Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Minder angst voor de toekomst en een actiever leven #Waardevolle contacten, het dagelijks leven in Parijs #Alles hangt af van mijn keuzes
Een maand gap-yearleven, en zelfs een jaar vrij van school, heeft me niet zo veranderd dat dat aan de buitenkant te zien was. Ik heb nog steeds geen carrièrepad gekozen en heb zelfs nog niet nagedacht over het levensplan dat het uiteindelijke doel van mijn verlof was. Toch besefte ik duidelijk dat er buiten school een grotere wereld bestaat en dat een goede voorbereiding nodig is om die wereld in te trekken.
- Parijs, Frankrijk, Gap Year Stay / Lee Ji-hye, gapper van Gap Year Tribe / 8 weken gap year |
#Ik wilde doen wat ik zelf wilde.
Na het tweede semester van mijn derde studiejaar, toen ik nadacht over wat ik in de vakantie zou doen, voelde ik een vaag gevoel van desillusie.
Ik had deze studie gekozen omdat ik haar leuk vond, maar had ik de afgelopen drie jaar echt gestudeerd wat ik wilde?
Koos ik niet gewoon, net als iedereen, vakken van docenten die bekendstonden om hun hoge cijfers, om vervolgens een dag of twee voor de tentamens te blokken en me erdoorheen te slaan?
Eigenlijk wist ik nog minder goed wat ik wilde dan voordat ik aan de universiteit begon, en niets sprak me aan. Ik dacht: 'Ik kan zo niet blijven leven' en vroeg plotseling studieverlof aan.
Mijn doel met het opnemen van verlof was heel anders dan dat van anderen.In plaats van me bezig te houden met TOEIC, certificaten of het opbouwen van mijn cv, wilde ik doen wat ik écht wilde.
Anderen vinden het misschien jammer dat ik vrij neem terwijl ik nog maar een jaar tot mijn afstuderen heb, maar ik dacht alleen maar: 'Laten we plezier maken en doen wat ik wil!'
Precies hetzelfde als iedereen, en net zoveel doen als iedereen.Voor iemand zoals ik, die nooit buiten de norm van 'gewoon' was getreden, was verlof nemen om plezier te maken een behoorlijk grote beslissing.
#Halverwege reizen en het dagelijks leven
Terwijl ik nadacht over wat ik zou doen, herinnerde ik me de lezing van directeur An Si-jun, die op onze universiteit een speciale gastlezing had gegeven, en hoorde ik over een programma dat Gap Year Stay heette. Het idee om te reizen terwijl je het gewone leven leidt, sprak me erg aan. Bovendien, gezien de aard van de guesthouses...Ik meldde me aan omdat ik het fijn vond dat ik allerlei mensen kon ontmoeten en kennis kon maken met veel verschillende gedachten en waarden.
Het was de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland ging, dus ik was erg nerveus en bezorgd. Maar ik ontmoette fijne mensen, kreeg hulp en kon de twee maanden veilig doorbrengen. Eigenlijk voelde het als de snelst voorbijgegane periode van mijn leven.Wat ik fijn vond aan die plek, was dat ze ergens tussen reizen en het dagelijks leven in zat.
Omdat het geen reis was met een strak schema dat ik moest volgen, kon ik urenlang genieten van buiten zitten in cafés, in mijn dagboek schrijven en mensen voorbij zien lopen. En omdat het geen dagelijks leven was, voelden zelfs de meest gewone dingen nieuw.
#Waardevolle contacten dankzij het gap year
Maar boven alles waren de mensen die ik daar ontmoette het waardevolste dat ik aan mijn gap year heb overgehouden.
Van de eigenaar, die in het begin een beetje eng leek maar warm bleek zodra je die beter leerde kennen, tot de tante die altijd zo heerlijk kookte dat ik twee maanden lang de kookkunst van mijn moeder niet miste; van de medewerkers met wie ik samenwoonde, werkte en op stap ging en die al snel als familie voelden, tot de gasten die met hun eigen verhalen op reis vertrokken — ik heb er ontzettend waardevolle banden aan overgehouden.
Van de omgeving waarin ze waren opgegroeid tot hun leeftijd en het werk dat ze deden,ik hoorde allerlei verhalen van mensen die in alle opzichten anders waren dan ik, en dacht vaak: 'Het pad dat voor me is uitgestippeld, is niet het enige.'Voor iemand zoals ik, die leefde alsof haar pad al vaststond, was dat een behoorlijke schok en tegelijk een bemoedigend inzicht.
#Alles hangt af van mijn keuze.
Als ik vrienden ontmoet en met ze over de toekomst praat, lijken de meesten niet blij. Sommigen zuchten en ontwijken het onderwerp. Dat vind ik echt verdrietig.We zijn nog jong en hebben nog zoveel dingen die we willen doen. Daarom is het verdrietig dat we bij de toekomst eerder aan angst en zorgen denken dan aan verwachtingen en hoop.
Er zijn echt veel paden die ik kan bewandelen, en welke ik neem, hangt helemaal af van mijn keuzes.Welke weg ik ook kies, het is geen verkeerde keuze. Toen ik dat eenmaal besefte, verdween mijn angst voor de toekomst op een vreemde manier. Ook mijn ongeduld, terwijl ik toekeek hoe vrienden druk bezig waren hun cv op te bouwen, verdween. In plaats daarvan begon ik het leuk te vinden om na te denken over wat ik hierna zou doen.
#Na het gap year: ik kreeg de moed om de volgende stap te zetten
Een gap year nemen betekende niet dat ik veranderde of dat mijn leven ineens vaste richtlijnen kreeg. Ik had daar wel vage verwachtingen van, maar ik ben nog steeds onhandig en leef als het toonbeeld van 'gewoon'; mijn vrienden plagen me en noemen me een sufferd. Maar toen ik na twee maanden terugkeerde naar Korea, voelde ik dat ik iets had bereikt. Ik weet nog niet wat ik hierna ga doen, maar...Ik kreeg een klein beetje moed: 'Ik kan het.'
Was dat niet precies wat ik het hardst nodig had? De moed om de volgende stap te zetten.Het is logisch dat je bang en onzeker bent wanneer je aan iets nieuws begint. Het is ook echt moeilijk om los te laten wat je nu hebt.
Op zulke momenten is er niets mis mee om er gewoon in te springen.
Achteraf zul je vast denken: 'Het viel eigenlijk best mee.' Ik kreeg vaak te horen dat ik alleen maar idealen najoeg en niet praktisch was, maar ik geloof dat een beetje moed om nú in actie te komen dromen werkelijkheid maakt.In plaats van me zorgen te maken over een verre toekomst, wil ik op deze manier rustig stap voor stap vooruitgaan.
Tot slot wil ik Korea Gap Year bedanken voor het samenstellen van zo'n geweldig programma en voor de inzet voor de jongeren in Korea die nog steeds zoekend zijn naar hun 'dromen'. Ook wil ik de eigenaar van het guesthouse bedanken, die hielp om die plannen mogelijk te maken en een betrouwbare steun voor me was toen ik ver van huis was.
★Tip voor de volgende deelnemer★
Twee maanden kan zowel lang als kort zijn. Als je alleen komt met fantasieën en romantische ideeën over 'Europa' of 'Parijs', kan deze periode behoorlijk zwaar aanvoelen. Ik denk dat je buiten werktijd volop van je vrijheid moet genieten en eropuit moet trekken, maar je moet je werk wel serieus nemen. Een goede balans tussen werk en reizen lijkt me heel belangrijk.
Mijn gap year was...
Ervaring ★★★★★
Alles wat ik daar tegenkwam, was een nieuwe ervaring: de medewerkers van het guesthouse, het dagelijks leven in Parijs, het reizen, de mensen die ik daar ontmoette... niets was niet nieuw.
Leren ★★★★★
Ik heb veel geleerd van het werk zelf, maar dankzij de mensen die ik daar ontmoette kon ik ook veel nadenken over mezelf en mijn leven, en heb ik veel inzichten opgedaan.
Omgeving ★★★★☆
Er waren wat ongemakken met de ov-kaart, maar wat slapen, wassen en eten betreft waren er helemaal geen problemen — het was een comfortabele omgeving.
Veiligheid ★★★☆☆
Helaas vond er een terroristische aanslag plaats toen ik daar was. Daardoor was ik wat angstig, maar daarna werd de beveiliging aangescherpt en voelde ik me niet bepaald bedreigd. Je moet echter altijd oppassen voor zakkenrollers en bedelaars op straat... als je niet oplet, ben je het doelwit!
Vrije tijd★★★★☆
Nadat ik mijn toegewezen werkuren had afgerond, was de rest helemaal mijn eigen tijd. Ik vond het heerlijk om musea te bezoeken, op terrasjes aan mijn dagboek te schrijven en ontspannen in mooie parken naar de lucht te kijken — die rustige routine was echt fijn.
▼▼▼Wil je meer uiteenlopende projecten zien?▼▼▼
▼▼▼Weet je niet welk tussenjaar bij je past?▼▼▼
Een maand gap-yearleven, en zelfs een jaar vrij van school, heeft me niet zo veranderd dat dat aan de buitenkant te zien was. Ik heb nog steeds geen carrièrepad gekozen en heb zelfs nog niet nagedacht over het levensplan dat het uiteindelijke doel van mijn verlof was. Toch besefte ik duidelijk dat er buiten school een grotere wereld bestaat en dat een goede voorbereiding nodig is om die wereld in te trekken.
- Parijs, Frankrijk, Gap Year Stay / Lee Ji-hye, gapper van Gap Year Tribe / 8 weken gap year |
#Ik wilde doen wat ik zelf wilde.
Na het tweede semester van mijn derde studiejaar, toen ik nadacht over wat ik in de vakantie zou doen, voelde ik een vaag gevoel van desillusie.
Ik had deze studie gekozen omdat ik haar leuk vond, maar had ik de afgelopen drie jaar echt gestudeerd wat ik wilde?
Koos ik niet gewoon, net als iedereen, vakken van docenten die bekendstonden om hun hoge cijfers, om vervolgens een dag of twee voor de tentamens te blokken en me erdoorheen te slaan?
Eigenlijk wist ik nog minder goed wat ik wilde dan voordat ik aan de universiteit begon, en niets sprak me aan. Ik dacht: 'Ik kan zo niet blijven leven' en vroeg plotseling studieverlof aan.
Mijn doel met het opnemen van verlof was heel anders dan dat van anderen.In plaats van me bezig te houden met TOEIC, certificaten of het opbouwen van mijn cv, wilde ik doen wat ik écht wilde.
Anderen vinden het misschien jammer dat ik vrij neem terwijl ik nog maar een jaar tot mijn afstuderen heb, maar ik dacht alleen maar: 'Laten we plezier maken en doen wat ik wil!'
Precies hetzelfde als iedereen, en net zoveel doen als iedereen.Voor iemand zoals ik, die nooit buiten de norm van 'gewoon' was getreden, was verlof nemen om plezier te maken een behoorlijk grote beslissing.
#Halverwege reizen en het dagelijks leven
Terwijl ik nadacht over wat ik zou doen, herinnerde ik me de lezing van directeur An Si-jun, die op onze universiteit een speciale gastlezing had gegeven, en hoorde ik over een programma dat Gap Year Stay heette. Het idee om te reizen terwijl je het gewone leven leidt, sprak me erg aan. Bovendien, gezien de aard van de guesthouses...Ik meldde me aan omdat ik het fijn vond dat ik allerlei mensen kon ontmoeten en kennis kon maken met veel verschillende gedachten en waarden.
Het was de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland ging, dus ik was erg nerveus en bezorgd. Maar ik ontmoette fijne mensen, kreeg hulp en kon de twee maanden veilig doorbrengen. Eigenlijk voelde het als de snelst voorbijgegane periode van mijn leven.Wat ik fijn vond aan die plek, was dat ze ergens tussen reizen en het dagelijks leven in zat.
Omdat het geen reis was met een strak schema dat ik moest volgen, kon ik urenlang genieten van buiten zitten in cafés, in mijn dagboek schrijven en mensen voorbij zien lopen. En omdat het geen dagelijks leven was, voelden zelfs de meest gewone dingen nieuw.
#Waardevolle contacten dankzij het gap year
Maar boven alles waren de mensen die ik daar ontmoette het waardevolste dat ik aan mijn gap year heb overgehouden.
Van de eigenaar, die in het begin een beetje eng leek maar warm bleek zodra je die beter leerde kennen, tot de tante die altijd zo heerlijk kookte dat ik twee maanden lang de kookkunst van mijn moeder niet miste; van de medewerkers met wie ik samenwoonde, werkte en op stap ging en die al snel als familie voelden, tot de gasten die met hun eigen verhalen op reis vertrokken — ik heb er ontzettend waardevolle banden aan overgehouden.
Van de omgeving waarin ze waren opgegroeid tot hun leeftijd en het werk dat ze deden,ik hoorde allerlei verhalen van mensen die in alle opzichten anders waren dan ik, en dacht vaak: 'Het pad dat voor me is uitgestippeld, is niet het enige.'Voor iemand zoals ik, die leefde alsof haar pad al vaststond, was dat een behoorlijke schok en tegelijk een bemoedigend inzicht.
#Alles hangt af van mijn keuze.
Als ik vrienden ontmoet en met ze over de toekomst praat, lijken de meesten niet blij. Sommigen zuchten en ontwijken het onderwerp. Dat vind ik echt verdrietig.We zijn nog jong en hebben nog zoveel dingen die we willen doen. Daarom is het verdrietig dat we bij de toekomst eerder aan angst en zorgen denken dan aan verwachtingen en hoop.
Er zijn echt veel paden die ik kan bewandelen, en welke ik neem, hangt helemaal af van mijn keuzes.Welke weg ik ook kies, het is geen verkeerde keuze. Toen ik dat eenmaal besefte, verdween mijn angst voor de toekomst op een vreemde manier. Ook mijn ongeduld, terwijl ik toekeek hoe vrienden druk bezig waren hun cv op te bouwen, verdween. In plaats daarvan begon ik het leuk te vinden om na te denken over wat ik hierna zou doen.
#Na het gap year: ik kreeg de moed om de volgende stap te zetten
Een gap year nemen betekende niet dat ik veranderde of dat mijn leven ineens vaste richtlijnen kreeg. Ik had daar wel vage verwachtingen van, maar ik ben nog steeds onhandig en leef als het toonbeeld van 'gewoon'; mijn vrienden plagen me en noemen me een sufferd. Maar toen ik na twee maanden terugkeerde naar Korea, voelde ik dat ik iets had bereikt. Ik weet nog niet wat ik hierna ga doen, maar...Ik kreeg een klein beetje moed: 'Ik kan het.'
Was dat niet precies wat ik het hardst nodig had? De moed om de volgende stap te zetten.Het is logisch dat je bang en onzeker bent wanneer je aan iets nieuws begint. Het is ook echt moeilijk om los te laten wat je nu hebt.
Op zulke momenten is er niets mis mee om er gewoon in te springen.
Achteraf zul je vast denken: 'Het viel eigenlijk best mee.' Ik kreeg vaak te horen dat ik alleen maar idealen najoeg en niet praktisch was, maar ik geloof dat een beetje moed om nú in actie te komen dromen werkelijkheid maakt.In plaats van me zorgen te maken over een verre toekomst, wil ik op deze manier rustig stap voor stap vooruitgaan.
Tot slot wil ik Korea Gap Year bedanken voor het samenstellen van zo'n geweldig programma en voor de inzet voor de jongeren in Korea die nog steeds zoekend zijn naar hun 'dromen'. Ook wil ik de eigenaar van het guesthouse bedanken, die hielp om die plannen mogelijk te maken en een betrouwbare steun voor me was toen ik ver van huis was.
★Tip voor de volgende deelnemer★
Twee maanden kan zowel lang als kort zijn. Als je alleen komt met fantasieën en romantische ideeën over 'Europa' of 'Parijs', kan deze periode behoorlijk zwaar aanvoelen. Ik denk dat je buiten werktijd volop van je vrijheid moet genieten en eropuit moet trekken, maar je moet je werk wel serieus nemen. Een goede balans tussen werk en reizen lijkt me heel belangrijk.
Mijn gap year was...
Ervaring ★★★★★
Alles wat ik daar tegenkwam, was een nieuwe ervaring: de medewerkers van het guesthouse, het dagelijks leven in Parijs, het reizen, de mensen die ik daar ontmoette... niets was niet nieuw.
Leren ★★★★★
Ik heb veel geleerd van het werk zelf, maar dankzij de mensen die ik daar ontmoette kon ik ook veel nadenken over mezelf en mijn leven, en heb ik veel inzichten opgedaan.
Omgeving ★★★★☆
Er waren wat ongemakken met de ov-kaart, maar wat slapen, wassen en eten betreft waren er helemaal geen problemen — het was een comfortabele omgeving.
Veiligheid ★★★☆☆
Helaas vond er een terroristische aanslag plaats toen ik daar was. Daardoor was ik wat angstig, maar daarna werd de beveiliging aangescherpt en voelde ik me niet bepaald bedreigd. Je moet echter altijd oppassen voor zakkenrollers en bedelaars op straat... als je niet oplet, ben je het doelwit!
Vrije tijd★★★★☆
Nadat ik mijn toegewezen werkuren had afgerond, was de rest helemaal mijn eigen tijd. Ik vond het heerlijk om musea te bezoeken, op terrasjes aan mijn dagboek te schrijven en ontspannen in mooie parken naar de lucht te kijken — die rustige routine was echt fijn.
▼▼▼Wil je meer uiteenlopende projecten zien?▼▼▼
▼▼▼Weet je niet welk tussenjaar bij je past?▼▼▼
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
