Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#De moed om uitdagingen aan te gaan; het vermogen om op eigen benen te staan (zelfstandigheid) #Mijn Engelse vaardigheden verbeterd; nieuwe vriendschappen en contacten opgedaan #Een andere kijk op reizen; een ontspannen, ongedwongen ervaring in Australië
|
Met het gapyearproject wilde ik vooral de moed krijgen om uitdagingen aan te gaan. Ik had vaak spijt dat ik dingen niet deed omdat ik aarzelde, en elke keer was ik zo teleurgesteld in mezelf dat ik die spijt niet steeds opnieuw wilde voelen. Ook wilde ik iemand worden die op eigen benen kan staan, in plaats van afhankelijk te zijn van anderen.
- Het uitgestrekte continent Australië met internationale vrienden: een vrijwilligersproject voor natuurbehoud / O Minju, deelnemer aan een gapyear / gapyear van 2 weken |
Zuid-Korea is momenteel:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, zitten 346.000 twintigers zonder dromen doelloos thuis en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar na indiensttreding van baan wisselt boven de 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers voelt zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen tegen anderen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem op te lossen — waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken — willen we ook in Zuid-Korea het ‘gapyear’ introduceren.
‘Gapyear’ (gapyear)is een periode waarin je een koers voor de toekomst bepaalt door studie of werk te combineren met, of tijdelijk te onderbreken voor, uiteenlopende activiteiten zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of het starten van een bedrijf,en het is een cultuur die wordt aangemoedigd in landen als de Verenigde Staten, Europa en Japan.
Een gapyear gekozen voor unieke ervaringen in plaats van simpelweg sightseeing
Hallo. Nadat ik mijn eerste semester als eerstejaarsstudent aan de universiteit had afgerond, nam ik gedurfd een sabbatical omdat ik behoefte had aan een pauze. De eerste zes maanden werkte ik parttime op een luchthaven; ik vond het leuk om met buitenlanders om te gaan en kreeg vlinders in mijn buik als ik mensen zag vertrekken. Misschien wilde ik daarom de rest van mijn verlof gebruiken om buitenlandse ervaring op te doen.
Ik had niet genoeg tijd om in het buitenland te studeren en wilde iets anders beleven dan alleen sightseeing. Tijdens het zoeken kwam ik het gapyearproject ‘Vrijwilligerswerk voor natuurbehoud in Australië’ tegen.Australië was een land dat ik graag wilde bezoeken en omdat het een Engelstalig land is, meldde ik me zonder aarzelen aan.
Het was de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland ging, dus ik maakte me veel zorgen. Ook zag ik op tegen een lang verblijf in het buitenland, maar toch ben ik gegaan. Met het gapyearproject wilde ik vooral de moed krijgen om uitdagingen aan te gaan. Ik had vaak spijt dat ik dingen niet deed omdat ik aarzelde, en elke keer was ik zo teleurgesteld in mezelf dat ik die spijt niet steeds opnieuw wilde voelen. Ook wilde ik iemand worden die op eigen benen kan staan, in plaats van afhankelijk te zijn van anderen.
Voor vertrekIk bereidde de benodigde spullen voor met behulp van de gapyearchecklist (als je de checklist die tijdens de gapyearoriëntatie wordt uitgedeeld zorgvuldig doorneemt en alles klaarmaakt, komt het goed!). Het internet gebruikte ik vooral om dingen zoals simkaarten en vervoer op te zoeken.
Twee weken met buitenlandse vrienden — ik dacht dat het lang zou duren, maar het was veel te kort.
Een doorsnee dag bij het lokale project: van maandag tot en met vrijdag rijden we met de auto naar de buitenwijken om vrijwilligerswerk te doen. Meestal vertrekken we om 8.00 uur, drinken we om 10.30 uur thee, lunchen we om 12.30 uur, werken we daarna verder als vrijwilliger, zijn we rond 15.00 uur klaar en keren we terug naar de accommodatie. Daar brengen we tijd door met het team, eten we en gaan we slapen. Op kantoor zijn geen dekens, dus neem zeker een slaapzak mee!
De meeste teamleden spraken goed Engels, terwijl ik alleen de basis van het dagelijkse Engels kende. Daarom was ik bang dat ik niet zou kunnen communiceren of geen vrienden zou maken.Maar nadat we samen hard vrijwilligerswerk hadden gedaan, kwamen we in de woonkamer van de accommodatie samen om spelletjes te spelen en gingen we wandelen langs zee. Al snel kregen we een goede band. De buitenlandse vrienden begonnen gesprekken en waren begripvol, ook al sprak ik gebrekkig Engels — ik was ontroerd door de manier waarop we met elkaar praatten.Eerst dacht ik dat twee weken lang was, maar toen ik er eenmaal was, bleek twee weken helemaal niet lang — eerder kort.
De teamleider was steeds dezelfde en in het weekend woonden de teamleden die, net als ik, naar het land waren gekomen om te reizen en vrijwilligerswerk te doen, samen op kantoor. Ook lokale middelbare scholieren en universiteitsstudenten sloten zich op vrijwilligersdagen soms voor korte tijd bij ons aan. De meesten waren twintigers, maar op een bepaald moment deden er ook twee senioren mee. Iedereen was heel aardig en vriendelijk.
Nieuwe contacten, het ontspannen tempo in Australië en een pas ontdekte kant van mezelf
Ook als je Engels niet zo goed is, is het goed om in het buitenland veel te proberen praten. Je krijgt niet alleen een betere band met mensen, maar in mijn geval verbeterde mijn Engels in korte tijd aanzienlijk en kreeg ik meer zelfvertrouwen. Ik raad ook aan om ruim de tijd te nemen om buiten de periode van het vrijwilligerswerk te reizen. Ik reisde nog ongeveer een week en had toch het gevoel dat ik iets miste. Australië is zo uitgestrekt en er is zo veel te zien.
Een reistip: dagtochten van Koreaanse reisorganisaties kunnen handig zijn. Ze zijn erg nuttig voor bestemmingen die moeilijk met het openbaar vervoer te bereiken zijn (bijvoorbeeld de Great Ocean Road). In steden als Melbourne, die ik bezocht, zijn er gratis trams en is het vervoersnetwerk goed ontwikkeld, dus stadsrondritten zijn gemakkelijk.
Voordat ik via het gapyearproject naar Australië ging, wist ik eigenlijk niet waarom mensen reizen of wat er leuk is aan ergens anders naartoe gaan.Maar tijdens mijn verblijf in Australië bouwde ik nieuwe, dierbare relaties op en werd reizen in een ontspannen tempo een onvergetelijke, betekenisvolle herinnering. Daardoor ontdekte ik de charme van alleen reizen en veranderde mijn kijk op reizen.Ik zou zeggen dat dit de grootste verandering is vergeleken met vóór mijn gapyear ^^
Mijn gapyear was
Ervaring★★★★★
Door samen vrijwilligerswerk te doen, kon ik een hechte band met mensen opbouwen.
Leren★★★★★
Ik kon meer leren over de culturen van vrienden van over de hele wereld.
Omgeving★★★★★
Het water was schoon en de omgeving was aangenaam.
Veiligheid★★★★★
Melbourne lijkt heel veilig te zijn.
Vrije tijd★★★★★
Ik kon de vrije tijd die ik in het weekend had goed benutten.
|
Met het gapyearproject wilde ik vooral de moed krijgen om uitdagingen aan te gaan. Ik had vaak spijt dat ik dingen niet deed omdat ik aarzelde, en elke keer was ik zo teleurgesteld in mezelf dat ik die spijt niet steeds opnieuw wilde voelen. Ook wilde ik iemand worden die op eigen benen kan staan, in plaats van afhankelijk te zijn van anderen.
- Het uitgestrekte continent Australië met internationale vrienden: een vrijwilligersproject voor natuurbehoud / O Minju, deelnemer aan een gapyear / gapyear van 2 weken |
Zuid-Korea is momenteel:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, zitten 346.000 twintigers zonder dromen doelloos thuis en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar na indiensttreding van baan wisselt boven de 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers voelt zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen tegen anderen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem op te lossen — waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken — willen we ook in Zuid-Korea het ‘gapyear’ introduceren.
‘Gapyear’ (gapyear)is een periode waarin je een koers voor de toekomst bepaalt door studie of werk te combineren met, of tijdelijk te onderbreken voor, uiteenlopende activiteiten zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of het starten van een bedrijf,en het is een cultuur die wordt aangemoedigd in landen als de Verenigde Staten, Europa en Japan.
Een gapyear gekozen voor unieke ervaringen in plaats van simpelweg sightseeing
Hallo. Nadat ik mijn eerste semester als eerstejaarsstudent aan de universiteit had afgerond, nam ik gedurfd een sabbatical omdat ik behoefte had aan een pauze. De eerste zes maanden werkte ik parttime op een luchthaven; ik vond het leuk om met buitenlanders om te gaan en kreeg vlinders in mijn buik als ik mensen zag vertrekken. Misschien wilde ik daarom de rest van mijn verlof gebruiken om buitenlandse ervaring op te doen.
Ik had niet genoeg tijd om in het buitenland te studeren en wilde iets anders beleven dan alleen sightseeing. Tijdens het zoeken kwam ik het gapyearproject ‘Vrijwilligerswerk voor natuurbehoud in Australië’ tegen.Australië was een land dat ik graag wilde bezoeken en omdat het een Engelstalig land is, meldde ik me zonder aarzelen aan.
Het was de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland ging, dus ik maakte me veel zorgen. Ook zag ik op tegen een lang verblijf in het buitenland, maar toch ben ik gegaan. Met het gapyearproject wilde ik vooral de moed krijgen om uitdagingen aan te gaan. Ik had vaak spijt dat ik dingen niet deed omdat ik aarzelde, en elke keer was ik zo teleurgesteld in mezelf dat ik die spijt niet steeds opnieuw wilde voelen. Ook wilde ik iemand worden die op eigen benen kan staan, in plaats van afhankelijk te zijn van anderen.
Voor vertrekIk bereidde de benodigde spullen voor met behulp van de gapyearchecklist (als je de checklist die tijdens de gapyearoriëntatie wordt uitgedeeld zorgvuldig doorneemt en alles klaarmaakt, komt het goed!). Het internet gebruikte ik vooral om dingen zoals simkaarten en vervoer op te zoeken.
Twee weken met buitenlandse vrienden — ik dacht dat het lang zou duren, maar het was veel te kort.
Een doorsnee dag bij het lokale project: van maandag tot en met vrijdag rijden we met de auto naar de buitenwijken om vrijwilligerswerk te doen. Meestal vertrekken we om 8.00 uur, drinken we om 10.30 uur thee, lunchen we om 12.30 uur, werken we daarna verder als vrijwilliger, zijn we rond 15.00 uur klaar en keren we terug naar de accommodatie. Daar brengen we tijd door met het team, eten we en gaan we slapen. Op kantoor zijn geen dekens, dus neem zeker een slaapzak mee!
De meeste teamleden spraken goed Engels, terwijl ik alleen de basis van het dagelijkse Engels kende. Daarom was ik bang dat ik niet zou kunnen communiceren of geen vrienden zou maken.Maar nadat we samen hard vrijwilligerswerk hadden gedaan, kwamen we in de woonkamer van de accommodatie samen om spelletjes te spelen en gingen we wandelen langs zee. Al snel kregen we een goede band. De buitenlandse vrienden begonnen gesprekken en waren begripvol, ook al sprak ik gebrekkig Engels — ik was ontroerd door de manier waarop we met elkaar praatten.Eerst dacht ik dat twee weken lang was, maar toen ik er eenmaal was, bleek twee weken helemaal niet lang — eerder kort.
De teamleider was steeds dezelfde en in het weekend woonden de teamleden die, net als ik, naar het land waren gekomen om te reizen en vrijwilligerswerk te doen, samen op kantoor. Ook lokale middelbare scholieren en universiteitsstudenten sloten zich op vrijwilligersdagen soms voor korte tijd bij ons aan. De meesten waren twintigers, maar op een bepaald moment deden er ook twee senioren mee. Iedereen was heel aardig en vriendelijk.
Nieuwe contacten, het ontspannen tempo in Australië en een pas ontdekte kant van mezelf
Ook als je Engels niet zo goed is, is het goed om in het buitenland veel te proberen praten. Je krijgt niet alleen een betere band met mensen, maar in mijn geval verbeterde mijn Engels in korte tijd aanzienlijk en kreeg ik meer zelfvertrouwen. Ik raad ook aan om ruim de tijd te nemen om buiten de periode van het vrijwilligerswerk te reizen. Ik reisde nog ongeveer een week en had toch het gevoel dat ik iets miste. Australië is zo uitgestrekt en er is zo veel te zien.
Een reistip: dagtochten van Koreaanse reisorganisaties kunnen handig zijn. Ze zijn erg nuttig voor bestemmingen die moeilijk met het openbaar vervoer te bereiken zijn (bijvoorbeeld de Great Ocean Road). In steden als Melbourne, die ik bezocht, zijn er gratis trams en is het vervoersnetwerk goed ontwikkeld, dus stadsrondritten zijn gemakkelijk.
Voordat ik via het gapyearproject naar Australië ging, wist ik eigenlijk niet waarom mensen reizen of wat er leuk is aan ergens anders naartoe gaan.Maar tijdens mijn verblijf in Australië bouwde ik nieuwe, dierbare relaties op en werd reizen in een ontspannen tempo een onvergetelijke, betekenisvolle herinnering. Daardoor ontdekte ik de charme van alleen reizen en veranderde mijn kijk op reizen.Ik zou zeggen dat dit de grootste verandering is vergeleken met vóór mijn gapyear ^^
Mijn gapyear was
Ervaring★★★★★
Door samen vrijwilligerswerk te doen, kon ik een hechte band met mensen opbouwen.
Leren★★★★★
Ik kon meer leren over de culturen van vrienden van over de hele wereld.
Omgeving★★★★★
Het water was schoon en de omgeving was aangenaam.
Veiligheid★★★★★
Melbourne lijkt heel veilig te zijn.
Vrije tijd★★★★★
Ik kon de vrije tijd die ik in het weekend had goed benutten.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
