Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer bereidheid om uitdagingen aan te gaan; een actievere kant van mezelf ontdekt #Mijn Engelse uitspraak verbeterd; nieuwe ervaringen opgedaan #Ik besefte dat ik dingen gewoon maar had verdragen
Na mijn terugkeer voelde ik van alles; ik besefte zeker dat ik heel wat had verdragen. Na mijn reis naar de Filipijnen denk ik niet dat ik ooit nog zo zou kunnen leven. En de drang om uitdagingen aan te gaan is in mij weer aangewakkerd.. Ik denk dat Koreanen over het algemeen wat proactiever zijn. Daardoor merkte ik vaak dat ik naar voren stapte zonder het zelf door te hebben. Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe kant van mezelf heb ontdekt.
- Als je op een leuke manier en zonder stress Engels studeert, is dat alles wat telt! / Yang Hye-young, gapper van de Gapyear-familie / tussenjaar van 12 weken |
Zuid-Korea is momenteel,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen bezigheden en geen dromen, en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt inmiddels boven de 40%;75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het campusleven en meer dan 80% van de werknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat anderen moeten dromen, maar om dit probleem, waarvoor praktische middelen en ondersteuning ontbreken, op te lossen, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (Gapyear)’houdt in dat je een pauze neemt van je studie of werk, of studie en werk combineert met uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf beginnen,om richting te geven aan je toekomst; het is een cultuur die wordt aanbevolen in de VS, Europa, Japan en andere landen.
# Ik meldde me impulsief aan met de gedachte: ‘Als ik ga, zal het resultaat anders zijn.’
Hallo. Ik ben pas afgestudeerd aan de universiteit en ben op zoek naar werk. Ik heb vier jaar restaurant- en kookkunst gestudeerd en had zelfs al voordat ik aan de universiteit begon één duidelijk, rechtlijnig carrièrepad voor ogen.Toen ik daadwerkelijk in mijn laatste studiejaar zat, besefte ik dat mijn studie me niet interesseerde.Terwijl ik me afvroeg wat ik nog meer zou kunnen doen, hoorde ik over ‘Korea Gap Year’ en kwam ik vanzelf terecht bij loopbaanbegeleiding.
Ik kreeg eerst advies over een tussenjaar. In een sombere periode waarin ik me zorgen maakte over mijn loopbaan, koos ik hiervoor op sterk aanraden van de adviseur.Toen ik hoorde dat ik, als ik nu geen project zou uitvoeren om een oplossing te vinden, later waarschijnlijk toch bij dit soort organisaties om advies zou vragen, besloot ik de sprong te wagen en elke strohalm aan te grijpen.Mijn afstuderen stond voor de deur en ik had geen idee wat ik met mijn leven moest doen.Ik meldde me impulsief aan met de gedachte: ‘Als ik ga, zal alles anders lopen.’
Ik had nog nooit alleen in het buitenland gewoond, dus ik was erg bang. Mijn ouders maakten zich enorme zorgen, waardoor ik aarzelde om het te proberen. Maar om de onzekerheid over mijn toekomst te verminderen, waagde ik de sprong. Toen de vertrekdatum eenmaal dichterbij kwam, voelde ik die angst niet meer.
Ik wilde vóór vertrek nog wat Engels studeren, maar ik zou direct na het laatste semester van mijn laatste studiejaar vertrekken. Daardoor had ik het persoonlijk erg druk en voelde ik me overweldigd. Ik maakte me zorgen over mijn studiepunten. Ik was van plan dit naast een ander project te doen, maar ik werd niet aangenomen en daardoor voelde ik me nog onrustiger. Ik wilde vaak mijn geld terug, maar ik moest tot augustus wachten op mijn diploma. Dat uitstel vond ik nog vervelender, waardoor ik nog sterker verlangde om snel te vertrekken.
# Ik besefte dat ik tijdens mijn leven in Korea veel te veel had verdragen.
Na mijn terugkeer naar Korea besefte ik heel sterk dat ik echt de typische gewoonten van een Koreaan had. Wanneer ik omging met vrienden van verschillende nationaliteiten, raakte ik gefrustreerd omdat ik dingen snel en flexibel wilde regelen.
Ookbesefte ik dat ik tijdens mijn leven in Korea veel te veel had verdragen. In de Filipijnen bemoeide niemand zich echt met me, niemand berispte me als ik mijn huiswerk niet maakte en die zelfstandige omgeving was heel fijn. Ik hoefde niet voortdurend rekening te houden met wat anderen van me dachten. Na mijn terugkomst zei de adviseur dat een van mijn barrières was weggevallen.
Mijn Engels is flink vooruitgegaan, en vooral mijn uitspraak is enorm verbeterd. Volgens mij kwam dat doordat ik ter plekke Amerikaanse tv-series keek en Engelse uitdrukkingen meteen in het dagelijks leven kon toepassen.
Ik had geen moeite om me aan te passen. De Vietnamese vrienden die ik als huisgenoten leerde kennen, waren heel aardig, waardoor ik me gemakkelijk kon aanpassen. De docenten gaven goed les. Twee maanden is kort om vrienden te maken, maar gedurende de drie maanden dat ik er was, was ik in elk geval blij dankzij de mensen.
Tegenwoordig mis ik vooral de vrienden met wie ik tijdens het reizen bevriend raakte. In de laatste maand was ik uitgeput van het Engels studeren en wilde ik heel graag terug naar Korea. Ik had nog maar weinig zakgeld over en maakte me daarom al vóór de reis zorgen. Bovendien waren we geen hechte vrienden, dus kon ik niet bepaald in een vrolijke stemming vertrekken.
Toen ik er eenmaal was, bleek ik een van de betere Engelssprekers te zijn. Misschien omdat Koreanen doorgaans proactief zijn, zorgde ik op de laatste avond voor een sfeer waarin iedereen samen plezier kon hebben en maakten we onvergetelijke herinneringen.Vrienden met andere nationaliteiten trekken meestal op met mensen uit hun eigen land, maar wij doorbraken dat patroon en voor het eerst mengde iedereen zich en hadden we samen plezier.
Mijn vier huisgenoten (Cam, Ersa, Mayu en Jenny) en de vrienden met wie ik aan het einde reisde, zijn me het meest bijgebleven. De Koreaanse vrienden waren jonger dan ik (Paul) of waren iets oudere broers en zussen (Yoon, Jay en Jason), maar iedereen was aardig en het was heel fijn om samen van het leven te genieten.
Ook het Taiwanese stel (Mia en Dank) was heel aardig. Ik trok vooral op met studentenmedewerkers die beter Engels spraken dan ik (Tee en Yves) en hun vriendin Hana. De docenten waren ook heel vriendelijk. Omdat ik nogal terughoudend ben en niet veel praat, hielpen ze me tijdens individuele lessen en lessen in kleine groepen om zoveel mogelijk te spreken.
Er was ook Kayla, die aan een tussenjaarprogramma deelnam. Zij was de eerste Koreaanse vriendin die ik ontmoette en hoewel ze jonger was dan ik, was ze volwassener en sprak ze goed Engels. Daardoor steunde ik vaak op haar. Kayla’s goede vriendin en huisgenoot, de Taiwanese ‘grote zus’ Alice, was ouder dan wij, maar kon het goed vinden met ons jongeren. Dankzij haar kon ik me goed aanpassen aan het leven in de Filipijnen. Door die ervaring kon ik later, toen ik een leidende rol op me nam, andere vrienden nog beter helpen.
Mijn aanbevolen reisbestemming!
Ik boek reizen meestal via een reisbureau. Iedereen maakt in het weekend uitstapjes naar de eilanden, dus de reistijd is lang, maar mijn reis naar Bantayan Island was de leukste. We brengen ook vaak tijd door met vrienden bij de accommodatie, dus het is geweldig om spelletjes mee te nemen waaraan iedereen kan meedoen.
Japanse en Taiwanese vrienden trekken vaak alleen met hun eigen groep op. In zulke situaties zullen de anderen waarschijnlijk volgen als Koreanen het voortouw nemen.
Mijn tips voor een tussenjaar
(Duur)
Twee maanden lijkt het meest geschikt. Drie maanden was te lang.
(Taal)
Ik koos bewust voor een driepersoonskamer, zodat ik huisgenoten van verschillende nationaliteiten zou hebben. Ik sprak expres alleen Engels en bleef bij mijn huisgenoten, zodat ik niet met Koreanen zou optrekken. Persoonlijk heeft eropuit gaan en praten met buitenlandse vrienden mijn Engels meer geholpen dan alleen studeren.
Wanneer ik vrije tijd had, keek ik Amerikaanse tv-series. Dat hielp zeker, omdat ik uitdrukkingen die ik in de les had gehoord meteen kon gebruiken. De docenten complimenteerden mijn uitspraak. Toen ik aankwam was die niet geweldig, maar ze verbeterde geleidelijk en bij de eindtoets waren mijn resultaten op het niveau van een moedertaalspreker. Volgens mij was het geheim dat ik die series keek.
Voor zelfstudie nam ik nooit meer dan één à twee uur. Ik ging meer vooruit door met vrienden te praten dan door alleen te studeren. Omdat ik een TOEIC-score nodig had, richtte ik me vooral op deel 7. In plaats van lange woordenlijsten uit mijn hoofd te leren, zocht ik alleen de betekenis op van woorden die ik niet kende.
Als ik boeken hardop las, overdreef ik bewust en probeerde ik te lezen als een moedertaalspreker. Daardoor kon ik later zelfs een cursus Amerikaanse uitspraak volgen waarvoor je eerst een toets moest halen.
(Accommodatie)
Er verschijnen soms insecten, dus het is een goed idee om insectenwerend middel mee te nemen.
(Maaltijden)
Koreaanse instantnoedels en gim (zeewier) zijn onmisbaar. Neem ze zeker mee.
(Bagage)
Het is verstandig kleding mee te nemen die je zonder problemen kunt weggooien, zodat je zo min mogelijk bagage hebt. Ik dacht dat ik veel aantekeningen zou maken en nam daarom veel notitieboekjes mee, maar één is genoeg. Grammatica in het Engels bestuderen is soms lastig te begrijpen, dus in zulke gevallen is het handig om een Koreaans grammaticaboek te raadplegen.
#Ik had echt het gevoel dat ik veel had moeten verdragen. Na mijn terugkeer uit de Filipijnen denk ik niet dat ik nog op die manier zou kunnen leven. Bovendien werd de uitdagingsdrang in mij weer aangewakkerd.
In het begin had ik vooral het gevoel dat ik gewoon moest vertrekken zonder er te veel over na te denken.De loopbaanadviseur zei ook dat mijn omgeving me te veel onderdrukte en tegenhield. Ik had behoefte aan een proactieve verandering van omgeving.En omdat ik geen richting wist te geven aan mijn loopbaan, dacht ik: "Ik vertrek alvast, de resultaten komen later wel."
Na mijn terugkeer voelde ik van alles; ik besefte echt dat ik veel had doorstaan. Na de Filipijnen denk ik niet dat ik nog op die manier zou kunnen leven. En de uitdagingsdrang in mij kwam weer tot leven.Ik denk dat Koreanen de neiging hebben iets proactiever te zijn. Daardoor merkte ik dat ik vaker uit mezelf naar voren stapte. Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe kant van mezelf heb ontdekt.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Voor iemand die bijna geen ervaring in het buitenland had, was dit misschien een periode die ik echt nodig had.
Leren★★★★★
Ik heb zeker veel geleerd: over Engels, over hoe je je aan verschillende omgevingen aanpast en over mezelf.
Omgeving★★★☆☆
Omdat ik voornamelijk binnen de taalschool verbleef, werd het soms saai.
Veiligheid★★★☆☆
De Filipijnen kunnen gevaarlijk zijn; je moet altijd voorzichtig zijn.
Vrije tijd★★★☆☆
Er is niet veel te doen in de buurt van de taalschool.
Na mijn terugkeer voelde ik van alles; ik besefte zeker dat ik heel wat had verdragen. Na mijn reis naar de Filipijnen denk ik niet dat ik ooit nog zo zou kunnen leven. En de drang om uitdagingen aan te gaan is in mij weer aangewakkerd.. Ik denk dat Koreanen over het algemeen wat proactiever zijn. Daardoor merkte ik vaak dat ik naar voren stapte zonder het zelf door te hebben. Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe kant van mezelf heb ontdekt.
- Als je op een leuke manier en zonder stress Engels studeert, is dat alles wat telt! / Yang Hye-young, gapper van de Gapyear-familie / tussenjaar van 12 weken |
Zuid-Korea is momenteel,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen bezigheden en geen dromen, en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt inmiddels boven de 40%;75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het campusleven en meer dan 80% van de werknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat anderen moeten dromen, maar om dit probleem, waarvoor praktische middelen en ondersteuning ontbreken, op te lossen, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (Gapyear)’houdt in dat je een pauze neemt van je studie of werk, of studie en werk combineert met uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf beginnen,om richting te geven aan je toekomst; het is een cultuur die wordt aanbevolen in de VS, Europa, Japan en andere landen.
# Ik meldde me impulsief aan met de gedachte: ‘Als ik ga, zal het resultaat anders zijn.’
Hallo. Ik ben pas afgestudeerd aan de universiteit en ben op zoek naar werk. Ik heb vier jaar restaurant- en kookkunst gestudeerd en had zelfs al voordat ik aan de universiteit begon één duidelijk, rechtlijnig carrièrepad voor ogen.Toen ik daadwerkelijk in mijn laatste studiejaar zat, besefte ik dat mijn studie me niet interesseerde.Terwijl ik me afvroeg wat ik nog meer zou kunnen doen, hoorde ik over ‘Korea Gap Year’ en kwam ik vanzelf terecht bij loopbaanbegeleiding.
Ik kreeg eerst advies over een tussenjaar. In een sombere periode waarin ik me zorgen maakte over mijn loopbaan, koos ik hiervoor op sterk aanraden van de adviseur.Toen ik hoorde dat ik, als ik nu geen project zou uitvoeren om een oplossing te vinden, later waarschijnlijk toch bij dit soort organisaties om advies zou vragen, besloot ik de sprong te wagen en elke strohalm aan te grijpen.Mijn afstuderen stond voor de deur en ik had geen idee wat ik met mijn leven moest doen.Ik meldde me impulsief aan met de gedachte: ‘Als ik ga, zal alles anders lopen.’
Ik had nog nooit alleen in het buitenland gewoond, dus ik was erg bang. Mijn ouders maakten zich enorme zorgen, waardoor ik aarzelde om het te proberen. Maar om de onzekerheid over mijn toekomst te verminderen, waagde ik de sprong. Toen de vertrekdatum eenmaal dichterbij kwam, voelde ik die angst niet meer.
Ik wilde vóór vertrek nog wat Engels studeren, maar ik zou direct na het laatste semester van mijn laatste studiejaar vertrekken. Daardoor had ik het persoonlijk erg druk en voelde ik me overweldigd. Ik maakte me zorgen over mijn studiepunten. Ik was van plan dit naast een ander project te doen, maar ik werd niet aangenomen en daardoor voelde ik me nog onrustiger. Ik wilde vaak mijn geld terug, maar ik moest tot augustus wachten op mijn diploma. Dat uitstel vond ik nog vervelender, waardoor ik nog sterker verlangde om snel te vertrekken.
# Ik besefte dat ik tijdens mijn leven in Korea veel te veel had verdragen.
Na mijn terugkeer naar Korea besefte ik heel sterk dat ik echt de typische gewoonten van een Koreaan had. Wanneer ik omging met vrienden van verschillende nationaliteiten, raakte ik gefrustreerd omdat ik dingen snel en flexibel wilde regelen.
Ookbesefte ik dat ik tijdens mijn leven in Korea veel te veel had verdragen. In de Filipijnen bemoeide niemand zich echt met me, niemand berispte me als ik mijn huiswerk niet maakte en die zelfstandige omgeving was heel fijn. Ik hoefde niet voortdurend rekening te houden met wat anderen van me dachten. Na mijn terugkomst zei de adviseur dat een van mijn barrières was weggevallen.
Mijn Engels is flink vooruitgegaan, en vooral mijn uitspraak is enorm verbeterd. Volgens mij kwam dat doordat ik ter plekke Amerikaanse tv-series keek en Engelse uitdrukkingen meteen in het dagelijks leven kon toepassen.
Ik had geen moeite om me aan te passen. De Vietnamese vrienden die ik als huisgenoten leerde kennen, waren heel aardig, waardoor ik me gemakkelijk kon aanpassen. De docenten gaven goed les. Twee maanden is kort om vrienden te maken, maar gedurende de drie maanden dat ik er was, was ik in elk geval blij dankzij de mensen.
Tegenwoordig mis ik vooral de vrienden met wie ik tijdens het reizen bevriend raakte. In de laatste maand was ik uitgeput van het Engels studeren en wilde ik heel graag terug naar Korea. Ik had nog maar weinig zakgeld over en maakte me daarom al vóór de reis zorgen. Bovendien waren we geen hechte vrienden, dus kon ik niet bepaald in een vrolijke stemming vertrekken.
Toen ik er eenmaal was, bleek ik een van de betere Engelssprekers te zijn. Misschien omdat Koreanen doorgaans proactief zijn, zorgde ik op de laatste avond voor een sfeer waarin iedereen samen plezier kon hebben en maakten we onvergetelijke herinneringen.Vrienden met andere nationaliteiten trekken meestal op met mensen uit hun eigen land, maar wij doorbraken dat patroon en voor het eerst mengde iedereen zich en hadden we samen plezier.
Mijn vier huisgenoten (Cam, Ersa, Mayu en Jenny) en de vrienden met wie ik aan het einde reisde, zijn me het meest bijgebleven. De Koreaanse vrienden waren jonger dan ik (Paul) of waren iets oudere broers en zussen (Yoon, Jay en Jason), maar iedereen was aardig en het was heel fijn om samen van het leven te genieten.
Ook het Taiwanese stel (Mia en Dank) was heel aardig. Ik trok vooral op met studentenmedewerkers die beter Engels spraken dan ik (Tee en Yves) en hun vriendin Hana. De docenten waren ook heel vriendelijk. Omdat ik nogal terughoudend ben en niet veel praat, hielpen ze me tijdens individuele lessen en lessen in kleine groepen om zoveel mogelijk te spreken.
Er was ook Kayla, die aan een tussenjaarprogramma deelnam. Zij was de eerste Koreaanse vriendin die ik ontmoette en hoewel ze jonger was dan ik, was ze volwassener en sprak ze goed Engels. Daardoor steunde ik vaak op haar. Kayla’s goede vriendin en huisgenoot, de Taiwanese ‘grote zus’ Alice, was ouder dan wij, maar kon het goed vinden met ons jongeren. Dankzij haar kon ik me goed aanpassen aan het leven in de Filipijnen. Door die ervaring kon ik later, toen ik een leidende rol op me nam, andere vrienden nog beter helpen.
Mijn aanbevolen reisbestemming!
Ik boek reizen meestal via een reisbureau. Iedereen maakt in het weekend uitstapjes naar de eilanden, dus de reistijd is lang, maar mijn reis naar Bantayan Island was de leukste. We brengen ook vaak tijd door met vrienden bij de accommodatie, dus het is geweldig om spelletjes mee te nemen waaraan iedereen kan meedoen.
Japanse en Taiwanese vrienden trekken vaak alleen met hun eigen groep op. In zulke situaties zullen de anderen waarschijnlijk volgen als Koreanen het voortouw nemen.
Mijn tips voor een tussenjaar
(Duur)
Twee maanden lijkt het meest geschikt. Drie maanden was te lang.
(Taal)
Ik koos bewust voor een driepersoonskamer, zodat ik huisgenoten van verschillende nationaliteiten zou hebben. Ik sprak expres alleen Engels en bleef bij mijn huisgenoten, zodat ik niet met Koreanen zou optrekken. Persoonlijk heeft eropuit gaan en praten met buitenlandse vrienden mijn Engels meer geholpen dan alleen studeren.
Wanneer ik vrije tijd had, keek ik Amerikaanse tv-series. Dat hielp zeker, omdat ik uitdrukkingen die ik in de les had gehoord meteen kon gebruiken. De docenten complimenteerden mijn uitspraak. Toen ik aankwam was die niet geweldig, maar ze verbeterde geleidelijk en bij de eindtoets waren mijn resultaten op het niveau van een moedertaalspreker. Volgens mij was het geheim dat ik die series keek.
Voor zelfstudie nam ik nooit meer dan één à twee uur. Ik ging meer vooruit door met vrienden te praten dan door alleen te studeren. Omdat ik een TOEIC-score nodig had, richtte ik me vooral op deel 7. In plaats van lange woordenlijsten uit mijn hoofd te leren, zocht ik alleen de betekenis op van woorden die ik niet kende.
Als ik boeken hardop las, overdreef ik bewust en probeerde ik te lezen als een moedertaalspreker. Daardoor kon ik later zelfs een cursus Amerikaanse uitspraak volgen waarvoor je eerst een toets moest halen.
(Accommodatie)
Er verschijnen soms insecten, dus het is een goed idee om insectenwerend middel mee te nemen.
(Maaltijden)
Koreaanse instantnoedels en gim (zeewier) zijn onmisbaar. Neem ze zeker mee.
(Bagage)
Het is verstandig kleding mee te nemen die je zonder problemen kunt weggooien, zodat je zo min mogelijk bagage hebt. Ik dacht dat ik veel aantekeningen zou maken en nam daarom veel notitieboekjes mee, maar één is genoeg. Grammatica in het Engels bestuderen is soms lastig te begrijpen, dus in zulke gevallen is het handig om een Koreaans grammaticaboek te raadplegen.
#Ik had echt het gevoel dat ik veel had moeten verdragen. Na mijn terugkeer uit de Filipijnen denk ik niet dat ik nog op die manier zou kunnen leven. Bovendien werd de uitdagingsdrang in mij weer aangewakkerd.
In het begin had ik vooral het gevoel dat ik gewoon moest vertrekken zonder er te veel over na te denken.De loopbaanadviseur zei ook dat mijn omgeving me te veel onderdrukte en tegenhield. Ik had behoefte aan een proactieve verandering van omgeving.En omdat ik geen richting wist te geven aan mijn loopbaan, dacht ik: "Ik vertrek alvast, de resultaten komen later wel."
Na mijn terugkeer voelde ik van alles; ik besefte echt dat ik veel had doorstaan. Na de Filipijnen denk ik niet dat ik nog op die manier zou kunnen leven. En de uitdagingsdrang in mij kwam weer tot leven.Ik denk dat Koreanen de neiging hebben iets proactiever te zijn. Daardoor merkte ik dat ik vaker uit mezelf naar voren stapte. Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe kant van mezelf heb ontdekt.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Voor iemand die bijna geen ervaring in het buitenland had, was dit misschien een periode die ik echt nodig had.
Leren★★★★★
Ik heb zeker veel geleerd: over Engels, over hoe je je aan verschillende omgevingen aanpast en over mezelf.
Omgeving★★★☆☆
Omdat ik voornamelijk binnen de taalschool verbleef, werd het soms saai.
Veiligheid★★★☆☆
De Filipijnen kunnen gevaarlijk zijn; je moet altijd voorzichtig zijn.
Vrije tijd★★★☆☆
Er is niet veel te doen in de buurt van de taalschool.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
