hebt advies nodig van mensen die de wasmachine eerder hebben gebruikt om ermee overweg te kunnen. Het watersysteem levert alleen koud water. Omdat het in een bergachtig gebied ligt...zijn er veel muggen en insecten. Je weet toch dat het in Thailand ontzettend warm is?Ik zou zeggen dat dit een plek is waar je je eigen huis erg zult missen.
Toch zag ik het positief: als een plek waar je Thailand van dichtbij kunt leren kennen. Terwijl je wandelt, zie je bananen aan de bomen hangen...en als je honger hebt, pluk je er een en eet je die op; er liggen overal ananassen, dus probeer er gerust een als je er zin in hebt.Het was de zoetste ananas die ik ooit in mijn leven heb gegeten.Als je erheen gaat, kijk dan niet alleen naar de oppervlakte; kijk goed om je heen...Kijk goed. Je zult merken dat je klachten verdwijnen en dat je aan die manier van leven went.
(Maaltijden)
De maaltijden bestaan vaak uit huisgemaakte gerechten die in Thailand gebruikelijk zijn. Vanuit Koreaans perspectief kunnen ze karig lijken en niet helemaal naar je smaak zijn...Misschien is het niet helemaal jouw smaak. Maar als je het elke dag eet, zul je merken dat je naar de maaltijd uitkijkt.Die eenvoudige smaak blijft me op een vreemde manier aantrekken. Je begrijpt het wel als je het probeert, toch?Ter informatie: ik schrijf dit als iemand die tom yum goong niet lekker vindt.
(Bagage)
Wat je mee moet nemen: pak kleding in die gemakkelijk te wassen is. Neem een stekkerdoos mee als je een laptop meeneemt. Je zult veel elektronische apparaten gebruiken...dus heb je die nodig. En omdat kleding moeilijk te onderhouden is, kun je gerust kleding meenemen die je niet erg vindt om weg te gooien. Op de markt...Op de markt zijn veel mooie, goedkope kleren te koop. Ik denk dat het een goed idee is om daar kleding te kopen, die te dragen en ze voor vertrek weg te gooien.Als je naar groepsfoto's kijkt, zijn de meeste mensen ongeveer zo gekleed.
#Er is niets veranderd, maar ik heb belangrijke dingen over het leven geleerd.
Ik volgde een taalcursus van drie maanden in de Filipijnen om met de wereld te kunnen communiceren, en deed vrijwilligerswerk in Vietnam en Thailand om dingen te leren en te ervaren, maar er veranderde niets. En overal denken mensen hetzelfde.
Ik vroeg me af: ‘Doe ik iets verkeerd?’ Als ik iets bedacht wat ik wilde proberen, maakte ik impulsief een plan en voerde ik het uit, maar het voelde alsof ik maar wat aanmodderde. Op een gegeven moment besefte ik plotseling dat ik midden in een woestenij stond, helemaal alleen... Er was niets veranderd.Wat moest veranderen, was ikzelf. Nadat ik naar het buitenland was gegaan en de maatschappij uit eerste hand had leren kennen, besefte ik dat het enige wat echt moest veranderen mijn eigen denkwijze was — alsof je de scherpstelling van een cameralens aanpast... Er was niets veranderd, maar ik had wel belangrijke levenslessen geleerd.
Geluk lag niet ergens daarbuiten; het zat in mijn manier van denken.
Ik leerde ook duidelijk wat mijn kracht is: mijn vermogen om actie te ondernemen is sterker dan dat van anderen!Zelfs als er niets verandert, ontdek en overdenk je een heleboel. Je zou het tijd kunnen noemen om jezelf beter te leren kennen. Als ik ergens door gegrepen ben, stort ik me er als een bezetene op. Mensen zijn verbaasd en vragen hoe ik dat heb gedaan. Maar waar voordelen zijn, zijn ook nadelen, toch? Ik raak snel verveeld. Maar ook dat...Door een tussenjaar te nemen, begreep ik waarom.
Eerst dacht ik dat het kwam doordat ik te weinig geduld had, weet je?Maar...Toen ik ergens helemaal voor ging, besefte ik dat ik geen doel had. Maar toen ik een doel stelde en eraan werkte, kreeg ik het voor elkaar. In Vietnam proefde ik eierkoffie en was ik er helemaal weg van — ik zette de beroemde cafés in de buurt op een rij en bezocht ze allemaal. Mijn doel was om te leren hoe je eierkoffie maakt. Daarom bezocht ik zo’n vijftien cafés en vroeg ik of ze het me wilden leren. Omdat we elkaar niet konden verstaan, nam ik vertalingen in het Vietnamees mee. Ze wezen me allemaal af.
Van de vijftien cafés koos ik de drie waar de koffie het lekkerst was en besloot ik me daarop te richten. In twee ervan was de eigenaar niet aanwezig, en omdat ik eerder had gewerkt, wist ik dat het personeel me niet kon helpen. In één café was de eigenaar aan het werk, dus liet ik het vertaalde briefje opnieuw zien en vroeg ik of diegene het me wilde leren, maar ze weigerden. Wat kon ik doen? We spraken niet eens dezelfde taal... Ik bestelde koffie en bleef daar zitten met een blik die zei: ‘Ik ga pas weg als je het me leert.’ Uiteindelijk wenkten ze me en leerden ze het me — ze gaven hun verzet op.
Door in het buitenland een doel te bereiken en de Vietnamese keuken te leren kennen, kon ik die ervaring gebruiken om naar de universiteit te gaan, tolken te vinden en alle doelen te bereiken die ik voor ogen had. Het was ontzettend leuk. Mezelf op die manier uitdagen was ook zwaar. Herhaaldelijk afgewezen worden put je uit. Je zelfvertrouwen krijgt een knauw. Maar ik heb heel belangrijke levenslessen geleerd.Ik probeerde alles te doen wat in me opkwam.Ik dacht niet alleen: ‘Ik ga veranderen, toch?’; ik deed er ook moeite voor. Of ik nu veranderde of niet, door die moeite te doen heb ik iets gewonnen. Ik zat niet stil na te denken over wat ik moest doen.
Als iemand me vroeg iets te doen, zei ik altijd ja en deed ik het. En als ik niet wist hoe, vroeg ik het.Ik had geen tijd om me zorgen te maken en deed graag lichamelijk werk, dus bleef ik in beweging. Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, had ik doelen.Ik dacht dat ik lezingen in TED-stijl zou geven, een boek zou schrijven enzovoort, maar ik brak mijn tussenjaar voortijdig af.
Ik had ongeveer twee jaar gepland.Ik had een project waar ik aan werkte, maar ik liet het varen. Ik had nog niet veel geleerd, maar ik ben het type dat heel grote dromen heeft, weet je?Misschien voelt daarom alles zo groot. Als ik werk, neem ik vaak alleen grote taken op me.Maar er zit een volgorde in hoe je dingen aanpakt, en die volgorde heb ik geleerd. Natuurlijk kun je dingen ook zonder vaste volgorde doen — sommige mensen vertrekken op reis om een boek te schrijven; er zijn allerlei verschillende soorten mensen.
Dromen zijn niet iets wat je zomaar bereikt. Je weet dat dromen waarmaken niet makkelijk is, toch? En iemand zoals ik, die weinig geduld heeft, moet weten waarom juist die droom belangrijk is en een duidelijk doel hebben. Anders haak ik halverwege af.
Nu weet ik hoe ik dingen moet aanpakken. Door me er roekeloos in te storten, heb ik heel wat schrammen opgelopen en veel geleerd. Het is allemaal ervaring. Nu ben ik van plan deze volgorde te volgen en die ervaring te gebruiken om weer een sprong vooruit te maken.Ik heb een reis van ongeveer twee maanden door Europa gepland. Als die reis voorbij is, ben ik eindelijk van het label ‘tussenjaar’ af.
Als er hier iets is wat ik wil proberen, stort ik me er gewoon op. Ik heb me helemaal niet voorbereid. Ik ga waar mijn lichaam me brengt en onderweg kom ik waarschijnlijk op plekken terecht die ik leuk vind. Al ben ik misschien niet echt iemand die graag reist?Maar er zijn zoveel nieuwe dingen — dingen die ik wil proberen — dus ga ik weer op reis.
Dank je wel. Bedankt dat je me niet zomaar een taalcursus hebt gestuurd, maar een intensief taalprogramma (‘Sparta’), en dat je me de kans hebt gegeven om vrijwilligerswerk in het buitenland te doen met slechts twaalf weken Engelse les.Als je een tussenjaar voorbereidt, denk ik dat het misschien beter is om je op groei te richten in plaats van op verandering. Ons leven — MIJN WEG. Zet ’m op!
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Voor de ervaring geef ik vijf sterren. Ik deed vrijwilligerswerk in de buitenlucht en kreeg allerlei verschillende taken.Ik had veel contact met Thai. Eens in de twee weken verbleven we bij een gastgezin — we sliepen bij lokale Thaise families en daarkookten we zelf, hielden we kampvuren en zwommen we in de rivier. Ik denk dat je het er ontzettend naar je zin zult hebben.Dat denk ik ook.
Het werk is best zwaar, maar juist doordat het zwaar is, groeien we naar elkaar toe en hebben we plezier. Omdat de accommodatie in een bergachtig gebied ligt, is er niet veel te doen.Er is dus niets te doen. Daardoor heb je veel diepgaande gesprekken met de andere buitenlandse vrijwilligers en volop tijd om na te denken.Als je hierheen komt, kan ik je garanderen dat alles een nieuwe ervaring zal zijn.
Leren★★★★★
Ik ontmoette veel vrienden uit verschillende landen — Europa, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Latijns-Amerika enzovoort. Tijdens dit programma voelde het alsof ik rondreisde.Hoe zou ik anders de kans krijgen om zoveel vrienden te ontmoeten?Nadat ik veel met buitenlandse vrienden had gepraat, zeiden ze allemaal dat ze blij en tevreden waren met hun huidige leven.
Als je hun vraagt waarom, weten ze precies wat ze leuk vinden. Dat is alles. Ze hebben ook dromen — ze willen iets doen,maar ze laten zich er niet door stressen. Ze weten hoe ze van het heden kunnen genieten. De toekomst bestaat ook, maar het heden was belangrijk.Deze gesprekken hebben mijn manier van denken volledig veranderd.
Omgeving★★★☆☆
Muggen. Er zijn te veel insecten. Het is ook erg warm, wat vervelend is. Als de voorzieningen een beetje verbeterd zouden worden, zou het 5 sterren krijgen.Dat is alles!
Veiligheid★★★★★
Heel veilig.
Vrije tijd★★★★★
Ik heb veel geleerd over mijn leven.Telkens wanneer ik ergens aan dacht, probeerde ik het gewoon.Ik dacht niet alleen: ‘Het verandert wel’ — ik deed er moeite voor. Of het nu veranderde of niet, doordat ik me ervoor inzette, heb ik er iets aan overgehouden. Het ging er niet om stil te zitten en me af te vragen wat ik moest doen. Samen met buitenlandse vrienden een dorp bouwen in Chiang Rai, Thailand — klussen en aanpakken / tussenjaar van 8 weken / Baek Seung-yeop, gapper van Gap Year Tribe. |
Zuid-Korea telt momenteel
elk jaar 60.000 middelbare scholieren die stoppen met school, 346.000 twintigers die doelloos niets doen en een personeelsverloop van meer dan 40% binnen een jaar na indiensttreding.75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers geeft aan zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische oplossingen en ondersteuning ontbreken, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (Gapyear)’is een periode waarin je studie en werk combineert of tijdelijk onderbreekt en via uiteenlopende activiteiten zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en ondernemerschaprichting geeft aan je toekomst — een culturele praktijk die in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen wordt aangemoedigd.
#Dankzij het tussenjaar had ik de tijd om mezelf beter te leren kennen.Mijn doel was mezelf te ontdekken.
Ik wist niet hoe ik iets moest aanpakken en had nergens goed in geleerd. Na al die ervaringen vond ik dat ik moest ontdekken wat ik hierna moest doen. Daarom ging ik meteen na mijn ontslag uit het leger naar het buitenland, zonder me goed voor te bereiden.Ik geloofde dat er buiten hoop was; ik dacht dat er iets zou veranderen als ik naar het buitenland ging en had het gevoel dat ik het niet zou redden als ik in Korea hetzelfde deed als anderen.
Ik maakte me geen zorgen, maar was juist enthousiast. Het was een nieuw begin. Op mijn 27e ging ik voor het eerst naar het buitenland.Ik dacht dat mensen overal hetzelfde leven en dat alleen de cultuur verschilde, en dat ik gewoon vragen kon stellen als ik iets niet wist.Dat dacht ik.
Ik had niets voorbereid voordat ik vertrok. ‘Ik koop gewoon wat ik nodig heb en ga, dan zie ik wel wat er gebeurt en leer ik vanzelf.’‘Zo dacht ik erover. Kan ik zeggen dat ik er mentaal klaar voor was?’Dankzij het tussenjaar had ik de tijd om mezelf beter te leren kennen.Mijn doel was mezelf te ontdekken.
#Tijdens dit project voelde het alsof ik op reis was.Ik had het gevoel dat ik op reis was.
De werkdag begint om 9 uur. Daarvoor is er om 8 uur een vergadering. Danvertelt de manager ons welk werk we die dag gaan doen. Na het ontbijt komen we om 9 uur allemaal bij elkaar en beginnen we met werken.Het is moeilijk om precies te zeggen, want er is altijd werk, maar we graven in de grond om aarde te verzamelen en slopen gebouwen.We bouwen ook nieuwe gebouwen, leggen watersystemen aan, schilderen en werken op het land — er is van alles te doen.
Er zijn veel plekken waar vrijwilligers hard nodig zijn. Meestal eindigt de werkdag om 16.00 uur, en eens in de twee wekenverbleven we bij een lokaal Thais gezin, van maandag tot vrijdag, en hielpen we met wat er in het dorp nodig was.Dat werk deden we.Daarnaast ontmoette ik dankzij het vrijwilligerswerk veel vrienden uit allerlei landen: Europa, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Latijns-Amerika enzovoort.Ik had het gevoel dat ik op reis was terwijl ik aan dit project werkte.
#Een tussenjaar is geen periode om jezelf te verbergen,maar een periode om jezelf te ontdekken en te vinden.
De taal was hier een probleem. Omdat de managers Amerikaans en Australisch waren, was communiceren soms lastig.Sommige dingen waren moeilijk. In mijn leven had ik maar drie maanden Engelse les gevolgd en twee maanden vrijwilligerswerk in Vietnam gedaan om Engels te leren en te gebruiken.Ik had dus nog nooit Amerikanen of Australiërs ontmoet. Maar zij gebruikten veel moeilijke woorden enspraken heel snel. Iemand zoals ik zou er gek van worden; de communicatie liep gewoon volledig vast.
Dus nam ik het woord. Ik zei dat ik maar drie maanden Engels had gestudeerd en dat het Engels dat ik in Vietnam had geleerdwas wat ik had geprobeerd te gebruiken om hier te komen, maar dat ik nog veel tekortkwam en het niet kon begrijpen. Of ze wat eenvoudiger konden praten.Toen vroegen ze of ik wilde overstappen van een programma waarin ik Engels gaf naar een programma met buitenwerk.Ik zei: ‘Ik wil doorgaan met het programma dat ik nu volg.Ik heb de basis van het Engels goed geleerd, dus ik denk niet dat lesgeven een probleem zal zijn’, en zij zeiden dat ze mijn cv hadden bekeken enprobeerden me ervan te overtuigen dat het volgens hen beter zou zijn om over te stappen naar een buitenprogramma. Zou dat goed zijn?
Toen ik erover nadacht: omdat ik al een educatief vrijwilligersprogramma in Vietnam had gedaan, kon ik hier misschien overstappen op een nieuw programma met buitenwerkom een nieuwe ervaring op te doen? dacht ik. Dus zei ik oké en koos ik voor de nieuwe ervaring.Als je tijdens het communiceren met buitenlanders iets niet begrijpt, schaam je dan niet — zeg het gewoon.
Ze zullen gewoon een betere richting voorstellenen zelfs proberen het je te leren. Je zult merken hoe attent ze zijn. Wees niet bang.Een tussenjaar is geen tijd om jezelf te verbergenmaar een tijd om jezelf te ontdekken en te vinden.Als je zelfs kleine stukjes van jezelf verbergt, zul je jezelf niet kunnen ontdekken,denk ik.
Als er één vreugdevolle herinnering aan dit project is, dan is het dat ze me gek noemden wanneer ik hard werkte.en me prezen. Ze vroegen waar ik in vredesnaam die energie vandaan haalde. Zelfs een vriend die altijd de kantjes ervan afliep en niet werkte, zei toen hij je zag: ‘Ik...’hij zei dat hij niet anders kon dan werken.Ik voelde echt dat ik iemand in mijn leven had geraakt.
Een Amerikaanse vriend vertelde me dit rechtstreeks.
"Gast, je bent een machine. Blijf mensen inspireren, of het nu tijdens het reizen is of met je krankzinnige werkethiek."
Vertaald betekent het: je bent echt geweldig. Of het nu om reizen of je werkethiek gaat, je blijft mensen inspireren.Ik zal deze woorden de rest van mijn leven met me meedragen. Ik zal ze nooit kunnen vergeten.Heb je ooit iets gehoord dat je diep raakte?
# Mijn eigen reisbestemming!
Ik had geen eigen reisroute. Ik liep gewoon waar mijn voeten me brachten en probeerde de bus te nemen.Als er ergens iets was waarin ik geïnteresseerd was of waar ik naartoe wilde, ging ik er zonder aarzelen heen.Gewoon gaan.Denk na over waar je vandaag bent geweest en over dat soort dingen. Dan ontdek je wat je leuk vindt.Dat kom je vanzelf te weten.Natuurlijk is plannen goed, maar ik wilde niet elke dag doorbrengen alsof ik volgens een schema aan het werk was.Dat deed ik niet. Als je zelfstandig reist, raad ik je aan om zo vrij te reizen als de reis zelf al doet vermoeden!
# Mijn tips
(Accommodatie)
Wat accommodatie betreft: het is een huis dat een bamboehuis wordt genoemd, gebouwd in traditionele Thaise stijl.Het kan er vervallener uitzien dan een oud huis van een oma waar vroeger gestookt werd. De wasmachine werkt niet goed.Je hebt advies nodig van mensen die de wasmachine eerder hebben gebruikt om ermee overweg te kunnen. Het watersysteem levert alleen koud water. Omdat het in een bergachtig gebied ligt...zijn er veel muggen en insecten. Je weet toch dat het in Thailand ontzettend warm is?Ik zou zeggen dat dit een plek is waar je je eigen huis erg zult missen.
Toch zag ik het positief: als een plek waar je Thailand van dichtbij kunt leren kennen. Terwijl je wandelt, zie je bananen aan de bomen hangen...en als je honger hebt, pluk je er een en eet je die op; er liggen overal ananassen, dus probeer er gerust een als je er zin in hebt.Het was de zoetste ananas die ik ooit in mijn leven heb gegeten.Als je erheen gaat, kijk dan niet alleen naar de oppervlakte; kijk goed om je heen...Kijk goed. Je zult merken dat je klachten verdwijnen en dat je aan die manier van leven went.
(Maaltijden)
De maaltijden bestaan vaak uit huisgemaakte gerechten die in Thailand gebruikelijk zijn. Vanuit Koreaans perspectief kunnen ze karig lijken en niet helemaal naar je smaak zijn...Misschien is het niet helemaal jouw smaak. Maar als je het elke dag eet, zul je merken dat je naar de maaltijd uitkijkt.Die eenvoudige smaak blijft me op een vreemde manier aantrekken. Je begrijpt het wel als je het probeert, toch?Ter informatie: ik schrijf dit als iemand die tom yum goong niet lekker vindt.
(Bagage)
Wat je mee moet nemen: pak kleding in die gemakkelijk te wassen is. Neem een stekkerdoos mee als je een laptop meeneemt. Je zult veel elektronische apparaten gebruiken...dus heb je die nodig. En omdat kleding moeilijk te onderhouden is, kun je gerust kleding meenemen die je niet erg vindt om weg te gooien. Op de markt...Op de markt zijn veel mooie, goedkope kleren te koop. Ik denk dat het een goed idee is om daar kleding te kopen, die te dragen en ze voor vertrek weg te gooien.Als je naar groepsfoto's kijkt, zijn de meeste mensen ongeveer zo gekleed.
#Er is niets veranderd, maar ik heb belangrijke dingen over het leven geleerd.
Ik volgde een taalcursus van drie maanden in de Filipijnen om met de wereld te kunnen communiceren, en deed vrijwilligerswerk in Vietnam en Thailand om dingen te leren en te ervaren, maar er veranderde niets. En overal denken mensen hetzelfde.
Ik vroeg me af: ‘Doe ik iets verkeerd?’ Als ik iets bedacht wat ik wilde proberen, maakte ik impulsief een plan en voerde ik het uit, maar het voelde alsof ik maar wat aanmodderde. Op een gegeven moment besefte ik plotseling dat ik midden in een woestenij stond, helemaal alleen... Er was niets veranderd.Wat moest veranderen, was ikzelf. Nadat ik naar het buitenland was gegaan en de maatschappij uit eerste hand had leren kennen, besefte ik dat het enige wat echt moest veranderen mijn eigen denkwijze was — alsof je de scherpstelling van een cameralens aanpast... Er was niets veranderd, maar ik had wel belangrijke levenslessen geleerd.
Geluk lag niet ergens daarbuiten; het zat in mijn manier van denken.
Ik leerde ook duidelijk wat mijn kracht is: mijn vermogen om actie te ondernemen is sterker dan dat van anderen!Zelfs als er niets verandert, ontdek en overdenk je een heleboel. Je zou het tijd kunnen noemen om jezelf beter te leren kennen. Als ik ergens door gegrepen ben, stort ik me er als een bezetene op. Mensen zijn verbaasd en vragen hoe ik dat heb gedaan. Maar waar voordelen zijn, zijn ook nadelen, toch? Ik raak snel verveeld. Maar ook dat...Door een tussenjaar te nemen, begreep ik waarom.
Eerst dacht ik dat het kwam doordat ik te weinig geduld had, weet je?Maar...Toen ik ergens helemaal voor ging, besefte ik dat ik geen doel had. Maar toen ik een doel stelde en eraan werkte, kreeg ik het voor elkaar. In Vietnam proefde ik eierkoffie en was ik er helemaal weg van — ik zette de beroemde cafés in de buurt op een rij en bezocht ze allemaal. Mijn doel was om te leren hoe je eierkoffie maakt. Daarom bezocht ik zo’n vijftien cafés en vroeg ik of ze het me wilden leren. Omdat we elkaar niet konden verstaan, nam ik vertalingen in het Vietnamees mee. Ze wezen me allemaal af.
Van de vijftien cafés koos ik de drie waar de koffie het lekkerst was en besloot ik me daarop te richten. In twee ervan was de eigenaar niet aanwezig, en omdat ik eerder had gewerkt, wist ik dat het personeel me niet kon helpen. In één café was de eigenaar aan het werk, dus liet ik het vertaalde briefje opnieuw zien en vroeg ik of diegene het me wilde leren, maar ze weigerden. Wat kon ik doen? We spraken niet eens dezelfde taal... Ik bestelde koffie en bleef daar zitten met een blik die zei: ‘Ik ga pas weg als je het me leert.’ Uiteindelijk wenkten ze me en leerden ze het me — ze gaven hun verzet op.
Door in het buitenland een doel te bereiken en de Vietnamese keuken te leren kennen, kon ik die ervaring gebruiken om naar de universiteit te gaan, tolken te vinden en alle doelen te bereiken die ik voor ogen had. Het was ontzettend leuk. Mezelf op die manier uitdagen was ook zwaar. Herhaaldelijk afgewezen worden put je uit. Je zelfvertrouwen krijgt een knauw. Maar ik heb heel belangrijke levenslessen geleerd.Ik probeerde alles te doen wat in me opkwam.Ik dacht niet alleen: ‘Ik ga veranderen, toch?’; ik deed er ook moeite voor. Of ik nu veranderde of niet, door die moeite te doen heb ik iets gewonnen. Ik zat niet stil na te denken over wat ik moest doen.
Als iemand me vroeg iets te doen, zei ik altijd ja en deed ik het. En als ik niet wist hoe, vroeg ik het.Ik had geen tijd om me zorgen te maken en deed graag lichamelijk werk, dus bleef ik in beweging. Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, had ik doelen.Ik dacht dat ik lezingen in TED-stijl zou geven, een boek zou schrijven enzovoort, maar ik brak mijn tussenjaar voortijdig af.
Ik had ongeveer twee jaar gepland.Ik had een project waar ik aan werkte, maar ik liet het varen. Ik had nog niet veel geleerd, maar ik ben het type dat heel grote dromen heeft, weet je?Misschien voelt daarom alles zo groot. Als ik werk, neem ik vaak alleen grote taken op me.Maar er zit een volgorde in hoe je dingen aanpakt, en die volgorde heb ik geleerd. Natuurlijk kun je dingen ook zonder vaste volgorde doen — sommige mensen vertrekken op reis om een boek te schrijven; er zijn allerlei verschillende soorten mensen.
Dromen zijn niet iets wat je zomaar bereikt. Je weet dat dromen waarmaken niet makkelijk is, toch? En iemand zoals ik, die weinig geduld heeft, moet weten waarom juist die droom belangrijk is en een duidelijk doel hebben. Anders haak ik halverwege af.
Nu weet ik hoe ik dingen moet aanpakken. Door me er roekeloos in te storten, heb ik heel wat schrammen opgelopen en veel geleerd. Het is allemaal ervaring. Nu ben ik van plan deze volgorde te volgen en die ervaring te gebruiken om weer een sprong vooruit te maken.Ik heb een reis van ongeveer twee maanden door Europa gepland. Als die reis voorbij is, ben ik eindelijk van het label ‘tussenjaar’ af.
Als er hier iets is wat ik wil proberen, stort ik me er gewoon op. Ik heb me helemaal niet voorbereid. Ik ga waar mijn lichaam me brengt en onderweg kom ik waarschijnlijk op plekken terecht die ik leuk vind. Al ben ik misschien niet echt iemand die graag reist?Maar er zijn zoveel nieuwe dingen — dingen die ik wil proberen — dus ga ik weer op reis.
Dank je wel. Bedankt dat je me niet zomaar een taalcursus hebt gestuurd, maar een intensief taalprogramma (‘Sparta’), en dat je me de kans hebt gegeven om vrijwilligerswerk in het buitenland te doen met slechts twaalf weken Engelse les.Als je een tussenjaar voorbereidt, denk ik dat het misschien beter is om je op groei te richten in plaats van op verandering. Ons leven — MIJN WEG. Zet ’m op!
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Voor de ervaring geef ik vijf sterren. Ik deed vrijwilligerswerk in de buitenlucht en kreeg allerlei verschillende taken.Ik had veel contact met Thai. Eens in de twee weken verbleven we bij een gastgezin — we sliepen bij lokale Thaise families en daarkookten we zelf, hielden we kampvuren en zwommen we in de rivier. Ik denk dat je het er ontzettend naar je zin zult hebben.Dat denk ik ook.
Het werk is best zwaar, maar juist doordat het zwaar is, groeien we naar elkaar toe en hebben we plezier. Omdat de accommodatie in een bergachtig gebied ligt, is er niet veel te doen.Er is dus niets te doen. Daardoor heb je veel diepgaande gesprekken met de andere buitenlandse vrijwilligers en volop tijd om na te denken.Als je hierheen komt, kan ik je garanderen dat alles een nieuwe ervaring zal zijn.
Leren★★★★★
Ik ontmoette veel vrienden uit verschillende landen — Europa, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Latijns-Amerika enzovoort. Tijdens dit programma voelde het alsof ik rondreisde.Hoe zou ik anders de kans krijgen om zoveel vrienden te ontmoeten?Nadat ik veel met buitenlandse vrienden had gepraat, zeiden ze allemaal dat ze blij en tevreden waren met hun huidige leven.
Als je hun vraagt waarom, weten ze precies wat ze leuk vinden. Dat is alles. Ze hebben ook dromen — ze willen iets doen,maar ze laten zich er niet door stressen. Ze weten hoe ze van het heden kunnen genieten. De toekomst bestaat ook, maar het heden was belangrijk.Deze gesprekken hebben mijn manier van denken volledig veranderd.
Omgeving★★★☆☆
Muggen. Er zijn te veel insecten. Het is ook erg warm, wat vervelend is. Als de voorzieningen een beetje verbeterd zouden worden, zou het 5 sterren krijgen.Dat is alles!
Veiligheid★★★★★
Heel veilig.
Vrije tijd★★★★★
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
