Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfvertrouwen en flexibiliteit ten aanzien van werk; veranderingen in de levensstijl #Stage-ervaring bij een sociale onderneming; ontmoeting met een ‘echte volwassene’ #Frustratie over de werkgelegenheidsproblemen van jongeren; de realiteit van werk
Als ik afstudeer, word ik meteen op de arbeidsmarkt gegooid. Maar voordat ik bij een bedrijf in dienst zou gaan, wilde ik als stagiair ervaren hoe een bedrijf werkt — een stage met wat minder verantwoordelijkheid dan de functie van werknemer.
— Sociale ondernemingen uitzenden die de wereld veranderen, Gap Year Project / Jang Hyun-hee, gapper van Gap Year Tribe / 8 weken gap year |
Momenteel geldt in Zuid-Korea het volgende:
Jaarlijks stoppen 60.000 middelbare scholieren en scholieren van de bovenbouw met hun opleiding, zijn 346.000 twintigers zonder dromen inactief en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt inmiddels rond de 40%.75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers voelt zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen tegen hen dat ze moeten ‘dromen’, maar om dit probleem op te lossen — waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken — willen we ook in Korea het ‘gap year’ introduceren.
‘Gap year’Het is een periode waarin je studie of werk combineert of tijdelijk onderbreekt. Met uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en startups,kun je bepalen welke richting je op wilt. Het is een praktijk die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Een heel gewoon studentenleven — wat wil ik doen?
Hallo. Ik ben Jang Hyun-hee en heb deelgenomen aan de ‘stage bij een sociale onderneming’.Ik studeerde in februari af en dacht: ‘Nu ben ik werkloos ^^!’ Toen nam een bedrijf waarmee ik tijdens het gap year-project voor sociale ondernemingen had samengewerkt contact met me op,en in april begon ik er te werken. Dankzij het stageproject dat ik had meegemaakt, kwam ik uiteindelijk terecht bij het soort bedrijf waar ik op hoopte. Door de huidige werkgelegenheidscrisis wilde ik meer mensen vertellen over verschillende manieren om werk te vinden, dus besloot ik mijn ervaringen op te schrijven.
De vier jaar dat ik studeerde, richtte ik me uitsluitend op een heel gewoon studentenleven.In mijn laatste semester nam ik vervolgens deel aan de ‘stage bij een sociale onderneming’ van Gap Year.Eerlijk gezegd wilde ik iets doen, maar kon ik me niet eens voorstellen dat ik op een werkplek aan de slag zou gaan.Voor mij voelde een werkplek als een plaats waar je maar blijft werken, zonder dat je het gevoel hebt ertoe te doen.Ik wilde werk doen waarbij ik ertoe kon doen, dat niet alleen om geld draaide, maar ook op een interessante manier een uitweg bood uit mijn frustratie.Die wens had ik. Toch had ik nog geen idee wat voor werk dat zou kunnen zijn.
Op een dag ging ik naar een professor en vertelde ik hem hoe ik me voelde. Hij zei: ‘Dan moet je eens een sociale onderneming proberen.’Dat zei hij. Toen hoorde ik voor het eerst over sociale ondernemingen.En eerlijk gezegd,klopt het dat ik voor een sociale onderneming koos omdat ik in mijn laatste semester de druk voelde om iets te doen.Ik moest afstuderen, maar kreeg geen kans om nog iets nieuws uit te proberen. In die periode hoorde ik over het gap year-projecten meldde ik me meteen aan.
# Frustratie over de werkgelegenheidsproblemen van jongeren — moeten beslissen zonder tijd om erover na te denken
Voordat ik echt aan mijn maatschappelijke loopbaan begon, wilde ik twee maanden lang mijn sterke punten benutten en goed aan het werk gaan.Ik ben altijd erg verlegen geweest. Ik vind het verschrikkelijk om anderen tot last te zijn.Maar zodra ik afstudeer, word ik meteen op de arbeidsmarkt gegooid.Voordat ik echt bij een bedrijf of organisatie in dienst ging, wilde ik zien hoe een bedrijf werkt.Ik wilde het als stagiair proberen, een rol met minder verantwoordelijkheid dan die van een werknemer. Omdat ik in mijn laatste semester van mijn bachelor zat, dacht ik dat ik vóór mijn intrede op de arbeidsmarkt wat minder druk kon ervaren en kon proberen mijn sterke punten in mijn werk in te zetten.
Toen ik onderzoek deed naar het bedrijf dat ik had gekozen, kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik er ‘echt goed’ aan wilde meedoen. Eigenlijk...Eerder had een professor me aangeraden bij een sociale onderneming te gaan werken en me de kans gegeven daar stage te lopen. Dat was de eerste keer dat ik over ‘sociale ondernemingen’ hoorde. Destijds liep ik twee maanden stage in een vakgebied dat ver afstond van wat ik wilde. Daardoor interesseerde het werk me niet, had ik geen motivatie en voelde ik me elke dag ellendig.
Voor het ‘gap year-stageproject’ was mijn instelling dus eerder: ‘Laten we het goed doen!’ dan dat ik me zorgen maakte. Dus...Het bedrijf dat ik koos, hield zich net als ‘Korea Gap Year’ bezig met de loopbaanpaden van jongeren en behandelde die op een boeiende manier.Wat ik destijds het meest frustrerend en beklemmend vond, was het probleem dat jongeren moeten beslissen over hun werk zonder zelfs maar tijd te krijgen om na te denken — met andere woorden: jongeren die zichzelf kwijtraken.Omdat ik dacht dat dit echt was wat ik wilde doen, raakte ik er tijdens de voorbereidingen steeds meer bij betrokken. Ik keek er enorm naar uit stage te lopen bij het bedrijf dat ik graag wilde.
# Een stageproject dat ik zelf aanstuurde, in plaats van me erin mee te laten slepen
Bij het ‘stageproject voor sociale ondernemingen’ moest je vóór de officiële start van je stage onderzoek doen naar het bedrijf dat je had gekozen,de sterke en zwakke punten van het bedrijf ontdekken en een voorstel voorbereiden met ideeën voor producten of diensten die het bedrijf zouden kunnen helpen.Dat was de opdracht.Ik vond het fijn dat ik tijdens dit proces diep kon nadenken over het bedrijf waar ik graag wilde werken en me erin kon verdiepen. IkHoewel ik op kerstavond het voorstel schreef, was ik er erg trots op.
Als je je meestal voor een project aanmeldt, heb je vaak het gevoel dat het project jou leidt in plaats van dat jij zelf de leiding neemt,dat gebeurt vaak.Maar de ervaring met het schrijven van het voorstel gaf me een grote kans om zelfvertrouwen op te bouwen voordat ik aan het werk ging.Doordat ik tijdens het project echt in het bedrijf kon duiken, was ik er bijzonder tevreden over. Het voorstel dat ik toen schreef — zelfs nu de stage voorbij is, denk ik als ik het teruglees: ‘Ach, ik heb echt goed over dit bedrijf nagedacht.’en ik ben er echt trots op; die tijd is niet verspild.Als je meedoet, raad ik je oprecht en met klem aan om zeker het voorstel- of planningsproces te doorlopen!
Als programma-assistent maakte ik eerst vooraf kennis met de educatieve programma’s en activiteiten. Daarna begeleidde ik als mentor een team tijdens workshops of kampen, legde ik het programma uit en hielp ik de leerlingen op weg. Ook kocht en verzamelde ik de materialen en lesboeken die nodig waren voor de workshops of kampen. Na afloop ordende ik de foto’s van de activiteiten en dergelijke. Soms hielp ik mee met het uitproberen van nieuwe programma’s of met het maken en plannen van materiaal voor programma’s die voor het eerst van start gingen.
# Tijdens mijn stage leerde ik over mensen én over werk
Het mooiste aan mijn stage was dat ik er zoveel geweldige mensen ontmoette. Ik ben van nature ook iemand die erg van mensen houdt, ende sfeer op het bedrijf was heel anders dan de strenge, ordelijke omgeving die ik me had voorgesteld en waarvoor ik bang was. Misschien was het bedrijf waar ik terechtkwam bijzonder...ontspannen wat dat betreft ^^
Ten eerste,de directeur van het bedrijf maakte de meeste indruk op me.Ik was diep onder de indruk van zowel de manier waarop de directeur mij als stagiair behandelde als van wat ik als buitenstaander bij hen zag.Eerlijk gezegd is het tegenwoordig moeilijk om ‘echte volwassenen’ of ‘echte mentoren’ te vinden.Er zijn veel mensen die bekwamer en succesvoller zijn dan ik. Maar mentoren of volwassenen die je inspireren, zijn moeilijk te vinden.Eerlijk gezegd hebben sociale ondernemingen het ontzettend druk. Omdat ze goed werk doen, denken mensen al snel dat ze maar een beetje werken en bescheiden verdienen.Misschien denk je erover om je aan te melden voor een sociaal stageproject. Maar de mensen hier leven en werken met een enorme toewijding.
Veel medewerkers zie je zelden; als ze helemaal opgaan in hun eigen werk, letten ze vaak niet op wie er allemaal in het bedrijf is.Maar één keer per week maken ze tijd vrij om mensen samen te brengen die nadenken over sociale ondernemingen of geïnteresseerd zijn in de loopbaanmogelijkheden voor jongeren,om projecten met hen op te zetten, lezingen te geven en oprechte raad te bieden.Nog verrassender is dat ze, hoewel ze het zo druk hebben en gemakkelijk autoritaire volwassenen zouden kunnen worden,rekening houden met anderen die zich misschien geïntimideerd voelen en bewust eerst hun opgewekte, humoristische kant laten zien. Ze tonen ook als eerste hun oprechtheid. Alleen al door die houding, die filosofie en die gesprekken leerde ik vanzelf veel.Ik vond het fijn om echte volwassenen in het leven te ontmoeten; het raakte me, ik leerde vanzelf en kon over mezelf nadenken — het was geweldig.
Hoewel hard werken aan dit project zwaar kan zijn, zul je waarschijnlijk sterk het gevoel hebben dat je gerespecteerd wordt.Eerlijk gezegd is het voor medewerkers die al jaren samenwerken moeilijk om een stagiair die maar twee maanden blijft evenveel aandacht te geven. Soms beginnen wij als stagiairs met de instelling: ‘Ik ben maar een stagiair, dus…’Maarik heb geen enkele personeelsvergadering gemist. Ik was bij elke vergadering aanwezig. Ze vroegen naar mijn mening,en of het werk nu slaagde of mislukte, ze vertrouwden me en gaven me als eerste kansen — al kon dat soms natuurlijk best zwaar voelen.Maar omdat ik het gevoel had dat ik echt bij deze plek hoorde, werkte ik nog harder. Echt.
En nog een heel ontroerend extraatje.Net als in de dramaserie ‘Misaeng’... kreeg ik van de directeur een handgeschreven nieuwjaarsbrief. Zo cool... duimpje omhoog!
Tot slot: doordat ik twee maanden ervaring opdeed in een vakgebied dat me normaal gesproken interesseert, leerde ik ‘hoe werk er in werkelijkheid uitziet’.Als we zeggen: ‘Laten we de jongerencultuur op een leuke manier veranderen!’, laten we onze fantasie de vrije loop alsof we allemaal planners worden.Eerlijk gezegd dacht ik dat ook. Maar er gaat meer tijd naar de uitvoering dan naar de planning.
Als je bijvoorbeeld een ‘seminar voor werkenden’ wilt organiseren, moet je dat vage idee omzetten in werkelijkheid en een podium opbouwen. Daarvoor moet je het programma voorbereiden, spullen verzamelen, een locatie huren, snacks regelen en zelfs aan de kleinste details denken. Je bereidt alles voor en ruimt na afloop op — zo ontdekte ik de ongepolijste werkelijkheid. Dat was voor mij een belangrijke ontdekking en een verfrissende ervaring.In plaats van het als simpel routinewerk te zien, begreep ik sterk waarom de ‘basis’ zo belangrijk is bij het werk, en dacht ik er veel over na. ^^
Ik ontmoette mensen die op mij leken — onder wie medewerkers van het bedrijf — die daar hun eigen projecten opzetten en hun ‘dromen’ vormgavenen daardoor leerde ik veel, of ze nu ouder of jonger waren dan ik. Ook de leerlingen die ik lesgaf, luisterden aandachtig en maakten oogcontact terwijl ze naar mijn misschien wat saaie en stijve verhalen luisterden...Ik wilde een beter leven leiden. Na afloop van mijn stage plaatste ik dit op Facebook. Dit waren precies de mensen met wie ik omging :)
Mensen zijn, als mens, niet perfect, het idee dat mensen door andere mensen vervulling kunnen vinden, het gevoel dat je op dit moment geliefd en gerespecteerd wordt, de mogelijkheid dat de dromen waar mensen je mee plagen werkelijkheid kunnen worden, Dank aan deze plek voor het geschenk me te laten inzien dat het gelukkiger is om vol overtuiging samen op te trekken dan er alleen vandoor te gaan!
|
# Een stage bij een sociale onderneming die een belangrijk keerpunt werd vóór mijn intrede in het werkende leven
Ik denk dat de stage voor mij een belangrijk keerpunt was voordat ik het werkende leven inging.Door de stage is er veel voor me veranderd. Ten eerste,Ik kreeg meer vertrouwen en werd flexibeler over het pad dat ik voortaan moet volgen.Misschien komt het doordat het bedrijf waar ik stage liep met loopbanen te maken had,Ik heb het gevoel dat ik iemand ben geworden die meer alternatieven kan bedenken voor de manier waarop ik in de toekomst wil leven.Ik ben werk gaan zien als ‘blijven doen wat je wilt’ in plaats van ‘je settelen in een baan met veel zekerheid’.Zo ben ik het gaan zien.
Ook bij het bedrijf waar ik twee maanden verbleef: als je stage loopt bij een sociale onderneming,zijn er, naast de intensiteit van het leven en het werk, veel mogelijkheden om ‘mensen te ontmoeten die van wat ze willen doen hun werk maken’.Reguliere stages zijn nodig om werkervaring op te doen door mensen te zien slagen in gevestigde functies,maar er zijn ook mensen die hun leven onder de loep nemen en hun eigen rol creëren om problemen op te lossen die zij zelf zien,en ik denk dat stage lopen bij een actieve sociale onderneming een werkelijk unieke ervaring en een verfrissende leermogelijkheid is.
Voordat je eenvoudige taken leert, is het eerder zoiets als: ‘Een andere manier van leven?’ zou je kunnen zeggen,je leert over een andere levensrichting.Ik denk dat twintigers minder verschillende levenspaden kennen dan ze misschien denken.Dus na mijn ervaring met de sociale stage denk ik dat ik een veel flexibeler persoon ben geworden.Dat is alleen vergeleken met wie ik vroeger was ^^En na deze stage kan ik zeggen dat ik een leven leid waar ik veel tevredener mee ben dan voorheen.Daar kan ik trots op zijn.
# TIP voor deelnemers: Neem tijd voor jezelf, niet alleen voor de taken die je moet doen!
Ik denk dat veel universitaire ‘fossielen’ (?) zullen deelnemen aan het project voor een sociale stage tijdens een tussenjaar. Ik geloof dat er zeker mensen zullen zijn die meedoen omdat ze niet weten wat ze moeten doen, maar wel hun cv willen opbouwen of ervaring willen opdoen. Zelfs als ze voor andere tussenjaarprojecten kiezen in plaats van de stage, zullen er volgens mij zeker mensen zijn die dingen proberen af te maken die ze in hun huidige situatie niet konden afronden.
Als je tijd neemt om jezelf te vinden, hoop ik dat ‘tussenjaar’ simpelweg de betekenis krijgt van ‘tijd om mezelf te ontdekken’. Ik hoop dat je geen onafgemaakte dingen zoals ‘een taal leren’ of ‘certificaten halen’ erbij haalt—dingen die je in je dagelijks leven niet kon afronden—om die kostbare tijd opnieuw te gebruiken om jezelf te straffen. Natuurlijk, als ‘een taal leren’ of ‘een certificaat halen’ op zichzelf niet stressvol is en je er blij van wordt, doe dat dan vooral!!
Op basis van mijn ervaring begon ik mijn tussenjaar met een persoonlijk doel zonder veel druk—iets betekenisvols dat in het dagelijks leven heel moeilijk te bereiken was—en doordat ik dat nastreefde, heb ik het gevoel dat ik een fijne tijd heb gehad.Vroeger maakte ik me veel zorgen en dacht ik te veel na. Daardoor was ik altijd geïntimideerd door werk en wist ik niet goed hoe ik van het leven moest genieten.Mijn doelen voor mijn tussenjaar waren dus: ‘af van mijn zieligheid!’ en ‘plezier hebben en terugkomen!’Het was een heel klein doel, maar wel iets wat ik echt wilde. Als ik dat tijdens een tussenjaar kon bereiken, zou het een kleine maar werkelijk belangrijke missie zijn die mijn verdere leven kon veranderen.
Ik hoop dat een tussenjaar die betekenis kan hebben.Ik hoop dat het niet gewoon een toevluchtsoord is om te ontsnappen aan de taken die ik niet heb kunnen aanpakken.Ik wil juist dat het een tijd is om energie op te doen, zodat ik in de toekomst de dingen kan verwerven die ik echt wil, maar nu nog niet kan hebben.Ik hoop dat je die tijd besteedt als ‘tijd voor mezelf’, niet als ‘tijd om mijn taken af te krijgen’.Die kleine, bescheiden doelen zullen uiteindelijk een grote drijfveer worden om je eigen leven te plannen zodra je weer terug bent in de realiteit :) Je kunt het!
Mijn tussenjaar was
Ervaring ★★★★★
Voor mij, die relatief weinig ervaring had, was het een ervaring die me hielp mijn leven daarna vorm te geven—een keuze die ik opnieuw zou maken.
Leren ★★★★★
Ik heb ontzettend veel geleerd. Ik was de hele tijd aan het leren.
Omgeving ★★★★☆
Het was geen ultramoderne, luxe accommodatie, maar om er te wonen waren zowel de mensen als de ruimte vijf sterren waard.
Veiligheid ★★★★★
Wat zou er nou onveilig kunnen zijn?
Vrije tijd ★★☆☆☆
Als je echt rust nodig hebt, is dit project niets voor jou. Ik raad het van harte aan aan mensen die nieuwe levensenergie willen opdoen in plaats van uitrusten!
▼▼▼Wil je meer uiteenlopende projecten bekijken?▼▼▼
▼▼▼Weet je niet zeker wat voor tussenjaar je moet nemen?▼▼▼
Als ik afstudeer, word ik meteen op de arbeidsmarkt gegooid. Maar voordat ik bij een bedrijf in dienst zou gaan, wilde ik als stagiair ervaren hoe een bedrijf werkt — een stage met wat minder verantwoordelijkheid dan de functie van werknemer.
— Sociale ondernemingen uitzenden die de wereld veranderen, Gap Year Project / Jang Hyun-hee, gapper van Gap Year Tribe / 8 weken gap year |
Momenteel geldt in Zuid-Korea het volgende:
Jaarlijks stoppen 60.000 middelbare scholieren en scholieren van de bovenbouw met hun opleiding, zijn 346.000 twintigers zonder dromen inactief en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt inmiddels rond de 40%.75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers voelt zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen tegen hen dat ze moeten ‘dromen’, maar om dit probleem op te lossen — waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken — willen we ook in Korea het ‘gap year’ introduceren.
‘Gap year’Het is een periode waarin je studie of werk combineert of tijdelijk onderbreekt. Met uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en startups,kun je bepalen welke richting je op wilt. Het is een praktijk die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Een heel gewoon studentenleven — wat wil ik doen?
Hallo. Ik ben Jang Hyun-hee en heb deelgenomen aan de ‘stage bij een sociale onderneming’.Ik studeerde in februari af en dacht: ‘Nu ben ik werkloos ^^!’ Toen nam een bedrijf waarmee ik tijdens het gap year-project voor sociale ondernemingen had samengewerkt contact met me op,en in april begon ik er te werken. Dankzij het stageproject dat ik had meegemaakt, kwam ik uiteindelijk terecht bij het soort bedrijf waar ik op hoopte. Door de huidige werkgelegenheidscrisis wilde ik meer mensen vertellen over verschillende manieren om werk te vinden, dus besloot ik mijn ervaringen op te schrijven.
De vier jaar dat ik studeerde, richtte ik me uitsluitend op een heel gewoon studentenleven.In mijn laatste semester nam ik vervolgens deel aan de ‘stage bij een sociale onderneming’ van Gap Year.Eerlijk gezegd wilde ik iets doen, maar kon ik me niet eens voorstellen dat ik op een werkplek aan de slag zou gaan.Voor mij voelde een werkplek als een plaats waar je maar blijft werken, zonder dat je het gevoel hebt ertoe te doen.Ik wilde werk doen waarbij ik ertoe kon doen, dat niet alleen om geld draaide, maar ook op een interessante manier een uitweg bood uit mijn frustratie.Die wens had ik. Toch had ik nog geen idee wat voor werk dat zou kunnen zijn.
Op een dag ging ik naar een professor en vertelde ik hem hoe ik me voelde. Hij zei: ‘Dan moet je eens een sociale onderneming proberen.’Dat zei hij. Toen hoorde ik voor het eerst over sociale ondernemingen.En eerlijk gezegd,klopt het dat ik voor een sociale onderneming koos omdat ik in mijn laatste semester de druk voelde om iets te doen.Ik moest afstuderen, maar kreeg geen kans om nog iets nieuws uit te proberen. In die periode hoorde ik over het gap year-projecten meldde ik me meteen aan.
# Frustratie over de werkgelegenheidsproblemen van jongeren — moeten beslissen zonder tijd om erover na te denken
Voordat ik echt aan mijn maatschappelijke loopbaan begon, wilde ik twee maanden lang mijn sterke punten benutten en goed aan het werk gaan.Ik ben altijd erg verlegen geweest. Ik vind het verschrikkelijk om anderen tot last te zijn.Maar zodra ik afstudeer, word ik meteen op de arbeidsmarkt gegooid.Voordat ik echt bij een bedrijf of organisatie in dienst ging, wilde ik zien hoe een bedrijf werkt.Ik wilde het als stagiair proberen, een rol met minder verantwoordelijkheid dan die van een werknemer. Omdat ik in mijn laatste semester van mijn bachelor zat, dacht ik dat ik vóór mijn intrede op de arbeidsmarkt wat minder druk kon ervaren en kon proberen mijn sterke punten in mijn werk in te zetten.
Toen ik onderzoek deed naar het bedrijf dat ik had gekozen, kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik er ‘echt goed’ aan wilde meedoen. Eigenlijk...Eerder had een professor me aangeraden bij een sociale onderneming te gaan werken en me de kans gegeven daar stage te lopen. Dat was de eerste keer dat ik over ‘sociale ondernemingen’ hoorde. Destijds liep ik twee maanden stage in een vakgebied dat ver afstond van wat ik wilde. Daardoor interesseerde het werk me niet, had ik geen motivatie en voelde ik me elke dag ellendig.
Voor het ‘gap year-stageproject’ was mijn instelling dus eerder: ‘Laten we het goed doen!’ dan dat ik me zorgen maakte. Dus...Het bedrijf dat ik koos, hield zich net als ‘Korea Gap Year’ bezig met de loopbaanpaden van jongeren en behandelde die op een boeiende manier.Wat ik destijds het meest frustrerend en beklemmend vond, was het probleem dat jongeren moeten beslissen over hun werk zonder zelfs maar tijd te krijgen om na te denken — met andere woorden: jongeren die zichzelf kwijtraken.Omdat ik dacht dat dit echt was wat ik wilde doen, raakte ik er tijdens de voorbereidingen steeds meer bij betrokken. Ik keek er enorm naar uit stage te lopen bij het bedrijf dat ik graag wilde.
# Een stageproject dat ik zelf aanstuurde, in plaats van me erin mee te laten slepen
Bij het ‘stageproject voor sociale ondernemingen’ moest je vóór de officiële start van je stage onderzoek doen naar het bedrijf dat je had gekozen,de sterke en zwakke punten van het bedrijf ontdekken en een voorstel voorbereiden met ideeën voor producten of diensten die het bedrijf zouden kunnen helpen.Dat was de opdracht.Ik vond het fijn dat ik tijdens dit proces diep kon nadenken over het bedrijf waar ik graag wilde werken en me erin kon verdiepen. IkHoewel ik op kerstavond het voorstel schreef, was ik er erg trots op.
Als je je meestal voor een project aanmeldt, heb je vaak het gevoel dat het project jou leidt in plaats van dat jij zelf de leiding neemt,dat gebeurt vaak.Maar de ervaring met het schrijven van het voorstel gaf me een grote kans om zelfvertrouwen op te bouwen voordat ik aan het werk ging.Doordat ik tijdens het project echt in het bedrijf kon duiken, was ik er bijzonder tevreden over. Het voorstel dat ik toen schreef — zelfs nu de stage voorbij is, denk ik als ik het teruglees: ‘Ach, ik heb echt goed over dit bedrijf nagedacht.’en ik ben er echt trots op; die tijd is niet verspild.Als je meedoet, raad ik je oprecht en met klem aan om zeker het voorstel- of planningsproces te doorlopen!
Als programma-assistent maakte ik eerst vooraf kennis met de educatieve programma’s en activiteiten. Daarna begeleidde ik als mentor een team tijdens workshops of kampen, legde ik het programma uit en hielp ik de leerlingen op weg. Ook kocht en verzamelde ik de materialen en lesboeken die nodig waren voor de workshops of kampen. Na afloop ordende ik de foto’s van de activiteiten en dergelijke. Soms hielp ik mee met het uitproberen van nieuwe programma’s of met het maken en plannen van materiaal voor programma’s die voor het eerst van start gingen.
# Tijdens mijn stage leerde ik over mensen én over werk
Het mooiste aan mijn stage was dat ik er zoveel geweldige mensen ontmoette. Ik ben van nature ook iemand die erg van mensen houdt, ende sfeer op het bedrijf was heel anders dan de strenge, ordelijke omgeving die ik me had voorgesteld en waarvoor ik bang was. Misschien was het bedrijf waar ik terechtkwam bijzonder...ontspannen wat dat betreft ^^
Ten eerste,de directeur van het bedrijf maakte de meeste indruk op me.Ik was diep onder de indruk van zowel de manier waarop de directeur mij als stagiair behandelde als van wat ik als buitenstaander bij hen zag.Eerlijk gezegd is het tegenwoordig moeilijk om ‘echte volwassenen’ of ‘echte mentoren’ te vinden.Er zijn veel mensen die bekwamer en succesvoller zijn dan ik. Maar mentoren of volwassenen die je inspireren, zijn moeilijk te vinden.Eerlijk gezegd hebben sociale ondernemingen het ontzettend druk. Omdat ze goed werk doen, denken mensen al snel dat ze maar een beetje werken en bescheiden verdienen.Misschien denk je erover om je aan te melden voor een sociaal stageproject. Maar de mensen hier leven en werken met een enorme toewijding.
Veel medewerkers zie je zelden; als ze helemaal opgaan in hun eigen werk, letten ze vaak niet op wie er allemaal in het bedrijf is.Maar één keer per week maken ze tijd vrij om mensen samen te brengen die nadenken over sociale ondernemingen of geïnteresseerd zijn in de loopbaanmogelijkheden voor jongeren,om projecten met hen op te zetten, lezingen te geven en oprechte raad te bieden.Nog verrassender is dat ze, hoewel ze het zo druk hebben en gemakkelijk autoritaire volwassenen zouden kunnen worden,rekening houden met anderen die zich misschien geïntimideerd voelen en bewust eerst hun opgewekte, humoristische kant laten zien. Ze tonen ook als eerste hun oprechtheid. Alleen al door die houding, die filosofie en die gesprekken leerde ik vanzelf veel.Ik vond het fijn om echte volwassenen in het leven te ontmoeten; het raakte me, ik leerde vanzelf en kon over mezelf nadenken — het was geweldig.
Hoewel hard werken aan dit project zwaar kan zijn, zul je waarschijnlijk sterk het gevoel hebben dat je gerespecteerd wordt.Eerlijk gezegd is het voor medewerkers die al jaren samenwerken moeilijk om een stagiair die maar twee maanden blijft evenveel aandacht te geven. Soms beginnen wij als stagiairs met de instelling: ‘Ik ben maar een stagiair, dus…’Maarik heb geen enkele personeelsvergadering gemist. Ik was bij elke vergadering aanwezig. Ze vroegen naar mijn mening,en of het werk nu slaagde of mislukte, ze vertrouwden me en gaven me als eerste kansen — al kon dat soms natuurlijk best zwaar voelen.Maar omdat ik het gevoel had dat ik echt bij deze plek hoorde, werkte ik nog harder. Echt.
En nog een heel ontroerend extraatje.Net als in de dramaserie ‘Misaeng’... kreeg ik van de directeur een handgeschreven nieuwjaarsbrief. Zo cool... duimpje omhoog!
Tot slot: doordat ik twee maanden ervaring opdeed in een vakgebied dat me normaal gesproken interesseert, leerde ik ‘hoe werk er in werkelijkheid uitziet’.Als we zeggen: ‘Laten we de jongerencultuur op een leuke manier veranderen!’, laten we onze fantasie de vrije loop alsof we allemaal planners worden.Eerlijk gezegd dacht ik dat ook. Maar er gaat meer tijd naar de uitvoering dan naar de planning.
Als je bijvoorbeeld een ‘seminar voor werkenden’ wilt organiseren, moet je dat vage idee omzetten in werkelijkheid en een podium opbouwen. Daarvoor moet je het programma voorbereiden, spullen verzamelen, een locatie huren, snacks regelen en zelfs aan de kleinste details denken. Je bereidt alles voor en ruimt na afloop op — zo ontdekte ik de ongepolijste werkelijkheid. Dat was voor mij een belangrijke ontdekking en een verfrissende ervaring.In plaats van het als simpel routinewerk te zien, begreep ik sterk waarom de ‘basis’ zo belangrijk is bij het werk, en dacht ik er veel over na. ^^
Ik ontmoette mensen die op mij leken — onder wie medewerkers van het bedrijf — die daar hun eigen projecten opzetten en hun ‘dromen’ vormgavenen daardoor leerde ik veel, of ze nu ouder of jonger waren dan ik. Ook de leerlingen die ik lesgaf, luisterden aandachtig en maakten oogcontact terwijl ze naar mijn misschien wat saaie en stijve verhalen luisterden...Ik wilde een beter leven leiden. Na afloop van mijn stage plaatste ik dit op Facebook. Dit waren precies de mensen met wie ik omging :)
Mensen zijn, als mens, niet perfect, het idee dat mensen door andere mensen vervulling kunnen vinden, het gevoel dat je op dit moment geliefd en gerespecteerd wordt, de mogelijkheid dat de dromen waar mensen je mee plagen werkelijkheid kunnen worden, Dank aan deze plek voor het geschenk me te laten inzien dat het gelukkiger is om vol overtuiging samen op te trekken dan er alleen vandoor te gaan!
|
# Een stage bij een sociale onderneming die een belangrijk keerpunt werd vóór mijn intrede in het werkende leven
Ik denk dat de stage voor mij een belangrijk keerpunt was voordat ik het werkende leven inging.Door de stage is er veel voor me veranderd. Ten eerste,Ik kreeg meer vertrouwen en werd flexibeler over het pad dat ik voortaan moet volgen.Misschien komt het doordat het bedrijf waar ik stage liep met loopbanen te maken had,Ik heb het gevoel dat ik iemand ben geworden die meer alternatieven kan bedenken voor de manier waarop ik in de toekomst wil leven.Ik ben werk gaan zien als ‘blijven doen wat je wilt’ in plaats van ‘je settelen in een baan met veel zekerheid’.Zo ben ik het gaan zien.
Ook bij het bedrijf waar ik twee maanden verbleef: als je stage loopt bij een sociale onderneming,zijn er, naast de intensiteit van het leven en het werk, veel mogelijkheden om ‘mensen te ontmoeten die van wat ze willen doen hun werk maken’.Reguliere stages zijn nodig om werkervaring op te doen door mensen te zien slagen in gevestigde functies,maar er zijn ook mensen die hun leven onder de loep nemen en hun eigen rol creëren om problemen op te lossen die zij zelf zien,en ik denk dat stage lopen bij een actieve sociale onderneming een werkelijk unieke ervaring en een verfrissende leermogelijkheid is.
Voordat je eenvoudige taken leert, is het eerder zoiets als: ‘Een andere manier van leven?’ zou je kunnen zeggen,je leert over een andere levensrichting.Ik denk dat twintigers minder verschillende levenspaden kennen dan ze misschien denken.Dus na mijn ervaring met de sociale stage denk ik dat ik een veel flexibeler persoon ben geworden.Dat is alleen vergeleken met wie ik vroeger was ^^En na deze stage kan ik zeggen dat ik een leven leid waar ik veel tevredener mee ben dan voorheen.Daar kan ik trots op zijn.
# TIP voor deelnemers: Neem tijd voor jezelf, niet alleen voor de taken die je moet doen!
Ik denk dat veel universitaire ‘fossielen’ (?) zullen deelnemen aan het project voor een sociale stage tijdens een tussenjaar. Ik geloof dat er zeker mensen zullen zijn die meedoen omdat ze niet weten wat ze moeten doen, maar wel hun cv willen opbouwen of ervaring willen opdoen. Zelfs als ze voor andere tussenjaarprojecten kiezen in plaats van de stage, zullen er volgens mij zeker mensen zijn die dingen proberen af te maken die ze in hun huidige situatie niet konden afronden.
Als je tijd neemt om jezelf te vinden, hoop ik dat ‘tussenjaar’ simpelweg de betekenis krijgt van ‘tijd om mezelf te ontdekken’. Ik hoop dat je geen onafgemaakte dingen zoals ‘een taal leren’ of ‘certificaten halen’ erbij haalt—dingen die je in je dagelijks leven niet kon afronden—om die kostbare tijd opnieuw te gebruiken om jezelf te straffen. Natuurlijk, als ‘een taal leren’ of ‘een certificaat halen’ op zichzelf niet stressvol is en je er blij van wordt, doe dat dan vooral!!
Op basis van mijn ervaring begon ik mijn tussenjaar met een persoonlijk doel zonder veel druk—iets betekenisvols dat in het dagelijks leven heel moeilijk te bereiken was—en doordat ik dat nastreefde, heb ik het gevoel dat ik een fijne tijd heb gehad.Vroeger maakte ik me veel zorgen en dacht ik te veel na. Daardoor was ik altijd geïntimideerd door werk en wist ik niet goed hoe ik van het leven moest genieten.Mijn doelen voor mijn tussenjaar waren dus: ‘af van mijn zieligheid!’ en ‘plezier hebben en terugkomen!’Het was een heel klein doel, maar wel iets wat ik echt wilde. Als ik dat tijdens een tussenjaar kon bereiken, zou het een kleine maar werkelijk belangrijke missie zijn die mijn verdere leven kon veranderen.
Ik hoop dat een tussenjaar die betekenis kan hebben.Ik hoop dat het niet gewoon een toevluchtsoord is om te ontsnappen aan de taken die ik niet heb kunnen aanpakken.Ik wil juist dat het een tijd is om energie op te doen, zodat ik in de toekomst de dingen kan verwerven die ik echt wil, maar nu nog niet kan hebben.Ik hoop dat je die tijd besteedt als ‘tijd voor mezelf’, niet als ‘tijd om mijn taken af te krijgen’.Die kleine, bescheiden doelen zullen uiteindelijk een grote drijfveer worden om je eigen leven te plannen zodra je weer terug bent in de realiteit :) Je kunt het!
Mijn tussenjaar was
Ervaring ★★★★★
Voor mij, die relatief weinig ervaring had, was het een ervaring die me hielp mijn leven daarna vorm te geven—een keuze die ik opnieuw zou maken.
Leren ★★★★★
Ik heb ontzettend veel geleerd. Ik was de hele tijd aan het leren.
Omgeving ★★★★☆
Het was geen ultramoderne, luxe accommodatie, maar om er te wonen waren zowel de mensen als de ruimte vijf sterren waard.
Veiligheid ★★★★★
Wat zou er nou onveilig kunnen zijn?
Vrije tijd ★★☆☆☆
Als je echt rust nodig hebt, is dit project niets voor jou. Ik raad het van harte aan aan mensen die nieuwe levensenergie willen opdoen in plaats van uitrusten!
▼▼▼Wil je meer uiteenlopende projecten bekijken?▼▼▼
▼▼▼Weet je niet zeker wat voor tussenjaar je moet nemen?▼▼▼
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
