Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Lacht vaker; is meer ontspannen geworden #Zelfvertrouwen in zelfstandig reizen; ervaring met samenleven in een gemeenschap #Trots op het aanpassen aan een nieuwe omgeving; de waarde van ‘wij vóór ik’
Ik besloot in mijn eentje op reis te gaan. Het belangrijkste doel van mijn tussenjaar was in de eerste plaats om mijn innerlijke rust terug te vinden. Daarnaast wilde ik door veel gesprekken met mezelf een stap dichter bij eerlijkheid komen en volop genieten van de mooie kanten van reizen.
-Een stage in een Grieks dorpsgemeenschap, vol ontspanning en plezier / Shin Hyun-hee, deelnemer aan een tussenjaar / 6 weken tussenjaar |
Op dit moment is Zuid-Korea,
elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren voortijdig met school; 346.000 mensen van in de twintig zitten zonder bezigheden thuis omdat ze geen dromen hebben; en het verloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het campusleven en meer dan 80% van de werknemers geeft aan zich niet gelukkig te voelen.
Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar zonder praktische manieren of ondersteuning om dit probleem op te lossen,willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (gap year)’is een periode waarin je studie en werk combineert of tijdelijk onderbreekt en via uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en startups,die tijd gebruikt om richting te geven aan de toekomst; het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en elders.
#Besefte dat ik tijd voor mezelf nodig had
Ik werkte 15 jaar bij een IT-softwarebedrijf en verlangde naar innerlijke rust vanwege de vele zakenreizen en projecten. Onlangs besefte ik dat ik op mijn werk mijn grenzen had bereikt en merkte ik dat ik vastzat aan mijn werk en eraan bleef vasthouden, zonder tijd om bij mezelf stil te staan. Het afgelopen jaar bleef ik mezelf vragen stellen en dwaalde ik doelloos rond, op zoek naar vage oplossingen...Na al die vragen voelde ik dat ik bovenal tijd nodig had die helemaal van mij was.
De eerste stap daarnaartoe was mijn baan opzeggen. En ik besloot zelf op reis te gaan. Als er een doel was voor het tussenjaar,dan was dat allereerst het terugvinden van mijn innerlijke rust. Daarnaast wilde ik door veel gesprekken met mezelf,een stap dichter bij eerlijkheid komen en volop genieten van de mooie kanten van reizen.
#Een tussenjaar vinden dat bij mijn aard paste
Nadat ik had besloten mijn baan op te zeggen en informatie over reizen had verzameld, vond ik Korea Gap Year op internet en kreeg ik een persoonlijk adviesgesprek.1e: zelfevaluatie; 2e: een reisrichting afgestemd op mijn aardin twee stappen,heb ik na adviesgesprekken aan dit programma deelgenomen.
Ik had weinig tijd voor mezelf, omdat ik me op mijn vertrek moest voorbereiden en tegelijkertijd mijn werk moest overdragen.
Ik bereidde me voor aan de hand van de reisbenodigdheden en checklist die Korea Gap Year vooraf had verstrekt.
Dankzij dit programma kreeg ik niet alleen vertrouwen in zelfstandig reizen, maar vond ik ook innerlijke rust.
#Een dagelijkse routine in Griekenland
Ik werkte als stagiair gemeenschapsbeheer en woonde als assistent in een zelfvoorzienende omgeving, waar ik verschillende taken uitvoerde (koken, tuinieren, schoonmaken). Elke week kreeg ik taken toegewezen op verschillende gebieden en voerde ik die uit.
Een gewone dag zag er zo uit: yoga → ontbijt klaarmaken→teamvergadering→lunch klaarmaken / andere taken→tijd op het strand→avondeten klaarmaken / andere taken→tijd met de gemeenschap / ontspanning→Naar bedDat was het.
#Merken dat ik me aan een nieuwe omgeving aanpaste
Voordat ik aan dit programma deelnam, had ik twee maanden taallessen gevolgd in de Filipijnen. Toch was ik aanvankelijkerg verrast toen ik hier kwam en de verschillende Engelse accenten uit elk land hoorde.Ongeveer een week lang voelde ik me echt als Alice in Wonderland.De plotselinge verandering van omgeving bracht me behoorlijk van mijn stuk, maar ik probeerde me met een positieve instelling aan te passen.
Door de zelfvoorzienende manier van taken verdelen voelde ik me verbonden met de groep, en tijdens de ontspannings- en gemeenschapsactiviteiten deed ik nieuwe ervaringen op. De activiteiten met de groep bestonden niet alleen uit gesprekken, maar ook uit spelletjes, dansen en zingen. Vooral tijdens de strandmomenten kun je echt tot rust komen: zwemmen, naar muziek luisteren, zonnebaden of een boek lezen. Dankzij dit projectontdekte ik dat ik me aan een nieuwe omgeving kon aanpassen. Ik was trots en begon de waarde van het dagelijks leven te waarderen.
#De gemeenschap ervaren vanuit ‘wij’ en ‘elkaar’, in plaats van ‘ik’
Dankzij een mentor die me emotioneel en praktisch steunde als een moeder, ook al kon ik geen Engels spreken,kon ik het aan. Tijdens de thematische groepsmomenten waren er veel gelegenheden om te praten. Dat voelde toen als een last, maar ik merkte dat ik steeds dichter bij de andere deelnemers kwam.Eens, toen het ging over ‘het meest dierbare’, vertelde ik over mijn familiegeschiedenis en mijn moeder. Ze schoten zelfs vol en troostten me.
Tijdens een stranduitje leerde iemand me zwemmen toen ik dat nog niet kon, en iemand anders ging met me uit eten toen ik zin had in vlees.Hoewel we niet veel diepgaande gesprekken hadden, voelde ik een gemeenschap van ‘wij’ en ‘elkaar’ in plaats van ‘ik’.Het was ook een dierbare tijd waarin ik voor het eerst samenwoonde met mensen uit verschillende landen (de VS, het VK, Spanje, Italië, Denemarken...). Ook zorgde het veelvuldige lichamelijke contact, zoals knuffels of kusjes op de wang bij begroetingen, ervoor dat mensen dichter bij elkaar kwamen. Het voelde als het begin van communicatie, en ook ik hield erg van die natuurlijke genegenheid.
#Ontmoeting met lieve en geweldige mensen
Allereerst was er Vikton uit Denemarken, mijn mentor. Hij was altijd een betrouwbare bondgenoot.Susan uit het VK was lief en werkte heel hard in de tuin.Vikton en Susan waren soms mijn kamergenoten. Op vrije dagen gingen we samen wandelen; ze zorgden altijd goed voor me.
Dan waren er de deelnemers Renata en Pet. Tijdens het tuinieren, wandelen en eten deelden ze mooie momenten met me, als vrienden en als ouders. Ook waren er de Italiaan Mirko en de Engelse Claire, een stel — het mooiste en bewonderenswaardigste stel dat ik ooit heb gezien. Ze wisten met hun hele wezen te genieten van ontspanning en samenzijn. Claire leerde me vooral zwemmen, ook al ben ik bang voor water. Dankzij het programma heb ik nog meer lieve, geweldige vrienden leren kennen.
#Ik glimlach nu vaker
Kortom, ik begon vaker te glimlachen.Mijn glimlach maakte plaats voor een ontspannen houding, waardoor ik zelf als eerste contact met anderen zocht.Dat ontdekte ik over mezelf.Na afloop van dit programma ging ik later zelfstandig op reis. De ervaring gaf me het vertrouwen om op onbekende plekken veilig en met plezier contact te maken met vreemden. Hoe norser iemand eruitzag, hoe warmer diegene reageerde wanneer ik met een glimlach een praatje maakte. Daardoor voelde ik me nog meer welkom.
#Mijn persoonlijke reisroute, ontdekt tijdens mijn tussenjaar
Volos heeft veel bijzonder schone stranden. Damohari Beach was een filmlocatie voor de film Mamma Mia. Op ongeveer tien minuten rijden van het Kalikarlos-instituut liggen Papanero Beach en nog een strand aan weerszijden ervan. Schone, rustige stranden zijn de perfecte plek om tot rust te komen.
Na dit programma reisde ik vijf maanden zelfstandig.
Griekse eilanden (Kreta, Santorini, Mykonos)→Turkije (Selçuk, Fethiye, Cappadocië, Pamukkale, Istanbul)→Italië (Rome, Florence, Assisi)→Frankrijk (Nice)→Monaco→Spanje (Barcelona, Madrid, Sevilla, San Sebastián)→Frankrijk (Parijs)→VK (Londen)→Ierland (Dublin)→Verenigde Staten (L.A., San Diego, Monument Valley, Grand Canyon, Las Vegas, Death Valley, Yosemite, San Francisco)→Mexico (Mexico-Stad, Guadalajara, San Cristóbal, Cancún)→Cuba (Havana, Varadero, Santa Clara, Trinidad, Cienfuegos, Viñales - Havana)→Peru (Lima, Ica, Cajamarca, Chachapoyas, Cusco, Machu Picchu)→Bolivia (Titicacameer, La Paz, Uyuni)→Argentinië (Salta, Buenos Aires, Iguazu)→Brazilië (Rio de Janeiro)
Elke bestemming bezocht ik voor het eerst, wat de ervaring nog dierbaarder maakte. Het was een vrolijk, overweldigend avontuur.Van de mooiste wandeling op Santorini naar het dorp Oia; het spannende paragliden in Fethiye; Florence, vol prachtige architectuur en straatmuzikanten; Barcelona, waar ik helemaal weg was van architect Gaudí en flamenco; een tapasroute in het gastronomische paradijs San Sebastián; Parijs als een schilderij; in Londen beleefde ik het meest luxueuze jazzoptreden van mijn leven en ontmoette ik geweldige vrienden; de Grand Canyon, die ik zelfs met eigen ogen nauwelijks kon geloven; een wilde feesttour door het uitbundige Las Vegas; Guadalajara, waar elke avond tequila en mariachi klonken; de Malecón, waar ik uren naar kon kijken zonder me te vervelen, en Havana, waar vanaf de ochtend salsamuziek klinkt; Varadero, om volop van het Caribisch gebied te genieten; Cajamarca in de hooglanden — ik voelde me niet geweldig, maar zag een ongelooflijk heldere hemel; Machu Picchu, waar de Inca-beschaving me nederig maakte; Buenos Aires, met tango, wijn en een zekere afstandelijke charme; en Rio de Janeiro, de meest oogverblindende stad van mijn leven, waar de hele stad baadde in de koorts van het sambafestival.
In Europa reisde ik voornamelijk alleen en ontmoette ik locals of mensen via lokale tours. In de VS nam ik deel aan een rondreis door het westen en reisde ik met ongeveer twaalf jongere vrienden uit verschillende landen. In Cuba, waar ik op een ingeving naartoe ging, ontmoette ik een Singaporees stel, Laifen en Chen, en reisde ik met hen, deels samen en deels zelfstandig.
Van Peru tot Brazilië ontmoette ik Koreaanse vrienden van mijn leeftijd, Myeong-hee en Seon-mi. We praatten en lachten eindeloos en deelden soms de ontberingen van het reizen. Ik had geluk dat ik tijdens deze reis zowel alleen als met reisgenoten kon reizen. Ik ben trots op mezelf en geef mezelf een schouderklopje omdat ik tot het einde veilig en met plezier heb kunnen reizen.
Mijn tussenjaar was...
★★★★★★
Het ontmoeten van mensen uit heel Europa en het ervaren van uiteenlopende gemeenschappen was een geweldige ervaring.
Leren★★★★☆
Via de gemeenschappen leerde ik kalmte en ontdekte ik hoe mooi het is om het goede voorbeeld te geven.
Omgeving★★★★☆
Het ongemak van het gemeenschappelijke wonen maakte me plichtsgetrouwer.
Veiligheid★★★★☆
Omdat alle aspecten van het leven open waren, voelde het veiliger.
Vrije tijd★★★☆☆
In onze vrije tijd gingen we naar het strand of maakten we een wandeling. Omdat het leven om de gemeenschap draaide, hadden we minder vrije tijd dan verwacht.
Ik besloot in mijn eentje op reis te gaan. Het belangrijkste doel van mijn tussenjaar was in de eerste plaats om mijn innerlijke rust terug te vinden. Daarnaast wilde ik door veel gesprekken met mezelf een stap dichter bij eerlijkheid komen en volop genieten van de mooie kanten van reizen.
-Een stage in een Grieks dorpsgemeenschap, vol ontspanning en plezier / Shin Hyun-hee, deelnemer aan een tussenjaar / 6 weken tussenjaar |
Op dit moment is Zuid-Korea,
elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren voortijdig met school; 346.000 mensen van in de twintig zitten zonder bezigheden thuis omdat ze geen dromen hebben; en het verloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het campusleven en meer dan 80% van de werknemers geeft aan zich niet gelukkig te voelen.
Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar zonder praktische manieren of ondersteuning om dit probleem op te lossen,willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (gap year)’is een periode waarin je studie en werk combineert of tijdelijk onderbreekt en via uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en startups,die tijd gebruikt om richting te geven aan de toekomst; het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en elders.
#Besefte dat ik tijd voor mezelf nodig had
Ik werkte 15 jaar bij een IT-softwarebedrijf en verlangde naar innerlijke rust vanwege de vele zakenreizen en projecten. Onlangs besefte ik dat ik op mijn werk mijn grenzen had bereikt en merkte ik dat ik vastzat aan mijn werk en eraan bleef vasthouden, zonder tijd om bij mezelf stil te staan. Het afgelopen jaar bleef ik mezelf vragen stellen en dwaalde ik doelloos rond, op zoek naar vage oplossingen...Na al die vragen voelde ik dat ik bovenal tijd nodig had die helemaal van mij was.
De eerste stap daarnaartoe was mijn baan opzeggen. En ik besloot zelf op reis te gaan. Als er een doel was voor het tussenjaar,dan was dat allereerst het terugvinden van mijn innerlijke rust. Daarnaast wilde ik door veel gesprekken met mezelf,een stap dichter bij eerlijkheid komen en volop genieten van de mooie kanten van reizen.
#Een tussenjaar vinden dat bij mijn aard paste
Nadat ik had besloten mijn baan op te zeggen en informatie over reizen had verzameld, vond ik Korea Gap Year op internet en kreeg ik een persoonlijk adviesgesprek.1e: zelfevaluatie; 2e: een reisrichting afgestemd op mijn aardin twee stappen,heb ik na adviesgesprekken aan dit programma deelgenomen.
Ik had weinig tijd voor mezelf, omdat ik me op mijn vertrek moest voorbereiden en tegelijkertijd mijn werk moest overdragen.
Ik bereidde me voor aan de hand van de reisbenodigdheden en checklist die Korea Gap Year vooraf had verstrekt.
Dankzij dit programma kreeg ik niet alleen vertrouwen in zelfstandig reizen, maar vond ik ook innerlijke rust.
#Een dagelijkse routine in Griekenland
Ik werkte als stagiair gemeenschapsbeheer en woonde als assistent in een zelfvoorzienende omgeving, waar ik verschillende taken uitvoerde (koken, tuinieren, schoonmaken). Elke week kreeg ik taken toegewezen op verschillende gebieden en voerde ik die uit.
Een gewone dag zag er zo uit: yoga → ontbijt klaarmaken→teamvergadering→lunch klaarmaken / andere taken→tijd op het strand→avondeten klaarmaken / andere taken→tijd met de gemeenschap / ontspanning→Naar bedDat was het.
#Merken dat ik me aan een nieuwe omgeving aanpaste
Voordat ik aan dit programma deelnam, had ik twee maanden taallessen gevolgd in de Filipijnen. Toch was ik aanvankelijkerg verrast toen ik hier kwam en de verschillende Engelse accenten uit elk land hoorde.Ongeveer een week lang voelde ik me echt als Alice in Wonderland.De plotselinge verandering van omgeving bracht me behoorlijk van mijn stuk, maar ik probeerde me met een positieve instelling aan te passen.
Door de zelfvoorzienende manier van taken verdelen voelde ik me verbonden met de groep, en tijdens de ontspannings- en gemeenschapsactiviteiten deed ik nieuwe ervaringen op. De activiteiten met de groep bestonden niet alleen uit gesprekken, maar ook uit spelletjes, dansen en zingen. Vooral tijdens de strandmomenten kun je echt tot rust komen: zwemmen, naar muziek luisteren, zonnebaden of een boek lezen. Dankzij dit projectontdekte ik dat ik me aan een nieuwe omgeving kon aanpassen. Ik was trots en begon de waarde van het dagelijks leven te waarderen.
#De gemeenschap ervaren vanuit ‘wij’ en ‘elkaar’, in plaats van ‘ik’
Dankzij een mentor die me emotioneel en praktisch steunde als een moeder, ook al kon ik geen Engels spreken,kon ik het aan. Tijdens de thematische groepsmomenten waren er veel gelegenheden om te praten. Dat voelde toen als een last, maar ik merkte dat ik steeds dichter bij de andere deelnemers kwam.Eens, toen het ging over ‘het meest dierbare’, vertelde ik over mijn familiegeschiedenis en mijn moeder. Ze schoten zelfs vol en troostten me.
Tijdens een stranduitje leerde iemand me zwemmen toen ik dat nog niet kon, en iemand anders ging met me uit eten toen ik zin had in vlees.Hoewel we niet veel diepgaande gesprekken hadden, voelde ik een gemeenschap van ‘wij’ en ‘elkaar’ in plaats van ‘ik’.Het was ook een dierbare tijd waarin ik voor het eerst samenwoonde met mensen uit verschillende landen (de VS, het VK, Spanje, Italië, Denemarken...). Ook zorgde het veelvuldige lichamelijke contact, zoals knuffels of kusjes op de wang bij begroetingen, ervoor dat mensen dichter bij elkaar kwamen. Het voelde als het begin van communicatie, en ook ik hield erg van die natuurlijke genegenheid.
#Ontmoeting met lieve en geweldige mensen
Allereerst was er Vikton uit Denemarken, mijn mentor. Hij was altijd een betrouwbare bondgenoot.Susan uit het VK was lief en werkte heel hard in de tuin.Vikton en Susan waren soms mijn kamergenoten. Op vrije dagen gingen we samen wandelen; ze zorgden altijd goed voor me.
Dan waren er de deelnemers Renata en Pet. Tijdens het tuinieren, wandelen en eten deelden ze mooie momenten met me, als vrienden en als ouders. Ook waren er de Italiaan Mirko en de Engelse Claire, een stel — het mooiste en bewonderenswaardigste stel dat ik ooit heb gezien. Ze wisten met hun hele wezen te genieten van ontspanning en samenzijn. Claire leerde me vooral zwemmen, ook al ben ik bang voor water. Dankzij het programma heb ik nog meer lieve, geweldige vrienden leren kennen.
#Ik glimlach nu vaker
Kortom, ik begon vaker te glimlachen.Mijn glimlach maakte plaats voor een ontspannen houding, waardoor ik zelf als eerste contact met anderen zocht.Dat ontdekte ik over mezelf.Na afloop van dit programma ging ik later zelfstandig op reis. De ervaring gaf me het vertrouwen om op onbekende plekken veilig en met plezier contact te maken met vreemden. Hoe norser iemand eruitzag, hoe warmer diegene reageerde wanneer ik met een glimlach een praatje maakte. Daardoor voelde ik me nog meer welkom.
#Mijn persoonlijke reisroute, ontdekt tijdens mijn tussenjaar
Volos heeft veel bijzonder schone stranden. Damohari Beach was een filmlocatie voor de film Mamma Mia. Op ongeveer tien minuten rijden van het Kalikarlos-instituut liggen Papanero Beach en nog een strand aan weerszijden ervan. Schone, rustige stranden zijn de perfecte plek om tot rust te komen.
Na dit programma reisde ik vijf maanden zelfstandig.
Griekse eilanden (Kreta, Santorini, Mykonos)→Turkije (Selçuk, Fethiye, Cappadocië, Pamukkale, Istanbul)→Italië (Rome, Florence, Assisi)→Frankrijk (Nice)→Monaco→Spanje (Barcelona, Madrid, Sevilla, San Sebastián)→Frankrijk (Parijs)→VK (Londen)→Ierland (Dublin)→Verenigde Staten (L.A., San Diego, Monument Valley, Grand Canyon, Las Vegas, Death Valley, Yosemite, San Francisco)→Mexico (Mexico-Stad, Guadalajara, San Cristóbal, Cancún)→Cuba (Havana, Varadero, Santa Clara, Trinidad, Cienfuegos, Viñales - Havana)→Peru (Lima, Ica, Cajamarca, Chachapoyas, Cusco, Machu Picchu)→Bolivia (Titicacameer, La Paz, Uyuni)→Argentinië (Salta, Buenos Aires, Iguazu)→Brazilië (Rio de Janeiro)
Elke bestemming bezocht ik voor het eerst, wat de ervaring nog dierbaarder maakte. Het was een vrolijk, overweldigend avontuur.Van de mooiste wandeling op Santorini naar het dorp Oia; het spannende paragliden in Fethiye; Florence, vol prachtige architectuur en straatmuzikanten; Barcelona, waar ik helemaal weg was van architect Gaudí en flamenco; een tapasroute in het gastronomische paradijs San Sebastián; Parijs als een schilderij; in Londen beleefde ik het meest luxueuze jazzoptreden van mijn leven en ontmoette ik geweldige vrienden; de Grand Canyon, die ik zelfs met eigen ogen nauwelijks kon geloven; een wilde feesttour door het uitbundige Las Vegas; Guadalajara, waar elke avond tequila en mariachi klonken; de Malecón, waar ik uren naar kon kijken zonder me te vervelen, en Havana, waar vanaf de ochtend salsamuziek klinkt; Varadero, om volop van het Caribisch gebied te genieten; Cajamarca in de hooglanden — ik voelde me niet geweldig, maar zag een ongelooflijk heldere hemel; Machu Picchu, waar de Inca-beschaving me nederig maakte; Buenos Aires, met tango, wijn en een zekere afstandelijke charme; en Rio de Janeiro, de meest oogverblindende stad van mijn leven, waar de hele stad baadde in de koorts van het sambafestival.
In Europa reisde ik voornamelijk alleen en ontmoette ik locals of mensen via lokale tours. In de VS nam ik deel aan een rondreis door het westen en reisde ik met ongeveer twaalf jongere vrienden uit verschillende landen. In Cuba, waar ik op een ingeving naartoe ging, ontmoette ik een Singaporees stel, Laifen en Chen, en reisde ik met hen, deels samen en deels zelfstandig.
Van Peru tot Brazilië ontmoette ik Koreaanse vrienden van mijn leeftijd, Myeong-hee en Seon-mi. We praatten en lachten eindeloos en deelden soms de ontberingen van het reizen. Ik had geluk dat ik tijdens deze reis zowel alleen als met reisgenoten kon reizen. Ik ben trots op mezelf en geef mezelf een schouderklopje omdat ik tot het einde veilig en met plezier heb kunnen reizen.
Mijn tussenjaar was...
★★★★★★
Het ontmoeten van mensen uit heel Europa en het ervaren van uiteenlopende gemeenschappen was een geweldige ervaring.
Leren★★★★☆
Via de gemeenschappen leerde ik kalmte en ontdekte ik hoe mooi het is om het goede voorbeeld te geven.
Omgeving★★★★☆
Het ongemak van het gemeenschappelijke wonen maakte me plichtsgetrouwer.
Veiligheid★★★★☆
Omdat alle aspecten van het leven open waren, voelde het veiliger.
Vrije tijd★★★☆☆
In onze vrije tijd gingen we naar het strand of maakten we een wandeling. Omdat het leven om de gemeenschap draaide, hadden we minder vrije tijd dan verwacht.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
